A höfðaði mál á hendur S hf. til viðurkenningar á skaðabótaskyldu félagsins vegna líkamstjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir í vélsleðaslysi 27. apríl 2013. Með ákvörðun héraðsdómara var sakarefni málsins skipt þannig að fyrst var leyst úr því hvort ætluð krafa A væri fyrnd. Fyrir Landsrétti krafðist A ómerkingar hins áfrýjaða dóms. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að við úrlausn um upphafstíma fyrningafrests ætlaðrar kröfu A hefði eingöngu reynt á lögfræðilega þekkingu héraðsdómara við mat á sönnunargildi gagna málsins. Því hefði ekki verið þörf á sérfróðum meðdómsmanni í héraði. Þá hefði í réttarframkvæmd verið við það miðað að svo að unnt væri að skipta sakarefni máls og taka aðeins afstöðu til fyrningar, án þess að leysa úr málinu að öðru leyti, yrði að liggja fyrir hvenær og á hvaða grundvelli hin umdeilda krafa væri talin hafa stofnast. Taldi Landsréttur vafalaust að hefði ætluð krafa A stofnast hefði það verið við slysið 27. apríl 2013. Þá væri ljóst af málatilbúnaði A að krafan væri reist á bótareglum XIII. kafla eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Að þessu athuguðu taldi Landsréttur niðurstöðu um fyrningu ætlaðrar kröfu A ekki geta falið í sér valkvæðar getsakir. Jafnframt væri augljóst hagræði af skiptingu sakarefnisins. Var ómerkingarkröfu A því hafnað. Með vísan til þess að heilsufar A hefði verið orðið stöðugt þremur mánuðum eftir slysið og að hún hefði átt þess kost að leita fullnustu ætlaðrar kröfu sinnar á árinu 2014 staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um fyrningu kröfunnar.
Árekstur varð með tveimur ökutækjum, bifreið og bifhjóli lögreglu sem var að fylgja sjúkrabifreið í neyðarakstri með sjúkling á sjúkrahús. Bifreiðin var tryggð lögboðnum ábyrgðar- og slysatryggingum hjá S hf. en bifhjólið var tryggt með sömu tryggingum hjá V hf. S hf. greiddi bætur vegna líkamstjóns ökumanna bifreiðarinnar og bifhjólsins og vegna tjóns á bifreiðinni og endurkrafði V hf. um helming þeirra fjárhæða. Byggði S hf. á því að ökumennirnir bæru jafna ábyrgð á árekstrinum og því bæri að skipta tjóninu jafnt með vísan til ákvæðis 89. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. V hf. hafnaði greiðsluskyldu og taldi að sá lögreglumaður sem ók bifhjólinu umrætt sinn hefði ekki sýnt af sér sök með akstri sínum. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að engin umferð hefði verið á þeirri akrein sem bifhjólið ók eftir og bifreiðar á hinni akreininni hefðu verið kyrrstæðar. Þar sem skilyrði 7. gr. reglna nr. 643/2004 um neyðarakstur hefðu verið uppfyllt og engin umferð á þeirri akrein sem bifhjólið ók á hefði ökumanni þess verið heimilt að víkja frá hátternisreglum umferðarlaga við aksturinn. Ökumaður bifhjólsins hefði ekki mátt gera ráð fyrir því að kyrrstæð ökutæki á hinni akreininni myndu beygja yfir óbrotna línu inn á þá akrein þar sem hann var og í veg fyrir bifhjólið. Var það því ekki metið ökumanni bifhjólsins til sakar að hafa vikið frá hátternisreglum umferðarlaga við aksturinn. Taldist hann af þeirri ástæðu ekki hafa sýnt af sér sök. Voru skilyrði 89. gr. þágildandi umferðarlaga fyrir skiptingu tjóns þar með ekki uppfyllt. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu V hf. af kröfum S hf.
Í málinu byggði V hf. á því að A hefði leynt félagið upplýsingum um umferðarslys sem hún hefði orðið fyrir á árinu 2013 þegar hún krafði félagið um bætur vegna annars umferðarslyss á árinu 2018 og þar með glatað rétti til bóta úr hendi V hf. vegna seinna slyssins, sbr. 2. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Hafði A verið metin til örorku og V hf. greitt henni bætur vegna fyrra slyssins. Í sameiginlegri matsbeiðni A og V hf., sem lögmaður A ritaði undir fyrir hennar hönd, hafði staðlaðri spurningu um hvort A hefði áður orðið fyrir líkamstjóni og gengist undir örorkumat verið svarað með því að merkja við reitinn „nei“. Einnig byggði V hf. á því að A hefði veitt matsmönnum rangar upplýsingar um fyrra slysið á matsfundi. Í dómi Landsréttar var talið að A gæti ekki borið hallann af mistökum lögmanns hennar við upplýsingagjöf í sameiginlegri matsbeiðni, en í fylgigögnum með henni komu fram upplýsingar um fyrra slysið og umtalsverðar bætur sem V hf. hafði greitt henni á árinu 2016. Þá naut A ekki aðstoðar túlks á matsfundi, en móðurmál hennar er pólska. Þrátt fyrir að A hefði náð ágætis tökum á íslensku yrði því ekki vísað á bug að hún hefði við streitukenndar aðstæður á matsfundi misskilið spurningar matsmanna. Jafnframt lá fyrir að V hf. var með matsgerð vegna fyrra slysins undir höndum en aðeins voru tvö ár liðin frá bótauppgjöri V hf. vegna þess þegar tjónstilkynning vegna síðara slyssins barst félaginu. Mátti A því gera ráð fyrir því að V hf. byggi yfir öllum upplýsingum um fyrra slysið og þar með þeim upplýsingum og gögnum sem félagið þurfti til að meta ábyrgð sína, sbr. 1. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004. Samkvæmt þessu var ekkert talið styðja það að A hefði vísvitandi veitt V hf. rangar upplýsingar í þeim tilgangi að fá greiddar hærri bætur en hún ætti rétt á, sbr. 2. mgr. 120 gr. sömu laga. Þá var fallist á með A að aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og tekjur hennar árið 2017 væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur við bótauppgjör en meðaltekjur hennar síðustu þrjú ár fyrir slysið. Var V hf. því gert að greiða A 5.253.974 krónur í skaðabætur auk nánar tilgreindra vaxta í samræmi við aðalkröfu hennar.
