Stefnandi greiddi Norðurþingi fasteignagjöld og iðgjöld brunatrygginga vegna lóðar og skála sem stóðu á landi Bakka. Stefndi átti hluta þeirra skála sem stóðu þar tímabundið. Stefnandi krafði stefnda um hluta þeirra gjalda sem hann hafði greitt. Stefnandi var ekki talinn hafa sýnt fram á samningssamband milli aðila sem leiddi til greiðsluskyldu stefnda. Þá var ekki fallist á að ótvíræð lagaskylda hafi legið til grundvallar kröfum sveitarfélagsins um umræddar greiðslur úr hendi stefnanda og stefnda hafi því mátt vera ljóst að honum væri skylt væri að greiða gjöldin af skálunum. Því var einnig hafnað að lög um fjöleignarhús ættu við. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefndi sem sagt hafði upp verksamningi aðila um þjálfun knattspyrnuliðs var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu vangoldinnar verktakagreiðslu vegna hluta af uppsagnarfresti. Stefnandi hafði ekki þrátt fyrir áskorun upplýst um umfang starfs síns við knattspyrnuþjálfun í þágu annars knattspyrnuliðs sem hann sinnti á uppsagnarfresti sínum né um fjárhæð þeirra greiðslna sem hann þáði frá síðarnefnda knattspyrnufélaginu.
Þ höfðaði mál á hendur Í hf. og krafði það um greiðslu á 5.952.000 krónum. Ágreiningur aðila laut að því hvort Þ ætti rétt á þóknun úr hendi Í hf. vegna milligöngu Þ í tengslum við möguleg kaup Í hf. á aflaheimildum í hestamakríl af namibísku félagi árið 2017. Af hálfu Þ var byggt á því að samningur hefði komist á milli aðila um milligönguna og því ætti hann rétt á þóknun vegna þeirra ráðgjafarstarfa. Í hf. mótmælti því að kröfuréttarsamband hefði stofnast milli aðila þannig að skapast hefði réttur Þ til þóknunar sem hann krafðist. Með dómi héraðsdóms var fallist á að Þ ætti rétt til þóknunar að fjárhæð 2.400.0000 krónur auk virðisaukaskatts. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að stofnast hefði til kröfuréttarsambands milli aðila og að krafa Þ á hendur Í hf. væri ófyrnd. Um fjárhæð kröfu Þ vísaði Landsréttur til þess að óumdeilt væri að Þ hélt ekki tímaskýrslur vegna vinnu sinnar fyrir Í hf. Þá hefði Þ ekki lagt fram nein gögn sem vörpuðu ljósi á það hversu miklum tíma hann varði í raun í verkefnið. Í þessu ljósi og með vísan til niðurstöðu matsgerðar dómkvadds matsmanns hefði Þ ekki fært fyrir því fullnægjandi rök að hann hefði varið meira en 20% af vinnutíma sínum í verkefnið eða að miða ætti við hærra viðmið en 800.000 krónur á mánuði, en það viðmið miðaði samkvæmt matsgerðinni við eðli verkefnisins. Var því fallist á að Í hf. yrði gert að greiða gagnáfrýjanda 2.400.000 krónur auk virðisaukaskatts en fyrir lá að um virðisaukaskattskylda þjónustu var að ræða. Fékk sú niðurstaða jafnframt samsvörun í þeim hugmyndum sem aðilar nefndu í samskiptum sínum í september 2017. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms.
Ágreiningur málsaðila laut að því hvort Í hf. bæri að greiða A ehf. fjárkröfu samkvæmt tveimur reikningum, samtals að fjárhæð 2.285.274 krónum. Í dómi Landsréttar var rakið að ekkert væri komið fram í málinu sem benti til annars en að starfsmenn A ehf. hefðu innt af hendi þá vinnu sem væri grundvöllur fjárkröfu þess í málinu. Þá kom fram að gögn málsins bæru það með sér að verkið hefði verið unnið með vitneskju og fyrir atbeina Í hf. og að vinnuframlag hefði verið í samræmi við umfang verksins. Þar sem verkið hefði verið unnið að beiðni Í hf. hefði það ekki getað verið í góðri trú um að það yrði ekki krafið um greiðslu fyrir verkið. Að virtu samningssambandi milli A ehf. og Í hf. og gögnum málsins var ekki talið að A ehf. hefði sýnt slíkt tómlæti við að halda fram rétti sínum gagnvart Í hf. að efni væru til þess að líta svo á að krafa A ehf. væri fallin niður. Var krafa A ehf. því tekin til greina og Í hf. gert að greiða A ehf. umkrafða fjárhæð.
