Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A ehf. um að bú B yrði tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli 1 tl. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafa A ehf. var reist á leigusamningi við B frá 4. apríl 2024 fyrir fasteignina M og tók til vangreiddrar leigu fyrir tímabilið júní 2024 til nóvember 2025. Samhliða leigusamninginum hafði B gefið út afsal til A ehf. fyrir fasteigninni M í tengslum við uppgjör veðskulda félagsins D ehf., sem var í eigu B, við A ehf. í því skyni að forða nauðungarsölu á eigninni M. Afsal sóknaraðila fyrir fasteigninni sem leigusamningurinn tók til hafði verið dæmt ógilt með dómi héraðsdóms. Með vísan til þess ágreinings sem uppi var um eignarheimild sóknaraðila að fasteigninni var ekki talið að hann hefði leitt að því nægilegar líkur að hann ætti lögvarða kröfu á hendur B sem gæti orðið grundvöllur beiðni hans um gjaldþrotaskipti B. Var því kröfu A ehf. hafnað þegar af þessari ástæðu.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem U var vikið úr starfi skiptastjóra þrotabús F hf. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt kröfuskrá þrotabúsins væri I ohf. meðal þeirra sem lýst hefðu kröfum í þrotabúið. Af gögnum málsins yrði ekki annað ráðið en að færi svo að sérstakt sakarefni kæmi til úrlausnar hjá skiptastjórum þrotabúsins er varðaði hagsmuni þess félags mætti eftir atvikum bregðast við þeirri aðstöðu með því að beita heimild 5. mgr. 75. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og fá annan mann skipaðan til að leysa það afmarkaða verk af hendi. Þegar af þeirri ástæðu yrði U ekki með réttu talin vanhæf til að gegna starfi skiptastjóra þó svo lögmannsstofa hennar hefði gætt hagsmuna greinds félags á undanförnum árum. Í úrskurði Landsréttar var jafnframt rakið að upplýst væri að lögmannsstofa eiginmanns U hefði unnið að tilteknum verkefnum fyrir hið gjaldþrota félag í aðdraganda gjaldþrots þess. Að gögnum málsins virtum væri ekki fyllilega ljóst hversu umfangsmikla ráðgjöf og lögfræðilega þjónustu lögmannsstofan hefði veitt. Þá yrði ekki heldur fullyrt hversu miklir fjárhagslegir hagsmunir tengdust þeim en þó væri ljóst að þeir hefðu verið umtalsverðir. Þar sem talið var að engu yrði slegið föstu um þessi atriði yrði kröfu B ekki hafnað vegna þeirra með vísan til 5. mgr. 75. gr. laga nr. 21/1991. Þá taldi Landsréttur að ekki yrði séð að U hefði haft nokkur þau tengsl við stjórnarmenn F hf. eða þá starfsmenn sem höfðu með höndum daglega stjórn þess félags sem valdið gæti vanhæfi hennar á grundvelli 6. töluliðar 2. mgr. 75. gr. laga nr. 21/1991, sbr. 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá gætu þau verkefni sem lögmannsstofa eiginmanns U vann fyrir hið gjaldþrota félag í aðdraganda gjaldþrotsins sem slík ekki leitt til vanhæfis U en ekkert lægi fyrir um að eiginmaður U hefði komið að þeirri vinnu. Þótti B því ekki hafa sýnt fram á að U væri vanhæf til að gegna starfi skiptastjóra þrotabúsins. Hinn kærði úrskurður var af þeim sökum felldur úr gildi og kröfu B um að U yrði vikið úr starfi skiptastjóra hafnað. 2

