Mæðginin A og B festu kaup á fasteign árið 2011 og var eignarhlutur A í fasteigninni samkvæmt kaupsamningi 60% og B 40% en óumdeilt var að fjárframlag B hefði numið 86,9% af kaupverði hennar. B, sem býr við þroskaskerðingu, krafðist þess að viðurkennt yrði að eignarhlutur hans í fasteigninni yrði í samræmi við fjárframlag hans við kaupin og var krafan studd þeim rökum að sökum þroskaskerðingar hefði hann ekki haft skilning á skiptingu eignarhlutfalla samkvæmt kaupsamningi og hann því aldrei samþykkt hana. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á viðurkenningarkröfuna, auk fjárkröfu B sem ekki tengdist fasteignakaupunum með beinum hætti, og var fyrir Landsrétti eingöngu til skoðunar viðurkenningarkrafan. Í dómi Landsréttar kom fram að viðurkenningarkrafa B einskorðaðist við innbyrðis lögskipti þeirra og fælist í málatilbúnaði B að skipting á eignarhlutdeild aðila í fasteigninni yrði breytt til samræmis við hlut hvors þeirra í kaupverði eignarinnar. Taldi Landsréttur ekkert fram komið sem stæði því í vegi að kröfugerð B hlyti efnislega úrlausn dómstóla. Við mat á því hvort grundvöllur væri fyrir því að skráningu eignarhlutfalla yrði breytt vísaði Landsréttur meðal annars til þess að fasteignakaupin hefðu að mestu verið fjármögnuð af B og greiddi hann rekstrarkostnað af eigninni. Þá hefði B ekki burði til að gera sér grein fyrir því hvað fólst í ákvæði kaupsamningsins um eignarhlutföll og yrði að ganga út frá því að A hefði verið það ljóst. Hefði sú skýring sem A teldi liggja að baki skráningu eignarhlutfalla samkvæmt kaupsamning í reynd ráðið för hefði henni borið að sjá til þess að staðið yrði að málum með þeim hætti að hagsmunum B yrði gætt í hvívetna og lögum samkvæmt. Féllst Landsréttur því á viðurkenningarkröfu B, með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936, og staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að viðurkennt yrði að eignarhlutdeild B í fasteigninni væri 86,9% og A 13,1%.
Aðilar deildu um uppgjör samnings í tengslum við þjónustu sem A veitti B en krafa A tók mið af átta ógreiddum reikningum sem sendir höfðu verið B mánaðarlega á nánar tilgreindu tímabili. B krafðist sýknu á þeim forsendum að samið hafi verið um fasta greiðslu að hámark 15 milljónum króna og að honum bæri ekki að greiða reikninga A sem væri umfram þá fjárhæð. Þá reisti hann kröfur sínar á því að galli hefði verið á verki A. Í dómi héraðsdóms var B ekki talinn hafa tekist sönnun þess að samningur aðila væri annars efnis en hann bar með sér og því lagt til grundvallar að samið hefði verið um að A sendi B reikning mánaðarlega. Þá var talið ósannað að galli hefði verið á verki A. Á hinn bóginn voru B dæmdur afsláttur að álitum vegna tafa á verkinu og þess að kostnaður við verkið hafði farið verulega fram úr áætlun.
Stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Ágreiningur málsins snéri að túlkun tveggja verðsamninga sem aðilar höfðu gert sín í milli, einkum hvort stefnandi gæti krafið stefnda um hækkun á vöruverði vegna gengisbreytinga. Einnig reyndi á hvort stefnda bæri að kaupa upp lager sem stefnandi átti eftir samningslok.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og J gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju J um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að J hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að J yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða J nánar tiltekna fjárhæð.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og G gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju G um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að G hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að G yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða G nánar tiltekna fjárhæð.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og B gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju B um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að B hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að B yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða B nánar tiltekna fjárhæð.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og A gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju A um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að A hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að A yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða A nánar tiltekna fjárhæð.
