Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að Á yrði gert skylt að afla frekari gagna um rannsóknir Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði á blóðsýnum sem tekin voru úr X. Fram kom í úrskurði Landsréttar að krafa X yrði ekki skilin svo að hún vísaði til tiltekins gagns sem þegar væri til. Lyti krafan að meginstefnu til að því að Á aflaði tiltekinna upplýsinga í þágu meðferðar sakamálsins sem höfðað hafi verið gegn X. Úrskurður þess efnis sætti ekki kæru samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var kæru X því vísað frá Landsrétti.

M var sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum og flutt inn til landsins í þrjátíu pakkningum rúm 32 kg af efni sem hafði að geyma fíkniefnið DMT með 1,8% til 2,1% styrkleika, 51,98 grömm af DMT í formi grænna laufa og 392,17 grömm af Kratom. Þá var M sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og sviptur ökurétti í tvö ár. Var M gert að sæta fangelsi í átján mánuði, sem bundið var skilorði til tveggja ára og upptöku á nánar tilgreindum fíkniefnum.

K var ákærður fyrir fíkniefnalagabrot í þremur ákæruliðum með því að hafa tilgreint magn fíkniefna í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni. Með dómi Landsréttar var K sakfelldur fyrir vörslur tilgreindra fíkniefna í sölu- og dreifingarskyni samkvæmt fyrsta ákærulið. K var einnig sakfelldur fyrir vörslur fíkniefna sem um ræddi í öðrum og þriðja ákærulið. Þá var magn fíkniefnanna ekki slíkt að það gæfi eitt og sér tilefni til ályktunar um sölutilgang. Var K því sýknaður af því að hafa ætlað fíkniefnin samkvæmt öðrum og þriðja ákærulið til sölu og dreifingar. Var refsing K ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

A var stöðvaður af lögreglu við akstur bifreiðar 15. nóvember 2018. Í lögregluskýrslu kom fram að grunur hefði vaknað um akstur undir áhrifum fíkniefna og var A handtekinn og færður á lögreglustöð. A var gert að sæta blóð- og þvagrannsókn og greindist umbrotsefni THC sem er í kannabis í þvagi hans. Seinna var rannsókn á máli A hætt. Höfðaði A málið til heimtu bóta vegna þvingunaraðgerða sem hann hafði verið beittur, bæði handtöku og líkamsrannsókn. Í dómi Landsréttar var rakið að með hliðsjón af 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar stæðu efnisrök til að beita bótareglu 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála með lögjöfnun um handtöku A og jafnframt stæðu efnisrök til að beita bótareglunni og þá blóð- og þvagrannsókn sem A varð að sæta meðan hann var sviptur frelsi á grundvelli 2. mgr. 47. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Landsréttur vísaði til þess að skilyrðum 1. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 fyrir bótaábyrgð Í væri fullnægt. Aftur á móti komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að A hefði valdið eða stuðlað sjálfur að þeim aðgerðum lögreglu sem hann reisti kröfu sína á. Samkvæmt niðurlagi 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 þótti rétt að fella að öllu leyti niður bætur til A. Var því fallist á kröfu Í um sýknu af kröfu A.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem heimiluð var rannsókn á rafrænu efnisinnihaldi nokkurra raftækja X sem hald hafði verið lagt á í þágu rannsóknar.

