Aðilar máls deildu í héraði um notkun B Reykjavík ehf. og S á vörumerkinu b5 í eigu K ehf. Fyrir Landsrétti var eingöngu til úrlausnar sú krafa K ehf. að S yrði gert að greiða honum 9.868.829 krónur fyrir ólögmæta notkun á vörumerkinu. Í dómi Landsréttar var fallist á með K ehf. að með notkun á tákninu b5 og líkum merkjum í rekstri skemmtistaðarins B5 Club Reykjavík hefði falist brot gegn vörumerkjarétti hans í skilningi 1. mgr. 43. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. B Reykjavík ehf. hefði haldið utan um rekstur skemmtistaðarins en S verið skráður raunverulegur eigandi alls hlutafjár í félaginu samkvæmt fyrirtækjaskrá og kynnt sig og komið fram sem eigandi skemmtistaðarins. Þrátt fyrir skriflegar athugasemdir K ehf. og lögbann sem lagt hefði verið við notkun vörumerkisins, sem unað hefði verið af B Reykjavík ehf., hefði vörumerkið b5 verið notað áfram til kynningar á staðnum, auk þess sem fatnaður starfsfólks hefði verið merktur tákninu. Loks hefði S sjálfur tilkynnt á samfélagsmiðlum að nafni skemmtistaðarins hefði verið breytt í b5. Taldi rétturinn ljóst að S hefði meðvitað og af ásetningi brotið gegn vörumerkjarétti K ehf. og hagnýtt vörumerki hans. Féllst rétturinn á þá kröfu K ehf. að S yrði gert að greiða honum hæfilegt endurgjald fyrir ólögmæta notkun vörumerkisins, sem með hliðsjón af atvikum var hæfilega ákveðið 500.000 krónur.
Með úrskurði áfrýjunarnefndar hugverkaréttinda á sviði iðnaðar var staðfest ákvörðun Hugverkastofu um niðurfellingu skráningar merkis stefnanda sem taldist ekki hafa uppfyllt skilyrði notkunar í fimm ár frá skráningardegi. Talið var að 39. gr. laga nr. 71/2020 um breytingu á vörumerkjalögum nr. 45/1997 fæli í sér að um merki stefnanda, sem hafði hlotið skráningu árið 2016, skyldi það gilda að stefnandi hefði átt að hefja notkun merkisins í skilningi 25. gr. laganna fyrir það tímamark að liðin væru 5 ár frá skráningu þess. Þá var því hafnað að leggja skyldi Evróputilskipun nr. 2015/2436 til grundvallar þannig að 5 ára tímabilið skyldi ekki hefjast í skilningi vörumerkjalaga fyrr en að uppkveðnum úrskurði áfrýjunarnefndar hugverkaréttinda á sviði iðnaðar þann 18. júní 2021 þar sem hafnað var andmælum við skráningu merkisins. Var talið að nefnt 5 ára tímabil sem stefnandi hefði til að hefja notkun merkisins æri liðið og því hafi mátt fella skráningu merkis stefnanda úr gildi.
Stefndi var sýknaður af skaða- og miskabótakröfum stefnanda þar sem ekki var talið sannað að með notkun stefnda á heitinu „Sönn íslensk sakamál“ við birtingu hljóðbókarþátta í efnisveitu stefnda hefði verið brotið gegn réttindum stefnanda samkvæmt ákvæðum höfundalaga, laga um vörumerki og lögum um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu.
Ágreiningur málsins laut að notkun P hf. á auðkenninu „STERKIR“. Í dómi Landsréttar kom fram að heildarmynd merkja S hf. sem hann byggði rétt sinn á, „STERKUR“, fæli í sér nægjanleg sérkenni til að þau teldust skráningarhæf í skilningi 1. mgr. 13. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki og að stofnast hefði vörumerkjaréttur S hf. á grundvelli notkunar, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 3. gr. sömu laga, þegar krafa um lögbann var lögð fram. Aftur á móti hefði S hf. ekki sýnt fram á að hætt væri við ruglingi milli merkjanna í skilningi 2. töluliðar 4. gr. laganna. Á hinn bóginn væri ótvírætt að notkun P hf. á auðkenninu „STERKIR“ á þann hátt sem P hf. gerði væri til þess fallin að valda ruglingi við vöru S hf. í skilningi síðari málsliðar 15. gr. a laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Var því fallist á að P hf. hefði brotið gegn S hf. með ólögmætum hætti og viðurkennt að P hf. væri óheimilt að framleiða, flytja inn, dreifa, selja eða ráðstafa nánar tilgreindum plastpokum auðkenndir með heitinu „STERKIR“ og lögbann við þeim athöfnum staðfest.
