Dómstólaleit

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms, en með því var kröfum S um að ógiltar yrðu nánar tilgreindar ákvarðanir R vísað frá dómi, enda væru ákvarðanirnar orðnar hluti af úrskurðum úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála þar sem þær sættu endurskoðun. Með úrskurðunum nefndarinnar var kröfu S um ógildingu ákvarðananna hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að efnislega hefði falist í úrskurðunum staðfesting á ákvörðunum R með því að kröfum S um ógildingu hefði verið hafnað. Lægi því fyrir endanleg úrlausn æðra stjórnvalds um umrædd álitamál. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var niðurstaða hans um frávísun á kröfum S staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli sóknaraðila á hendur varnaraðilum var vísað frá dómi og sóknaraðila gert að greiða varnaraðilum málskostnað. Í málinu deildu aðilar um hvort skiptastjóra sóknaraðila hefði verið heimilt að endurupptaka skipti á þrotabúinu á grundvelli 164. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. í því skyni að veita lögmanni sóknaraðila heimild til að reka málið í nafni búsins. Í hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að lög hefðu ekki staðið til þeirrar ákvörðunar. Var því talið að sóknaraðila brysti aðildarhæfi í málinu, sbr. 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu héraðsdóms en í ljósi þess að sóknaraðili gat ekki átt réttindi eða borið skyldur samkvæmt 1. mgr. 16. gr. var ekki talið koma til álita að honum yrði gert að greiða varnaraðilum málskostnað. Var málskostnaður því felldur niður bæði í héraði og fyrir Landsrétti.

H ehf. höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Vesturlands á hendur I A/S, sem er danskt fyrirtæki með aðsetur þar í landi, en deilt var um skaðabótaskyldu vegna glugga og hurða sem fyrirtækið hafði framleitt og komið hafði verið fyrir í fasteign hér á landi. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá héraðsdómi þar sem það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að I A/S hefði afhent vörurnar á athafnasvæði E í Danmörku og H ehf. haft umsjón með flutningi þeirra hingað til lands. Var því lagt til grundvallar að vörurnar hefðu verið afhentar í Danmörku og að þar hafi I A/S borið að efna samninginn í skilningi b-liðar 1. mgr. 5. gr. Lúganósamningsins. Ekki var talið að H ehf. gæti reist heimild til að reka málið hér á landi á ákvæðinu, auk þess sem meginregla 2. gr. samningsins stæði til þess að miðað væri við heimilisvarnarþing þess sem mál sé rekið gegn. Stoðaði ekki fyrir H ehf. að styðja varnarþing eingöngu við 34. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda leiddi af Lúganósamningnum að höfða bar málið á öðru varnarþingi. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins því staðfest.

B ehf. höfðaði mál á hendur M og krafðist þess að ógilt yrði með dómi veðskuldabréf að fjárhæð 82.000 dollara þannig að aflýsa mætti veðskuldabréfinu af fasteign B ehf. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að vísa máli B ehf. á hendur M frá dómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli H á hendur R ehf. o.fl var vísað frá dómi. Ágreiningur málsins varðaði eignarhald á hlutum í R ehf. en H byggði á því að hún væri réttur eigandi þriðjungs heildarhluta félagsins og krafðist viðurkenningar á því. Tók kröfugerðin ekki mið af hækkun hluta félagsins úr 500.000 í 5.000.000 sem hafði verið skráð hjá fyrirtækjaskrá Skattsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ráðið yrði af málatilbúnaði H að byggt væri meðal annars á því að dómur tæki afstöðu til lögmætis hækkunarinnar og eftirfarandi skráningar hennar. Væri slíkt hins vegar ekki unnt eins og kröfugerð H væri sett fram. Yrði krafan tekin til greina stæði eftir að útkljá ágreining málsaðila um hækkunina og hvort lagarök stæðu til að breyta skráningu hennar hjá fyrirtækjaskrá Skattsins. Var kröfugerð H talin vera í andstöðu við 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og d- og e-lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga. Jafnframt taldi Landsréttur málatilbúnað H um aðild málsins til sóknar vera verulega á reiki. Var því fallist á með héraðsdómi að málatilbúnaður H væri haldinn slíkum annmörkum að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi og niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L og Ó á hendur Ö ehf., H, V hf., H ehf. og S hf. var vísað frá dómi.

