Stefnandi krafði stefnda um greiðslu skuldar samkvæmt fjórum reikningum sem vörðuðu forsteyptar veggeiningar samkvæmt verksamningi aðila. Jafnframt gerði stefnandi kröfu um staðfestingu á veðrétti hans í tilgreindri fasteign samkvæmt verksamningnum. Stefndi krafðist aðallega sýknu af kröfum stefnanda, til vara sýknu að svo stöddu og til þrautavara lækkunar á kröfum stefnanda. Kröfu stefnanda um viðurkenningu á veðrétti í fasteign var vísað frá dómi án kröfu með vísan til 1. málsliðar 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991, þar sem eigandi fasteignarinnar var ekki aðili að málinu. Kröfu sína um sýknu byggði stefndi á því að prókúruhafi hans hefði ekki haft nægjanlegt umboð til að standa að verksamningi aðila fyrir hönd stefnda. Verksamningur aðili fól í sér mikils háttar ráðstafanir af hálfu stefnda en efni hans taldist rúmast innan þess tilgangs sem starfsemi stefnda hafði verið mörkuð og töldust því viðskipti þau sem samningurinn varðaði falla undir heimildir prókúruhafa. Kröfu sína um sýknu að svo stöddu byggði stefndi á því að stefnanda hefði verið óheimilt að hefja framleiðslu á forsteyptum veggeiningum án þess að umsamin upphafsgreiðsla frá stefnda, sem skyldi felast í veitingu veðréttar, lægi fyrir og án þess að af hálfu stefnda hefði verið búið að fara yfir og staðfesta burðarþols- og einingateikningar. Ekki var á það fallist að vanefnd stefnda varðandi veitingu veðs ætti að leiða til þess að stefnanda væri óheimilt að efna sinn hluta samningsins og hefja framleiðslu forsteyptra eininga. Þá þótti ákvæði í verksamningi aðila ekki fela í sér að stefndi gæti haft í hendi sér hvenær framleiðsluferli stefnanda hæfist með því upplýsa ekki um hvort hann hefði athugasemdir við teikningar. Enn fremur byggði stefndi kröfu sína um sýknu að svo stöddu á því hann hefði ekkert haft við veggeiningarnar að gera þar sem hann hefði ekki fengið afhenta frá stefnanda sökkla sem stefndi hefði þó verið búinn að greiða fyrir. Stefnda þótti ekki hafa tekist sönnun fyrir því að framleiðsluferli stefnanda hefði verið í ósamræmi við verksamning aðila og að framleiðsla veggeininga hefði verið ótímabær er hún fór fram. Þrautavarakröfu sína um lækkun á kröfu stefnanda byggði stefndi annars vegar á tveimur tilgreindum innborgunum og hins vegar á því að honum væri ekki skylt að greiða fyrir magnaukningu sem orðið hefði á járni í hinum forsteyptu einingum. Í málatilbúnaði stefnda var hvergi að því vikið að umræddar innborganir vörðuðu veggeiningar, heldur þess í stað byggt á því að þær vörðuðu greiðslur fyrir sökkla. Þótti því ekki vera forsendur til að lækka kröfu stefnanda er byggðust á reikningum er vörðuðu veggeiningar um hinar umræddu innborgarnir. Þá var í verksamningi aðila samið um innheimt yrði sérstaklega ef járnmagn væri yfir áætluðum kílófjölda á hvern fermetra í tilboði. Þóttu því ekki efni til að lækka kröfu stefnanda um þann hluta reikninga er varðaði aukajárn. Samkvæmt framangreindu var því hvorki fallist á kröfur stefnda um sýknu né lækkun á kröfu stefnanda og var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda hina umkröfðu fjárhæð.
Stefndi, A, sem um tíma var stjórnarmaður og prókúruhafi í stefnanda, AP ehf., var dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna útgjalda og kostnaðar sem hann réðst í á kostnað stefnanda, án heimildar og stefnanda til tjóns. Stefnda A var jafnframt gert að greiða stefnanda, óskipt með einkahlutafélagi sínu, AE ehf., bætur vegna millifærslna af reikningum stefnanda á grundvelli tilhæfulausra reikninga gefnum út af hinu stefnda einkahlutafélagi fyrir tilstuðlan og með fullri vitneskju stefnda A, aðaleiganda þess félags. Jafnframt voru staðfestar tvær kyrrsetningargerðir Sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu í innstæðum á bankareikningum stefndu.