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þrotabús E34 ehf. á hendur Í vegna átján nánar tilgreindra greiðslna félagsins til Í. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en til vara á 134. gr. sömu laga. Eftir að mál þetta var höfðað í héraði féllst Í á riftun fjögurra þessara greiðslna. Í ljósi þessa taldi Landsréttur að þrotabú E34 ehf. hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um riftun á þeim greiðslum og var kröfu þess um riftun þeirra því vísað frá Landsrétti án kröfu. Kom þá til skoðunar hvort lagaskilyrði stæðu til þess að rifta fjórtán greiðslum. Í ljósi atvika málsins og þeirrar stöðu sem uppi var í málinu komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að fullnægt væri því skilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 að greiðslur E34 ehf. til Í hafi á ótilhlýðilegan hátt verið Í til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa og leitt til þess að eignir þrotamanns hefðu ekki verið til reiðu til fullnustu kröfuhöfum. Við mat á skilyrði lagaákvæðisins um ógjaldfærni taldi Landsréttur sýnt fram á að E34 ehf. hafi verið ófært um að standa í fullum skilum við lánardrottna sína þegar kröfur á hendur félaginu féllu í gjalddaga á því tímamarki þegar fyrsta greiðslan sem krafist var riftunar á var innt af hendi og ekki sennilegt að greiðsluörðugleikar félagsins myndu líða hjá innan skamms á því tímamarki. Þá taldi Landsréttur að þrotabúinu hafi tekist sönnun um grandsemi Í um ógjaldfærni E34 ehf. þegar þær greiðslur sem krafist var riftunar á fóru fram. Var því fallist á kröfu þrotabús E34 ehf. um riftun fjórtán ráðstafana sem fólust í greiðslum E34 ehf. til Í á nánar tilgreindu tímabili. Í ljósi þessarar niðurstöðu féllst Landsréttur jafnframt á endurgreiðslukörfu þrotabúsins sem tók mið af tjóni þess, sbr. 3.mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur GTAA, vegna þriggja nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til GTAA. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var hvorki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga GTAA hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum, né háttsemi W verið svo ámælisverð, að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var GTAA því sýknað af kröfum þrotabúsins.

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur J, vegna þriggja nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til J. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslum. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var hvorki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga J hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum, né háttsemi W verið svo ámælisverð, að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var J því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hinar umdeildu greiðslur hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur RRPF, vegna tilgreindrar greiðslu flugfélagsins flugfélagsins W til RRPF. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindri greiðslu yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslan fór fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga málsaðila hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var RRPF því sýknað af kröfum þrotabúsins.

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur E, vegna tilgreindrar greiðslu flugfélagsins W til E. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslu. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindri greiðslu yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslan fór fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslan fór fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var hvorki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga E hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum, né háttsemi W verið svo ámælisverð, að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var E því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hin umdeilda greiðsla hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslan var innt af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur Í, vegna nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til Í. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Við mat á skilyrðum 141. gr. sömu laga leit Landsréttur meðal annars til þess að ekki var nauðsynlegt að greiða hin umræddu gjöld á eindaga til að afla tekna og halda rekstri W gangandi. Jafnframt var lagt til grundvallar að ástæða þess að W greiddi gjöldin, hefði verið þær lögbundnu afleiðingar sem vanræksla þess hefði í för með sér, og að þær hefðu leitt til þess að skyldur W gagnvart öðrum kröfuhöfum voru að einhverju leyti vanefndar. Því var fallist á að greiðsla gjaldanna hefði verið ótilhlýðileg og Í til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa. Við mat á skilyrði lagaákvæðisins um ógjaldfærni taldi Landsréttur sýnt fram á að W hefði ekki getað staðið í fullum skilum við kröfuhafa sína þegar kröfur þeirra féllu í gjalddaga. Á hinn bóginn taldist ekki uppfyllt það skilyrði að á þessum tíma yrði ekki talið sennilegt að greiðsluörðugleikar myndu líða hjá innan skamms tíma, enda stóð þá yfir raunhæf fjárhagsleg endurskipulagning félagsins. Taldist þrotabúið því ekki hafa sýnt fram á að lagaskilyrði 141. gr. laga nr. 21/1991 um ógjaldfærni hefði verið uppfyllt, og var Í því sýknað af kröfum þrotabúsins.

Í málinu var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra flugfélagsins W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á tilgreindri greiðslu W til félagsins T, sem síðar varð SL. Með hinum áfrýjaða dómi hafði greiðslunni verið rift á grundvelli 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. og SL gert að endurgreiða þrotabúinu fjármunina. Voru stefndu S, L, H og D hins vegar sýknuð af skaðabótakröfu þrotabúsins. Eftir að SL áfrýjaði dóminum til Landsréttar greiddi félagið tilgreinda fjárhæð til þrotabúsins og féll frá áfrýjun á grundvelli sáttar við það. Fyrir Landsrétti byggði þrotabúið á því að um greiðslu inn á dómkröfuna hefði verið að ræða, og krafði S, L, H og D um eftirstöðvar hennar. Landsréttur taldi að hin umdeilda greiðsla hefði farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sýknuð af kröfum þrotabúsins.

Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur ALC, vegna tveggja nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til ALC. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslum. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga málsaðila hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var ALC því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hinar umdeildu greiðslur hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.