Þ höfðaði mál gegn GM og M og krafðist þess annars vegar að viðurkennt yrði að GM væri óheimilt að nota undir starfsemi sína tiltekinn veg að fasteigninni L2 og hins vegar að M væri óheimilt að ráðast í framkvæmdir á veginum að því leyti sem vegurinn liggur í landi L1. Með hinum kærða úrskurði var máli Þ vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að tilgangur málsóknar Þ væri að koma í veg fyrir að vegurinn væri notaður sem aðkoma fyrir starfsemi GM. Varðandi fyrri hluta kröfugerðar Þ sagði að vegurinn væri akvegur sem væri opinn almenningi og því ekki einkavegur GM. Þá yrði ekki talið að GM hefði starfsemi á veginum sem ráðið gæti umferð þar. Niðurstaða um kröfu Þ myndi því hvorki fela í sér að ráðið yrði til lykta ágreiningi málsins né hefði hún raunhæft gildi um réttarstöðu hans. Var krafan því ekki talin fullnægja skilyrðum 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun hennar staðfest. Um seinni hluta kröfugerðar Þ kom síðan fram að skilja yrði hana svo að Þ vildi meina M með öllu að ráðast í nokkrar framkvæmdir á veginum. Landsréttur benti á að í kæru Þ kæmi fram að með málsókninni væri ekki verið að leitast eftir að koma í veg fyrir að nánar greindir aðilar kæmust þar um. Svo þessir aðilar gætu farið um veginn mætti ætla að þörf yrði á viðhaldi. Ef fallist yrði á kröfuna kæmi það í veg fyrir að M, sem bæri ábyrgð á veghaldi vegarins samkvæmt 12. gr. vegalaga nr. 80/2007, gæti sinnt skyldum sínum til viðhalds. Var málatilbúnaður Þ að þessu leyti talinn vera á reiki og samræmast ekki kröfum d- og e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá var einnig vísað til þess að krafa Þ væri í andstöðu við vilja sameigenda að jörðinni L2. Að virtum reglum um óskipta sameign og samaðild, hefði Þ verið rétt að stefna sameigendum sínum til að þola dóm um kröfuna. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun seinni hluta kröfu Þ því einnig staðfest.

H höfðaði mál gegn R og krafðist þess aðallega að viðurkenndur yrði með dómi afnota- og umráðaréttur félagsins að nánar tilgreindum bifreiðastæðum. Á fundi skipulags- og samgönguráðs R 25. september 2019 hafði verið samþykkt að heimila öllum sem hefðu starfsleyfi til leigubifreiðaaksturs að leggja í bifreiðastæðum sem H hafði fram að því haft til afnota, að frátöldum stæðum í einkaeign. Með hinum kærða dómi var kröfu H um viðurkenningu á afnota- og umráðarétti að bifreiðastæðunum auk varakröfum félagsins um viðurkenningu á bótaábyrgð og bótaskyldu R vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í kröfugerð H væri ekki afmarkað á neinn hátt til hvers kyns afnota- eða umráðaréttar hún ætti að ná. Slíkt hefði þó verið óhjákvæmilegt þar sem óumdeilt væri að H myndi áfram njóta afnotaréttar af bifreiðastæðunum, að frátöldum stæðum sem voru við Laugarveg að Hlemmi. Var ekki talið að kröfugerð H væri til þess fallin að leiða ágreining málsaðila til lykta þótt á hana yrði fallist. Hvað varðaði stæðin við Laugaveg að Hlemmi tók Landsréttur fram að kröfugerð H tæki ekki mið af tilfærslu bifreiðastæða sem leiddu af breyttu deiliskipulagi sem ekki hefði verið hnekkt. Hefði framangreint óhjákvæmilega í för með sér að H hefði ekki lögvarða hagsmuni af viðurkenningardómi um þennan hluta aðalkröfu. Var niðurstaða hins kærða dóms um frávísun staðfest.