Fyrrverandi fyrirsvarsmanni einkahlutafélags o.fl. gert að greiða þrotabúi félagsins til baka lán.
Aðilar að dreifingarsamningi um kvikmynd deildu um það hvort samningurinn hefði verið efndur réttilega af hálfu stefnda, sem er fyrirtæki í afþreyingariðnaði. Stóð ágreiningur einkum um það hvort stjórnarmaður stefnanda, kvikmyndaframleiðandans, hefði á grundvelli prókúruumboðs haft heimild til að semja við stefnda um frávik frá dreifingarsamningnum, þannig að hlutur framleiðanda í sölu 20.000 bíómiða til einkahlutafélags föður stjórnarmannsins rynni til einkahlutafélags í eigu stjórnarmannsins í stað stefnanda. Fallist var á það með stefnanda að sú ráðstöfun hefði ekki rúmast innan prókúruumboðs stjórnarmannsins. Var stefndi því ekki talinn hafa losnað undan greiðsluskyldu gagnvart stefnanda með greiðslu til einkahlutafélags stjórnarmannsins. Aftur á móti var það talið hafa rúmast innan prókúruumboðs stjórnarmannsins að víkja frá samkomulagi aðila um greiðslustað hvað varðaði greiðslu sölutryggingar, með því að óska eftir að greitt yrði inn á annan bankareikning í eigu stefnanda en tilgreindur hafði verið í sameiginlegri yfirlýsingu aðila. Var stefndi því talinn hafa innt greiðslu vegna sölutryggingarinnar réttilega af hendi til stefnanda.
Bankinn L hf. höfðaði mál á hendur Í ehf. og P og krafðist þess annars vegar að Í ehf. yrði gert að greiða sér skuld samkvæmt lánssamningi og hins vegar að sér yrði heimilað að gera fjárnám fyrir skuldinni á grundvelli tveggja tryggingarbréfa sem Í ehf. hafði gefið út og tryggð voru með veði í fasteign P. Héldu Í ehf. og P því meðal annars fram að undirritun E, sem skrifað hafði undir lánssamninginn fyrir hönd Í ehf. á grundvelli umboðs, hefði ekki verið formlega rétt í samræmi við umboðið en hún hafði skrifað undir samninginn með orðunum „pr. pr. Ístraktor P.G.“. Héraðsdómur taldi að þótt E hefði ekki verið rétt að skrifa undir samninginn með þeim hætti sem hún gerði, þar sem henni hefði ekki verið veitt prókúra fyrir félagið, yrði ekki framhjá því litið að hún hefði haft skýrt umboð til undirritunar lánssamningsins. Taldi héraðsdómur því að komist hefði á bindandi lánssamningur á milli L hf. og Í ehf. og voru kröfur L hf. teknar til greina. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms með þeirri breytingu að upphafsdagur dráttarvaxta var miðaður við málshöfðun.