Stefnda og stefnandi gerðu með sér fóðrunarsamning vegna sýningarhunds. Var stefnda áfram eigandi tíkarinnar en átti að fá úr henni hvolpa samkvæmt samkomulagi. Þá átti hún rétt á að skrá og sýna tíkina á hundasýningum. Hafði stefnandi einnig ákveðin réttindi og skyldur samkvæmt samningnum. Ágreiningur varð á milli aðila um holdarfar hundsins og hvort hægt væri að láta hann keppa til verðlauna þar sem hann var orðinn allt of feitur að mati stefndu sem einnig var hundaræktandi. Á hundasýningu tók stefnda hundinn til sín auk þess að birta stefnanda riftunarbréf á samningi þeirra. Stefnandi krafðist skaðabóta vegna fóðrunar hundsins í átta mánuði auk útlagðs kostnaðar og miskabóta vegna andlegrar þjáningar. Var stefnda sýknuð af öllum kröfum stefnanda þar sem að málatilbúnaður hennar var þannig úr garði gerður að allar kröfur hennar voru ósannaðar og án nægjanlegra gagna sem studdu kröfu hennar. Var stefnanda einnig gert að greiða stefndu málskostnað.
Deilt var um hvort stefnda væri skylt að greiða áfrýjanda samtals 972.000 sænskar krónur á grundvelli fjögurra útgefinna reikninga. Áfrýjandi taldi að samkomulag hefði komist á með aðilum um að hann skyldi inna af hendi tiltekna vinnu fyrir stefnda. Stefndi byggði hins vegar á því að samningur hefði ekki komist á milli aðila. Héraðsdómur féllst á kröfu áfrýjanda að hluta og var stefnda því gert að greiða honum 123.600 sænskar krónur, að frádreginni innborgun að fjárhæð 1.500.000 krónum, enda hefði stefndi ekki leitt í ljós að slíkt væri ósanngjarnt. Að öðru leyti var stefndi sýknaður af kröfum áfrýjanda, einkum á þeim grundvelli að ekki hefði komist á samkomulag með aðilum um að greitt yrði fyrir þá vinnu sem krafist var greiðslu fyrir. Málskostnaður var jafnframt látinn falla niður. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að dómur héraðsdóms skyldi vera óraskaður. Þá var áfrýjanda gert að greiða stefnda 800.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.
Fallist var á kröfu stefnanda um árangurstengda greiðslu sem hann taldi sig eiga rétt á úr hendi stefnda vegna starfa hans sem knattspyrnuþjálfari meistaraflokks karla hjá stefnda. Ennfremur var fallist á að krafan væri launakrafa sem greiða bæri orlofslaun af í samræmi við 1. gr. laga nr. 30/1987. Kröfu stefnanda um greiðslu lífeyrisiðgjalda af kröfunni var aftur á móti vísað frá dómi. Þá féllst dómurinn á kröfu stefnda um frádrátt ferðakostnaðar frá árangurstengdu greiðslunni til stefnanda.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu vegna kostnaðar og vinnu við ísetningu vélar og gírs í bát.
Stefnendur kröfðust skaðabóta úr hendi stefnda vegna tjóns sem þeir töldu sig hafa orðið fyrir við framkvæmd rekstrarleyfissamnings sem fólst í hagnýtingu svokallaðra nærstæða hópferðabifreiða við Flugstöð Leifs Eiríkssonar og aðstöðu til miðasölu innandyra í flugstöðinni. Byggt var meðal annars á því að stefndi hafði valdið þeim tjóni með saknæmum hætti með því að koma ekki í veg fyrir að samkeppnisaðili gæti nýtt sér svonefnd fjarstæði við flugstöðina til áætlunarferða með því að hafa ekki nógu hátt gjald fyrir afnot af síðarnefndu stæðunum. Þar sem sök taldist ekki sönnuð og tjón ósannað var stefndi sýknaður af þessum kröfum. Til vara krafðist stefnandinn Hópbílar ehf. þess að gerðar yrðu breytingar á samningi aðila um aðstöðu stefnanda á svokölluðum nærstæðum þannig að gjald fyrir aðstöðuna yrði lægra en samið var um og að gildistíma yrði samningsins breytt. Ekki var fallist á að skilyrði væru uppfyllt til þess að breyta samningnum, sem byggði á tilboði stefnanda við útboð, og var stefndi þannig sýknaður af öllum kröfum þessa stefnanda.