Tómas Ísleifsson (Sjálfur ólöglærður) gegn
Sigrúnu Ragnheiði Ragnarsdóttur (
Birgir Már Björnsson lögmaður)
Fallist að hluta á kröfu stefnanda um skyldu stefndu til greiðslu skuldar vegna peningaláns, útlagðs kostnaðar út af endurbótum á fasteign o.fl., auk dráttarvaxta. Málskostnaður felldur niður.
Ágreiningur um verklaun vegna þakviðgerðar o.fl.
Fallist var á kröfugerð stefnanda að hluta um greiðslu fyrir vinnu við innleiðingu og gangsetningu á tölvubúnaði í þágu stefnda.
Stefnd dæmdur til að greiða stefnanda 2.949.250 kr. ásam dr.v. vegna hönnunarvinnu.
Stefnda var sýknuð af kröfu um greiðslu fyrir viðgerðir á sameign þar sem þær höfðu ekki verið samþykktar á húsfundi og féllu ekki undir 37. eða 38. gr. laga nr. 26/1994, um fjöleignarhús.
Stefnda var sýknuð af kröfu um greiðslu fyrir viðgerðir á sameign þar sem þær höfðu ekki verið samþykktar á húsfundi og féllu ekki undir 37. eða 38. gr. laga nr. 26/1994, um fjöleignarhús.
Stefndi dæmdur til að greiða ógreiddan reikning vegna viðgerðar á bifreið þar sem ósannað var að viðgerðin hafi verið ófullnægjandi. Dómurinn hafnaði því að ákvæði laga um þjónustukaup nr. 42/2000 gætu átt við um viðskipti aðila.
Aðalverktaki dæmdur til að greiða undirverktaka skuld vegna virkjunarframkvæmda.
Skuldamál
Skuldamál. Stefndi talinn hafa tekið á sig skyldur verkkaupa með framkomu sinni gagnvart stefnanda og dæmdur til greiðslu umdeildra reikninga.
Fallist er á kröfu Á um greiðslu verkkaupa.
Deilt var um verklaun fyrir smíða viðbyggingar við atvinnuhúsnæði. Krafa verktaka að fullu tekin til greina.
Stefndi dæmdur til greiðslu reiknings fyrir viðgerð á dráttarvél.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu H ehf. í þrotabú K ehf. Félagið K ehf. hafði verið stofnað til kaupa á fasteignum og voru eigendur þess tveir, B og J. H ehf. gerði kröfu í þrotabú K ehf. á grundvelli reiknings vegna vinnuframlags við tvær fasteignir í eigu K ehf. og byggði á því að fyrirsvarsmaður þess B, sem jafnframt var annar eigenda K ehf., hefði lagt fram vinnu sína í þágu félagsins sem húsasmíðameistari og byggingastjóri en ekki gert félaginu reikning fyrir þeirri vinnu jafnóðum vegna bágrar fjárhagsstöðu þess. Þrotabú K ehf. hélt því á hinn bóginn fram að við stofnun félagsins hafi hluthafar þess, B og J, gert með sér samkomulag um að þeir myndu leggja fram vinnu til félagsins án endurgjalds og að vinnuframlag þeirra yrði metið að jöfnu. Í héraðsdómi, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið nægjanlega í ljós leitt að báðir eigendur K ehf. hefðu lofað að leggja fram vinnu sína við uppbyggingu félagsins án endurgjalds og aldrei hefði staðið til að greitt yrði fyrir það vinnuframlag. Var fyrirsvarsmaður H ehf. talinn bundinn af loforði sínu um endurgjaldslaust vinnuframlag í þágu félagsins og kröfu hans í þrotabúið hafnað. Fyrir Hæstarétti hélt H ehf. því fram að skiptastjóri K ehf. hefði verið vanhæfur til að taka afstöðu til kröfunnar og fara með rekstur búsins. Var ekki talið að H ehf. hefði fært nægileg rök fyrir því ákvæði 2. mgr. 75. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti væru því til fyrirstöðu að skiptastjóri hefði getað gegnt starfinu.