L og RS höfðuðu mál á hendur FF o.fl. og kröfðust þess að viðurkennt yrði með dómi að landamerki milli jarðarinnar B og óskipts sameignarlands M yrðu ákveðin með nánar tilteknum hætti. Varakröfu L og RS, sem sett var fram eftir að aðalmeðferð hófst, var vísað frá dómi í héraði en samkvæmt bókun í þingbók var ekki gerð athugasemd af hálfu FF o.fl. að hún kæmist að í málinu. Í Landsrétti var rakið að með vísan til fyrrnefndrar bókunar yrði varakröfu L og RS ekki vísað frá héraðsdómi á þeim grunni að hún væri of seint fram komin. Fram kom að stefnandi máls gæti almennt komið að nýjum varakröfum undir rekstri máls svo lengi sem þær rúmuðust innan marka stefnukröfu og væru reistar á málsástæðum og gögnum sem hann hefði þegar haft uppi í máli eða gæti enn borið upp. Landsréttur vísaði hins vegar til þess að það hefði verið niðurstaða héraðsdóms, að lokinni aðalmeðferð sem fól meðal annars í sér vettvangsgöngu, að L og RS hefðu ekki lagt þann grundvöll að kröfunni að dómur yrði lagður á hana. Eins og málið lá fyrir Landsrétti voru ekki talin efni til að hrófla við því mati héraðsdóms. Ákvæði hins kærða dóms um frávísun varakröfu L og RS var því staðfest og þeim gert að greiða FF o.fl. kærumálskostnað.

M höfðaði mál á hendur J til heimtu eftirstöðva skuldabréfs vegna námsláns. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá dómi án kröfu á þeim grundvelli að stefna málsins hefði ekki verið birt J í samræmi við ákvæði XIII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. M byggði á því að rafræn birting stefnu uppfyllti skilyrði a-liðar 3. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991 eins og þeim hefði verið breytt með lögum nr. 53/2024. Landsréttur taldi að af orðalagi 1. gr. a laga nr. 91/1991, sbr. 50. gr. laga nr. 53/2024 og lögskýringargögnum væri ljóst að það hefði ekki verið ætlunin að hrófla við birtingarmáta stefnu samkvæmt XIII. kafla laga nr. 91/1991. Orðalagsbreyting á a- lið 83. gr. laganna fengi þeirri ályktun ekki hnekkt en hið sama ætti við um tilvísun M til laga nr. 55/2019 um rafræna auðkenningu og traustþjónustu fyrir rafræn viðskipti og nánar tiltekinna reglugerðarákvæða Evrópuþingsins og ráðsins. Þar fyrir utan áskildi a-liður 83. gr. téðra laga enn að stefndi ritaði sjálfur undir yfirlýsingu á stefnu um að eintak hennar hefði verið afhent sér. Stefna í málinu hefði því ekki verið birt J í samræmi við a-lið 3. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991 eða með öðrum hætti svo gilt væri samkvæmt XIII. kafla laganna. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

A höfðaði mál gegn T hf., S, Í, L og SÍ. Krafðist hann þess að viðurkennt yrði að hann ætti rétt á bótum úr hendi T hf. „á grundvelli 5. gr. laga nr. 111/2000, sbr. lög nr. 176/2000, vegna líkamstjóns sem [hann] varð fyrir vegna meðferðar með lyfinu Cordarone á árunum 2012-2017“ Þá krafðist hann þess til vara að viðurkennt yrði að Í, L, T hf. og S bæru „óskipt skaðabótaábyrgð á líkamstjóni sem [hann] varð fyrir vegna meðferðar með lyfinu Cordarone á árunum 2012-2017“. Loks krafðist hann þess að úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála 2. febrúar 2022, þar sem synjun SÍ á umsókn hans um bætur samkvæmt lögum nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu var staðfest, yrði felldur úr gildi. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki aflað matsgerðar í samræmi við reglur IX. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eða fært önnur haldbær sönnunargögn því til stuðnings að líkur væru á að hann hefði orðið fyrir tjóni sem rekja mætti til inntöku lyfsins. Þá var fallist á með héraðsdómi að það skorti verulega á að fjallað væri með fullnægjandi hætti um ætlaðan bótagrundvöll gagnvart hverjum og einum varnaraðila með vísan til viðeigandi lagaraka, þar með talið vegna kröfu sem sett væri fram til þrautavara gegn SÍ. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest.