A og V greindi um hvort miða skyldi ákvörðun bóta til V vegna varanlegrar örorku við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða hvort meta skyldi árslaun A sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar. Í dómi Landsréttar voru rakin tvö skilyrði síðastgreinds og tekið fram að tjónþoli bæri sönnunarbyrði fyrir því að þau væru uppfyllt. Fram kom meðal annars að þegar metið væri hvort önnur laun en lágmarkslaun væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur A yrði að líta til þeirra upplýsinga sem fyrir lægju í málinu um atvinnuþátttöku og launatekjur hans fyrir og eftir slysið 2018 sem krafa hans byggði á. Þá væri enn fremur rétt að taka mið af fyrirliggjandi upplýsingum um heilsufar hans en meðal annars hefði varanleg örorka A verið metin 15% eftir slys 2012. Þær upplýsingar sem lægju fyrir renndu ekki stoðum undir málatilbúnað A að tekjur hans 2016 gæfu réttari mynd af líklegum framtíðartekjum en tekjur hans á því ári væru talsvert hærri en önnur ár á tímabilinu 2012 til 2024. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um að ekki væru skilyrði til að beita 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993.
A slasaðist þegar hann var að afferma vörubifreið með tengivagni en hann starfaði sem bílstjóri og vann við að flytja vörur. A hafði opnað afturhurð tengivagnsins og reist að hluta til arm sem var ætlað að tryggja að hurðin héldist opin. Festingin losnaði og hurðin skall aftan á hann með þeim afleiðingum að hann féll til jarðar. Höfðaði A mál til viðurkenningar á bótaskyldu úr lögboðinni slysatryggingu ökumanns bifreiðarinnar vegna þess líkamstjóns sem hann varð fyrir í slysinu. Í dómi Landsréttar kom fram að leggja yrði til grundvallar að bifreiðin hefði verið í hefðbundinni notkun þegar slysið bar að höndum. Þá yrði slysið rakið til þess að festingarbúnaður virkaði ekki sem skyldi við þær veðuraðstæður sem voru uppi. Að þessu virtu yrði slysið rakið til sérstaks búnaðar bifreiðarinnar og eiginleika ökutækisins sem flutningabifreiðar. Var því fallist á að T hf. bæri bótaábyrgð á tjóni A en ekki var fallist á málsástæður T hf. um að fella skyldi niður rétt A til bóta eða skipta sök. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um viðurkenningu á bótaskyldu T hf.
Stefnandi krafðist hærri skaðabóta en áður höfðu verið greiddar vegna varanlegra afleiðinga umferðarslysa. Stefndi var talinn hafa greitt stefnanda fullar bætur samkvæmt skaðabótalögum og var sýknaður af öllum kröfum stefnanda.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna umferðarslyss sem hún varð fyrir í lok árs 2012. Fyrir lá matsgerð frá byrjun árs 2022 þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að heilsufar stefnanda hefði verið orðið stöðugt í mars 2013. Talið var að stefnandi hefði átt þess kost að leita fulllnustu kröfu sinnar fyrir lok þessa almanaksárs og að hún hefði fyrnst á fjórum árum frá lokum þess árs skv. 99. gr. eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Krafan hafi því verið fyrnd þegar stefnandi skaut máli sínu til úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum árið 2022.
Stefndi greiddi stefnanda skaðabætur vegna afleiðinga umferðarslyss sem hann varð fyrir á árinu 2018 og stefndi bar bótaábyrgð á. Í þessu máli krafðist stefnandi hærri skaðabóta úr hendi stefnda en áður höfðu verið greiddar honum, aðallega vegna þess að stefnandi taldi að miða hefði átt uppgjör bóta fyrir varanlega örorku við hærri árslaun en gert hafði verið. Á það var ekki fallist í dóminum og var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda stefnda vegna umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2013. Sakarefni málsins var skipt og í þessum hluta þess var dæmt um hvort möguleg krafa stefnanda væri fyrnd. Fyrir lá matsgerð þar sem fram kom sú niðurstaða matsmanns að heilsufar stefnanda hefði verið orðið stöðugt í júlí 2013. Talið var að stefnandi hefði átt þess kost að leita fullnustu kröfu sinnar á árinu 2014 og að hún hefði fyrnst á fjórum árum frá lokum þess árs samkvæmt 99. gr. eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Krafan hefði því verið fyrnd þegar stefnandi skaut máli sínu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum árið 2020.
