Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Ásmundur Jónsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Leó Daðason lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.
Deilt var um hvort lagaskilyrðum um brottvísun og endurkomubann hefði verið fullnægt þegar kveðinn var upp úrskurður kærunefndar útlendingamála þar sem A var vísað brott frá Íslandi á grundvelli 1., sbr. 2. mgr., 95. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 og honum bönnuð endurkoma í átta ár, sbr. 1. mgr. 96. gr. sömu laga. Hafði kærunefndin staðfest ákvörðun Útlendingastofnunar en stytt endurkomubann úr tíu árum í átta. Héraðsdómur felldi úrskurð kærunefndarinnar úr gildi. Í dómi Landsréttar var rakið að héraðsdómur hefði byggt á 2. mgr. 97. gr. laga nr. 80/2016 sem mælir fyrir um takmarkanir á heimild til brottvísunar samkvæmt 95. gr. sömu laga. Hefði héraðsdómur fallist á það með A að þrátt fyrir að aðstæður hans hefðu ekki breyst verulega frá úrskurði kærunefndar yrði að horfa „til aðstæðna hans eins og þær eru nú en ekki eins og þær voru við töku hinna umdeildu stjórnvalds- ákvarðana“. Þegar aðstæður stefnda væru virtar heildstætt væri það niðurstaða héraðsdóms að þrátt fyrir að stefndi hafi ítrekað gerst brotlegur við lög og verið dæmdur til refsivistar hér á landi og að leiða mætti líkum að því að fyrri háttsemi hans gæfi til kynna að hann myndi fremja refsivert brot á ný væru fjölskylduaðstæður hans með þeim hætti að brottvísun myndi fela í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart nánustu aðstandendum, það er eiginkonu og ungu barni þeirra. Fram kom að í úrskurði kærunefndar útlendingamála hefði verið með ítarlegum hætti fjallað um aðstæður stefnda með tilliti til 2. mgr. 97. gr. laganna og komist að þeirri niðurstöðu að ekki yrði talið að brottvísun fæli í sér ósanngjarna ráðstöfun gagnvart honum eða nánustu aðstandendum hans. Að virtum gögnum málsins væri fallist á niðurstöðu nefndarinnar en hvað sem liði þeirri ályktun héraðsdóms að við úrlausn dómstóla um gildi stjórnvaldsákvörðunar megi horfa til breyttra aðstæðna eftir að hún var tekin hefðu engar breytingar orðið á aðstæðum A sem leitt gætu til þess að fella bæri úrskurðinn úr gildi. Samkvæmt því þætti ekki efni til að fallast á með A að ákvæði 2. mgr. 97. gr. laga nr. 80/2016 stæði brottvísun hans í vegi. Loks var fallist á með Í að skilyrði 2. mgr. 96. gr. laga nr. 80/2016 fyrir endurkomubanni A væru uppfyllt og ekki væru fyrir hendi forsendur til að stytta það. Var Í sýknað af kröfum A.