Stefndi var sýknaður af endurgreiðslukröfu stefnanda sem byggði á að svokallað innviðagjald vegna þriggja lóða sem hann hefði keypt í Vogabyggð hefði verið rangt reiknað. Ekki var fallist á þær forsendur sem stefnandi lagði til grundvallar kröfu sinni né túlkun hans á samkomulagi sem stefndi hafði gert meðal annars við Vogabyggð ehf. í aðdraganda þess að deiliskipulagi hverfisins var breytt. Vogabyggð ehf. hafði ekki gert athugasemdir við efni samkomulagsins og gefið út skuldabréf til efnda greiðsluskyldu sinnar samkvæmt samkomulaginu sem stefnandi hafði yfirtekið án athugasemda við kaup lóðanna.
Aðilar deildu um tilurð og efni samnings þeirra sem fól í sér pöntun á gistingu fyrir brúðkaupsgesti stefnda í húsnæði stefnanda. Í dómi héraðsdóms var talið að komist hefði á skuldbindandi samningur í samræmi við upphaflegt tilboð stefnanda og var stefnda gert að greiða stefnanda í samræmi við það tilboð. Stefnda var þó dæmdur afsláttur að álitum vegna vanefnda stefnanda og var sú fjárhæð, ásamt innborgun stefnda, dregin frá stefnufjárhæð málsins.
Stefnandi krafðist ógildingar ákvæðis í uppgjöri vegna sölu hans á búseturétti í húsnæðissamvinnufélagi (stefnda) og endurgreiðslu svokallaðs "frestaðs viðhalds" sem dregið var frá uppgjöri af söluverði búseturéttar hans. Þrátt fyrir að hvergi í lögum, búsetusamningi né samþykktum stefnda sé kveðið á um "frestað viðhald" taldi dómurinn að með heildstæðri skýringu á framangreindum heimildum og ákvörðunum aðalfunda félagsins ætti gjaldið sér fullnægjandi stoð. Þá hafi stefnanda mátt vera kunnugt um gjaldið og því yrði ekki fallist á að óskýrleiki í framsetningu þess gæti haft þau áhrif að hann yrði ekki bundinn af því. Ennfremur var stefnandi ekki talinn hafa sýnt fram á að gjaldið væri bersýnilega ósanngjarnt í skilningi lag nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Loks var því hafnað að gjaldið fæli í sér brot á jafnræði félagsmanna. Með vísan til þess að veruleg vafaatriði voru í málinu var málskostnaður látinn niður falla.
Stefndu gert að afhenda stefnanda 10% af útgefnu hlutafé í stefnda Stafrænum markaðstorgum ehf., á grundvelli samnings aðila.
Stefnda gert að greiða stefnanda 8.711.470 krónur ásamt dráttarvöxtum, með vísan til þjónustusamnings aðila.
Stefnda gert að greiða stefnanda dómkröfu,málsins. Byggir niðurstaða málsins á því að komist hafa á samningur um tiltekið vinnuframlag, og um endurgjald þeirrar vinnu, sem greiða skyldi sem verktakagreiðslur.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu á 31.396.392 krónum, vegna meints brots á samningsbundnum ákvæðum til varnar samkeppni.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnenda um afhendingu og útgáfu afsals á íbúð sinni þar sem fyrirvarar sem hann gerði við samþykki sitt á kauptilboð í íbúð sína höfðu ekki gengið eftir. Var talið að hann hafi innan tilskilns frests tilkynnt nægjanlega að hann félli frá samþykki sínu.
Sóknaraðili lýsti kröfu í þrotabú sem almennri kröfu. Ágreiningur varð um kröfuna, gildi hennar og fjárhæð, og var þeim ágreiningi vísað til héraðsdóms. Undir rekstri málsins var sakarefninu skipt upp þannig að í þessum þætti málsins var fjallað um viðurkenningu á því hvort sóknaraðili ætti kröfu í þrotabúið eða ekki. Dómurinn komst að þeirri niðurstöðu að umboð það sem stjórn félagsins veitti umboðshafa hafi verið allsherjarumboð sem stjórninni var óheimilt að veita og afsala sér þannig með umboðinu öllum afskiptum af félaginu. Þegar af þeirri ástæðu var samningur sá er sóknaraðili byggði bótakröfu sína á, ógildur frá upphafi. Breytti engu þótt reikningar samkvæmt samningnum hafi verið greiddir á tímabilinu. Að þessari niðurstöðu fenginni var ekki ástæða til að leysa úr öðrum málsástæðum, svo sem verðsamráði, gildi samningsins á EES svæðinu, einkaleyfi o.fl.