Stefnandi hafði orðið fyrir tveimur umferðarslysum. Áður en hún varð fyrir síðara slysinu hafði hún fengið greiddar bætur frá stefnda vegna fyrra slyssins, m.a. vegna varanlegrar ororku og varanlegs miska. Deilt var um hvort stefnandi hefði í tengslum við mat og bótakröfu vegna síðara slyssins leynt upplýsingum um það fyrra og hefði með því glatað rétti til krafna á hendur stefnda, sbr. 2. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Ekki var fallist að stefnandi hefði glatað þeim rétti. Við úrlausn um hvaða árslaun skyldi miða við þegar bætur fyrir varanlega örorku voru ákvarðaðar voru ekki talin efni til að víkja frá meginreglu 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, þess efnis að miða skuli við meðalatvinnutekjur tjónþola síðustu þrjú almanaksárin fyrir slys.
Fallist var á bótaskyldu stefnda tryggingarfélags úr lögbundinni slysatryggingu ökumanns flutningabifreiðar vegna þess líkamstjóns sem stefnandi, starfsmaður sem ók bifreiðinni, varð fyrir í slysi við það að hleri á tengivagni bifreiðarinnar fauk upp og lenti á stefnanda. Var fallist á það með stefnanda að armur sem hélt hleranum hafi ekki virkað sem skyldi við þær sérstöku aðstæður sem hér um ræðir og að heimfæra bæri atvikið undir notkunarhugtak 2. mgr. 92. gr., sbr. 88 gr., þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987.
A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði með dómi bótaskylda V hf. úr slysatryggingu ökumanns hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A taldi sig hafa orðið fyrir í umferðarslysi árið 2017. Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu V hf. V hf. áfrýjaði dóminum til Landsréttar og krafðist sýknu af kröfum A vegna vanrækslu á upplýsingaskyldu og til vara að greiðsluskylda úr lögboðinni slysatryggingu ökumanns yrði lækkuð. Í dómi Landsréttar var rakið að V hf. hefði samþykkt bótaskyldu úr slysatryggingu ökumanns og eiganda. Þegar lögmaður A lagði fram kröfu um greiðslu bóta fyrir tímabundið atvinnutjón og viðbótargögn ákvað V hf. að tilkynna A til lögreglu vegna tryggingarsvika. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að sú vanræksla að A hafði ekki sinnt upplýsingaskyldu sinni til lögreglu hefði ekki skipt máli við mat á bótaskyldu í málinu því sú vanræksla lá fyrir þegar V hf. samþykkti bótaskyldu. Hefði V hf. því þurft að færa sönnur fyrir því að þær forsendur sem lagðar voru til grundvallar samþykki á bótaskyldu hafi brostið í ljósi upplýsinga sem ekki lágu þegar fyrir. Var einnig rakið í dómi Landsréttar að V hf. hefði ekki tekist sönnun þess að A hafi með stórkostlegu gáleysi eða annarri háttsemi sinni uppfyllt skilyrði þess að réttur hans til bóta úr slysatryggingu ökumanns og eiganda bifreiðar skyldi skerðast á grundvelli ákvæða 1. mgr. 90. gr. og 92. gr. laga nr. 30/2004. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefnda tryggingafélag var dæmt til að greiða skaðabætur til stefnanda úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns en krafa stefndu var talin ófyrnd auk þess sem tekin var afstaða til árslaunaviðmiðs.
A höfðaði mál á hendur S hf. til viðurkenningar á bótaskyldu S hf. úr slysatyggingu ökumanns bifreiðarinnar B vegna líkamstjóns sem A varð fyrir. Var S hf. sýknað af öllum kröfum A í héraði. Ágreiningur aðila fyrir Landsrétti sneri einvörðungu að því hvort slys A hafi orðið við stjórn bifreiðar í skilningi 2. mgr. 92. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987 og yrði rakið til notkunar ökutækisins í merkingu 88. gr. sömu laga. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt framangreindum lagaákvæðum sem í gildi voru er slysið átti sér stað tryggi vátrygging bifreiðar bætur fyrir líkamstjón af völdum slyss sem ökumaður verður fyrir við stjórn ökutækis, enda verði slysið rakið til notkunar þess. Þrátt fyrir að hugtakið notkun ökutækis sé ekki skilgreint í umferðarlögum nr. 50/1987 eða lögskýringargögnum megi ráða af langri dómaframkvæmd Hæstaréttar að þegar ökutæki er á hreyfingu sé skilyrði 88. gr. varðandi notkun að öllu jöfnu uppfyllt en einnig ef ökutækið er notað þannig að sérstakir eiginleikar þess sem ökutækis leiði til tjóns. Af dómum Hæstaréttar mætti ráða að hættan sem stafi af ökutækjum sé fyrst og fremst tengd hraða, vélarafli og þyngd þeirra. Orsök slyssins hafi verið sú að A missti jafnvægið er hann teygði sig í öryggistöflu af palli undir ökumannssæti bifreiðarinnar, féll aftur fyrir sig og kom harkalega niður á vinstri fót í fallinu. Bifreiðin hafi verið kyrrstæð og slys A hlaust því hvorki af akstri bifreiðarinnar né sérstökum hættueiginleikum hennar sem ökutækis. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefndu voru sýknuð af kröfu um viðurkenningu skaðabótaskyldu á grundvelli tilkynningar um umferðarslys sem var kærð til lögreglu sem fjársvik.