A höfðaði mál gegn Í og krafðist skaðabóta á grundvelli 264. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála vegna margvíslegra rannsóknaraðgerða sem hann hafði sætt samkvæmt IX-IXV. kafla sömu laga. Í dómi Landsréttar var rakið að A hefði verið sviptur frelsi í 15 daga á tilgreindu tímabili og máli hans hefði lokið án þess að ákæra væri gefin út og málið því fellt niður í skilningi 1. mgr. 246. gr. laganna. Ætti A því rétt á bótum vegna þeirra aðgerða sem hann sætti á grundvelli IX. til XIV. kafla laganna, nema því væri slegið föstu að hann hafi valdið eða stuðlað að aðgerðunum, sbr. 2. málslið 2. mgr. 246. gr. sömu laga. Byggði Í meðal annars á því að A hefði stuðlað að rannsóknaraðgerðunum með því að hafa dýran fatnað og muni, sem væru hugsanlegt þýfi í vörslum sínum svo og vegna tengsla sinna við tilgreindar konur sem grunur lék á að væru fórnarlömb mansals og með óljósum og misvísandi skýringum við yfirheyrslur. Í dómi Landsréttar kom fram að ljóst væri að sum atvik komu ekki til fyrr en eftir að gripið var til rannsóknaraðgerðanna og gætu því ekki talist hafa stuðlað að þeim. Var ekki talið að Í hefði tekist sönnun þess þannig að rök stæðu til að lækka bætur hans á grundvelli 2. málslið 2. mgr. 246. gr. laganna. A gerði einnig kröfu um skaðabætur vegna aðgerða sem falla utan 246. gr. laganna en ekki var fallist á að A hefði sýnt fram á saknæma eða ólögmæta háttsemi í tengslum við aðgerðirnar eða að hann ætti á öðrum grunni rétt til bóta vegna þeirra. Var á hinn bóginn staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að A ætti rétt á bótum vegna þess óhóflega dráttar sem varð á meðferð málsins hjá lögreglu samkvæmt b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Voru miskabætur til A vegna framangreinds metnar í einu lagi og þóttu hæfilega ákveðnar 2.000.000 króna.
A sótti um dvalarleyfi á grundvelli hjúskapar með íslenskum ríkisborgara. Útlendingastofnun synjaði umsókninni með ákvörðun 29. ágúst 2019 á þeim grundvelli að hjúskapurinn væri til málamynda til öflunar dvalarleyfis, sbr. 8. mgr. 70. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga. Kærunefnd útlendingamála staðfesti ákvörðun Útlendingastofnunar með úrskurði þann 27. nóvember 2019. A krafðist í málinu ógildingar á ákvörðun Útlendingastofnunar og úrskurði kærunefndar útlendingamála. Í dómi Landsréttar var kröfu A um ógildingu ákvörðunar Útlendingastofnunar vísað frá dómi, þar sem A hafði ekki sýnt fram á lögvarða hagsmuni af úrlausn um kröfu um ógildingu úrlausnar hins lægra setta stjórnvalds, samhliða kröfu um ógildingu úrskurðar hins æðra setta stjórnvalds sem hana staðfesti. Í dómi Landsréttar var rakið að óumdeilt væri að annmarki hefði verið á mati Útlendingastofnunar. Féllst rétturinn ekki á að kærunefndinni hefði borið að fella ákvörðun Útlendingastofnunar úr gildi þegar af þeirri ástæðu enda hafi stofnunin átt val um að leitast við að bæta úr annmarkanum. Þá taldi Landsréttur að ekki hefði verið brotið gegn jafnræðisreglu stjórnsýslulaga Rétturinn komst á hinn bóginn að þeirri niðurstöðu að mat kærunefndar útlendingamála hefði ekki verið forsvaranlegt þegar litið væri til atvika málsins, 8. mgr. 70. gr. laga nr. 80/2016 og lögskýringargagna með ákvæðinu, og að úrskurður hennar yrði ekki talinn sýna fram á rökstuddan grun um að til hjúskapar A og maka hennar hafði verið stofnað í þeim tilgangi að afla dvalarleyfis. Var af þessum ástæðum staðfest niðurstaða héraðsdóms að fella úr gildi úrskurð kærunefndar útlendingamála frá 27. nóvember 2019.