Aðilar deildu um endurgjald fyrir múrvinnu sem stefnandi hafði með höndum fyrir stefnda. Krafa stefnanda var lækkuð umtalsvert frá því sem krafist var.
Stefnandi sem verktaki og stefndi sem verkkaupi sömdu um að stefnandi tæki að sér tiltekið verk fyrir stefnda. Verið átti að taka fjögur ár, árin 2007 til og með 2010. Á árinu 2008 stöðvaði stefndi verkið og bar fyrir sig erfitt efnahagsástand. Stefnandi taldi sig hins vegar vanhaldin um verðbætur og hafa orðið fyrir fjártjóni vegna þess að stefndi hafði dregið úr framkvæmdum o.fl. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um auknar verðbætur. Viðurkennd var skaðabótaskylda stefnda vegna ákvörðunar stefnda að fella niður hluta verkframkvæmd sem átlanir í verksamningi aðila gerðu ráð fyrir. Hafnað var kröfu stefnanda að stefndi væri skaðabótaskyldur vegna þess að stefndi dró úr umfangi framkvæmda fyrir árið 2009 um 10%, en viðurkennd skaðabótaksylda stefnda á því fjártjóni sem stefnandi hafði orðið fyrir vegna vanefnda á verksamningi aðila með því að hafa einhliða tekið þá ákvörðun að stöðva frekari framkvæmdir.
Aðilar deildu um fjárhæð verklauna til S ehf., en félagið vann að ýmsum endurbótum á íbúðarhúsi I og B í Garðabæ. Krafa S um verklaun að hluta tekin til greina.
Stefnda var sýknuð af kröfu stefnanda um greiðslu verklauna.
Aðilar deildu um verklaun fyrir uppsteypu á húsi. Krafa um greiðslu að hluta tekin til greina.
Deila um verklaun fyrir jarðvegsvinnu og að koma sumarbústað fyrir á lóð. Krafa tekin til greina.
Stefnandi tók að sér að vinna fyrir stefnda í tímavinnu múrverk og flísalögn. Ágreiningur varð um greiðslu fyrir verkið. Stefndi fékk dómkvaddan matsmann til að meta hæfilegt endurgjald fyrir verkið. Töluleg niðurstaða matsmannsins var 3.150.220 kr. Stefndi hafði áður greitt þá tvo síðustum, samtals að fjárhæð 1.881.168 kr. Matsgerðin, sem kostaði stefnda 210.000 kr., lækkaði kröfufjárhæðina verulega og var dómsniðurstaðan því sú að stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda 498.015 kr. með tilgreindum vöxtum en stefnandi dæmdur til að greiða stefnda 210.000 kr. í málskostnað og málskostnaður á milli aðila að öðru leyti felldur niður.
Stefndi dæmdur til að greiða viðgerðarkostnað í samræmi við kröfur stefnanda.
Ágreiningur um greiðslu fyrir vinnu og efni við flutning og uppsentingu húsa o.fl. Niðurstaða dómsins að fara í meginatriðum eftir matsgerð sem aflað var undir rekstri málsins.
Verkkaupa gert að greiða verklaun að teknu tilliti til frádráttar vegna galla á verkinu.