A varð fyrir líkamstjóni á árinu 2013 þegar hann ók bifhjóli aftan á bifreið sem ekið var í sömu akstursstefnu. Hann var tryggður lögboðinni slysatryggingu hjá V hf. og féllst félagið með tölvubréfi 17. febrúar 2015 á bótaskyldu vegna líkamstjónsins. Aftur á móti skerti félagið rétt A til bóta um helming vegna stórkostlegs gáleysis hans við akstur bifhjólsins á ætluðum hraða samkvæmt útreikningi langt umfram hámarkshraða á veginum. Hæstiréttur taldi að V hf. hefði vegna tómlætis glatað rétti til að bera þetta fyrir sig samkvæmt 94. gr. laga nr. 30/2004. Var krafa A á hendur V hf. því tekin til greina.
A höfðaði mál til viðurkenningar á bótaskyldu V hf. úr lögbundinni slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi. V hf. hafnaði bótaskyldu af þeirri ástæðu að A hefði verið undir áhrifum lyfja og ávana- og fíkniefna við stjórn bifhjóls þegar slysið varð og hafi af þeim sökum valdið því af stórkostlegu gáleysi. Með dómi Landsréttar var fallist á kröfur A. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að V hf. bæri sönnunarbyrði fyrir því að skilyrði væru til þess að lækka bætur eða fella þær niður á grundvelli 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004. Til að axla þá ábyrgð hefði V hf. meðal annars lagt fram matsgerð Rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði. Þar kæmi fram að A hefði verið undir áhrifum lyfja- og fíkniefna og að fullvíst mætti telja að hann hefði ekki getað stjórnað bifreið með öruggum hætti af þeim sökum. Að framkominni þessari matsgerð bæri A sönnunarbyrði fyrir sannleiksgildi þeirrar staðhæfingar sinnar að efnanna hefði verið neytt eftir að vátryggingaratburð bar að höndum. Hæstiréttur tók fram að endurskoðun réttarins á mati héraðsdóms á trúverðugleika munnlegs framburðar, sem Landsréttur féllst á í hinum áfrýjaða dómi, sætti takmörkunum í ljósi meginreglunnar um milliliðalausa sönnunarfærslu. Hæstiréttur leggi á hinn bóginn sjálfstætt mat á þau skjallegu sönnunargögn sem lögð hefðu verið fram og hvernig framburður A og vitna samrýmdust þeim gögnum að svo miklu leyti sem unnt væri án þess að endurskoða mat á trúverðugleika framburðarins. Við það mat yrði ekki fram hjá því horft að því yrði hvergi fundinn staður í framburði A eða vitna að hann hefði neytt slævandi og róandi efna eins og klónazepams eftir að slysið varð, heldur hefði honum verið gefið sterkt verkjalyf auk örvandi efna. Væri því útilokað annað en að A hefði verið undir áhrifum klónazepams við akstur bifhjólsins þegar vátryggingaratburð bar að höndum. Talið var að V hf. hefði með vátryggingarskilmálum undanskilið sig ábyrgð þegar þannig stæði á fyrir ökumanni, enda yrði lagt til grundvallar að vátryggingaratburð hefði borið að höndum vegna ástands A. Var V hf. því sýknað af kröfu A.
A slasaðist þegar hann hugðist hreinsa snjó af framrúðu og rúðuþurrkum snjóruðningsbifreiðar er hann ók en rann á snjó og klaka á þrepi bifreiðarinnar og fékk slink á höndina. A byggði á því að hann ætti rétt á skaðabótum úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Í dómi Landsréttar er rakið að almennt verði að leggja til grundvallar að notkun ökutækis í skilningi ákvæðisins, sbr. 88. gr. umferðarlaga, sé fyrir hendi ef bifreið á hreyfingu veldur tjóni. Aðeins í undantekningartilvikum verði litið svo á að bifreið væri í notkun í þessum skilningi ef hún er kyrrstæð og yrði þá að koma til að hættueiginleikar hennar, svo sem beiting vélarafls, stæðu ótvírætt í orsakatengslum við tjónið. Taldi dómurinn að með hliðsjón af því að bifreiðin hefði verið kyrrstæð þegar slysið átti sér stað hefði tjónið ekki staðið í tengslum við hættueiginleika bifreiðarinnar og þar með notkun hennar. Félli það þannig utan gildissviðs nefnds ákvæðis eins og ákvæðið var á tjónsdegi. Var dómur héraðsdóms því staðfestur um sýknu V hf. af viðurkenningarkröfu A.
A höfðaði mál gegn V hf. til viðurkenningar bótaskyldu úr slysatryggingu hans hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir við fall af bifhjóli. Deildu aðilar málsins um hvort sannað væri með fullnægjandi hætti að A hefði lent í bifhjólaslysi í umrætt sinn. Í dómi Landsréttar var rakin sú almenna regla að sá sem hefði uppi skaðabótakröfu yrði að sanna að hann hefði orðið fyrir tjóni og hvert tjón hans væri. Vísað var til þess að A hefði í þrígang lýst umræddu atviki fyrir mismunandi starfsfólki á bráðadeild Landspítala og aldrei nefnt að um umferðarslys hefði verið að ræða. Eigandi bifhjólsins, bróðir A, ritaði tjónstilkynningu til V hf. vegna tjóns á bifhjólinu, tæpum þremur mánuðum eftir óhappið. Krafðist hann þá fyrst greiðslu úr kaskótryggingu bifhjólsins vegna skemmda á því. V hf. hefði mótmælt því að í greiðslu skaðabóta úr kaskótryggingunni fælist viðurkenning á því hvaða dag tjónið varð. Önnur sjónarmið væru lögð til grundvallar við útgreiðslu á slíkri tryggingu en úr ábyrgðartryggingu. Gegn mótmælum V hf. hefði greiðsla bóta úr kaskótryggingunni takmarkaða þýðingu við sönnun á tjóni A. Þegar litið væri til upphaflegar lýsingar A á ástæðum tjónsins og þeirra takmörkuðu sönnunargagna er hann tefldi fram að öðru leyti fyrir staðhæfingum sínum, sbr. og 59. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, hefði honum ekki, gegn mótmælum V hf., tekist sönnun á staðhæfingu sinni um að orsakir þess líkamstjóns sem hann varð fyrir væri að rekja til falls af bifhjólinu. V hf. var því sýknað af kröfum A.