A höfðaði mál á hendur Ú til að fá ógiltan úrskurð kærunefndar útlendingamála um að staðfesta þá ákvörðun Ú að vísa A brott frá Íslandi og gera honum að sæta fimm ára endurkomubanni. Niðurstaða kærunefndarinnar var reist á því að skilyrði brottvísunar samkvæmt 95. gr. útlendingalaga nr. 80/2016 væru uppfyllt með vísan til endurtekinna og alvarlegra brota A gegn bæði 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og umferðarlögum með akstri undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna, auk þess sem A hefði verið dæmdur fyrir ofbeldi í nánu sambandi fyrir brot gagnvart stjúpdóttur sinni. Þá leit nefndin til þess að brotaferill A á Íslandi hefði verið stöðugur og afskipti lögreglu af honum ítrekuð á árunum 2008 til 2020. Þannig hefði brotaferill A orðið alvarlegri eftir því sem leið á dvöl hans á landinu og jafnframt hefði A tvö opin mál til meðferðar hjá lögreglu. Fyrir Landsrétti voru lögð fram ný gögn en meðal þeirra var dómur héraðsdóms sem féll eftir að mál þetta var kveðið upp í héraði þar sem A var sakfelldur fyrir þrjú þjófnaðarbrot. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að ekki væru fyrir hendi neinar ástæður sem leitt gætu til ógildingar úrskurðarins. Þrátt fyrir að A ætti rétt til ótímabundnar dvalar hér á landi og nyti friðhelgi einkalífs og fjölskyldu væri eðlilegt og málefnalegt að líta til tíðni, alvarleika og eðlis þeirra brota sem A hefði verið dæmdur fyrir við mat á því hvort skilyrði brottvísunar á grundvelli allsherjarreglu eða almannaöryggis lægju fyrir. Þá var einnig talið að A hefði ekki myndað svo sterk tengsl við börn sín eða fjölskyldu að þau tengsl nytu sérstakrar verndar en það væri við A sjálfan að sakast. Að áliti dómsins hefði farið fram heildarmat á aðstæðum og var fallist á að samfélagslegir hagsmunir vægju meira en hagsmunir A af því að hann fengi að dvelja áfram á Íslandi.
Stefnandi krafðist ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendingamála og ákvörðun Útlendingastofnunar þar sem hafnað hafði verið umsókn hennar um dvalarleyfi á grundvelli hjúskapar. Var fallist á þá kröfu með vísan til þess að efnislegir annmarkar hefðu verið á málsmeðferð stjórnvalda í máli stefnanda.
Hafnað var kröfu stefnanda, sem er EES-borgari, um ógildingu á úrskurði kærunefndar útlendingamála sem staðfesti ákvörðun Útlendingastofnunar þess efnis að að honum væri vísað úr landi og skyldi sæta endurkomubanni í fimm ár. Meðferð málsins hjá stjórnvöldum var í samræmi við ákvæði útlendingalaga og stjórnsýslulaga og braut ákvörðunin ekki í bága við mannréttindi stefnanda.
A höfðaði mál á hendur Í til ógildingar á ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun A frá Íslandi og úrskurði kærunefndar útlendingamála sem staðfesti þá ákvörðun og kvað á um endurkomubann A í 20 ár. B, dóttir A, gerðist aukameðalgöngumaður í málinu í héraði og átti einnig aðild að málinu fyrir Landsrétti þar sem hún gerði sömu efniskröfu og A. Fallist var á kröfur þeirra í hinum áfrýjaða dómi. Dómi Landsréttar var eingöngu áfrýjað til Hæstaréttar gagnvart A. Í dómi Hæstaréttar var talið að eins og atvikum væri háttað hefði borið nauðsyn til að dómi Landsréttar yrði einnig áfrýjað gagnvart B vildi Í freista þess að koma fram endurskoðun á honum, sbr. 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Væri því óhjákvæmilegt að vísa málinu sjálfkrafa frá Hæstarétti.