O var ákærður fyrir brot gegn 2. gr., sbr. 5. gr. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og reglugerð nr. 233/2001 um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni fyrir að hafa í tvö skipti haft í vörslum sínum fíkniefni ætluð til söludreifingar í ágóðaskyni. Krafðist O sýknu af kröfum sem lutu að þeirri háttsemi. Í dómi Landsréttar var rakið að tölverðs misræmis gætti í framburði ákærða en slíkt misræmi rýrði verulega trúverðugleika O í heild sinni. Fíkniefnin hefðu verið geymd í smelluláspokum, ásamt reiðufé sem hann gat ekki gert grein fyrir. Renndi það stoðum undir þá ályktun að fíkniefnin hefðu ekki verið ætluð til einkanota O, auk þess sem um var að ræða töluvert magn fíkniefna í seinna tilvikinu. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var sakfelling O staðfest. Þá voru O, J og K ákærð fyrir peningaþvætti, sbr. 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, fyrir að hafa um nokkurt skeið, fram að handtöku þeirra, tekið við tilgreindum fjármunum frá óþekktum aðila eða aðilum sem þeim hafi ekki getað dulist að væri ávinningur af refsiverðum brotum. Kröfðust O, J og K frávísunar sakargifta samkvæmt þessum ákærukafla á grundvelli c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um skýrleika ákæru. Fram kom í dómi Landsréttar að um skýrleika ákæru sem lyti að peningaþvætti yrði að líta til eðlis slíkra brota. Í lögskýringargögnum kæmi fram að líta bæri á peningaþvætti sem sjálfstætt brot sem refsað yrði fyrir þótt ekki væri samhliða ákært fyrir tiltekið frumbrot. Meginmarkmiðið með því að gera háttsemina refsiverða væri að höggva að rótum afbrota með því að uppræta aðalhvata þeirra, þann ávinning sem af þeim kynni að leiða. Á hinn bóginn þyrfti í ákæru að greina frá og afmarka að hvaða verðmætum ávinningurinn lyti enda hefði viðtaka, nýting eða öflun ávinnings grundvallarþýðingu um hvort háttsemi félli undir verknaðarlýsingu 1. mgr. 264. gr. almennra hegningaralaga. Þá hefði í dómaframkvæmd ekki verið gerð sú krafa að fyrir lægi um hvaða brot væri nákvæmlega að ræða, heldur nægði að sýna fram á með óyggjandi hætti að útilokað væri að ávinningurinn væri til kominn á lögmætan hátt. Í samræmi við meginreglu 108. gr. laga nr. 88/2008 hvíldi sönnunarbyrði á ákæruvaldinu fyrir því að ávinningurinn stafaði af refsiverðum brotum. Fram kom að þótt lýsing á brotatímabili í ákæru væri ekki nákvæm yrði að líta til dómaframkvæmdar Hæstaréttar í málum þar sem reynt hefði á sambærilega afmörkun á verknaðartíma. Því væri lýst í ákærunni hver sú háttsemi væri sem ákært var fyrir, hvar og hvenær brotið væri talið hafa verið framið, heiti þess að lögum og jafnframt lýst þeim ávinningi sem orðið hefði af brotinu, fjárhæðum sem ákærðu hefðu tekið við og skipt. Ekki væru þeir ágallar á ákæru að O, J og K gætu ekki af henni ráðið hvaða refsiverðu háttsemi þau voru sökuð um. Engu breytti þótt í ákæru væri í verknaðarlýsingunni eingöngu vísað til þess að ákærðu hefðu tekið við tilgreindri fjárhæð í evrum frá „óþekktum aðila eða aðilum“, enda lyti ætluð refsiverð háttsemi að því að hafa móttekið fjármunina í íslenskum krónum og skipt þeim í tiltekna fjárhæð í evrum. Þá hefðu ákærðu ekki sýnt með neinum hætti fram á að fjármunanna hefði verið aflað með lögmætum hætti. Að því gættu var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu O, K og J fyrir peningaþvætti. Þá var með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms staðfest ákvæði hans um refsingu. Ákærðu var gert að sæta skilorðsbundnu fangelsi, O í sex mánuði, J í fjóra mánuði og K í tvo mánuði. Loks var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakarkostnað og upptökukröfur ákæruvaldsins.