A varð fyrir líkamstjóni er bifreið var ekið aftan á götusóp. A krafðist fullra bóta úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar og byggði á því að hann hefði verið farþegi í henni. Yrði talið sannað að A hefði verið ökumaður bifreiðarinnar byggði hann á því að hann ætti rétt til fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns. Héraðsdómur taldi sannað að A hefði verið ökumaður bifreiðarinnar umrætt sinn og að hann ætti rétt til bóta úr slysatryggingu ökumanns en lækkaði bætur til hans um tvo þriðju hluta. A undi við hinn áfrýjaða dóm og því var aðeins til úrlausnar fyrir Landsrétti sú niðurstaða héraðsdóms að viðurkenna bótaábyrgð S hf. á einum þriðja þess líkamstjóns sem A hlaut. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði verið óhæfur til að stjórna ökutæki sökum ölvunar og fíkniefnaneyslu og væri ekkert fram komið um að rekja mætti atvikið til neins annars en ölvunar- og vímuástands hans. Með háttsemi sinni hefði A sýnt af sér stórkostlegt gáleysi. Var talið að skilyrði 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga væri uppfyllt til að fella niður ábyrgð S hf. á líkamstjóni A. Var S hf. sýknað af kröfu A.
Sýknað af kröfum um bætur úr slysatryggingu ökumanns og slysatryggingu launþega.
A varð fyrir líkamstjóni er hann ók bifhjóli sínu aftan á bifreið. A krafðist fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns en V hafði skert bótarétt hans um helming á þeim grundvelli að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við akstur bifhjólsins, sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Aðilar deildu einkum um hvort og þá eftir atvikum að hvaða marki skerðing bótaréttar hefði verið heimil. Lagt var til grundvallar að A hefði ekið bifhjólinu langt yfir löglegum hámarkshraða og valdið slysinu með því að horfa ekki fram fyrir sig skömmu áður en áreksturinn varð. A hefði ekki gætt að varúðarreglu 1. mgr. 36. gr. eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Var talið að háttsemi A hefði skapað augljósa hættu á veginum og falið í sér stórkostlegt gáleysi af hans hálfu. Var A gert að bera þriðjung tjóns síns sjálfur en V dæmt til að greiða honum tvo þriðju hluta þess.
Aðila greindi á um hvort stefnandi hefði í reynd lent í umferðarslysi þannig að bótaskylda hefði stofnast úr slysatryggingu ökumanns bifreiðarinnar hjá stefnda. Dómurinn taldi sýnt fram á að umrætt slys hefði átt sér stað og að stefnandi ætti rétt til bóta. Þá var ekki talið að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi þannig að lækka bæri ábyrgð félagsins, sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004. Var því fallist á kröfu stefnanda um viðurkenningu á rétti hans til greiðslu bóta úr slysatryggingunni.
A höfðaði mál á hendur V hf. til greiðslu skaðabóta vegna afleiðinga umferðarslyss sem hann lenti í í janúar 2017. Deildu aðilar um tekjuviðmiðun til ákvörðunar bóta fyrir varanlega örorku. Þegar slysið varð hafði A nýlokið stúdentsprófi og var í fullu starfi. Töldu matsmenn áform hans um framtíðarstarfsvettvang hafa verið ómótuð á slysdegi. Krafa A tók mið af launum hans árið 2017 sem voru svipuð meðallaunum verkamanna það ár en fyrir lá að frá apríl 2020 hafði hann verið á hærri launum en hjá fyrri vinnuveitanda. Fallist var á með A að hefði slysið ekki orðið hefði hann haft að minnsta kosti jafnháar tekjur næstu árin og hann hafði árið 2017. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að taka kröfu A til greina.
A höfðaði mál til viðurkenningar á bótaskyldu V hf. úr lögbundinni slysatryggingu ökumanns bifhjóls vegna umferðarslyss sem A lenti í. Taldi V hf. að A hefði verið undir áhrifum vímuefna og lyfja þegar umrætt óhapp varð og þannig með stórkostlegu gáleysi valdið slysinu. Hefði bótaábyrgð félagsins því fallið niður á grundvelli ákvæða þágildandi umferðarlaga og laga um vátryggingarsamninga. Nánar tilgreind lyf og vímuefni greindust í blóðsýni A sem var tekið úr honum á slysadeild eftir slysið en A kvaðst hafa tekið lyf og hvítt efni á diski eftir slysið en áður en hann fór á slysadeildina. Fallist var á kröfu A í hinum áfrýjaða dómi þar sem ekki þótti sannað gegn staðhæfingum hans og framburði vitna að hann hefði ekið bifhjólinu undir áhrifum vímuefna og lyfja. Fyrir Landsrétti lagði V hf. fram bréf Rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði sem félagði aflaði einhliða án vitneskju A og án þess að A ætti þess kost að gæta hagsmuna sinna og var það talið rýra sönnunargildi skjalsins. Af skjalinu yrði heldur ekki ráðið að staðhæfingar A um ástand hans áður en hann hóf akstur umrætt sinn, sem hann hefði leitast við að færa sönnur á með vætti tveggja vitna í héraði, fengju ekki staðist. Þótti V hf. ekki hafa fært fram næg sönnunargögn til að hnekkja niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um bótaskyldu V hf. og var hún því staðfest.