Hugbúnaðarfyrirtækið EC, fól G sem verktaka að flytja hýsingu léna af netþjónum EC til ANZA hf., en til stóð að síðarnefnda fyrirtækið tæki yfir hýsingarþjónustu fyrir EC. Málsaðilar deildu um hvort tæknilegir örðugleikar hefðu komið upp við flutning lénanna. G taldi sér heimilt, vegna örðugleika sem upp komu, að flytja gögnin yfir á netþjóna sína og hýsa lénin fyrir EC gagn gjaldi. Gegn andmælum EC var ekki talið að G hefði tekist sönnun um að honum hefði verið heimilt á grundvelli munnlegs samkomulags við EC að flytja umrædd gögn á ný frá ANZA hf., yfir á eigin netþjóna og annast hýsingu fyrir EC gegn gjaldi. Þá liggur fyrir í gögnum málsins að G hefði hótað EC að loka aðgangi að öllu sem hann hýsti fyrir EC yrðu reikningar ekki greiddir sem hefði leitt af sér tjón fyrir EC. Í ljósi andmæla EC og þvingunum af hálfu G var ekki talið að í greiðslu EC á einum reikningi G hefði falist samþykki við greiðsluskyldu vegna annarra reikninga G fyrir hýsingu lénanna. Var EC því sýknað af kröfu G um greiðslu umræddra reikninga.
Hugbúnaðarfyrirtækið EC, fól G sem verktaka að flytja hýsingu léna af netþjónum EC til ANZA hf., en til stóð að síðarnefnda fyrirtækið tæki yfir hýsingarþjónustu fyrir EC. Málsaðilar deildu um hvort tæknilegir örðugleikar hefðu komið upp við flutning lénanna. G taldi sér heimilt, vegna örðugleika sem upp komu, að flytja gögnin yfir á netþjóna sína og hýsa lénin fyrir EC gagn gjaldi. Gegn andmælum EC var ekki talið að G hefði tekist sönnun um að honum hefði verið heimilt á grundvelli munnlegs samkomulags við EC að flytja umrædd gögn á ný frá ANZA hf., yfir á eigin netþjóna og annast hýsingu fyrir EC gegn gjaldi. Þá liggur fyrir í gögnum málsins að G hefði hótað EC að loka aðgangi að öllu sem hann hýsti fyrir EC yrðu reikningar ekki greiddir sem hefði leitt af sér tjón fyrir EC. Í ljósi andmæla EC og þvingunum af hálfu G var ekki talið að í greiðslu EC á einum reikningi G hefði falist samþykki við greiðsluskyldu vegna annarra reikninga G fyrir hýsingu lénanna. Var EC því sýknað af kröfu G um greiðslu umræddra reikninga.
S höfðaði mál á hendur T til greiðslu verklauna. Krafan var að hluta til tekin til greina.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu fyrir tiltekin tæki og hluti þeim tengdum og fyrir vinnu við uppsetningu þeirra. Í þessu sambandi var ekki deilt um að stefndi hafði áður greitt stefnanda ákveðnar fjárhæðir. Taldi stefndi að hann hefði þannig greitt stefnanda að fullu. Talið var ósannað að svo væri. Var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð.
Stefnda gert að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð auk málskostnaðar.
Stefnandi krafði stefnda um eftirstöðvar á greiðslum vegna verksamninga um smíði veiðihúsa. Krafan var að mestu leyti tekin til greina.
T krafði G um greiðslu endurgjalds fyrir vinnu sem aðallega fólst í því að grafið og fleygað var fyrir grunni að haughúsi. Aðila greindi á um réttmætt endurgjald og hafði G þegar greitt T þá fjárhæð sem hann taldi sanngjarnt endurgjald fyrir verkið. G var sýknaður á þeim grunni að honum væri ekki skylt að inna frekari greiðslu af hendi vegna þeirra lögskipta aðila sem um var deilt í málinu.
Sýknaður af kröfu greiðslu verklauna og efniskostnaðar vegna aðildarskorts stefnda.
Í málinu var deilt um uppgjör á verkkostnaði við endurbætur á húsnæði Þjóðminjasafns Íslands við Hringbraut, Reykjavík. Var stefndi dæmdur til að endurgreiða stefnanda útlagðan kostnað vegna verksins. Þá var ekki fallist á að stefnandi þyrfti að sæta frádrætti af kröfum sínum á grundvelli verkábyrgðar.