Ágreiningur málsins laut að því hvort dánarbú K ætti veðkröfu í bú sóknaraðila á grundvelli veðskuldabréfs 10. júní 2015, þrátt fyrir að nýtt skuldabréf hafi verið gefið út 15. júlí 2021 til að endurfjármagna eldra veðskuldabréfið, auk annarra skulda. Skiptastjóri hafnaði kröfunni sem veðkröfu á þeim grundvelli að veðskuldabréfið 10. júní 2015 hefði verið greitt upp með skuldabréfinu 15. júlí 2021. Ekki reyndist unnt að jafna ágreininginn og vísað skiptastjóri því ágreiningi um kröfu dánarbús K til héraðsdóms sem komst að þeirri niðurstöðu að skipa ætti veðkröfunni í réttindaröð við gjaldþrotaskipti þrotabús B ehf. sem veðkröfu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í ljósi afdráttarlausra ákvæða skuldabréfs 15. júlí 2021, yfirlýsingar 14. júlí 2022 þar sem ráða mætti að ætlunin hafi ekki aðeins verið að endurfjármagna skuld samkvæmt veðskuldabréfi 10. júní 2015 heldur einnig svokölluð endurlán og aðrar tilgreindar skuldir, og greiðslna afborgana af bréfinu, yrði að leggja til grundvallar að endurfjármögnun eldri lána hefði gengið eftir. Líta yrði svo á að með útgáfu hins nýja skuldabréfs 15. júlí 2021 hefðu eldri skuldir, sem getið væri um í yfirlýsingunni, fallið brott við stofnun hinnar nýju skuldbindingar. Með brottfalli eldri kröfu sem lá að baki veðskuldabréfi 10. júní 2015 hafi hlutverki veðréttarins sem stóð að baki kröfunni lokið og teldist veðrétturinn því einnig niður fallinn. Í samræmi við þetta var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og hafnað kröfu dánarbús K um að krafa þess yrði viðurkennd sem veðkrafa við gjaldþrotaskipti B ehf.

Í kjölfar þess að B ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta lýsti H ehf. veðkröfu í bú B ehf. Byggði H ehf. kröfuna á lánssamningi sem hann kvað njóta veðréttar samkvæmt tryggingarbréfi og væri tryggt með veðrétti og uppfærslurétti í nánar tilgreindum fasteignum. Skiptastjóri hafnaði kröfunni sem veðkröfu á þeim grundvelli að krafan væri lánssamningur milli H ehf. og B ehf. en ekki skuldabréf líkt og mælt værir fyrir um í tryggingarbréfinu. Ekki reyndist unnt að jafna ágreininginn og vísaði skiptastjóri því ágreiningi um kröfu H ehf. til héraðsdóms sem komst að þeirri niðurstöðu að veðkrafan skyldi skipuð í réttindaröð við gjaldþrotaskipti þrotabús B ehf. sem veðkröfu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með tilliti til hagsmuna annarra kröfuhafa yrði við úrlausn þess hvort krafa nyti veðréttar samkvæmt tryggingarbréfi að horfa til þess hvort lýsing á þeirri skuld, sem bréfinu væri ætlað að tryggja, væri það rækileg að hún nægði til að skera úr um hvort krafan félli undir veðtryggingu. Undir bréfið yrðu því ekki felldar aðrar skuldir en þær sem því væri með vissu ætlað að tryggja. Þegar málið væri virt heildstætt taldi Landsréttur að tryggingarbréfið gæti ekki tekið til kröfu H ehf. samkvæmt lánssamningi aðila og gæti því ekki notið veðtryggingar á grundvelli tryggingarbréfsins. Í samræmi við þetta var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og hafnað kröfu H um að krafa þess yrði viðurkennd sem veðkrafa og skipuð í réttindaröð við gjaldþrotaskipti B ehf.

B, skiptastjóri þrotabús C ehf., krafðist þess að A yrði gert að sæta atvinnurekstrarbanni. Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfuna. Í úrskurði Landsréttar var rakið að það væri annmarki á meðferð málsins í héraði að taka málið til úrskurðar án þess að fyrir lægi hvert hefði verið umfang og eðli þjónustu nánar tilgreinds bókhaldsfyrirtækis í þágu C ehf., enda hefði verið um að ræða atriði sem skipti máli við mat á því hvort skilyrði væru til að fallast á kröfu skiptastjóra. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti freistaði rétturinn þess að ráða bót á umræddum annmarka með því að óska eftir umræddum upplýsingum, en þá féll bókhaldsfyrirtækið frá haldsrétti í bókhaldsgögnum sem síðan voru afhent réttinum. Vísaði Landsréttur til þess að framlagning umræddra gagna hefði breytt eðli málsins í veigamiklum atriðum og hefði óhjákvæmileg áhrif við mat á því hvort viðskiptahættir A við stjórnun félagsins hefðu verið skaðlegir eða óverjandi, sbr. 1. mgr. 181. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Efnisleg umfjöllun fyrir Landsrétti fæli þannig ekki í sér endurskoðun hins kærða úrskurðar heldur niðurstöðu sem í aðalatriðum væri byggð á öðrum forsendum. Í þessu sambandi skipti einnig máli að atvinnurekstrarbann væri íþyngjandi úrræði. Þannig yrði að gefa A tækifæri til andmæla og viðbragða vegna umræddra gagna en þegar þau hefðu verið lögð fram í Landsrétti hefðu báðir aðilar lokið skriflegum málflutningi fyrir réttinum. Því hefði ekki tekist að ráða bót á fyrrgreindum annmarka á meðferð málsins í héraði. Var því ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar að nýju.