Stefnandi datt af mótorhjóli og slasaðist á öxl. Engin vitni voru að slysinu og það var ekki tilkynnt til lögreglu. Stefnandi átti bókað flug til Spánar daginn eftir og varð var við það þegar hann fór að bera töskur á flugvellinum á Spáni, að ástandið á öxlinni var mun verra en hann hafði gert sér grein fyrir. Hann leitaði til bráðamóttöku sjúkrahússins á Spáni sem mælti með skurðaðgerð sem þó væri ekki aðkallandi. Stefnandi pantaði strax flug til Íslands og mætti í skoðun á bráðamóttöku Landsspítalans fjórum dögum eftir slysið. Í kjöfarið aflaði hann sér mastgerðar og var varanlegur miski metinn til 13 stiga og varanleg örorka metin 10%. Stefndi hafnaði bótaskyldu á grundvelli þess að það væri ósannað að orsakatengsl væru á milli slyssins og þeirra meiðsla sem stefnandi greindist með á Spáni. Með vísan til samræmis í frásögn stefndanda af atvikum og þess að slysið eins og því var lýst gæti að mati sérfræðinga mjög líklega haft þessar afleiðingar í för með sér, þótt stefnandi hafa leitt nægar líkur fyrir því að hann hafi slasast við fall á mótorhjólinu og þær líkur væru nægilega miklu meiri en líkurnar fyrir hinu gagnstæða. Bótaskylda stefnda var því viðurkennd eins og krafist var.
Fallist á kröfu stefnanda um að uppfyllt væru skilyrði 11. gr. laga nr. 50/1993 til endurupptöku bótaákvörðunar í máli hennar. Þá var ekki yalið að krafa hennar væri fyrnd.
Einstaklingi voru dæmdar skaðabætur úr hendi vátryggingafélags í kjölfar umferðarslyss.
Fallist var á kröfu stefnanda um að viðurkenndur yrði réttur hans til fullra og óskerta bóta úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi. Niðurstaða dómsins er á því reist að stefnandi hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi í umrætt sinn með því að aka allt of hratt miðað við aðstæður. Á hinn bóginn þótti ekki vera fyrir hendi skilyrði til að skerða bætur hans, svo sem hið stefnda tryggingarfélag byggði sýknukröfu sína á. Var þar litið til ungs aldurs stefnanda, hve mikið líkamstjón hans varð og atvika að öðru leyti, m.a. þess að alvarlegar afleiðingar slyssins mætti rekja til fleiri atriða en aksturslags stefnda.
Bótakröfu ökumanns sem slasaðist við að stíga út úr kyrrstæðri snjóruðningsbifreið hafnað. Talið var að ökumaðurinn ætti ekki rétt til bóta úr ábyrgðartryggingu bifreiðar þar tjón hans yrði ekki rakið til notkunar bifreiðarinnar í skilningi umferðarlaga.
Stefnandi olli tjóni á eigum annarra og á sjálfum sér með því að aka bíl á annan bíl undir áhrifum áfengis og fíkniefna. Hann sótti úr hendi stefnda bætur úr lögboðinni slysatryggingu ökumanns bifreiðarinnar sem hann ók. Talið var að lækka mætti bætur hans um tvo þriðju vegna þess að hann hafi valdið tjóninu af stórkostlegu gáleysi.
Stefnandi krafðist fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns, en hið stefnda tryggingafélag hafði skert bætur hans um helming. Stefndi hélt því fram að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi er hann ók bifhjóli sínu beint aftan á pallbifreið sem ekið var í sömu akstursstefnu. Með hliðsjón af matsgerð dómkvadds matsmanns var lagt til grundvallar að bifhjólinu hefði verið ekið með um 96-102 km hraða á klst. er slysið varð, á vegi þar sem leyfður hámarkshraði er 70 km/klst. Var fallist á að stefnandi hefði með hátterni sínu sýnt af sér stórfellt gáleysi og að stefnda væri því heimilt að skerða bætur til hans, þó ekki meira en um þriðjung.
Fallist var á dómkröfur stefnanda á hendur hinu stefnda tryggingafélagi í ljósi fyrirliggjandi dómaframkvæmdar varðandi ákvæði 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 um árslaunaviðmið í tengslum við metna varanlega örorku stefnanda sem deilt var um í málinu . Var það niðurstaða dómsins að aðstæður stefanda á tjónsdegi hefðu ótvírætt verið óvenjulegar, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna, sem og að enn fremur væru uppfyllt skilyrði þess ákvæðis að stefnandi hefði sýnt fram á að annar mælikvarði væri réttari um líklegar framtíðartekjur tjónþola en stefndi hafði áður lagt til grundvallar í uppgjöri þeirra skv. 1., sbr. 3. mgr. 7. gr.