Elísabet Katrín Benónýsdóttir, Arndís Björg Sigurðardóttir, Benóný Benónýsson, Jóhann Brimir Benónýsson og Benóný Benónýsson (
Sævar Þór Jónsson lögmaður)
gegn
Deloitte ehf, Guðmundi Þórði Ásgeirssyni og Vátryggingafélagi Íslands hf (
Ólafur Lúther Einarsson lögmaður)
Stefndu sýkn af fjárkröfu stefnenda sem byggði á meintri sök við skjalagerð og framtalsskil.
Stefndi sýkn af kröfum stefnanda um að honum beri að greiða fyrir seiði á markaðsverði, og stefndi er sýkn af fjárkröfu um þrif og tjón á veiðihúsum.
H hf. krafðist þess að viðurkennt yrði að bindandi samningur hefði komist á milli H hf. og ÍA hf. vegna hluta verksins „Stækkun Búrfellsvirkjunar“ fyrir opnun tilboða í heildarverkið árið 2016, auk þess sem viðurkennd yrði skaðabótaskylda ÍA hf. vegna kostnaðar og missis hagnaðar eftir að ÍA hf. samdi við annað félag vegna framangreinds verks í stað H hf. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu ÍA hf. enda hafði H hf. ekki sýnt fram á að samningur hefði komist á milli málsaðila.
Stefnandi og stefndi gerðu starfslokasamning þegar stefnandi lét af störfum hjá stefnda að eigin ósk. Síðar krafðist stefnandi skaðabóta og miskabóta vegna atvika sem urðu á starfstíma hennar þar og hún taldi m.a. fela í sér einelti og ofbeldi gagnvart sér, sem stefndi bæri bóaábyrgð á. Ekki var fallist á að um einelti eða ofbeldi hefði verið að ræða eða að stefndi hefði sem vinnuveitandi bakað sér bótaábyrgð gagnvart stefnanda. Var stefndi sýknaður af bótakröfum stefnanda en málskostnaður felldur niður.
G höfðaði mál gegn tryggingarfélaginu O hf. og krafðist þess aðallega að viðurkenndur yrði óskertur bótaréttur hans úr afkomutryggingu hans hjá O hf. vegna starfsorkuskerðingar í kjölfar kransæðasjúkdóms G en til vara að slíkur bótaréttur hans yrði viðurkenndur í hlutfalli að mati dómstóla. Talið var að O hf. hefði verið heimilt að skerða bótarétt G þar sem hann hafði vanrækt upplýsingaskyldu sína við töku tryggingarinnar. O hf. var ekki talið hafa náð að sanna að G hefði verið gert að greiða 75% álag á iðgjald hefði hann ekki vanrækt upplýsingaskyldu sína. Þótti skerðing á bótarétti G því hæfilega ákveðin 30% en O hf. hafði einhliða ákveðið að skerða réttinn um 43% .
Í málinu krafðist A þess að viðurkenndur yrði bótaréttur hennar úr sjúkdómatryggingu, sem hún tók hjá tryggingafélaginu LÍ hf., vegna MS sjúkdóms sem hún var greind með 17. október 2005. Hafði A, sem sótti um sjúkdómatryggingu 10. apríl 2002, fengið gefið út vátryggingarskírteini 19. júlí 2002 hjá LÍ hf. og tók tryggingin gildi 15. sama mánaðar. Talið var að A hefði gefið rangar upplýsingar á umsóknareyðublaði um sjúkdómatrygginguna þar sem hún hafði ekki getið um læknisheimsóknir hennar í febrúar og mars 2002 og þeim einkennum sem hún hafði þá. Þá hefði A jafnframt ekki skýrt frá innlögn hennar á taugalækningadeild Landspítalans 29. apríl 2002, en með hliðsjón af þeim spurningum sem lagðar voru fyrir hana á umsóknareyðublaðinu og svörum hennar við þeim hélst upplýsingaskylda hennar um þessi einkenni og greiningu þar til beiðni hennar um trygginguna hafði verið samþykkt. Af gögnum málsins og skilmálum tryggingarinnar mátti ráða að LÍ hf. hefði ekki veitt henni trygginguna ef A hefði sinnt upplýsingaskyldu sinni, sbr. 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga sem þá giltu. Þótti A hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að láta hjá líða að skýra frá þessum atvikum, sbr . 7. gr. laganna og var LÍ hf. því sýknað af kröfu A.