Með afsali dagsettu 1. mars 2021, sem móttekið var til þinglýsingar 15. sama mánaðar, afsalaði þrotamaðurinn Y, 50% eignarhluta sínum í nánar tilgreindri fasteign til eiginkonu sinnar, R. Ágreiningur málsins laut að nefndu afsali og hvort sú ráðstöfun sem í því fólst væri riftanleg og hvort R bæri greiðsluskyldu vegna þess. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og dómafordæma Hæstaréttar staðfesti Landsréttur niðurstöðu hans um að fyrrgreind ráðstöfun hafi farið fram innan þess frests sem greinir í 2. málslið 2. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Kom þá til athugunar hvort að um gjafagerning hafi verið að ræða og ef svo væri hvort leitt væri í ljós að þrotamaðurinn hafi verið gjaldfær og það þrátt fyrir afhendinguna. Í dómi Landsréttar var vísað til matsgerðar um markaðsverðmæti fasteignarinnar og komist að þeirri niðurstöðu að verulegu munaði á verðmæti eignarhlutans og endurgjalds fyrir hann. Umrædd ráðstöfun hefði rýrt eignir Y og leitt til eignaaukningar hjá R. Þá yrði ekki talið fara á milli mála að tilgangur Y með þessari ráðstöfun til eiginkonu sinnar R hafi verið að gefa. Væri því um gjöf að ræða í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991. Þá taldi Landsréttur að R hefði ekki fært sönnur á að Y hafi verið gjaldfær þrátt fyrir afhendinguna og því var fallist á riftunarkröfu S. Þá var R dæmd til að greiða þrotabúinu nánar tiltekna fjárhæð á grundvelli 1. málsliðar 1. mgr. 142. gr. laga nr. 21/1991.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem A var gert að sæta atvinnurekstrarbanni í þrjú ár. Í úrskurði héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að samkvæmt því sem fram væri komið í málinu lægi fyrir að færsla bókhalds félagsins hefði ekki verið í samræmi við lög um bókhald. Þá hefði verið vanrækt að gefa félagið upp til gjaldþrotaskipta og varna þannig frekara tjóni fyrir kröfuhafa. Þess í stað hefði eignum verið komið undan skiptum með því að verulegum fjármunum hafi verið ráðstafað í aðdraganda gjaldþrots félagsins til annarra félaga í eigu A, honum til hagsbóta. Um væri að ræða alvarlega háttsemi og ekki yrði annað ályktað en að fármunum félagsins hafi verið komið yfir í önnur félög í eigu A með kerfisbundnum hætti. Þá hefði A ekki gefið fullnægjandi skýringar á umræddum ráðstöfunum eða afhent gögn um þær. Með vísan til þessa var talið að skilyrðum 181. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. nr. 21/1991 væru uppfyllt og að leggja mætti atvinnurekstrarbann á A í þrjú ár.

Ágreiningur málsins laut að því hvort rifta skyldi greiðslu hins gjaldþrota félags T ehf. á virðisaukaskatti til Í að fjárhæð 14.084.356 krónur, sem fram fór 31. mars 2023 og hvort Í skyldi gert að endurgreiða þrotabúi T ehf. sömu fjárhæð ásamt vöxtum. Fyrir lá að gjalddagi kröfunnar var 5. apríl 2023. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna að þessu leyti var komist að þeirri niðurstöðu að greiðslan hafi átt sér stað fyrr en eðlilegt var. Þá var rakið að meðan félagið hefði verið í rekstri hefðu greiðslur af þessu tagi venjulega verið greiddar á gjalddaga eða eftir hann, þótt finna mætti einstök dæmi um annað. Yrði því ekki séð að það hefði virst venjulegt eftir atvikum í skilningi 1. mgr. 134. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. að greiða fyrir gjalddaga þá skuld sem um væri deilt í málinu. Var því fallist á riftun hinnar umdeildu greiðslu og að Í bæri að endurgreiða þrotabúi T ehf. umkrafða fjárhæð með nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Aftur á móti var með dómi Landsréttar ekki fallist á að lagaskilyrði stæðu til að dæma Í til greiðslu vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, enda ekki um tjónsbætur að ræða. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um annað en greiðslu vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001.