Fallist var á viðurkenningarkröfu stefnda um bótaskyldu hins stefnda tryggingafélags samkvæmt vátryggingasamningi þar sem ekki þótti sannað með framlögðum gögnum af hálfu stefnda gegn framburði stefnanda og vitna í málinu að stefnandi hefði neytt lyfja og fíkniefna fyrir akstur sem greindust í blóðsýni hans á sjúkrahúsi, sbr. matsgerð þar um. En umrædd matsgerð fjallaði ekki um hvenær líklegast væri að stefnandi hefði neytt umræddra efna, né heldur lágu fyrir afgerandi gögn í málinu um möguleg tengsl lyfs sem getið var um í lögregluskýrslu við greiningu á blóðsýni stefnanda í umræddri matsgerð.
A krafðist viðurkenningar á bótaskyldu V hf. úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í árekstri. Var hún ökumaður bifreiðar, sem var í eigu móður hennar og var tryggð hjá V hf., er hún ók þvert yfir rangan vegarhelming og skall á kyrrstæðri bifreið sem kastaðist á aðra kyrrstæða bifreið. Aðilar deildu um hvort A hefði valdið tjóninu af stórkostlegu gáleysi og hvort hún hefði brotið gegn varúðarreglum sem komu fram í vátryggingarskilmálum V hf. Í dómi Landsréttar kom fram að með hliðsjón af því að stefnda var með skerta meðvitund við komu á slysadeild í kjölfar árekstrarins, umfram það sem búast mátti við miðað við áverka hennar, að hún notaði farsíma án handfrjáls búnaðar og ók bifreiðinni yfir á rangan vegarhelming, að morgni mánudags þegar vænta mátti umferðar bifreiða úr gagnstæðri átt, og þaðan áfram á kyrrstæða bifreið á bifreiðastæði þar sem vænta mátti umferðar gangandi vegfarenda, yrði að telja að akstur hennar hefði verið sérlega háskalegur auk þess sem ekkert hefði komið fram um að hún ætti sér málsbætur. Var V hf. því sýknað af kröfu A.
A krafðist þess að V hf. yrði gert að greiða sér skaðabætur að fullu vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann ók bifhjóli aftan á pallbifreið. Í héraðsdómi, sem skipaður var einum embættisdómara og tveimur sérfróðum meðdómendum, var fallist á kröfu A. Í úrskurði Landsréttar var rakið að með 1. gr. laga nr. 49/2016 hefði 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/991, um meðferð einkamála, verið breytt þannig að þegar sérþekkingar væri þörf sæti einn sérfróður meðdómandi í héraðsdómi ásamt tveimur embættisdómurum. Samkvæmt ákvæðinu væri dómara þó heimilt að kveðja til tvo meðdómsmenn ef hann teldi þurfa sérkunnáttu í dómi á fleiri en einu sviði. Í málinu hefðu tveir sérfróðir meðdómsmenn tekið sæti í dómi við meðferð málsins í héraði eftir gildistöku laga nr. 49/2016 og sú staðreynd sem deilt hefði verið um í málinu, og héraðsdómur taldi þörf á sérkunnáttu um, hefði varðað mat á ökuhraða bifhjóls A er hann ók aftan á umrædda pallbifreið. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt annar hinna sérfróðu meðdómsmanna hefði verið byggingaverkfræðingur og hinn prófessor í eðlisfræði hefði sérkunnátta þeirra í málinu í reynd lotið að sama matsatriði. Skipan héraðsdóms hefði því verið í andstöðu við 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 og yrði af þeim sökum ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar í máli nr. 26/2018.
A krafðist viðurkenningar á bótaskyldu S hf. úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í meintu slysi við akstur á torfæruvélhjóli sínu við Bolöldu 6. júní 2014. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að ekki hefði komið fram hvar nákvæmlega slysið hefði orðið og skorti því á að unnt væri að meta hvort A hefði sýnt af sér nægilega aðgæslu við akstur. Einnig var talið að líta yrði til þess að gögn málsins hefðu ekki borið annað með sér en að A hefði fyrst leitað til læknis vegna meiðsla, sem hann kvaðst hafa hlotið í slysinu, rúmum þremur mánuðum síðar. Var talið að þessi atriði ásamt öðrum leiddi af sér óvissu um hvort fullnægt væri skilyrðum fyrir bótaskyldu S hf. en fyrir því bæri A sönnunarbyrði. Þá var vísað til „Facebookfærslu“ vitnisins B frá 5. júní 2014, sem sagði að slysið hefði gerst 6. júní sama ár, þar sem fram kom að hann væri að förum frá landinu þann dag. Taldi Hæstiréttur að þetta og framburður annarra vitna hefði ekki aðeins valdið óvissu um hvort ætlað slys gæti hafa orðið eftir að vátrygging A hjá S hf. tók gildi 3. júní 2014, heldur hefði þetta einnig varpað í þeim mæli rýrð á trúverðugleika alls málatilbúnaðar A að óhjákvæmilegt væri að sýkna S hf. af kröfu hans.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna líkamstjóns sem hún taldi stafa af umferðarslysi í ágúst 2014. Aðila greindi á um hvort orsakatengsl væru á milli líkamlegra einkenna stefnanda og slyssins. Málinu var vísað sjálfkrafa frá dómi þar sem málatilbúnaður stefnanda þótti verulega vanreifaður og röksemdir ekki svo glöggar að unnt væri að leggja dóm á þær.