Í málinu var deilt um notkun á myndmerkinu b5 á skemmtistað sem gagnstefnandi rak í Reykjavík, en myndmerkið er hluti af vörumerki sem aðalstefnandi er skráður eigandi að á Hugverkastofu. Meðan á rekstri málsins stóð breyttust aðstæður þannig að skemmtistaðnum var lokað og allri notkun líkra tákna mun hafa verið hætt af hálfu gagnstefnanda. Þetta leiddi til þess að tveimur kröfum aðalstefnanda ásamt kröfum gagnstefnanda var vísað frá dómi. Einnig var vísað frá dómi vanreifaðri skaðabótakröfu aðalstefnanda, en stefndu voru sýknaðir af kröfu um greiðslu sektar í ríkissjóð. Talið var að brotið hafi verið gegn vörumerkjarétti aðalstefnanda á tímabili og var gagnstefnanda gert að greiða honum hæfilegt endurgjald fyrir þá hagnýtingu vörumerkisins án leyfis.
Hafnað var kröfu fyrirtækis um staðfestingu lögbanns við m.a. framleiðslu og sölu á tilteknum plastpokum. Nánar tiltekið var ætlaður vörumerkjaréttur stefnanda ekki talinn geta leitt til þess að fallist yrði á dómkröfur hans í málinu. Þá var stefndi ekki talinn hafa gerst brotlegur við ákvæði laga nr. 57/2005 eða laga nr. 131/2020 með því að selja plastpoka með merkinu „STERKIR“.
Northern Light á Íslandi ehf og Kristjana Einarsdóttir (
Árni Vilhjálmsson lögmaður)
gegn
Nordico ehf og Zeno Johannes Thomas Keilhacker (
Ágúst Ólafsson lögmaður)
NLÍ ehf. og K höfðuðu mál gegn N ehf. og J og kröfðust þess að staðfest yrði með dómi lögbann sem sýslumaður lagði við því að N ehf. noti vörumerkið „Northern Light“ í tengslum við gistiþjónustu. Árið 2006 fékk K vörumerkjaskráningu fyrir orðmerkið „Northern Light“ meðal annars í flokki 43 fyrir veitinga-og gistiþjónustu. Auk þess fékk K önnur sambærileg orðmerki skráð í sama flokk. N ehf. hóf árið 2017 að reka gistiþjónustu undir heitinu „Grótta Northern Lights“. Í dómi Landsréttar vísaði rétturinn til þess að niðurstaða málsins réðist ekki af 13. gr. laga nr. 45/1997, eins og hinn áfrýjaði dómur byggði á, heldur af 4. gr. sömu laga og 15. gr. a laga nr. 57/2005. Var talið að hið skráða vörumerki hefði takmörkuð sérkenni fyrir gisti-og veitingaþjónustu í flokki 43 og að gögn málsins bentu ekki til sérstakrar hættu á ruglingi milli þeirra tveggja auðkenna sem um væri deilt. Þegar litið var heildstætt til þess munar sem var á auðkennunum og takmarkaðs sérkennis hins skráða vörumerkis og þýðingar þess við mat á ruglingshættu var ekki talið að NLÍ ehf. og K hefðu sýnt fram á að hætta á ruglingi væri fyrir hendi í skilningi 2. töluliðar 4. gr. laga nr. 45/1997. Þá var ekki talið að notkun N ehf. sem um var deilt gæti leitt til þess að villst yrði á auðkenni hans og fyrrnefndum skráðum vörumerkjum þannig að brotið væri gegn 5. gr. og 2. málslið 15. gr. a laga nr. 57/2020. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu N ehf. og Z.
Ágreiningur málsaðila laut að notkun ÍG ehf. á orðasambandinu „örugg eyðing gagna“. G ehf. byggði á því að félagið hefði skapað auðkenninu vörumerkjavernd með umfangsmikilli og langvarandi notkun þess. Þá byggði G ehf. á því að jafnvel þó svo ekki yrði fallist á að orðmerkið nyti vörumerkjaréttar bryti notkun ÍG ehf. á því í bága við góða viðskiptahætti, sbr. 14. og 15. gr. a. laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Héraðsdómur féllst ekki á málatilbúnað ÍG ehf. og hafnaði kröfu hans um að fella úrskurð áfrýjunarnefndar neytendamála úr gildi. Landsréttur taldi að G ehf. hefði ekki fært sönnur á að orðasambandið „örugg eyðing gagna“ hefði öðlast nægilegt sérkenni til að unnt væri að fallast á að það nyti vörumerkjaréttar á grundvelli notkunar samkvæmt 2. mgr. 3. gr., sbr. 2. mgr. 13. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. Af því leiddi jafnframt að ÍG ehf. yrði ekki talið hafa gerst brotlegt gegn fyrri málslið 15. gr. a., sbr. 14. gr. laga nr. 57/2005. Þá vísaði Landsréttur til þess að þegar virt væri sú notkun ÍG ehf. á hinu umdeilda orðasambandi, sem G ehf. kvartaði yfir, yrði ekki talið að notkunin hefði verið slík að hún væri til þess fallin að villst yrði á starfsemi G ehf. og ÍG ehf. og þeirri þjónustu sem félögin byðu upp á. Samkvæmt þessu varð ekki talið að ÍG ehf. hefði gerst brotlegt gegn síðari málslið 15. gr. a., sbr. 14. gr. laga nr. 57/2005. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.