B höfðaði mál vegna sín og dætra sinna, C og D, til að fá felldan úr gildi úrskurð kærunefndar útlendingamála þess efnis að staðfesta ákvarðanir Ú um að synja þeim þremur um alþjóðlega vernd hérlendis á grundvelli 37. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga og að synja þeim um dvalarleyfi af mannúðarástæðum í skilningi 74. gr. sömu laga. Þá tók málshöfðunin einnig til þess að ákvarðanir Ú yrðu felldar úr gildi. A, eiginmaður B og faðir C og D, höfðaði mál af sama tagi gegn Ú og kærunefndinni og voru málin rekin samhliða fyrir dómstólum. Með dómi Landsréttar var kröfum B, C og D á hendur kærunefnd útlendingamála vísað frá héraðsdómi þar sem nefndin hefði engra lögvarinna hagsmuna að gæta af úrlausn málsins sem leitt gætu til aðildar hennar að því. Þá var hafnað þeim málatilbúnaði B, C og D að ekki hefði verið lagt rétt mat á aðstæður þeirra þegar metið var hvort skilyrði 1. og 2. mgr. 37. gr. og 74. gr. laga nr. 80/2016 væru uppfyllt og að ekki hefði verið lagt rétt mat á áhrif brottvísunar til heimalands á aðstæður C og D eða hvað væri C og D fyrir bestu. Þá var ekki fallist á það með B, C og D að rannsóknarregla stjórnsýsluréttar hefði verið brotin við meðferð málsins hjá stjórnvöldum, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, og að rökstuðningi í ákvörðunum Ú og úrskurði kærunefndarinnar hefði verið ábótavant, sbr. 22. gr. sömu laga. Á hinn bóginn var fallist á það með B, C og D að þegar metið væri hvort stjórnvöld hefðu lagt rétt mat á aðstæður þeirra bæri réttinum að horfa til aðstæðna eins og þær væru nú, en ekki eins og þær hefðu verið við töku hinna umdeildu stjórnvaldsákvarðana. B, C og D hefðu aftur á móti ekki lagt fram nein gögn sem gæfu tilefni til að ætla að aðstæður hefðu breyst svo að máli skipti með tilliti til 37. og 74. gr. laga nr. 80/2016 þannig að ályktað yrði að rangt mat hefði verið lagt á aðstæður þeirra. Þá hefðu B, C og D ekki gert það sennilegt að það yrði þeim til réttarspjalla, í skilningi 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, að málsástæða þess efnis að þeim yrði veruleg hætta búin vegna hættu á kynfæralimlestingum og nauðgunum, sem fyrst var höfð uppi fyrir Landsrétti, kæmist ekki að í málinu. Loks var ekki fallist á að óheimilt væri að vísa C og D úr landi þar sem þær hefðu haft fasta búsetu hérlendis frá fæðingu samkvæmt þjóðskrá. Því var héraðsdómur staðfestur um sýknu Ú af kröfum B, C og D.
A höfðaði mál til að fá felldan úr gildi úrskurð kærunefndar útlendingamála þess efnis að staðfesta ákvörðun Ú um að synja honum um alþjóðlega vernd hérlendis á grundvelli 37. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga og að synja honum um dvalarleyfi af mannúðarástæðum í skilningi 74. gr. sömu laga. B, eiginkona A, og dætur þeirra, C og D, höfðuðu mál af sama tagi gegn Ú og kærunefndinni og voru málin rekin samhliða fyrir dómstólum. Með dómi Landsréttar var kröfum B, C og D á hendur kærunefnd útlendingamála vísað frá héraðsdómi þar sem nefndin hefði engra lögvarinna hagsmuna að gæta af úrlausn málsins sem leitt gætu til aðildar hennar að því. Fyrir Landsrétti hafði A jafnframt uppi kröfu um að fyrrgreind ákvörðun Ú yrði felld úr gildi. Sú krafa komst ekki að við meðferð málsins fyrir Landsrétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en í ljósi kröfu hans um að úrskurður kærunefndarinnar yrði felldur úr gildi var ekki nauðsyn á hinni breyttu kröfugerð. Þá var hafnað þeim málatilbúnaði A að ekki hefði verið lagt rétt mat á aðstæður hans þegar metið var hvort skilyrði 1. og 2. mgr. 37. gr. og 74. gr. laga nr. 80/2016 væru uppfyllt. Ekki var heldur fallist á að rannsóknarregla stjórnsýsluréttar hefði verið brotin við meðferð málsins hjá stjórnvöldum, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, og að rökstuðningi í ákvörðun Ú og úrskurði kærunefndarinnar hefði verið ábótavant, sbr. 