Kært var ákvæði dóms héraðsdóms þar sem kröfum A og fleiri á hendur F vegna ætlaðra ólögmætra ráðstafana og málsmeðferðar barnaverndar var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A o.fl. byggðu á því að starfsmenn barnaverndar hefðu valdið þeim tjóni við meðferð barnaverndarmáls er laut að málefnum D, E, B og C. Umræddir starfsmenn barnaverndar hafi verið starfsmenn byggðasamlags sem F og fjögur önnur sveitarfélög stóðu að um Félags- og skólaþjónustu Þ. Í héraðsdómsstefnu hafi í engu verið vikið að því hvort og þá með hvaða hætti starfsmenn F hafi komið að málefnum A o.fl. og meðferð máls þeirra og þá með hvaða hætti F gæti borið ábyrgð á ætluðu tjóni A o.fl. Af héraðsdómsstefnu yrði ekki heldur með vissu ráðið á grundvelli hvaða atvika og málsástæðna A teldi sig geta krafið F um bætur. A hafi ekki verið aðili að barnaverndarmáli D, E, B og C og lytu málsástæður A o.fl. í engu að tilgreindum afskiptum barnaverndar að málefnum A. Málatilbúnaður A o.fl. uppfyllti því ekki kröfur d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og yrði ekki hjá því komist að vísa kröfum A o.fl. á hendur F sjálfkrafa frá héraðsdómi. Var hið kærða ákvæði dómsins um frávísun á dómkröfum A o.fl. á hendur F staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem beiðni S ehf. um öflun sönnunargagna áður en mál er höfðað var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að krafa S ehf. um afhendingu gagna væri byggð á 2. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Fram kæmi í kröfu S ehf. að hann hefði til skoðunar að höfða mál gegn Í en gögnin væru í höndum Í. Heimildir S ehf. til að afla gagna úr hendi Í væru bundnar við 67. og 68. gr. laga nr. 91/1991 og yrði hann ekki krafinn um afhendingu gagna á grundvelli 2. mgr. 77. gr. laganna. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var dómur héraðsdóms þar sem kröfu þrotabús K um afsal allra hluta í T ehf. var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þrotabú K hefði krafist riftunar á ráðstöfun þrotamanns sem hefði falist í því að hann afsalaði með kaupsamningi til J öllum hlutum í félaginu T ehf. Meginreglan við riftun væri að aðilar skyldu verða eins settir fjárhagslega og ef hin riftanlega ráðstöfun hefði ekki verið gerð. Með vísan til verðmætaaukningar hluta í félaginu hefði verið nauðsynlegt að þrotabú K rökstyddi með hvaða hætti aðalkrafa hans, um að J yrði dæmdur til að afsala aftur til þrotabús K öllum hlutum í félaginu gegn greiðslu er næmi söluverði hlutanna, færi saman við framangreinda meginreglu og hvort og þá með hvaða hætti hann myndi jafna greiðslur aðila. Það hefði þrotabú K ekki gert. Taldi Landsréttur málatilbúnað þrotabús K að þessu leyti svo óljósan og vanreifaðan að óhjákvæmilegt væri að vísa þessari kröfu hans sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B var vísað frá dómi með vísan til þess að aðilar máls hefðu ekki undirgengist sáttameðferð í samræmi við 5. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A ehf. gegn B og C var vísað frá dómi. A ehf. var í eigu varnaraðila, B að 33% hlut en C að 67% hlut. C var eini stjórnarmaður A ehf. og tók ákvörðun um að fela lögmanni að höfða málið. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt fortakslausu ákvæði 48. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög hafi C verið óheimilt að taka þátt í meðferð máls til ákvörðunar um málshöfðun A ehf. gegn sér. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfum A, LLC gegn S í gagnsök þar sem þess var krafist að S og I ohf. yrði gert að greiða A, LLC óskipt tilteknar fjárhæðir ásamt tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum. Í hinum kærða úrskurði, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var talið að verulega skorti á að málsgrundvöllur A, LLC væri í heild sinni nægilega skýr og væru þeir annmarkar svo verulegir að kæmi niður á möguleikum S til að halda uppi vörnum í málinu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um frávísun máls S ehf. á hendur SÞ. S ehf. höfðaði málið á hendur SÞ til greiðslu skaðabóta vegna fjártjóns sem félagið kvaðst hafa orðið fyrir þegar SÞ dreifði húsdýraáburði yfir tún þess að Lambeyrum í Dalabyggð þegar félagið hefði lokið við að slá og snúa grasi á túninu 12. ágúst 2018. Í úrskurði Landsréttar var það rakið að samkvæmt fyrirliggjandi gögnum hefði lóðin fyrst komist í eigu sóknaraðila í júní 2019, tæpu ári eftir að ætlað tjón hefði orðið. Þá hefði fyrri eigandi lóðarinnar að Lambeyrum tilkynnt lögreglu um að verið væri að dreifa húsdýraáburði á tún sem hann væri að heyja á lóð að Dönustöðum 12. ágúst 2018. Í stefnu málsins væri lóðin að Lambeyrum enn fremur sögð 41,49 hektarar að stærð en samkvæmt fyrirliggjandi gögnum væri hún 5.025 fermetrar að stærð. Samkvæmt framangreindu væri svo verulegt ósamræmi í málatilbúnaði S ehf. og gögnum málsins að óljóst væri að dómkröfur félagsins fengju stoð í þeim. Þótti málatilbúnaður S ehf. því ekki uppfylla kröfur e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 og yrði niðurstaða hins kærða úrskurðar þegar af þeirri ástæðu staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfum S ehf., annars vegar um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 13. mars 2020 um að fresta endurupptöku tiltekinna kyrrsetningargerðar og löggeymslugerðar og hins vegar að lagt yrði fyrir sýslumann að endurupptaka og afmá sömu gerðir úr þinglýsingabókum og greiða S ehf. tiltekna fjárhæð. Landsréttur hafði kveðið upp dóm 6. mars 2020 í máli nr. 35/2019 milli sömu aðila. S ehf. sendi sama dag sýslumanni beiðni um að áðurnefndri kyrrsetningu og löggeymslu yrði aflétt af tilgreindum fasteignum S ehf. og fyrirsvarsmanns hans nema að því marki sem þyrfti til að tryggja kröfu þb. E ehf. samkvæmt dómi Landsréttar. Frekari samskipti áttu sér stað með tölvupóstum 6., 7. og 8. mars og 12. og 13. mars. Þessum tölvupóstsamskiptum lauk 13. mars 2020 með því að sýslumaður tilkynnti aðilum að ákveðið hefði verið að ,,hinkra með fyrirtöku málsins“ þar til Hæstiréttur hefði tekið afstöðu til beiðni varnaraðila um leyfi til að áfrýja nefndum dómi Landsréttar. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt tilgreindum ákvæðum laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og laga nr. 90/1989 um aðför skyldi meðferð beiðna um endurupptöku kyrrsetningar- og löggeymslugerða vera formbundin. Þau óformlegu samskipti sem farið hefðu fram milli lögmanna aðila og fulltrúa sýslumanns með tölvupósti yrði ekki jafnað til þess að beiðni S ehf. hefði verið tekin fyrir og um hana fjallað með formlegum hætti. Svarpóstur sýslumanns jafngilti ekki því að sýslumaður hefði synjað beiðni S ehf. um endurupptöku gerðanna. Því hefði S ehf. brostið skilyrði 2. mgr. 34. gr. laga nr. 31/1990 til að skjóta málinu til úrlausnar héraðsdómara. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærður var sá hluti úrskurðar héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu M ehf. á hendur S um viðurkenningu á rekstrartjóni hans fyrir tiltekið tímabil. Í hinum kærða úrskurði, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var tekið fram að eins og krafan væri orðuð yrði ekki séð að með henni væri leitað eftir því að skorið yrði úr um tilvist eða efni réttinda eða réttarsambands heldur einungis leitað viðurkenningar á því að M ehf. hafi orðið fyrir rekstrartjóni á tilteknu tímabili án viðurkenningar á því að S væri fyrir því ábyrgur. Yrði M ehf. því ekki talinn hafa lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr framangreindri kröfu sinni.