Í málinu krafðist aðaláfrýjandi skaðabóta úr hendi gagnáfrýjanda vegna lögbanns sem lagt var á 29. október 2013 að kröfu gagnáfrýjanda við notkun og hagnýtingu aðaláfrýjanda á tilteknum vörumerkjum en í dómi Hæstaréttar 4. júní 2015 var forveri aðaláfrýjanda sýknaður af þeirri kröfu sem lögbanninu var ætlað að tryggja. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. bæri gagnáfrýjanda að bæta það fjártjón sem telja mætti að gerðin hafi valdið. Bæði í undir- og yfirmatsgerð, sem aflað var undir rekstri málsins, var komist að þeirri niðurstöðu að aðaláfrýjandi hefði orðið fyrir tjóni vegna lögbannsins. Í matsgerðunum var á hinn bóginn komist að ólíkri niðurstöðu um fjárhæð tjónsins. Rakið var að sönnunargildi yfirmatsgerðar sem ekki er hnekkt með öðrum gögnum vegi alla jafna þyngra við mat á sönnun en undirmatsgerð. Í málinu kom ekkert fram um að ekki hafi verið gætt réttra aðferða við mat yfirmatsmanna eða að niðurstaða þeirra um tjón aðaláfrýjanda væri reist á röngum forsendum. Var því byggt á yfirmatsgerðinni við úrlausn málsins að svo miklu leyti sem málatilbúnaður aðila gaf tilefni til. Var gagnáfrýjanda gert að greiða aðaláfrýjanda skaðabætur að fjárhæð 20.809.450 krónur auk dráttarvaxta.
Frávísun.
E ehf. er skráður eigandi vörumerkisins ,,ELDUM RÉTT“ og tekur skráningin til orðmerkis og orð- og myndmerkis. E ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði að Á ehf. væri óheimilt að nota orðmerkið og orð- og myndmerkið ,,MÁLTÍÐ Í GÓÐU JAFNVÆGI FYRIR ÞIG BORÐUM RÉTT“ til sölu og markaðssetningar á matarpökkum og tengdri þjónustu og starfrækja heimasíðuna www.bordumrett.is. Í dómi Landsréttar kom fram að vara Á ehf. væri svo tengd þeirri vöru og þjónustu sem E ehf. byði fram að gera yrði talsverðar kröfur til þess að inntaki og útliti vörumerkis Á ehf. væri haldið aðgreindu frá vörumerki E ehf. Var talið að merki Á ehf. væru svo sambærileg vörumerkjum E ehf. með tilliti til vöru-, merkingar-, hljóð- og sjónlíkinda að bryti gegn vörumerkjarétti E ehf.
E ehf., eigandi orðmerkisins og orð- og myndmerkisins ,,ELDUM RÉTT“ krafðist þess að staðfest yrði lögbann sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu lagði við notkun Á ehf. á orðmerkinu og orð- og myndmerkinu ,,MÁLTÍÐ Í GÓÐU JAFNVÆRI FYRIR ÞIG BORÐUM RÉTT“ til sölu og markaðssetningar á matarpökkum og tengdri vöru og þjónustu. Með dómi Landsréttar í öðru máli, sem dæmt var samhliða, var því slegið því föstu að notkun Á ehf. á orðmerkinu og orð- og myndmerkinu hefði brotið gegn vörumerkjarétti E ehf. Taldi Landsréttur að fullnægt væri skilyrðum 24. gr., sbr. VI. kafla, laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. til að fallast á kröfu E ehf.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð áfrýjunarnefndar neytendamála sem laut að rétti annars stefnda til að nota orðasambandið „örugg eyðing gagna“. Hvorki var talið að orðasambandið hefði öðlast vörumerkjavernd á grundvelli notkunar né heldur að notkun stefnanda á því hafi farið í bága við ákvæði laga um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Af því leiddi jafnframt að hafnað var kröfu stefnanda um að ógilda úrskurð nefndarinnar á þeim grundvelli að hann byggði á röngum lagalegum forsendum.
Stefnandi krafðist bóta úr hendi stefnda vegna lögbanns sem lagt hafði verið þann 29. október 2013 á notkun og hagnýtingu stefnanda á vörumerkjum stefnda, en með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur, sem staðfestur var með dómi Hæstaréttar þann 4. júní 2015, var stefnandi sýknaður af þeirri kröfu stefnda að honum væri óheimilt að nota og hagnýta sér vörumerkin. Var lögbannsgerðin því felld úr gildi. Samkvæmt starfsleyfi stefnanda, sem lagt var fram á síðari stigum þessa máls, hafði hann einungis starfsleyfi til átöppunar kranavatns úr vatnsveitu Vestmannaeyja til útflutnings í plastpokum eða blöðrum sem yrði sent út til kaupenda í 20 feta gámum. Var því komist að þeirri niðurstöðu að stefndi gæti ekki borið skaðabótaábyrgð vegna ætlaðs tjóns sem hlotist hafi af því að stefnandi hafi látið af sölu og dreifingu vatns innanlands sem var í andstöðu við starfsleyfi hans.
Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem máli milli E ehf. og Á ehf. var að hluta vísað frá dómi að því er varðaði kröfur E ehf. um viðurkenningu annars vegar á því að Á ehf. væri óheimilt að nota tiltekið orðmerki auk orð- og myndmerkis og hins vegar að varnaraðila væri óheimilt að starfrækja tilgreinda heimasíðu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að viðurkenningarkröfur E ehf. væru nægilega skýrar til að lagðar yrðu á þær efnisdómur. Þá sneri ágreiningur aðila um hvort E ehf. hefði lögvarða hagsmuni af málsókn sinni að efni málsins og varðaði ekki frávísun þess. Var ákvæði hins kærða dóms um frávísun málsins að hluta fellt úr gildi.
Í desember 2016 fékk K ehf. lagt lögbann við því að E ehf. héldi áfram framleiðslu, markaðssetningu og sölu á ís til matar undir vörumerkinu TOPPÍS. Höfðaði félagið í kjölfarið mál þetta til staðfestingar á lögbanninu og til viðurkenningar á réttindum sínum. Héraðsdómur hafnaði staðfestingu lögbannsins og sýknaði E ehf. af viðurkenningarkröfunni, auk þess sem dómurinn féllst á gagnkröfu E ehf. um ógildingu á skráningu á umræddu vörumerki í vörumerkjaskrá. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest. Í dómi sínum tók Hæstiréttur fram að lögbannið hefði fallið úr gildi samkvæmt 2. mgr. 39. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu og lögbann o.fl. og stæði því eftir ágreiningur aðila um viðurkenningarkröfu K ehf. og kröfu E ehf. um ógildingu á skráningu vörumerkisins. Komst rétturinn að þeirri niðurstöðu að vörumerkið TOPPÍS uppfyllti ekki skilyrði 13. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki þar sem það skorti sérkenni og aðgreiningarhæfi. Hefði vörumerkið því í upphafi verið skráð andstætt ákvæðum laganna. Var einkum vísað til þess að í orðinu toppís fælist almenn lýsing á tegund vöru og að það skorti þann nauðsynlega eiginleika að geta skapað tiltekinni vöru það sérkenni í huga almennings að með því væri gefið til kynna frá hvaða aðila varan stafaði. Þá var ekki fallist á að vörumerkið hefði öðlast sérkenni við notkun þannig að einkaréttur hefði skapast í krafti notkunar í skilningi síðari málsliðar 2. mgr. 3. gr. laganna. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
K ehf. höfðaði mál gegn E ehf. til staðfestingar á lögbanni sem sýslumaður lagði við því að E ehf. héldi áfram framleiðslu, markaðssetningu og sölu á ís til matar undir vörumerkinu „TOPPÍS“. Krafðist K ehf. einnig viðurkenningar á því að E ehf. væri óheimilt að nota vörumerkið. Gerði E ehf. þá kröfu í héraði í gagnsök að vörumerkjaskráning K ehf. fyrir áðurgreint vörumerki í vörumerkjaskrá Einkaleyfastofu yrði ógilt. Í dómi Landsréttar vísaði rétturinn til 1. mgr. 25. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki þar sem fram kæmi að til þess að litið væri svo á að um notkun væri að ræða í skilningi laganna yrði merkið „TOPPÍS“ að hafa verið notað sem vörumerki. Að mati réttarins bentu gögn málsins ekki til þess að K ehf. hefði í reynd notað orðið „toppís“ sem vörumerki með skýrum hætti til að greina vörur sínar frá vörum annarra framleiðenda. Féllst rétturinn því á með E ehf. að K ehf. hefði ekki notað orðið „toppís“ sem vörumerki eins og tilskilið væri í lögum til að það héldi skráningarhæfi sínu. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og skráning K ehf. á umþrættu vörumerki í vörumerkjaskrá ógilt.
I er skráður eigandi vörumerkisins iRobot og tekur skráningin til orð- og myndmerkis. I krafðist þess að viðurkennt yrði að J væri óheimilt að nota lénið irobot.is og að honum yrði gert að láta afskrá það hjá Interneti á Íslandi hf. að viðlögðum dagsektum sem rynnu til I. Auk þess krafðist hann þess að J yrði gert að greiða I 700.000 krónur í endurgjald fyrir hagnýtingu vörumerkisins. Var á það fallist að notkun J á léninu væri þáttur í atvinnustarfsemi hans í skilningi 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997 og að uppfyllt væru önnur skilyrði fyrir vernd vörumerkjaréttar sem í ákvæðinu greinir. Var fallist á kröfur I, þó þannig að endurgjald var ákveðið 300.000 krónur.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda, um að afmáð yrði úr firmaheiti stefnda orðið "ECO", á þeim forsendum að ekki hafi verið sýnt fram á að vörumerkjaréttur hafi stofnast. Kröfu um viðurkenningu á því að stefnda væri óheimilt að nota heitið "ECO bílar" var vísað frá dómi ex officio.