22. gr. sömu laga. Á hinn bóginn var fallist á það með A að þegar metið væri hvort stjórnvöld hefðu lagt rétt mat á aðstæður hans bæri réttinum að horfa til aðstæðna eins og þær væru nú, en ekki eins og þær hefðu verið við töku hinna umdeildu stjórnvaldsákvarðana. A hefði aftur á móti ekki lagt fram nein gögn sem gæfu tilefni til að ætla að aðstæður hefðu breyst svo að máli skipti með tilliti til 37. og 74. gr. laga nr. 80/2016 þannig að ályktað yrði að rangt mat hefði verið lagt á aðstæður hans. Þá hefði A ekki gert það sennilegt að það yrði honum til réttarspjalla, í skilningi 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991, að málsástæða þess efnis að við meðferð umsóknar hans hefði ekki verið tekið sérstakt tillit til ólögráða dætra hans, sem fyrst var höfð uppi fyrir Landsrétti, kæmist ekki að í málinu. Því var héraðsdómur staðfestur um sýknu Ú af kröfu A.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Ásmundur Jónsson saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Lilja Margrét Olsen lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a- og b-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála
Í tilefni af dómi Hæstaréttar þar sem B var sakfelldur fyrir manndráp tók Útlendingastofnun ákvörðun um að vísa honum ótímabundið úr landi. Ákvörðunin var staðfest af kærunefnd útlendingamála en endurkomubann hans ákveðið tímabundið í 20 ár. A, dóttir B, og B kröfðust þess að framangreind ákvörðun og úrskurður yrðu felld úr gildi. Í málinu var deilt um hvort skilyrðum b-liðar 1. mgr. 20. gr. b laga nr. 96/2002, sbr. b-lið 1. mgr. 100. gr. laga nr. 80/2016, fyrir brottvísun B hefði verið fullnægt, sem og hvort takmarkanir á heimild til brottvísunar samkvæmt 3. mgr. 21. gr. laga nr. 96/2002, sbr. 3. mgr. 102. gr. laga nr. 80/2016, hefðu átt við. Í dómi Landsréttar kom fram að heimild til að vísa útlendingi úr landi með vísan til „öryggis ríkisins“ og „almannahagsmuna“ samkvæmt síðastnefndum ákvæðum yrði að skýra með hliðsjón af 71. gr. stjórnarskrárinnar um friðhelgi fjölskyldu en við þá skýringu yrði jafnframt að horfa til 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu um sama efni og þeirra viðmiða sem hefðu mótast við skýringu þess í dómaframkvæmd Mannréttindadómstóls Evrópu. Af þeirri dómaframkvæmd væri ljóst að horfa þyrfti til fjölmargra viðmiða við mat á heimild til inngrips í friðhelgi fjölskyldu, eins og alvarleika brots þess sem sætir brottvísun, hættu á endurteknum afbrotum, félagslegra- og menningarlegra tengsla sem og fjölskyldutengsla viðkomandi. Tekið var fram að ákvörðun um brottvísun varðaði ekki eingöngu hagsmuni B heldur einnig tveggja barna hans sem ættu sjálfstæðan lögvarinn rétt til að njóta umgengni við föður sinn. Með hliðsjón af 1. mgr. 3. gr. samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins, 2. mgr. 1. gr. barnalaga nr. 76/2003 og 2. mgr. 10. gr. og 3. mgr. 102. gr. laga nr. 80/2016 hefði verið sérstaklega brýnt að fullnægjandi upplýsingar lægju fyrir um tengsl B við börn sín áður en hin íþyngjandi stjórnvaldsákvörðun um brottvísun var tekin. Við meðferð málsins fyrir dómi var leitt í ljós að B hefði notið umgengnisréttar við börnin sín áður en hann fór í fangelsi en ákvörðun Útlendingastofnunar og úrskurður kærunefndarinnar byggðust hins vegar á þeirri röngu forsendu að engin slík tengsl hefðu verið til staðar. Í ákvörðun þeirra var B látinn bera hallann af því að hafa ekki lagt fram staðfestingar á umgengnisrétti sínum, eftir atvikum með framlagningu greinargerða frá mæðrum barnanna. Taldi Landsréttur að lagaheimild hefði skort fyrir því að beina því til B að afla umræddra greinargerða frá mæðrum barna sinna og láta hann í kjölfarið bera hallann af því að hafa ekki aflað þeirra upplýsinga. Loks var vísað til þess að af 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 leiddi að þegar niðurstaða máls ylti á