Y ehf. höfðaði mál á hendur G-2 ehf. og GF-4 ehf. til hagsbóta fyrir þrotabú VRG ehf. samkvæmt 1. mgr. 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Krafðist Y ehf. þess aðallega að G-2 ehf. og GF-4 ehf. yrði óskipt gert að greiða þrotabúinu skuld að fjárhæð 557.770 evrur ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum. Var aðalkrafa Y ehf. reist á því að G-2 ehf. og GF-4 ehf. hefðu, sem eigendur lóða og kaupendur á stálgrindarhúsum á lóð að Gylfaflöt 2-4, skuldbundið sig til að inna af hendi greiðslur til VRG ehf., í samræmi við reikninga sem Y ehf. og Yabimo Services Sp. Z o.o. Sp. K gáfu út á grundvelli samninga frá apríl 2018. Í dómi Landsréttar var talið að G-2 ehf. og GF-4 ehf. hefðu í reynd skuldbundið sig til að inna af hendi greiðslur til VRG ehf. vegna reikninga sem Y ehf. og Yabimo Services gáfu út á grundvelli fyrrgreindra samninga. Var það niðurstaða Landsréttar að Y ehf. ætti rétt á greiðslum úr hendi G- 2 ehf. og GF-4 ehf. vegna reikninganna en umkrafin fjárhæð var lækkuð, meðal annars með hliðsjón af matsgerð sem lá fyrir í málinu. Var G-2 ehf. og GF-4 ehf. óskipt gert að greiða þrotabúi VRG ehf. 434.157 evrur en kröfu Y ehf. um dráttarvexti var vísað frá héraðsdómi þar sem það skorti á reifun kröfunnar.

Með hinum kærða úrskurði var kröfu sóknaraðila, er varðaði viðurkenningu hans á því að krafa hans við gjaldþrotaskipti varnaraðila nyti veðréttar samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., vísað frá dómi á þeim grundvelli að hann nyti ekki aðildarhæfis í skilningi 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur féllst á niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að sóknaraðila, sem var sérhæfður sjóður fyrir almenna fjárfesta í skilningi laga nr. 45/2020 um rekstraraðila sérhæfðra sjóða, brysti aðildarhæfi. Hins vegar taldi Landsréttur, einkum með vísan til þess að kröfu sóknaraðila hefði verið rétt lýst og þess afbrigðilega háttar sem mál samkvæmt XXIV. kafla laga nr. 21/1991 væru rekin samkvæmt, að bæta hefði mátt úr aðild sóknaraðila með því að tilgreina rekstraraðila hans sem sóknaraðila vegna sjóðsins í þingbók og síðan í úrskurði. Hefði aðild sóknaraðila með slíkri breytingu verið hagað með þeim hætti sem tíðkast hefði þegar einkamál hefðu verið rekin á hendur sjóðum af sams konar toga og sóknaraðili er. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar að nýju.