G höfðaði mál gegn V hf. og A ehf. og krafðist bóta úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna slyss sem eiginmaður hennar Þ varð fyrir þegar hann var að undirbúa að afferma lyftara af palli vörubifreiðar í eigu A ehf. sem tekið hefði vátrygginguna hjá V hf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í málinu væri óupplýst með hvaða hætti Þ hefði fengið þá áverka sem drógu hann til dauða og hvort eða hvernig þeir tengdust bifreiðinni eða notkun hennar. Var því talið að ekki stæðu rök til þess að tjón af völdum slyssins yrði fellt undir slysatryggingu ökumanns, sbr. 2. mgr. 92. gr. laga nr. 50/1987, sbr. 88. gr. þeirra. Voru V hf. og A ehf. því sýknuð af kröfum G.
A hlaut líkamstjón er hann missti stjórn á þungu bifhjóli sem hann ók eftir vegarslóða. Hafði V hf. bætt tjónið að hálfu leyti úr slysatryggingu ökumanns hjá félaginu en í málinu krafðist A þess að fá það að fullu bætt. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt þeim varúðarreglum sem eftir vátryggingarsamningi áttu við um trygginguna í umrætt sinn væri áskilið að ökumaður hefði þau réttindi og þá kunnáttu sem krafist væri til að stjórna ökutækinu. Þegar A ók bifhjólinu hafði hann ekki öðlast ökuréttindi til að stjórna þungu bifhjóli. Hefði hann því ekki gætt að varúðarreglum við aksturinn. Þá hefði A lýst því að hann hefði misst stjórn á hjólinu við að lenda á einhverju, hvort sem það var steinn, hola eða grjót í vegarslóðanum sem hann ók eftir. Yrði því að leggja til grundvallar að aðstæður til aksturs hefðu verið erfiðar og bar að haga ökuhraða í samræmi við það, sbr. 1. mgr. 36. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Slysið yrði því rakið til stórkostlegs gáleysis A, sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Var af þeim sökum ekki talið að hann ætti rétt til frekari bóta og V hf. því sýknað af kröfu hans.
Stefndu voru sýknaðir af kröfu stefnanda um skaðabætur vegna líkamstjóns sem hann hafði hlotið sem ökumaður óvátryggðrar bifreiðar.
Fallist var á að meta bæri sérstaklega árslaun til ákvörðunar skaðabóta vegna varanlegrar örorku stefnanda og talið rétt að miða við meðallaun iðnaðarmanna.
Í skaðabótamáli vegna umferðarslyss var fallist á með vátryggingarfélagi að heimilt væri að skerða bætur til ökumanns bifreiðar um 2/3 hluta þar sem orsök umferðarslyssins var rakin til þess að ökumaðurinn var að senda smáskilaboð úr farsíma, en við það fór bifreiðin yfir á öfugan vegarhelming og rakst framan á bifreið sem kom úr gagnstæðri átt.
Vátryggingarfélag Íslands sýknað af bótakröfu stefnanda um bætur úr slysatryggingu ökumanna, á grundvelli stórfellds gáleysis af hálfu stefnanda. Þá var ekki talið að stefndi hefði án ástæðulauss dráttar tilkynnt stefnanda að hann hyggðist bera fyrir sig ábyrgðartakmörkun.
Stefndi var sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda þar sem ekki var fallist á að beita tekjuviðmiði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til ákvörðunar bóta vegna varanlegrar örorku stefnanda vegna slyss hans. Talið var að miða bæri við lágmarkslaunaviðmið skaðabótalaga, sbr. 3. mgr. 7. gr. laganna, en óumdeilt var að við uppgjör á bótum til stefnanda vegna varanlegrar örorku hafði verið við það miðað. Dómurinn taldi stefnanda því þegar hafa fengið tjón sitt vegna varanlegrar örorku bætt að fullu.
A gegn
Sjóvá-Almennum tryggingum hf
Viðurkennd skaðabótaskylda stefnda.
Ágreiningur um hvaða árslaun skyldi leggja til grundvallar við útreikning bóta til stefnanda fyrir varanlega örorku vegna umferðarslyss. Fallist var á það með stefnanda að miða ætti við meðallaun bílstjóra vöru- og flutningabifreiða skv. upplýsingum Hagstofu Íslands.
H krafðist viðurkenningar á rétti sínum til fullra bóta úr tryggingu torfæruhjólsins OO-735 vegna líkamstjóns sem hann hlaut við akstur hjólsins á mótorkrossbraut í Vestmannaeyjum. Í málinu var deilt um það hvort H hefði ekið umræddu torfæruhjóli en hjólið var ábyrgðatryggt hjá T. Var það mat héraðsdóms að sannað hefði verið að H hefði lýst því fyrir lögreglu á vettvangi slyssins að hann hefði ekið eigin ökutæki sem ekki var tryggt hjá T. Þá var því hafnað að greiðsla T á bótum fyrir tímabundið atvinnutjón í lok árs 2010 hafi getað talist hafa bundið hendur T vegna frekari bótakrafna sem boðaðar voru í febrúar 2014. Hæstiréttur staðfesti dóm héraðsdóms og tók fram að með vísan til 2. mgr. 47. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga yrði ekki talið að T hefði vegna tómlætis glatað rétti til að falla frá viðurkenningu á bótaskyldu þótt hann hefði fyrst lýst því yfir í febrúar 2014. Var T því sýknað af kröfu H.
Leyst var úr ágreiningi um árslaunaviðmið samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.
Tryggingarfélag var sýknað af kröfu tjónþola þar sem ágreiningurinn laut að viðmiðun við útreikning á fjártjóni.