mati á atriði sem krefðist sérþekkingar bæri stjórnvaldi að kalla eftir sérfræðilegri aðstoð, hefði það sjálft ekki yfir að ráða nauðsynlegri þekkingu á viðkomandi sviði. Í málinu hefði verið nauðsynlegt að taka til sjálfstæðs mats tengsl áfrýjanda við börnin sín sem ekki var lögfræðilegs eðlis en samkvæmt 5. mgr. 8. gr. laga nr. 80/2016 hefði kærunefnd útlendingamála verið heimilt að kveðja til sérfróða aðila sér til ráðgjafar og aðstoðar við úrskurði í einstökum málum. Að því hefði kærunefndin ekki gætt. Taldi Landsréttur slíka annmarka hafa verið á málsmeðferð Útlendingastofnunar og síðar kærunefndar útlendingamála að óhjákvæmilegt væri að fella ákvörðun stofnunarinnar og úrskurð nefndarinnar úr gildi.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Súsanna Björg Fróðadóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Lilja Margrét Olsen lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Súsanna Björg Fróðadóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Lilja Margrét Olsen lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Alda Hrönn Jóhannsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Lilja Margrét Olsen lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Stefndi sýknaður af kröfum A, umsækjanda frá Filipseyjumum um dvalarleyfi og atvinnuleyfi á Íslandifrá greiðslu skaðabóta og miskabóta samtals að fjárhæð 7.323.350 kr. , krafa byggði á ágöllum á málsmeðferð hjá Útlendingastofnun. Ekki var fallist á að þeir ágallar hafi verið á málsmeðferð Útlendingastofnuna að stefnandi ætti rétt og miska- og skaðabótum.
Fallist var á að stefnandi hefði átt rétt á orlofslaunum vegna starfa sinna í þjónustu stefnda, en talið að hluti krafna hans væru fallin niður.
Úrskurður innanríkisráðuneytisins, sem staðfesti ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun og endurkomubann, var felldur úr gildi vegna málsmeðferðar- og efnisannmarka.
C var getinn með tæknifrjóvgun þar sem notuð voru egg og sæði úr ónafngreindri konu og karli og fósturvísinum síðan komið fyrir í móðurlífi nafngreindrar staðgöngumóður sem ól drenginn árið 2013 í Kaliforníuríki í Bandaríkjunum. Í úrskurði dómstóls í Kaliforníuríki, sem kveðinn var upp sama ár, var á grundvelli fjölskyldulaga þess ríkis og með vísan til nánar greindrar staðgöngufæðingaráætlunar kveðið á um að staðgöngumóðirin væri hvorki erfðafræðileg né lagaleg móðir barnsins og þær A og B einu lögmætu og fyrirhuguðu foreldrar þess. Í samræmi við úrskurðinn var gefið út fæðingarvottorð þar sem A var sögð faðir C og B móðir hans. Í málinu kröfðust A, B og C ógildingar á úrskurði innanríkisráðuneytisins frá árinu 2014 þar sem staðfest var sú ákvörðun Þ frá árinu 2013 að neita að skrá A og B sem foreldra C í þjóðskrá. Reistu þau kröfu sína annars vegar á því að íslenskum stjórnvöldum bæri að virða úrskurð hins bandaríska dómstóls og hins vegar að synjun Þ stríddi gegn rétti C til auðkennis og til að njóta fjölskyldutengsla við A og B sem hvort tveggja nyti verndar 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 8. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með gagnályktun frá 1. og 2. mgr. 6. gr. barnalaga nr. 76/2003 og að teknu tilliti til banns við staðgöngumæðrun í 4. mgr. 5. gr. laga nr. 55/1996, um tæknifrjóvgun og notkun kynfrumna og fósturvísa manna til stofnfrumurannsókna, lægi fyrir að kona, sem alið hefði barn eftir að það hefði verið getið með tæknifrjóvgun, gæti ein talist móðir barnsins við fæðingu þess eftir íslenskum lögum og aðrar konur ekki. Sökum þess taldist hvorki A né B móðir C við fæðingu hans samkvæmt íslenskum lögum. Að þessu virtu og með hliðsjón af þeirri reglu alþjóðlegs einkamálaréttar að yfirvöldum bæri ekki skylda til að viðurkenna gildi ákvörðunar yfirvalda annars ríkis, sem lúta að persónulegri réttarstöðu manna, gengju þær í berhögg við grunnreglur fyrrnefnda ríkisins, var talið