X var gefið að sök fíkniefnalagabrot og lyfjalagabrot. Landsréttur vísaði frá héraðsdómi, vegna óskýrleika ákæru, hluta ákæru þar sem X var gefið að sök að hafa allt frá árinu 2013 og til 6. mars 2019 selt og afhent ótilgreindum fjölda fólks lyfseðilsskyld lyf og ávana- og fíknilyf, án þess að hafa til þess markaðs- og lyfsöluleyfi Lyfjastofnunar, en taldi seinni hlutann þar sem tilgreind voru þau lyf og ávana- og fíknilyf sem X hafði í vörslum sínum í þrjú nánar tilgreind skipti á árunum 2018 og 2019, í sölu- og afhendingarskyni, án þess að hafa markaðs- og lyfsöluleyfi Lyfjastofnunar, uppfylla kröfur um skýrleika ákæru, sbr. c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X af þeim hluta sakargifta sem eftir stóðu. Þá var X sakfelldur fyrir vopnalagabrot með því að hafa haft nánar tilgreind vopn í vörslum sínum. Loks var X sakfelldur fyrir peningaþvætti með því að hafa, á tímabilinu frá 28. september 2012 til 30. október 2018, tekið við, nýtt, umbreytt, afhent og/eða aflað sér ávinnings allt að 84.449.884 krónum með sölu og dreifingu sinni á ótilteknu magni lyfja, sbr. I. kafla ákæru, og eftir atvikum með öðrum ólögmætum og refsiverðum hætti. Y var jafnframt gefið að sök peningaþvætti með því að hafa, á tímabilinu frá 28. september 2012 til 30. október 2018 tekið við, nýtt, umbreytt, afhent og/eða aflað sér ávinnings allt að fjárhæð 23.826.637 krónum, sem talinn var kominn til af refsiverðum brotum X og eftir atvikum öðrum ólögmætum og refsiverðum hætti. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri um að ræða aðra lýsingu á frumbrotinu en tilvísun til refsiverðra brota X, án frekari afmörkunar, og eftir atvikum til annarrar ólögmætrar og refsiverðrar háttsemi. Enga aðra tilvísun væri þar að finna til þeirra frumbrota sem Y væri talin hafa haft ávinning af, né heldur hvers efnis þau frumbrot væru eða eftir atvikum hvaða brotaflokki þau tilheyrðu. Þá væri í ákærunni ekki að finna fullnægjandi lýsingu á því í hverju sú öflun ávinnings fólst, af hálfu Y umfram það sem hefði falist í frumbrotum X. Yrði því ekki talið að nægileg lýsing kæmi fram í ákærunni á þeirri refsiverðu háttsemi sem ákæran á hendur Y byggði á um þetta atriði. Var þegar af þessum sökum talið að lýsing ákæruefnisins uppfyllti ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um skýrleika og að ágallarnir væru verulegir. Var því óhjákvæmilegt að vísa sakargiftum á hendur Y frá héraðsdómi án kröfu. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing X ákveðin fangelsi í tvö ár. Þá var staðfest ákvæði héraðsdóms um upptöku nánar tilgreindra ávana- og fíknilyfja, eignarhluta í tilgreindri fasteign, vopna, peninga og muna.

H var sakfelldur fyrir að hafa haft í vörslum sínum samtals 224 töflur af ávana- og fíknilyfinu OxyContin (virkt efni: Oxýkódon) og 321 töflu af ávana- og fíknilyfinu Alprazolam Krka (virkt efni: Alprazolam) sem lögregla fann við öryggisleit á H og í ruslafötu á salerni. Var háttsemi H talin varða við 1. mgr. 3. gr., sbr. 4. mgr. sömu greinar, sbr. 5. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, og 3. gr., sbr. 1. mgr. 14. gr. reglugerðar nr. 233/2001 um ávana- og fíkniefni og önnur eftirlitsskyld efni. Hins vegar var ekki á það fallist að háttsemi H varðaði við 2. og 6. gr. sömu reglugerðar. Tók Landsréttur fram að hvorki Alprazolam né Oxýkódon væru á meðal bannaðra fíknilyfja samkvæmt 2. gr. reglugerðarinnar og varðaði varsla þeirra því ekki við ákvæðið. Þá ætti 6. gr. reglugerðarinnar ekki við, enda lyti ákvæðið að inn- og útflutningi, framleiðslu og sölu í heildsölu á lyfjum, sem merkt eru á tilgreindan hátt í fylgiskjölum með reglugerðinni, en ekki að vörslu þeirra. Með háttsemi sinni rauf H skilorð fimm mánaða refsidóms frá nóvember 2021 og var refsing hans ákveðin með vísan til 60. gr. og 77. gr. almenna hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing H ákveðin fangelsi í átta mánuði og honum gert að sæta upptöku á fyrrnefndum ávana- og fíknilyfjum.