Með hinum kærða úrskurði var kröfu sóknaraðila, er varðaði viðurkenningu hans á því að krafa hans við gjaldþrotaskipti varnaraðila nyti veðréttar samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., vísað frá dómi á þeim grundvelli að hann nyti ekki aðildarhæfis í skilningi 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur féllst á niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að sóknaraðila, sem var sérhæfður sjóður í skilningi laga nr. 45/2020 um rekstraraðila sérhæfðra sjóða, brysti aðildarhæfi. Hins vegar taldi Landsréttur, einkum með vísan til þess að kröfu sóknaraðila hefði verið rétt lýst og þess afbrigðilega háttar sem mál samkvæmt XXIV. kafla laga nr. 21/1991 væru rekin samkvæmt, að bæta hefði mátt úr aðild sóknaraðila með því að tilgreina rekstraraðila hans sem sóknaraðila vegna sjóðsins í þingbók og síðan í úrskurði. Hefði aðild sóknaraðila með slíkri breytingu verið hagað með þeim hætti sem tíðkast hefði þegar einkamál hefðu verið rekin á hendur sjóðum af sams konar toga og sóknaraðili er. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar að nýju.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V ehf. um endurupptöku máls þar sem bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu L. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í dómaframkvæmd hefði því verið slegið föstu að vegna þeirra réttaráhrifa sem úrskurður um töku bús til gjaldþrotaskipta hefði að lögum yrði reglu 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki beitt fortakslaust um slík mál. Þá var vísað til þess að V ehf. hefði ekki sótt þing þegar krafa L um að bú félagsins yrði tekið til gjaldþrotaskipta var tekin fyrir, en í beiðni sinni til héraðsdóms um endurupptöku gjaldþrotaskiptamálsins hefði V ehf. ekki byggt á því að félagið hefði við þá fyrirtöku haft fram að færa mótmæli gegn kröfunni sem ekki hefðu komist að vegna útivistar þess. Voru varnir V ehf. gegn kröfunni fyrir Landsrétti, sem félagið hefði getað sett fram í beiðni sinni um endurupptöku en þar var ekki að finna, taldar of seint fram komnar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú L var tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli 1. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. vegna árangurslausrar kyrrsetningar að hluta sem fór fram hjá L. Landsréttur leit til þess að af endurriti úr gerðabók sýslumanns af kyrrsetningargerð þeirri sem um ræddi í málinu yrði ekki ráðið að gætt hefði verið að 15. gr. laga nr. 31/1990, um kyrrsetningu, lögbann o.fl., sbr. 63. gr. laga nr. 90/1989, um aðför, um virðingu eigna áður en gerðinni lauk. Af síðastnefnda ákvæðinu leiddi að óhjákvæmilegt væri að virðing færi fram áður en hægt væri að ljúka gerð án árangurs ef bent væri á einhverjar eignir gerðarþola. Í því sambandi hefði ekki þýðingu hvort bent hefði verið á eign af hálfu gerðarþola eða gerðarbeiðanda, enda um atriði að ræða sem gæti haft réttaráhrif fyrir aðra en aðila að gerðinni sem af þeim sökum lyti ekki reglu einkamálaréttarfars um málsforræði. Landsréttur taldi því að sýslumanni hefði brostið heimild til að ljúka gerðinni án árangurs að hluta án þess að áður hefði verið staðreynt með virðingu sýslumanns eða tilkvaddra sérfræðinga að krafa S væri hærri en sem næmi verðmæti viðkomandi eigna. Kröfu S um að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta var því hafnað og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