að sú afstaða Þ hefði verið í fullu samræmi við umrædd ákvæði íslenskra laga að neita að leggja niðurstöðu hins bandaríska úrskurðar til grundvallar þegar tekin var afstaða til umsóknar A og B um að þær yrðu skráðar foreldrar C í þjóðskrá. Þá var með skírskotun til dómaframkvæmdar Mannréttindadómstóls Evrópu, 1. mgr. 8. gr. samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins og atvika málsins að öðru leyti litið svo á að slík fjölskyldutengsl, sem hér um ræddi, hefðu ekki skapast að íslenskum lögum þegar Þ tók hina umþrættu ákvörðun að með henni hefði ekki verið brotið gegn rétti A, B og C samkvæmt 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar. Var Í og Þ því sýknað af kröfum A, B og C.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnenda um ógildingu úrskurðar kærunefndar útlendingamála frá 11. febrúar 2016 í máli nr. 46/2016, um að staðfesta ákvörðun Útlendingastofnunar frá 7. ágúst 2015, um brottvísun A, ríkisborgara Nígeríu, frá Íslandi og bann við endurkomu hans til landsins í tvö ár. Stefndi jafnframt sýknaður af kröfu um að ógiltur yrði úrskurður kærunefndar útlendingamála frá 10. maí 2016 í máli nr. 167/2016 og að frestað verði réttaráhrifum úrskurðar kærunefndar útlendingamála frá 11. febrúar 2016 í máli nr. 46/2016.
Ákæruvaldið (
Súsanna Björg Fróðadóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Ali Reza Matin (
Snorri Snorrason hdl)
Ákærði sakfelldur fyrir brot 1. mgr. 157. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa, í blekkingarskyni, framvísað við vegabréfaskoðun í Flugstöð Leifs Eiríkssonar vegabréfi á nafni annars manns. Refsing ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.
Ákæruvaldið (
Súsanna Björg Fróðadóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Isse Farah Hassan (
Snorri Snorrason hdl)
Ákærði sakfelldur fyrir skjalafals. Refsing ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Jón H. B. Snorrason saksóknari)
gegn
X (
Lilja Margrét Olsen hdl)
Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, en X þess í stað gert að sæta farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008, sbr. b. lið 1. mgr. 95. gr. sömu laga.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Guðmundur Þórir Steinþórsson fulltrúi)
gegn
X (
Snorri Snorrason hdl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 7. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Vilhjálmur Reyr Þórhallsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Snorri Snorrason hdl)
Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a. lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Ezike Cajetan og Guðbjörg Lilja Magnúsdóttir (
Davor Purusic hdl)
gegn
íslenska ríkinu (enginn)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni E og G um flýtimeðferð máls sem þau hyggjast höfða gegn I og Ú. Vísað var til þess að brottvísun E úr landi kæmi ekki í veg fyrir að hann gæti höfðað almennt einkamál til ógildingar á úrlausnum stjórnvalda. Var því ekki talið fullnægt því skilyrði 1. mgr. 123. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að brýn þörf væri á skjótri úrlausn málsins.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Vilhjálmur Reyr Þórhallsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Snorri Snorrason hdl)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að haldlagningu farsíma hans yrði aflétt. Hæstiréttur taldi að uppfyllt hafi verið skilyrði 2. mgr. 29. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga, sbr. IX. kafla laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, til þess að leggja hald á farsímann, enda gætu upplýsingar og gögn í símanum varpað ljósi á hver X væri í raun og veru. Hæstiréttur tók aftur á móti fram að L þyrfti dómsúrskurð til þess að rannsaka efni farsímans.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu um ógildingu úrskurðar kærunefndar útlendingamála.