H ehf. krafðist þess að B ehf. yrði gert að greiða sér kaupverð samkvæmt kaupsamningi um fiskiskip, en samkvæmt samningnum skyldi kaupverðið annars vegar greitt með afhendingu á öðru skipi og hins vegar með peningum. Þá krafðist H ehf. viðurkenningar á bótaskyldu skipasalans V en hann hafði haft milligöngu um kaupin. Deildu aðilar um hvort kaupsamningur hefði komist á, en B ehf. hélt því m.a. fram að S, framkvæmdastjóri og prókúruhafi félagsins, sem skrifað hafði undir kaupsamninginn fyrir þess hönd, hefði ekki haft heimild til að skuldbinda það. Héraðsdómur féllst á kröfur H ehf. og dæmdi B ehf. til þess að greiða kaupverð skipsins í samræmi við kaupsamning aðila. Þá var skaðabótaskylda V viðurkennd. Í dómi sínum rakti Hæstiréttur ákvæði laga nr. 138/1994 um félagsstjórn og framkvæmdastjóra einkahlutafélaga. Vísaði rétturinn til þess að þegar kaupin voru gerð hefði S ekki setið í stjórn B ehf. og hvorki haft heimild til að rita firma félagsins né umboð stjórnar þess til að annast kaupin. Þá hefðu kaupin ekki heldur fallið innan prókúruumboðs hans. Þar sem S hefði samkvæmt því ekki getað skuldbundið B ehf. með undirritun kaupsamningsins var félagið sýknað af kröfum H ehf. Hvað V varðaði rakti Hæstiréttur skilyrði 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 fyrir því að leita megi viðurkenningardóms og taldi að H ehf. hefði í engu rökstutt hvernig það gæti haft lögvarða hagsmuni af því að afla slíks dóms um bótaskyldu V, samhliða kröfu um að B ehf. yrði gert að efna kaupsamning aðila samkvæmt aðalefni hans. Þá væri hvergi í málatilbúnaði H ehf. að finna viðhlítandi reifun á því hvernig þær ávirðingar á hendur V sem þar kæmu fram, gætu hafa raskað réttindum félagsins eða valdið því tjóni. Var kröfu H ehf. á hendur V því vísað frá héraðsdómi af sjálfsdáðum.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta, en stefnandi taldi stefnda hafa skömmu fyrir upphaf gjaldþrotaskipta fengið prókúruhafa fyrirtækisins til að greiða reikning frá erlendu fyrirtæki. Stefndi var ekki talinn hafa verið í þeirri stöðu að geta gefið fyrirmæli um greiðslu reikningsins.
L hf. lýsti kröfu við slit þrotabús B hf. á grundvelli lánssamninga, afleiðusamninga og ábyrgðarskuldbindinga. Aðila greindi ekki á um hvar skipa skyldi kröfu L hf. í réttindaröð, heldur um fjárhæð hennar. Í fyrsta lagi laut ágreiningur þeirra að því hvort einn lánssamninganna væri um lán í íslenskum krónum með ólögmætri gengistryggingu eða lögmætt lán í erlendum gjaldmiðlum. Talið var að umræddur lánssamningur væri um lán í íslenskum krónum, bundið við gengi erlendra gjaldmiðla og því í andstöðu við 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Var krafa L hf. samkvæmt samningnum því einungis viðurkennd að hluta. B hf. hélt því einnig fram afleiðusamningarnir hefðu fallið niður í kjölfar bréfs skilanefndar L hf. til B hf., þar sem fram hefði komið að afleiðusamningunum yrði lokað. Í dómi Hæstaréttar kom fram að efni dreifibréfsins hefði ekki haft þýðingu fyrir uppgjör gjaldmiðlaskiptasamninga aðila, enda hefðu skyldur þeirra samkvæmt skilmálum samninganna þegar fallið niður. Hvað varðaði framvirka samninga um kaup á hlutabréfum var tekið fram að þar sem ekki yrði séð að B hf. hefði boðið L hf. greiðslu vegna þeirra á gjalddögum samninganna væri L hf. heimilt að hafa uppi kröfu samkvæmt þeim á hendur B hf. Var því fallist á kröfu L hf. að þessu leyti. Þá var talið að taka bæri til greina kröfu L hf. vegna ábyrgðarskuldbindinganna vegna þess að fjármálastjóri B hf., sem hafði prókúruumboð fyrir félagið, hefði haft heimild til að skuldbinda það með því að rita undir yfirlýsingar þess efnis. Voru kröfur L hf. því einnig teknar til greina að þessu leyti.