Eiginmaður S var vátryggingartaki hjá líftryggingarfyrirtækinu K. Árið 2005 var eiginmaður S bráðkvaddur og krafði S þá K um bætur úr líftryggingu eiginmanns hennar. Er K aflaði gagna til að leggja mat á bótakröfu S kom fram að eiginmaður S hefði gefið rangar upplýsingar í umsókn sinni. Var talið að samkvæmt gögnum málsins væri engum vafa undirorpið að eiginmaður S hefði við töku líftryggingarinnar vísvitandi gefið rangar upplýsingar um atvik sem hann hefði mátt ætla að skiptu máli fyrir K. Var K sýknað af kröfu S.
Áfrýjendurnir AR, PP, IP og HP kröfðust greiðslu samkvæmt líftryggingarskírteini, sem K hafði gefið út í janúar 1993, vegna sameiginlegrar vátryggingar sem AR hafði tekið ásamt sambúðarmanni sínum PS, föður annarra áfrýjenda, en hann hafði látist í ágúst 2004. Fyrir lá að PS hafði verið með kransæðasjúkdóm frá árinu 1990 og ekki getið um það í umsóknareyðublaði fyrir vátryggingunni, þrátt fyrir að spurt væri um sjúkdóma vátryggingartaka. Talið var að K hefði hafnað umsókninni hefðu réttar upplýsingar um heilsufar PS legið fyrir. Að þessu virtu og með vísan til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954 var K sýknað af kröfu um greiðslu vátryggingabóta. Til vara var gerð krafa um að K yrði gert að endurgreiða iðgjöld sem greidd hefðu verið af líftryggingu PS frá janúar 1993 til ágúst 2004. Vegna annmarka á útreikningi kröfunnar var ekki talið að félaginu hefði gefist nægilegt tilefni til að halda fram til frádráttar henni kostnaði, sem það kynni að hafa borið vegna vátryggingarinnar. Var því talið óhjákvæmilegt að vísa kröfunni af sjálfsdáðum frá héraðsdómi.
R keypti sjúkdómatryggingu hjá K, en hafði áður fyllt út umsóknareyðublað fyrir tryggingunni. Í umsókninni kom fram að R hefði þjáðst af of háum blóðþrýstingi og fengið lyf við honum. Ekki var getið um hjartsláttartruflanir sem R hafði átt við að etja í nokkurn tíma eða lyf sem hún hafði fengið við þeim, þrátt fyrir að spurt hafi verið um lyfjanotkun umsækjanda og sjúkdóma eða vandamál í hjarta. Talið var að líta yrði á hjartsláttartruflanir R sem vandamál í hjarta og að henni hafi verið skylt að geta um það í umsókninni. Óumdeilt var að verklagsreglur K stóðu því í vegi að fallist yrði á umsókn um sjúkdómatryggingu ef fram kæmi að umsækjandi ætti í senn við of háan blóðþrýsting og hjartsláttartruflanir að etja. Að þessu virtu og með vísan til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954 var K sýknað af kröfu R.
H keypti sjúkdómatryggingu hjá A, en hafði áður fyllt út umsóknareyðublað fyrir tryggingunni. Þótti í ljós leitt að við þá útfyllingu hafi H mátt vita að hún væri að veita rangar upplýsingar um heilsufar sitt. Jafnframt þótti nægilega í ljós leitt að A hefði ekki tekið að sér að veita H tryggingu gegn þeirri áhættu sem um var að ræða. Í samræmi við þá niðurstöðu og með vísan til 1. mgr. 6. gr. laga nr. 20/1954 var A sýknað af kröfu H um greiðslu tryggingabóta.