Íslenska ríkið sýknað af kröfu um ógildingu úrskurðar kærunefndar útlendingamála.
Sýkna af kröfu um ógildingu ákvörðunar um að hafna kröfu um að skrá barn í þjóðskrá sem íslenskan ríkisborgara.
Ákæruvaldið (
Kolbrún Benediktsdóttir saksóknari)
gegn
Yasar Ashouri (
Björgvin Jónsson hrl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu hælisleitanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður þess efnis að hann yrði endursendur til Noregs á grundvelli Dyflinnarreglugerðarinnar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
M, nígerískur ríkisborgari, krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður innanríkisráðuneytisins og felld úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi yrði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi og að hann ásamt umsókn sinni skyldi sendur til Ítalíu. Hélt M því fram að liðinn væri sex mánaða frestur til að endursenda hann til Ítalíu samkvæmt d. lið 1. mgr. 20. gr. Dyflinnarreglugerðarinnar og því bæri að taka hælisumsókn hans til efnismeðferðar hér á landi. Fyrir lá að innanríkisráðuneytið hafði fallist á ósk M, um frestun réttaráhrifa framangreinds úrskurðar ráðuneytisins, þar til að niðurstaða lægi fyrir í tilteknu máli sem flutt var munnlega fyrir Hæstarétti sama dag og mál þetta og dæmt samhliða því. Með vísan til 3. mgr. 32. gr. laga nr. 96/2002 um útlendinga var því talið að framangreindur frestur byrjaði að líða við uppsögu dóms þessa. Þá var ekki talið að á Ítalíu væri fyrir hendi kerfislægur galli sem leiddi til þess að M stæði frammi fyrir raunverulegri hættu á að sæta ómannúðlegri eða vanvirðandi meðferð, yrði hann sendur þangað. Af þeim sökum stæðu ákvæði 45. gr. laga nr. 96/2002 því ekki í vegi að synjað væri að taka umsókn M til efnismeðferðar. Var Í því sýknað af kröfum M.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu L um að A yrði gert skylt að veita allar upplýsingar um tiltekinn vefhlekk, notanda hans og fleira, var hafnað. Var vísað til þess að krafa L hefði hvorki beinst að tilteknum mun né skjali né heldur upplýsingum sem tiltekinn munur eða skjal hefði að geyma. Krafan ætti því ekki lagastoð í ákvæðum 68. og 69. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Kærumál. Afhending gagna. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi. Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms, þar sem vísað var frá dómi máli á hendur A, meðal annars með skírskotun til þess að krafa sóknaraðila hafi verið nægjanlega skýr og afmörkuð til þess að héraðsdómara hafi verið unnt að taka afstöðu til hennar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Vilhjálmur Reyr Þórhallsson saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Bjarki Þór Sveinsson hrl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Hrafnhildur Gunnarsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Guðmundína Ragnarsdóttir hdl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu hælisleitanda um að fella úr gildi úrskurð þess efnis að ekki skyldi fjallað um hælisumsókn hans hér á landi heldur í Svíþjóð.
Íslenska ríkið og Útlendingastofnun voru sýknuð af kröfu hælisleitanda um að fella úr gildi úrskurði þess efnis að ekki yrði fjallað um hælisumsókn hans hér á landi heldur á Ítalíu.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu hælisleitanda um að fella úr gildi úrskurð þess efnis að ekki yrði fjallað um hælisumsókn hans hér á landi heldur á Ítalíu.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð innanríkisráðuneytisins og fella úr gildi ákvörðun Útlendingastofnunar, þess efnis að umsókn hans um hæli á Íslandi verði ekki tekin til efnismeðferðar hér á landi.