Með úrskurði héraðsdóms var kröfu sóknaraðila hafnað um að nánar tilgreind krafa hans yrði viðurkennd sem veðkrafa samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 við skiptameðferð varnaraðila. Niðurstaða héraðsdóms byggðist á því að krafa sóknaraðila ætti rót sína að rekja til tryggingabréfs sem gefið hafði verið út vegna skulda systurfélags varnaraðila, C ehf., tryggt með veði í eignum B ehf. Hefði sú ráðstöfun falið í sér gjöf í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og verið riftanleg af þeim sökum. Staðfesti Landsréttur úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú sóknaraðila var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu K hf. Eftir uppkvaðningu úrskurðarins höfðu orðið aðilaskipti að kröfu þeirri sem lá til grundvallar gjaldþrotaskiptunum og N ehf. tekið við aðild málsins til varnar. Samkvæmt gögnum málsins var fyrirsvarsmaður beggja málsaðila sá sami. Fyrir Landsrétti kröfðust báðir aðilar þess að hinn kærði úrskurður yrði felldur úr gildi. Byggðu þeir á því að krafa varnaraðila á hendur sóknaraðila væri og hefði verið nægilega tryggð, sbr. 3. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og ekki væru lagaskilyrði fyrir því að bú sóknaraðila yrði tekið til gjaldþrotaskipta á þeim grundvelli sem byggt hefði verið á í héraði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í dómaframkvæmd hefði því ítrekað verið slegið föstu að hin almenna regla einkamálaréttarfars um málsforræði gilti ekki frá uppkvaðningu úrskurðar um gjaldþrotaskipti og þar til kröfulýsingarfresti við skiptin væri lokið. Eftir uppkvaðningu úrskurðar um töku bús til gjaldþrotaskipta gætu aðilar því ekki sammælst um að fella slíkan úrskurð úr gildi ef skilyrði gjaldþrotaskipta hefðu verið uppfyllt í öndverðu, en Landsréttur mat að svo hefði verið. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur um töku bús sóknaraðila til gjaldþrotaskipta.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var sú afstaða skiptastjóra þrotabús S að viðurkenna kröfu sem C lýsti við gjaldþrotaskipti þrotabúsins sem forgangskröfu að tilgreindri fjárhæð samkvæmt 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en hafna kröfunni að öðru leyti. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að krafa C væri miðuð við áætlaða vinnutíma hans á uppsagnarfresti ef mið væri tekið af meðaltali þeirra vinnutíma sem hann hefði unnið á síðustu þremur mánuðum í starfi fyrir uppsögn sína. Rétturinn leit til þess að C hafði ekki lagt fram nein gögn um að föst yfirvinna hafi verið hluti af ráðningarkjörum sem hann hefði átt tilkall til óháð vinnuframlagi. Í ljósi þessa og atvika að öðru leyti var ekki talið að C hefði átt rétt til greiðslu yfirvinnulauna í uppsagnarfresti. Var málatilbúnaði C um að hann ætti rétt til bóta vegna slita á vinnusamningi við S, sem félli undir 2. tölulið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, því hafnað. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var sú afstaða skiptastjóra þrotabús S að viðurkenna kröfu sem M lýsti við gjaldþrotaskipti þrotabúsins sem forgangskröfu að tilgreindri fjárhæð samkvæmt 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en hafna kröfunni að öðru leyti. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að krafa M væri miðuð við áætlaða vinnutíma hans á uppsagnarfresti ef mið væri tekið af meðaltali þeirra vinnutíma sem hann hefði unnið á síðustu þremur mánuðum í starfi fyrir uppsögn sína. Rétturinn leit til þess að M hafði ekki lagt fram nein gögn um að föst yfirvinna hafi verið hluti af ráðningarkjörum sem hann hefði átt tilkall til óháð vinnuframlagi. Í ljósi þessa og atvika að öðru leyti var ekki talið að M hefði átt rétt til greiðslu yfirvinnulauna í uppsagnarfresti. Var málatilbúnaði M um að hann ætti rétt til bóta vegna slita á vinnusamningi við S, sem félli undir 2. tölulið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991, því hafnað. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu B ehf. um endurupptöku máls þar sem bú B ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu A. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í dómaframkvæmd hefði því ítrekað verið slegið föstu að vegna þeirra réttaráhrifa, sem úrskurður um töku bús til gjaldþrotaskipta hefur að lögum, verði reglu 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála ekki beitt fortakslaust um slík mál. Auk þess að skilyrði 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 væru uppfyllt byggði B ehf. á því að félagið hefði verið gjaldfært þegar bú þess var tekið til gjaldþrotaskipta. Gögn sem B vísaði til þóttu á hinn bóginn hvorki sýna fram á að B í hefði verið gjaldfært í byrjun árs 2025 né að árangurslaus fjárnámsgerð, sem gerð var hjá félaginu 22. nóvember 2024, hefði gefið ranga mynd af fjárhag þess.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A og B var gert að sæta atvinnu- rekstrarbanni í þrjú ár. Málið var höfðað af skiptastjóra þrotabús D ehf. Í úrskurði Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að A hefði verið aðalmaður í stjórn D ehf. frá 11. nóvember 2021 til 12. maí 2023 og B varamaður í stjórn og framkvæmdastjóri félagsins frá 11. nóvember 2021 til 17. júní 2022. Tók Landsréttur næst til skoðunar hvort ákvæði 1. mgr. 181. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. ættu við um A og B. Rétturinn tók fram að litlar sem engar eignir hefðu verið í D ehf. þegar félagið var úrskurðað gjaldþrota en heildarfjárhæð lýstra krafna hefði numið um 200 milljónum króna. Veruleg og viðvarandi vanskil hafi verið við Skattinn á þeim tíma sem A og B komu að stjórnun D ehf. Ekki yrði séð að upplýsingar sem veittar voru í ársreikningi D ehf. fyrir rekstrarárið 2020 hafi verið í samræmi við raunverulega skuldastöðu félagsins og voru A og B talin bera á því ábyrgð. Hið sama gilti um ársreikning D ehf. fyrir rekstrarárið 2021 og var A talinn bera á því ábyrgð. Var niðurstaða héraðsdóms um þriggja ára atvinnurekstrarbann A og B því staðfest.