Verksamningur. Krafa um vangreidd verklaun tekin til greina að mestu leyti, en kröfu um tafabætur hafnað.
Stefndi dæmdur til að greiða kaup- og verkreikning stefnanda
Stefndi dæmdur til að greiða eftirstöðvar af reikningskröfu stefnanda vegna verklegra framkvæmda.
Um þóknun fyrir viðgerð á olíudælu í gírkassa vinnuvélar.
S ehf. krafði HÍ um greiðslu eftirstöðvar reiknings vegna leigu á pramma í tengslum við vísindarannsókn og vinnu starfsmanna félagsins við stjórnun prammans, auk annars kostnaðar, sem S ehf. taldi að HÍ ætti að greiða. Vísindamennirnir, sem stóðu að rannsóknunum, mótmæltu því að greiða bæri meira en þegar hefði verið gert. Skriflegur samningur lá ekki til grundvallar þessum viðskiptum en S ehf. hafði þó látið gera drög af slíkum samningi og kynnt fyrir þeim sem stóðu að rannsókninni skömmu áður en hún hófst. Í dómi Hæstaréttar var talið að við úrlausn málsins yrði að fara eftir skýringu á samningsdrögunum og öðru því sem telja yrði sannað að aðilar hefðu samið um sín í milli. Yrði S ehf. talið bundið af drögunum og að óskýrleiki þeirra þyrfti að túlka félaginu í óhag. Þá hefðu aðrar athugasemdir vísindamannanna við reikningsgerðina en þær sem komu strax fram í tengslum við útgáfu reikningsins, ekki þýðingu, sbr. til hliðsjónar meginreglu 47. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, sbr. og 45. gr. sömu laga. Var talið að umræddur reikningur samrýmdist ekki skuldbindingum HÍ samkvæmt ofangreindu og að ekki yrði heldur ráðið af framlögðum gögnum hvert skyldi vera hæfilegt endurgjald fyrir framlag S ehf. í viðskiptunum. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað frá héraði.
H hf. tók að sér hugbúnaðargerð og tengd verkefni fyrir Í ehf. Í samningi aðila var meðal annars kveðið á um vinnu við nánar skilgreind verkefni í 2.400 klukkustundir, en að því loknu mátti segja upp samningnum fyrirvaralaust. Eftir að umræddu marki var náð sendi Í ehf. tilkynningu 30. júní 2003 til H hf. þar sem kom fram að ekki yrði af frekari kaupum á þjónustu af H hf. „að svo stöddu“. Engu að síður var ákveðið á fundi í byrjun júlímánaðar sama árs að H hf. ynni áfram að verkefnum fyrir Í ehf. fram til 18. sama mánaðar. Í kjölfarið reis ágreiningur um skil á verkum, þar á meðal um svonefnda skjölun, og uppgjör vegna þeirra. Talið var ósannað að H hf. hafi lofað að ljúka við umrædda skjölun. Jafnframt var ekkert talið komið fram um að H hf. hafi haldið eftir gögnum sem Í ehf. ætti rétt til. Meðal annars í ljósi ákvæða í samningi aðila um verkskil við uppsögn var það talið standa Í ehf. nær að tryggja sér sönnun um að félagið hafi aðeins óskað eftir sumum verkefnunum sem H hf. skilaði, en ekki öðrum. Það hafi Í ehf. ekki gert. Þess vegna bæri Í ehf. að standa H hf. skil á greiðslu fyrir þau verk sem félagið innti af hendi eftir fundinn í byrjun júlímánaðar, en ekkert hafi komið fram annað en að þau hafi verið fullnægjandi.
Með hliðsjón af samskiptum verktakans HI og verkkaupans H þótti rétt að fella niður tiltekin atriði í reikningum HI. Gagnkrafa H um skuldajöfnuð á grundvelli galla á verkinu kom til lækkunar kröfum HI, en mismuninn var H dæmdur til að greiða.