X var sakfelldur fyrir tvær líkamsárásir samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 gegn A þáverandi sambýliskonu sinni. Í fyrra skiptið með því að hafa tekið A hálstaki með báðum höndum en í seinna skiptið með því að hafa slegið í hendi hennar þar sem hún hélt á farsíma sem við það lenti í andliti hennar, síðan tekið hana hálstaki með báðum höndum og þrengt að hálsi hennar. Þá var X sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum tiltekið magn fíkniefna. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um tvær líkamsárásir gegn þáverandi sambýliskonu hans og barnsmóður væri að ræða sem horfði til refsiþyngingar, sbr. 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. X hefði að nokkru viðurkennt þá háttsemi sem hann væri sakfelldur fyrir og horfði það honum til málsbóta. Hafnaði Landsréttur því að beitt yrði refsilækkunarástæðu 3. mgr. 218. gr. c almennra hegningarlaga vegna seinni líkamsárásarinnar. Var X gert að sæta fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A 700.000 krónur í miskabætur auk vaxta. Loks voru gerð upptæk fíkniefni sem lögregla lagði hald á.

Staðfest var ákvörðun ríkissaksóknara um að verða við beiðni um afhendingu X til Lettlands á grundvelli evrópskrar handtökuskipunar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðahaldi til að koma í veg fyrir að X viki sér undan málsmeðferð samkvæmt lögum nr. 51/2016 um handtöku og afhendingu manna til og frá Íslandi vegna refsiverðra verknaða á grundvelli handtökuskipunar.

X var ákærður fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot, sbr. 173. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa staðið að innflutningi á samtals 13.986 stykkjum af töflum sem innihéldu flúbrómazólam, ætluðum til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. Í héraði var farið með málið sem játningarmál eftir ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og X sakfelldur fyrir það sem honum var gefið að sök í ákæru. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki hefðu verið efni til að líta svo á að ákærði hefði með skýlausum hætti játað þá háttsemi sem honum væri gefin að sök samkvæmt ákæru, og að sú játning hefði verið studd sakargögnum, þannig að unnt hefði verið að fella dóm á málið eftir ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

X var sakfelldur fyrir ítrekuð, alvarleg og stórfelld brot í nánu sambandi, gegn þáverandi og fyrrverandi sambýliskonu sinni og barnsmóður, A, með því að hafa ítrekað ógnað lífi hennar, heilsu og velferð með nánar tilgreindum hætti. Jafnframt var hann sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, með því að hafa veist að samfanga sínum, B, og stungið sex sinnum í læri hans með skærum sem X hafði tekið í sundur. Í dómi Landsréttar er rakið að brot X gagnvart A hafi verið ófyrirleitin og til þess fallin að valdi henni og ófæddu, og síðar nýfæddu, barni þeirra miklum skaða. Þá hafi árás X á B verið háskaleg. Var refsing X ákveðin fangelsi í tvö ár og honum var gert að greiða A miskabætur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var áfram gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100 gr., sbr. b-lið 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr., sbr. b-lið 95. gr. sömu laga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli a- og b-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stendur.

I var sakfelldur fyrir umferðar-, lögreglu- og fíkniefnalagabrot. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að I hefði ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi. Á hinn bóginn yrði að horfa til þess að hann var sakfelldur fyrir að hafa alls níu sinnum ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna frá 5. mars 2020 til 6. nóvember sama árs, þar af einu sinni sviptur ökuréttindum, auk annarra brota á umferðarlögum, lögreglulögum og lögum um ávana- og fíkniefni. Að teknu tilliti til fyrirmæla 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var hæfileg refsing hans ákveðin sekt að fjárhæð 1.985.000 krónur og kæmi 56 daga fangelsi í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd innan fjögurra vikna frá birtingu dómsins. Með vísan til 101. gr. umferðarlaga nr. 77/2019 var I einnig sviptur ökurétti í fimm ár. Þá var fallist á upptöku þeirra fíkniefna sem I hafði haft í vörslum sínum og hald var lagt á.

A var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa margítrekað ekið bifreið sviptur ökurétti, þar af sjö sinnum undir áhrifum ávana- og fíkniefna auk slævandi lyfja í eitt skipti, akstur yfir löglegum hámarkshraða í fimm skipti og akstur gegn rauðu umferðarljósi í tvö skipti. Þá var A sakfelldur fyrir að hafa í tvígang haft í vörslum sínum ávana- og fíkniefni. Samkvæmt dómvenju, að virtum sakaferli A og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var staðfest niðurstaða héraðsdóms um 22 mánaða fangelsisrefsingu og ævilanga ökuréttarsviptingu. Ekki þóttu efni til að binda refsinguna skilorði.