Þrotabú F ehf. krafðist þess að tólf millifærslum af reikningi félagsins á reikning A ehf. yrði rift. A ehf. byggði á því að færslurnar ættu rætur að rekja til samkomulags frá 8. júlí 2019, sem laut að fjármögnun á verksamningi við K ehf., og hefði verið um að ræða endurgreiðslu vegna fjármuna sem runnið hefðu frá A ehf. til F ehf. samkvæmt samkomulaginu. Í dómi Landsréttar var rakið að félögin hefðu átt í samningssambandi um nokkurt skeið þar sem A ehf. hefði keypt kröfur F ehf. á hendur verkkaupum og þær verið framseldar A ehf. Ekki var talið að fyrrgreint samkomulag hefði gengið út á kröfukaup eins og fyrri viðskipti aðila heldur hefði ætlunin fremur verið að A ehf. veitti F ehf. peningalán sem skyldi tryggt með handveði í reikningi félagsins. Að virtum gögnum málsins, þar með töldum nýjum gögnum sem voru lögð fyrir Landsrétt, var ekki fallist á að þær millifærslur sem um ræðir fengju viðhlítandi stoð í samkomulaginu. Fram kom að átta af þeim tólf millifærslum sem krafist var riftunar á hefðu farið fram eftir frestdag og verið framkvæmdar af starfsmanni A ehf. sem hafði heimild til úttekta af bankareikningi F ehf. Var litið til þess að A ehf. hefði að miklu leyti fjármagnað rekstur F ehf. og í reynd haft ráðstöfunarrétt yfir þeim tekjum sem bárust á reikning félagsins. Þá hefðu verið rík hagsmunatengsl milli félaganna auk þess sem hagsmunir eigenda F ehf. hefðu verið samofnir hagsmunum A ehf. Samkvæmt því hefðu millifærslurnar farið fram við aðstæður sem hvorki gætu talist venjulegar né til þess fallnar að tryggja jafnræði kröfuhafa. Talið var að F ehf. hefði verið ógjaldfært á þeim tíma sem um ræðir og að A ehf. hefði í öllu falli mátt vita af því. Lagt var til grundvallar að greiðslurnar, sem hefðu verið A ehf. einum til hagsbóta á kostnað annarra kröfuhafa, hefðu verið ótilhlýðilegar í skilningi 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að A ehf. hefði verið grandsamur um þær aðstæður sem leiddu til þess. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um riftun þrotabúsins á millifærslunum og að búið hefði orðið fyrir tjóni sem nam fjárhæð greiðslnanna, sbr. 3. mgr. 142. gr. sömu laga.

Þrotabú H höfðaði mál á hendur G, H og Ú og krafðist þess aðallega gagnvart Ú að rift yrði ráðstöfun sem fól í sér lækkun skuldar þess við hið gjaldþrota félag og að Ú yrði gert að greiða þrotabúinu nánar tiltekna fjárhæð. Þá var þess krafist að G, H og Ú yrði gert að greiða þrotabúinu óskipt nánar tiltekna fjárhæð. Með hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að málatilbúnaður þrotabúsins gagnvart G og H væri ekki í samræmi við ákvæði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur taldi hins vegar ljóst af stefnu að þrotabúið teldi G og H bera sök vegna atvika er féllu undir 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að það byggði jafnframt á málsástæðum er snertu lög nr. 2/1995 um hlutafélög og 138/1994 um einkahlutafélög. Taldi rétturinn nægilega ljóst á hvaða málsatvikum og málsástæðum krafa þrotabúsins gagnvart G og H byggðist svo ekki færi á milli mála hvert sakarefni málsins væri. Yrði því ekki talið að málatilbúnaður þess væri í andstöðu við ákvæði laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfur þrotabúsins á hendur G og H til efnismeðferðar.

Þrotabú H höfðaði mál á hendur G, H og U, sem og O til réttargæslu, og krafðist þess aðallega gagnvart U að rift yrði þeirri ráðstöfun sem fólst í sölu og afhendingu nánar tiltekinna fasteigna og jafnframt að félaginu yrði gert að skila viðkomandi fasteignum, ásamt fylgifé, til þrotabúsins. Ef ekki yrði fallist á kröfu þess um skil fasteignanna krafðist þrotabúið þess, til viðbótar við riftun samkvæmt aðalkröfu, að G, H og U yrði gert að greiða því óskipt nánar tiltekna fjárhæð, en G og H höfðu ýmist verið eigendur hins gjaldþrota félags, setið í stjórn þess eða framkvæmdastjórn og hið sama átti við um þau félög sem hefðu komið að fyrrgreindum ráðstöfunum. Með hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að málatilbúnaður þrotabúsins gagnvart G og H væri ekki í samræmi við ákvæði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur taldi hins vegar ljóst af stefnu að þrotabúið teldi G og H bera sök vegna atvika er féllu undir 141. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að það byggði jafnframt á málsástæðum er snertu lög nr. 2/1995 um hlutafélög og 138/1994 um einkahlutafélög. Taldi rétturinn nægilega ljóst á hvaða málsatvikum og málsástæðum krafa þrotabúsins gagnvart G og H byggðist svo ekki færi á milli mála hvert sakarefni málsins væri. Yrði því ekki talið að málatilbúnaður þess væri í andstöðu við ákvæði laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi að því marki sem hann var til endurskoðunar og lagt fyrir héraðsdóm að taka kröfur þrotabúsins á hendur G og H til efnismeðferðar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú P ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu R á grundvelli 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.