Leyst úr deilu um notkun léns
Í höfðaði mál og gerði þá kröfu að R ehf. yrði bannað að nota vörumerkið „Inspired by Iceland“ sem auðkenni fyrir nýja verslun félagsins í Reykjavík. R ehf. hafði rekið verslun undir umræddu heiti í Leifsstöð frá árinu 2006 en á árinu 2010 hafði Í hafið markaðsátak undir sama heiti. Báðir aðilar höfðu fengið vörumerkið skráð hjá Einkaleyfastofu í mismunandi flokkum. Að framkomnum mótmælum Í hafði skráning R ehf. á vörumerkinu verið felld niður í flokki 35 en látin standa að öðru leyti. Hafði R ehf. í kjölfarið gert þá kröfu hjá Einkaleyfastofu að skráning Í á vörumerkinu yrði felld úr gildi, en beðið var niðurstöðu Hæstaréttar vegna þess ágreinings. Kröfu sína byggði Í á því að notkun R ehf. á vörumerkinu fæli í sér brot gegn vörumerkjarétti sínum samkvæmt lögum um vörumerki nr. 45/1997 og óréttmæta viðskiptahætti í skilningi laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Í dómi sínum vísaði Hæstiréttur til þess að samkvæmt lögum nr. 45/1997 gæti vörumerkjaréttur stofnast annars vegar með skráningu vörumerkis og hins vegar með notkun þess. Ráðið yrði af gögnum málsins að R ehf. hefði notað umrætt vörumerki óslitið frá árinu 2006 og yrði að fallast á að með því hefði stofnast vörumerkjaréttur þess á vörumerkinu. Væri notkun R ehf. á merkinu því ekki heimildarlaus og færi hún þá þegar af þeirri ástæðu ekki í bága við ákvæði laga nr. 45/1997. Samkvæmt því og með vísan til þess að Í hafði ekki sýnt fram á að notkun R ehf. á vörumerkinu væri þess eðlis að unnt væri að villast á því og notkun Í á merkinu, hafnaði Hæstiréttur því einnig að notkun R ehf. á vörumerkinu færi í bága við ákvæði laga nr. 57/2005. Var R ehf. því sýknað af kröfum Í.
Sýknað af viðurkenningarkröfu stefnanda sem meðal annars var rökstudd með vísan til höfundaréttar.
Skráning gagnstefnanda á vörumerkinu GAMMA í flokki 35 var ógilt vegna notkunarleysis. Hins vegar var ógildingu skráningar merkisins í flokki 36 hafnað.
S LLC, sem rekið hafði veitingastaði undir vörumerkinu sushisamba í Bandaríkjunum hafði fengið merkið skráð þar í landi árið 2000, svo og í ýmsum öðrum löndum þegar S ehf. fékk vörumerkið skráð hér á landi árið 2011 í flokki veitingaþjónustu. Með bréfi til Einkaleyfastofu árið 2012 krafðist S LLC þess að skráning S ehf. á vörumerkinu yrði felld úr gildi þar sem hún hefði verið andstæð 7. og 9. tl. 1. mgr. 14. gr., sbr. 30. gr. a. og 28. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. Einkaleyfastofa hafnaði kröfunni og var sú ákvörðun staðfest með úrskurði áfrýjunarnefndar hugverkaréttinda á sviði iðnaðar. S LLC höfðaði mál á hendur S ehf. og krafðist þess meðal annars að úrskurði áfrýjunarnefndar yrði hrundið og að skráning S ehf. á vörumerkinu yrði felld úr gildi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S LLC hefði ekki sýnt fram á að merki hans hefði verið „alþekkt“ hér á landi í skilningi 7. töluliðar 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997. Hins vegar hefði S LLC sannað með óyggjandi hætti að S ehf. hefði vitað eða mátt vita um tilvist vörumerkisins þegar S ehf. fékk merki sitt skráð hér á landi og verið í vondri trú í merkingu 9. töluliðar sama ákvæðis. Við það mat þótti ekki skipta máli þótt tilgangur S ehf. með skráningunni hefði ekki eingöngu verið að hindra aðgang S LLC að markaðnum eða hagnast fjárhagslega á því, þar sem í skráningunni hefði í raun falist hindrun fyrir S LLC á því að opna veitingastað hér á landi undir eigin vörumerki. Í því sambandi var einnig litið til þeirrar víðtæku lagalegu verndar sem S LLC hafði aflað vörumerki sínu. Var úrskurður áfrýjunarnefndarinnar því felldur úr gildi, svo og skráning vörumerkisins hér á landi. Þá var S ehf. jafnframt gert að greiða S LLC endurgjald að fjárhæð 1.500.000 krónur fyrir hagnýtingu merkisins á grundvelli 1. mgr. 43. gr. laga nr. 45/1997, auk þess sem viðurkennt var að S ehf. væri óheimilt að nota vörumerkið í veitingarekstri sínum.
U ehf. krafðist þess að UMI ehf. yrði gert að fella úr firmaheiti sínu orðið „URSUS“ og að það yrði afmáð úr hlutafélagaskrá að viðlögðum dagsektum. Þá krafðist U ehf. þess að viðurkennt yrði að UMI ehf. væri óheimilt að nota heitið í atvinnustarfsemi sinni. Var deilt um það hvort U ehf. hefði höfðað mál þetta innan málshöfðunarfrests 6. mgr. 124. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar bæri öllum réttur til að fá úrlausn um réttindi sín fyrir dómstóli. Í ljósi þeirrar meginreglu bæri að skýra fremur þröngt en rúmt lagaákvæði sem fæli í sér undantekningu frá henni svo sem ákvæðið um sex mánaða málshöfðunarfrest í 6. mgr. 124. gr. laga nr. 138/1994. Þegar horft væri til skyldleika þeirrar starfsemi sem aðilar sinntu var talið að hætt væri við að þeim eða starfsemi þeirra yrði ruglað saman eða þeir tengdir saman. Með vísan til 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki voru kröfur U ehf. teknar til greina.