Danska félagið F lýsti kröfu við slit þrotabús L hf. á grundvelli þess að L hf. hefði með svonefndum staðfestingarbréfum tekist á hendur skuldbindingar F. Skiptastjóri þrotabúsins hafnaði kröfunni einkum með vísan til þess að framkvæmdastjóri L hf. hefði ekki haft nægilegt umboð til áðurgreindrar samningsgerðar við F auk þess sem ágreiningur var um skuldbindingargildi skjalsins. Talið var að framkvæmdastjóri L hf. hefði farið út yfir takmarkanir á heimild hans samkvæmt ákvæðum 77. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög, samþykktum félagsins og sérstöku umboði stjórnar félagsins honum til handa. Samkvæmt því voru áðurgreind skjöl ekki talið skuldbinda þrotabú L hf. og var kröfu F hafnað.
Danska félagið KD lýsti kröfu við slit þrotabús L hf. á grundvelli þess að L hf. hefði með svonefndum staðfestingarbréfum tekist á hendur skuldbindingar KD. Skiptastjóri þrotabúsins hafnaði kröfunni einkum með vísan til þess að framkvæmdastjóri L hf. hefði ekki haft nægilegt umboð til áðurgreindrar samningsgerðar við KD auk þess sem ágreiningur var um skuldbindingargildi skjalsins. Talið var að framkvæmdastjóri L hf. hefði farið út yfir takmarkanir á heimild hans samkvæmt ákvæðum 77. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög, samþykktum félagsins og sérstöku umboði stjórnar félagsins honum til handa. Samkvæmt því voru áðurgreind skjöl ekki talið skuldbinda þrotabú L hf. og var kröfu KD hafnað.
Danska félagið KP lýsti kröfu við slit þrotabús L hf. á grundvelli þess að L hf. hefði með svonefndum staðfestingarbréfum tekist á hendur skuldbindingar KP. Skiptastjóri þrotabúsins hafnaði kröfunni einkum með vísan til þess að framkvæmdastjóri L hf. hefði ekki haft nægilegt umboð til áðurgreindrar samningsgerðar við KP auk þess sem ágreiningur var um skuldbindingargildi skjalsins. Talið var að framkvæmdastjóri L hf. hefði farið út yfir takmarkanir á heimild hans samkvæmt ákvæðum 77. gr. laga nr. 2/1995 um hlutafélög, samþykktum félagsins og sérstöku umboði stjórnar félagsins honum til handa. Samkvæmt því voru áðurgreind skjöl ekki talin skuldbinda þrotabú L hf. og var kröfu KP hafnað.
G hf. lýsti kröfum við slit þrotabús F hf. á grundvelli krafna vegna framvirkra hlutabréfaviðskipta og samninga um gjaldmiðlaviðskipti. Skiptastjóri þrotabúsins hafnaði kröfunum með vísan til þess að P, framkvæmdastjóri F hf., og G, fjármálastjóri þess, hefðu ekki haft nægilegt umboð til samningsgerðar við G hf. um áðurgreind viðskipti. Hæstiréttur vísaði til þess að tilgangur F hf. samkvæmt samþykktum félagsins hefði meðal annars verið verðbréfaviðskipti og að ágreiningur aðila lyti að skuldbindingum samkvæmt samningum sem teldust til slíkra viðskipta. Um hefði verið að ræða marga samninga, sem sumir hverjir hefðu komið í stað eldri samninga. Hæstiréttur taldi því að viðskiptin hefðu verið venjuleg í starfsemi F hf. og í samræmi við skráðan tilgang félagsins og heyrðu undir þær heimildir sem prókúruhafi hefði, til að annast allt það sem snerti atvinnu umbjóðanda síns og rita firma hans. Þau P og G hefðu haft prókúruumboð fyrir F hf. á þeim tíma sem stofnað var til skuldbindinganna og voru þau talin hafa haft fullnægjandi umboð til að gera þá samninga fyrir hönd F hf. sem um var deilt. Var kröfum G hf. því skipað í réttindaröð við slit þrotabús F hf. sem almennum kröfum samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.
Ágreiningur var um heimild fyrrverandi framkvæmdastjóra og fyrrverandi fjármálastjóra hlutafélags til að skuldbinda félag á grundvelli prókúruumboðs og stöðuumboðs framkvæmdastjóra við gerð afleiðusamninga.