A ehf. og G ehf. kröfðust þess að ógilt yrðu með dómi rekstrarleyfi sem M og U höfðu veitt A til reksturs stöðva til sjókvíaeldis. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að vísa málinu frá dómi þar sem A ehf. og G ehf. hefðu ekki sýnt fram á að þeir hefðu lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr dómkröfum sínum.

Kærður var sá hluti dóms héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi fjárkröfu A á hendur B, C og dánarbúi D fyrir afleitt tjón og miska vegna atvika sem vörðuðu ágreining milli málsaðila um eignarrétt og ráðstafanir á tilteknum landspildum. Landsréttur taldi að framsetning fjárkröfu A um afleitt tjón og miska í stefnu og rökstuðningur fyrir henni hefði verið með þeim hætti að varnaraðilum hefði verið með öllu ómögulegt að taka til fullnægjandi efnisvarna um hana. Stefna málsins hefði því ekki uppfyllt kröfur e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þar sem ekki hefði verið bætt úr þessu með viðhlítandi hætti undir rekstri málsins væru svo verulegir annmarkar á málatilbúnaði A að óhjákvæmilegt væri að vísa þessari kröfu frá héraðsdómi. Var hinn kærði hluti dómsins um frávísun á umræddri fjárkröfu A því staðfestur.