Stefnandi krafðist þess að stefnda yrði bannað að nota vörumerkið "Inspired by Iceland"sem auðkenni fyrir verslun sína í Bankastræti. Byggði stenfnandi vörumerkjarétt sinn á skráningu en stefndi byggði kröfu sína um sýknu m.a. á því að hann hefði öðlast vörumerkjarétt fyrir notkunn vörumerkisins. Fallist var á kröfu stefndanda.
Vörumerki
Fallist var á kröfu L um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi til 27. nóvember 2015 á grundvelli a. og b. liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
X var sakfelldur fyrir brot sem heimfært var undir 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við B, en við það notfærði X sér að B var ekki fær um að taka afstöðu til þess hvort hún vildi hafa samræði við hann sökum ölvunar og svefndrunga. Var refsing X ákveðin sem hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga. Til refsiþyngingar var litið til alvarleika brotsins og 1. og 3. tölul. 1. mgr. 70. gr. sömu laga, en til refsimildunar horfði ungur aldur X, sbr. 4. tölul. 1. mgr. sömu greinar, sem var á 19. ári þegar hann framdi brotið. Var refsing X ákveðin fangelsi í tvö ár, en vegna dráttar á meðferð málsins sem X var ekki um kennt var fullnustu 21 mánaðar af refsingunni frestað skilorðsbundið. Þá var X gert að greiða B miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur.
X var sakfelldur fyrir brot sem heimfært var undir 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við B, en við það notfærði X sér að B var ekki fær um að taka afstöðu til þess hvort hún vildi hafa samræði við hann sökum ölvunar og svefndrunga. Var refsing X ákveðin sem hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga. Til refsiþyngingar var litið til alvarleika brotsins og 1. og 3. tölul. 1. mgr. 70. gr. sömu laga, en til refsimildunar horfði ungur aldur X, sbr. 4. tölul. 1. mgr. sömu greinar, sem var á 19. ári þegar hann framdi brotið. Var refsing X ákveðin fangelsi í tvö ár, en vegna dráttar á meðferð málsins sem X var ekki um kennt var fullnustu 21 mánaðar af refsingunni frestað skilorðsbundið. Þá var X gert að greiða B miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X ehf. var gert skylt að afhenda L allar upplýsingar, sem hann hafði undir höndum, um þrjú nánar tilgreind netföng sem X ehf. hýsti á tilteknu tímabili.
Fallist var á með U að hætta væri á að skráðu vörumerki hans yrði ruglað saman við heiti UMI. Hins vegar var UMI sýknað af kröfu U sem laut að notkun myndmerkis.
Höfundaréttur, vörumerki.
Vörkumerki og lögbann.
O ehf. höfðaði mál á hendur S hf. og krafðist viðurkenningar þess að S hf. væri óheimilt að nota heitið „Orkan“ í atvinnustarfsemi sinni, svo og að S hf. yrði gert að láta af notkun sinni á heitinu að viðlögðum dagsektum. Í dómi Hæstaréttar var vísað til dómsáttar sem O hf., sem O ehf. leiddi rétt sinn frá, og B hf., rekstur hvers var síðar færður til S hf., gerðu með sér árið 1996 í máli sem O hf. hafði höfðað gegn B hf. Lagði Hæstiréttur til grundvallar að efni dómsáttarinnar takmarkaðist við notkun B hf. á firmaheitinu „Orka hf.“, en hefði ekki lotið að annarri notkun B hf. á því orði, svo sem í vörumerki þess eða með öðrum hætti. Var O ehf. því talinn bundinn af efni dómsáttarinnar með þeim réttindum og skyldum sem að lögum fælust í ráðstöfun sakarefnis sem þar kæmi fram og S hf. sýknaður af kröfum O ehf.
Vörumerkjaréttur
Vörumerki.
Staðfest er lögbann sem sýslumaðurinn í Reykjavík lagði hinn 25. janúar 2013 við því að stefndu bjóði til kaups og selji hér á landi vörur framleiddar af Apple Inc., sem bera skráð alþjóðlegt vörumerki Apple Inc., með alþjóðlega skráningarnúmerinu 851679. Kröfu stefnanda um hæfilegt endurgjald fyrir hagnýtingu vörumerkis Apple Inc. er vísað frá dómi.
A ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að AD hf. væri óheimilt að nota vörumerkið Advania í atvinnustarfsemi sinni, en A ehf. taldi notkunina brjóta gegn vörumerkjarétti sínum þar sem ruglingshætta væri fyrir hendi. Var starfsemi aðilanna að hluta til á sama sviði. Að virtu orðmerki AD hf. og orð- og myndmerki A ehf. taldi héraðsdómur að heiti AD hf. væri það frábrugðið vörumerki A ehf. að ekki væri fyrir hendi ruglingshætta í merkingu 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 14. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki. Þá féllst héraðsdómur ekki á að notkun AD hf. á auðkenni sínu væri til þess fallin að gefa til kynna að rekstur félagsins tengdist með einhverjum hætti rekstri A ehf. og gæti þannig spillt þeirri viðskipavild sem A ehf. hefði áunnið sér með vörumerki sínu. Niðurstaða héraðsdóms um sýknu AD hf. var staðfest í Hæstarétti með vísan til forsendna.
Stefnandi réttur eigandi að vörumerkjaskráningum í vörumerkjaskrá hjá Einkaleyfastofu.
Að kröfu H ehf. setti sýslumaðurinn í H lögbann við notkun F ehf. og H57-F ehf. á auðkenni sem innihélt vörumerki og firmaheiti H ehf., „Hotel Keflavik“ og „Hótel Keflavík“. Í málinu krafðist H ehf. staðfestingar á lögbanninu og laut ágreiningur aðila að því hvort sú ákvörðun F ehf. og H57-F ehf. að nefna hótel sitt „Icelandair Hotel Keflavik“ eða „Icelandair Hótel Keflavík“ fæli annars vegar í sér brot á vörumerkjarétti H ehf. og hins vegar brot gegn góðum viðskiptaháttum. Í Hæstarétti var ekki talið að H ehf. hefði tekist að sanna svo fullnægjandi væri að umrætt heiti hefði náð slíkri almennri markaðsfestu að skilyrði væru til að skrá það sem vörumerki. F og H57-F ehf. voru því ekki taldir hafa brotið gegn vörumerkjarétti H ehf. Á hinn bóginn taldi Hæstiréttur að F og H57-F ehf. hefðu brotið gegn H ehf. með ólögmætum hætti sbr. 2. málslið 15. gr. a. laga nr. 57/2005 en ákvæðinu væri ætlað að veita fyrirtækjum sem nota auðkenni í starfsemi sinni sérstaka vernd gegn því að aðrir noti auðkenni, sem þeir eiga út af fyrir sig tilkall til, á þann hátt að villst verði á þessum tveimur auðkennum. Markmið ákvæðisins væri ekki aðeins að veita fyrirtækjum vernd í innbyrðis samkeppni þeirra, heldur ekki síður að koma í veg fyrir að villt verði um fyrir neytendum sem aftur gæti dregið úr virkri samkeppni í viðskiptum, sbr. 1. gr. samkeppnislaga nr. 44/5005. Taldi Hæstiréttur að af þeim sökum væri fullnægt skilyrðum fyrir áðurnefndu lögbanni, sbr. 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1991 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
Advance ehf gegn
Advania hf
Sýknað var af viðurkenningarkröfu um að stefnda væri óheimilt að nota vörumerkið Advania í atvinnustarfsemi sinni.
DF ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að D ehf. væri óheimilt að nota heitið „DOMUS“ í atvinnustarfsemi sinni og yrði gert að afmá skráningu á heitinu „Domusnova“ hjá hlutafélagaskrá að viðlögðum dagsektum. Byggði DF ehf. á því að notkun D ehf. á orðinu „DOMUS“ fæli í sér brot á vörumerkjarétti hans. Báðir aðilar höfðu milligöngu um kaup og sölu á fasteignum. Í héraðsdómi var talið að vernd sú sem DF ehf. nyti samkvæmt lögum nr. 45/1997 um vörumerki væri bundin við orðmerki hans í heild en ekki tvo aðskilda hluti þess. Þá var ekki talið að uppfylltar væru kröfur 1. mgr. 4. gr. laganna sem lytu að sambærileika og ruglingshættu. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að DF ehf. hefði ekki leitt líkur að því að hætta væri á ruglingi milli firmaheitis D ehf. og skráðs orðmerkis DF ehf. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu D ehf.
Staðfest var lögbann Sýslumannsins í Hafnarfirði við við því að stefndu noti auðkenni sem innihalda vörumerki og firmaheiti "Hótel Keflavík" / "Hotel Keflavik". Jafnframt var fallist á viðurkenningarkröfu stefnanda, þess efnis að stefndu væri óheimilt að nota þessi auðkenni fyrir hótel þeirra að Hafnargötu 57, Reykjanesbæ, sem nefnt hafði verið Icelandair hótel keflavík eða Icelandair Hotel Keflavik.
Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 25. ágúst 2011. Hann krefst þess aðallega að stefnda verði bönnuð notkun á auðkennunum „Kvikkfix“, „KvikkFix“ og „Gallerí KvikkFix“ í atvinnustarfsemi sinni, hvort sem er í kynningum, á heimasíðu, í símaskrá eða á annan sambærilegan hátt. Jafnframt krefst áfrýjandi þess að stefnda verði gert að fjarlægja skilti með nafninu „KvikkFix“ af verkstæðishúsi sínu að Vesturvör 30c í Kópavogi og að hann verði dæmdur til að láta fella úr gildi vörumerkjaskráninguna „KvikkFix“, orð- og myndmerki með lykilhluta á dropalöguðum fleti, allt að viðlögðum dagsektum að fjárhæð 100.000 krónur frá dómsbirtingu. Til vara er þess krafist að stefnda verði gert skylt að breyta auðkennum sínum „Kvikkfix“, „KvikkFix“ og „Gallerí KvikkFix“ þannig að orðið „Kvikk“ verði ekki notað í þeim. Jafnframt að stefnda verði gert skylt að breyta skráningu vörumerkis síns „KvikkFix“, orð- og myndmerki með lykilhluta á dropalöguðum fleti, þannig að orðið „Kvikk“ verði ekki notað í því, allt að viðlögðum dagsektum að fjárhæð 100.000 krónur frá dómsbirtingu. Þá krefst áfrýjandi þess að stefndi verði dæmdur til að greiða sér 1.000.000 krónur með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og vertryggingu frá 16. janúar 2010 til greiðsludags. Að lokum er krafist málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Stefndi krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Fyrir Hæstarétti hefur áfrýjandi fallið frá málsástæðum sem reistar voru á að stefndi hafi með vörumerkjanotkun sinni brotið gegn 5. gr. og 13. gr. laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Ágreiningur í máli þessu lýtur einkum að því hvort orðið „kvikk“ sé það almennt lýsandi orð að það hafi ekki nægjanleg sérkenni til skráningar sem vörumerki, heldur sé öllum heimilt að nota það orð í vörumerki sínu, en því heldur stefndi fram. Þá er deilt um hvort óskráð vörumerki áfrýjanda hafi öðlast sérkenni við notkun hans, jafnvel þótt nafnið kunni að vera almenns eðlis, sbr. 2. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki, og hvort firmanafn áfrýjanda sé það frábrugðið vörumerki stefnda að ekki sé fyrir hendi ruglingshætta í skilningi 1. mgr. 4. gr. og 1. mgr. 14. gr. laganna. Samkvæmt fyrri málslið 2. mgr. 3. gr. laga nr. 45/1997 er meginregla laganna sú að vörumerki, sem ekki telst uppfylla skilyrði laganna um skráningu, geti ekki skapað vörumerkjarétt með notkun. Í síðari málslið ákvæðisins er sú undantekningarregla að vörumerki, sem ekki telst uppfylla skilyrði laganna um sérkenni við upphaf notkunar, geti skapað vörumerkjarétt ef merkið öðlast sérkenni við notkun. Af fyrirliggjandi gögnum verður ekki ráðið að vörumerki áfrýjanda teljist svo einkennandi fyrir starfsemi hans að með því sé gefið skýrt til kynna að það eigi uppruna sinn hjá honum og vörumerkið greini þannig vöru hans frá vörum annarra. Er þannig ekki fullnægt skilyrðum fyrrnefndrar undantekningarreglu laganna. Að þessu virtu og að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur. Áfrýjandi verður dæmdur til greiðslu málskostnaðar fyrir Hæstarétti eins og greinir dómsorði.
Ágreiningur um vörumerki.
Felldur var úr gildi úrskurður áfrýjunarnefndar hugverkaréttinda á sviði iðnaðar frá 23. september 2010 um að hafna andmælum stefnanda við skráningu á vörumerkinu VINORELSIN. Þá var vörumerkjaskráning nr. 1128/2007 VINORELSIN felld úr gildi.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um bann við notkun vörumerkis.
S, sem er hagsmunafélag framleiðanda garðyrkjuafurða hér á landi, hafði fengið skráð vöru- og myndmerki sem félagið nefndi „fánaröndina“, en um var að ræða þunna lárétta rönd með sömu litum og í íslenska þjóðfánanum. S taldi að M notaði merki sem auðkenni á umbúðir fyrir lausfrystar kjúklingabringur, sem væri svo líkt merki sínu að af því stafaði hætta á ruglingi. Merki M átti það sameiginlegt við merki S að vera í formi fremur þunnrar randar með litum og mynstri íslenska þjóðfánans, en M hafði ekki leitað eftir því að fá merkið skráð sem vörumerki. Í málinu krafðist S þess meðal annars að viðurkennt yrði að M væri óheimilt að nota í atvinnustarfsemi sinni auðkenni sem væri til þess fallið að valda ruglingshættu á skráðu auðkenni S. Í Hæstarétti var talið að merki aðilanna væru ekki aðeins lík í skilningi 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki, heldur væri líkingin í þeim mæli að hætta væri á misskilningi um tengsl milli notenda merkjanna og þar með ruglingi á þeim, sbr. 2. tölulið sama lagaákvæðis. Þótt munur væri á afurðum S og M yrði að líta svo á að merkin væru notuð fyrir svipaðar vörur í skilningi 1. töluliðar 1. mgr. 4. gr. laga nr. 45/1997. Notkun M á umræddu merki var því talin í andstöðu við réttindi S og fallist á að M væri óheimilt að nota það í atvinnustarfsemi sinni.
Kentucky Fried Chicken International Holdings, Inc gegn
FoodCo hf
Deilt um vörumerki. Stefnda gert að hætta notkun auðkennis á tilteknum rétti á matseðli sínum.