Deilt var um hvort komist hafi á skuldbindandi samningur á milli S og V um birtingu auglýsinga í blaði sem S gaf út og tiltekið endurgjald fyrir hana. Sýkna vegna umboðsskorts.
Framkvæmdastjóri R ehf. gerði fyrir hönd félagsins 14 afleiðusamninga, svokallaða skiptasamninga, við M hf. og afhenti að handveði innstæðu bankareiknings. R ehf. hagnaðist við uppgjör sumra samninganna en tapaði á öðrum og varð tapið mun meira en hagnaðurinn. R ehf. stefndi M hf. og krafðist endurgreiðslu á þeirri fjárhæð sem M hf. hafði skuldfært af viðskiptareikningi félagsins þar sem það taldi skiptasamningana vera ógilda og óskuldbindandi fyrir sig, en undirskrift bæði framkvæmdarstjóra og stjórnarmanns félagsins hafi þurft til að skuldbinda félagið. Talið var að viðskiptamönnum R ehf. hafi verið rétt að líta svo á að afleiðuviðskipti með hlutabréf féllu undir þá almennu skilgreiningu á tilgangi félagsins sem lýst var í tilkynningu til hlutafélagaskrár. Ekki komi fram í samþykktum félagsins að stjórnarmaður og framkvæmdastjóri skuldbindi félagið í sameiningu. Prókúruumboð framkvæmdastjóra R ehf. hafi ekki verið takmörkunum háð og hann hafi því getað skuldbundið félagið. Þá var litið svo á að viðskipti R ehf. og M hf. hafi verið viðvarandi og því hafi borið að gera skriflegan samning um þau, sbr. 1. mgr. 7. gr. þágildandi laga um verðbréfaviðskipti nr. 33/2003. Ekki hafi þó komið að sök að það hafi ekki verið gert enda hafi R ehf. ekki bent á neitt sem leitt hafi til tjóns fyrir það og rekja hafi mátt til þess að samningurinn hafi ekki verið gerður. Var M hf. því sýknað af kröfum R ehf.
Stefnandi krafðist endurgreiðslu fjárhæðar sem stefndi hafði gert honum að greiða vegna skiptasamninga sem gerðir voru upp þegar gengi hlutabréfa var lágt. Framkvæmdastjóri stefnanda hafði gert skiptasamningana í nafni stefnanda en stefnandi hélt því fram að hann væri óbundinn af þeim þar sem framkvæmdastjórinn hefði ekki haft umboð til að gera þá. Á það var ekki fallist og stefndi sýknaður af kröfunni.
Deilt um hvort einn stjórnarmaður gæti skuldbundið einkahlutafélag við sölu fasteigna á sérstaks umboðs.
A krafði Í um bætur vegna fjárhagslegs og ófjárhagslegs tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir. Opinbert mál hafði verið höfðað gegn A vegna gruns um að hann hefði dregið sér fé en hann verið sýknaður. Taldi A að Í hefði bakað sér tjón með rannsóknaraðgerðum lögreglu og málsmeðferð í sakamálinu sem hefði verið höfðað án nægjanlegs tilefnis. Fallist var á að Í hefði ekki fært fram viðhlítandi rök fyrir því að nauðsyn hefði borið til að halda A í gæslu í rúmar tvær klukkustundir á rannsóknarstigi hins opinbera máls. Þá var fallist á að ekki hefði verið ástæða til að endurtaka leit á heimili A og í sameign fjöleignarhúss, sem hann bjó í. Voru honum dæmdar miskabætur vegna þessa. Þá var fallist á að A bæru skaðabætur vegna skyrtu sem lögregla hafði lagt hald á við rannsókn málsins en ekki skilað. Hins vegar var hafnað að ákvæði XXI. kafla laga nr. 19/1991 fælu í sér heimild til að dæma bætur vegna þess að A hefði verið sóttur til sakar án nægjanlegs tilefnis. Þótti ekki sýnt að skilyrði væru til slíkra bóta á grundvelli sakarreglunnar. Þá var hafnað kröfu A um bætur vegna mismunar á lögmannskostnaði samkvæmt gjaldskrá og tildæmdum málsvarnarlaunum í sakamálinu.