Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M um að aðfarargerð til afhendingar nánar tilgreindra gagna skyldi fara fram gagnvart I. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að aðfararheimildin væri úrskurður úrskurðarnefndar um upplýsingamál 10. október 2024. Þá lægi fyrir að I hefði höfðað einkamál gegn M og þriðja aðila, sem þingfest hefði verið 15. nóvember sama ár, og krafist meðal annars ógildingar á því ákvæði í fyrrgreindum úrskurði sem aðfararbeiðni M byggði á. Samkvæmt 4. mgr. 94. gr. laga nr. 91/1991 hefði þingfesting máls fyrir dómi um tilteknar kröfur í för með sér litis pendens áhrif. Við mat á því hvort ákvæðið leiddi til þess að hafna bæri beiðni M um aðför yrði að horfa til þess að I höfðaði einkamálið og þingfesti áður en aðfararbeiðnin var tekin fyrir á dómþingi. Yrði fallist á kröfu M um afhendingu gagna hefði I ekki lengur lögvarða hagsmuni af fyrrgreindri dómkröfu sinni í einkamálinu. Gagnkrafa I í aðfararmálinu um að beiðni M um aðför yrði hafnað byggði á sömu málsástæðum og krafa hans um ógildingu 5. töluliðar úrskurðarorðs í úrskurði úrskurðarnefndarinnar og væri sakarefnið í málunum tveimur hið sama. Samkvæmt framangreindu féllst Landsréttur á með I að einkamál það sem hann hafði höfðað gegn M hefði litis pendens áhrif í aðfararmálinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og beiðni varnaraðila um aðför hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um afhendingu á tilgreindum skjölum. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæra hafði borist héraðsdómi eftir að kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um afhendingu á nánar tilgreindum skjölum. Í úrskurði Landsréttar kemur meðal annars fram að meginregla 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 standi til þess að verjanda séu afhent skjöl sem varða skjólstæðing hans jafnskjótt og unnt er, nema sérstaklega standi á, til að mynda ef afhending getur skaðað rannsóknarhagsmuni máls. L hafi staðhæft með almennum hætti að afhending skjalanna gæti skaðað rannsóknarhagsmuni málsins og ættu sömu sjónarmið við um öll skjölin. Andspænis rétti X til þess að verjanda hans séu afhent skjölin hafi L ekki sýnt fram á að rétt sé að víkja frá meginreglunni hvað umrædd skjöl varðar. Var L gert að afhenda verjanda X tilgreind skjöl en hinn kærði úrskurður staðfestur um synjun á afhendingu á tilgreindu skjali.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X o.fl. um afhendingu S á gögnum sem aflað var í tengslum við rannsókn á skattskilum X o.fl. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, kom meðal annars fram að rannsókn á hendur X o.fl. hefði hafist í desember síðastliðnum og stæði enn yfir. Veita yrði S nokkurt svigrúm til að yfirfara og greina haldlögð gögn þannig að honum væri unnt að ákvarða hvaða gögn teldust málsgögn í málinu. Að virtum þeim stutta tíma sem liðinn var frá því gagnanna var aflað og að virtu umfangi þeirra var fallist á það með S að honum væri að svo stöddu ekki skylt að afhenda verjanda X o.fl. afrit af rafrænu innihaldi tilgreindra muna. Einnig var fallist á það með S að það gæti valdið skaða á rannsókn málsins fengju X o.fl. nú aðgang að gögnum sem fylgdu með kröfu S um heimild til rannsóknar á rafrænu innihaldi tilgreindra muna til héraðsdóms. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Þb. A um að B yrði gert að afhenda Þb. A nánar tilgreind bókhaldsgögn. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að samkvæmt 1. mgr. 81. gr. laga nr. 21/1991 hvíli skylda á B um afhendingu umræddra gagna. B hafi staðhæft að hann viti ekki hvar gögnin séu niðurkomin. Við þær aðstæður hafi Þb. A það úrræði að krefjast skýrslugjafar B fyrir héraðsdómi samkvæmt 3. mgr. sama lagaákvæðis. Þar sem Þb. A hafi ekki látið reyna á það úrræði og í ljósi framangreinds yrði litið svo á að skilyrði 3. mgr. 82. gr. laga nr. 21/1991 væri ekki uppfyllt að svo stöddu. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem embætti héraðssaksóknara var gert skylt að afhenda A afrit af tilgreindum geisladiskum. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og vísað til þess að embætti héraðssaksóknara væri einn af handhöfum ákæruvalds og að embætti hans væri á vegum íslenska ríkisins og því ekki fallist á það með varnaraðila að þau gögn sem krafa hans laut að, væru í vörslum þriðja manns sem ekki væri aðili málsins í skilningi 3. mgr. 67. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Embætti héraðssaksóknara yrði því ekki skyldað á grundvelli 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 til afhenta geisladiskanna til framlagningar í máli því sem A hefur höfðað á hendur Í. Voru ákvæði 1. og. 2. mgr. 67. gr., 1. mgr. 68. gr. og eftir atvikum 70. gr. laga nr. 91/1991 talin eiga við og vísað til dóms Hæstaréttar 21. mars 2017 í máli 147/2017.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem embætti héraðssaksóknara var gert skylt að afhenda A afrit af tilgreindum mynddisk. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem hinn kærði úrskurður laut eingöngu að skyldu héraðssaksóknara sem vörslumanns í skilningi laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var því talið að Í gæti ekki staðið eitt að kæru að úrskurðinum og krafist breytinga á niðurstöðu hans en héraðsaksóknari hafði ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að felld yrði úr gildi synjun H við því að afhenda X afrit af gögnum sem bárust frá erlendum stjórnvöldum á grundvelli réttarbeiðni H.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að L yrði gert að afhenda henni öll gögn nánar tiltekins lögreglumáls. Í úrskurði Landsréttar kom fram að L hefði lagt fram yfirlit úr gagnagrunni lögreglu og ljóst væri af því að X hefði fengið afhent gögn er vörðuðu hana sjálfa. Fyrir lá að meirihluti þeirra gagna sem lágu fyrir í málinu vörðuðu aðra sakborninga og í ljósi þess að í framburðarskýrslum annarra sakborninga komu fram upplýsingar sem gátu spillt rannsóknarhagsmunum ef X yrði veittur aðgangur að þeim var fallist á með L að heimilt væri að neita afhendingu þeirra gagna að svo stöddu. Þá var talið að nokkur gögn vörðuðu samskipti við erlend ríki í þágu rannsóknar málsins og að rannsóknarhagsmunum sem 3. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála sé ætlað að vernda kynni að verða stefnt í hættu yrði X veittur aðgangur að umræddum gögnum. Jafnframt byggði L á því að nokkur gögn málsins væru vinnugögn lögreglu. Að mati Landsréttar var talið að ekkert lægi fyrir um að þau vinnugögn sem lögregla hefði undir höndum væru sönnunargögn um atvik máls sem L væri skylt að leggja fram. Að lokum var þeim hluta krafna X er lutu að því að synja verjanda X um aðstöðu til að kynna sér gögnin vísað frá Landsrétti þar sem X brást heimild til að kæra þann hluta úrskurðarins. Að öðru leyti var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að verjanda hans yrðu afhent nánar tilgreind gögn í máli X.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V um að G ehf. yrði gert að afhenda dómkvöddum matsmanni nánar tilgreind gögn er G ehf. hafði synjað um afhendingu á. V og G ehf. höfðu gert með sér leigusamning um öll veiðiréttindi í Hítará, en síðar reis ágreiningur á milli þeirra um leigugreiðslur. Í málinu var dómkvaddur matsmaður til að leggja mat á tekjur, gjöld og hagnað G ehf. af sölu veiðileyfa og rekstri veiðihúsa við Hítará. Dómkröfur V fyrir Landsrétti lutu að því að G ehf. veitti aðgang að bókhaldsgögnum sínum og reikningsskilum á tilgreindu tímabili með vísan til 3. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem mælir fyrir um aðgang matsmanns að því sem matsgerðin lýtur að. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ljóst væri að beiðni V lyti að aðgangi að gögnum eða skjölum sem tengdust matinu en ekki að matsandlaginu sem slíku. Með vísan til meginreglna einkamálaréttarfars og dómaframkvæmdar yrði ákvæði 3. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991 ekki veitt rýmra inntak en leiddi af orðalagi þess þannig að því yrði beitt sjálfstætt til að knýja aðra, hvort heldur gagnaðila eða þriðja mann, til að veita matsmanni aðgang að annars konar gögnum eða upplýsingum sem hann kynni að þurfa á að halda til að leysa verk sitt af hendi. Sú meginregla gilti að aðila máls yrði ekki gert að láta af hendi gögn sem hann hefði í sínum umráðum. Hjá þeirri reglu yrði ekki komist með því að óska matsgerðar sem snerti sakarefnið og fá gagnaðila þannig knúinn til að afhenda gögn þvert á vilja sinn. Gæti aðgangur matsmanns að slíkum gögnum því ekki orðið rýmri en aðgangur aðila dómsmáls að þessum gögnum í vörslu gagnaðila. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu verjanda X um aðgang að gögnum í málum X. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki lægu nein gögn fyrir um þau mál sem L hefði til rannsóknar og virtust rannsóknargögn málsins ekki hafa verið lögð fyrir héraðsdóm. Eins og málið hefði legið fyrir héraðsdómara væri útilokað að meta hvort þau almennu sjónarmið um rannsóknarhagsmuni, sem vísað væri til af hálfu L, ættu við í öllum þeim málum sem um ræddi. Þá skorti verulegu á að tekin hefði verið rökstudd afstaða í úrskurði héraðsdóms til þess hvort afhending einstakra skjala sem aflað hefði verið í málunum, þar á meðal um hótanir sem verjandi X hefði sérstaklega beðið um að fá afhent, gæti skaðað rannsókn þeirra. Í þessu ljósi yrði ekki komist hjá því að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X ehf. var gert að veita lögreglu upplýsingar um hvaða geymslurými A og B hefðu aðgang að auk aðgangs að tölvu- og myndavélakerfum X ehf. á nánar tilgreindu tímabili. Þá var X ehf. gert skylt að upplýsa lögreglu um hver væri leigutaki að þeim geymslurýmum sem A og B hefðu aðgang að. Jafnframt var lögreglu heimiluð húsleit í geymslurýmum A og B hjá X ehf. Landsréttar hafnað á hinn bóginn heimild til leitar í raftækjum sem þar væri að finna.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að fá til skoðunar upptöku eftirlitsmyndavélar sem lá frammi meðal gagna málsins. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði því verið slegið föstu að skylda til afhendingar afrita skjala máls samkvæmt 1. málslið 1. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála næði aðeins til afhendingar skjala á pappírsformi. Hið sama gilti um aðgang sakbornings og verjanda að öðrum sýnilegum sönnunargögnum eftir að mál hefði verið höfðað. Þá ættu sakborningur og verjandi hans rétt á að hlýða eða horfa á upptökur sem væru meðal gagna málsins.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr kröfum B um að H yrði kvaddur fyrir héraðsdóm sem vörslumaður skjala og skyldaður til að leggja fram tilgreind skjöl í máli V hf. gegn B. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri heimild fyrir því að krefjast afhendingar á skjali sem er í vörslum manns sem er ekki aðili að máli að nánar tilgreindum skilyrðum uppfylltum. Þeirri heimild yrði þó aðeins beitt þegar ekki yrði hjá því komist. Af málsgögnunum mætti ráða að efni umræddra skjala væri greinargerð, tölvuskeyti og fleira vegna annars dómsmáls en hvergi væri í þeim vikið að V hf. eða fyrirsvarsmönnum þess félags. Að teknu tilliti til þess en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var á það fallist að B hefði ekki fært fyrir því viðhlítandi rök að skjölin hefðu þýðingu fyrir sakarefni málsins þannig að rétt væri að leggja þá skyldu á vörslumann þeirra að afhenda þau. Var kröfu B því hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr kröfum B um að H yrði kvaddur fyrir héraðsdóm sem vörslumaður skjala og skyldaður til að leggja fram tilgreind skjöl í máli FV hf. gegn B. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri heimild fyrir því að krefjast afhendingar á skjali sem er í vörslum manns sem er ekki aðili að máli að nánar tilgreindum skilyrðum uppfylltum. Þeirri heimild yrði þó aðeins beitt þegar ekki yrði hjá því komist. Af málsgögnunum mætti ráða að efni umræddra skjala væri greinargerð, tölvuskeyti og fleira vegna annars dómsmáls en hvergi væri í þeim vikið að FV hf. eða fyrirsvarsmönnum þess félags. Að teknu tilliti til þess en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var á það fallist að B hefði ekki fært fyrir því viðhlítandi rök að skjölin hefðu þýðingu fyrir sakarefni málsins þannig að rétt væri að leggja þá skyldu á vörslumann þeirra að afhenda þau. Var kröfu B því hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum varnaraðila og Z um að erindi frá skrifstofu fjármálagerninga lögreglu (SFL) 4. desember 2018 til sóknaraðila yrði lagt fram af hálfu sóknaraðila sem og sú tilkynning sem erindið byggði á. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að hvorki í gögnum málsins né undirliggjandi lagaákvæðum liggi nokkuð fyrir um að sóknaraðili hafi fengið eða átt að fá sent afrit af þeirri tilkynningu sem erindi SFL til sóknaraðila byggði á. Þá hefðu varnaraðilar ekki bent á ákveðin atriði sem þeir telja vera í erindi SFL til sóknaraðila eða útskýrt hvernig það geti haft áhrif á úrlausn málsins. Ekkert lægi fyrir um að erindið hafi að geyma sönnun um atvik máls sem sóknaraðila sé skylt að leggja fram. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

X hf. og Y ehf. kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu H um að Z ehf., Þ ehf. og Æ væri skylt að veita H upplýsingar og afhenda gögn varðandi nánar tiltekna þjónustu sem veitt var X hf. og Y ehf. og dóttur- eða hlutdeildarfélögum þeirra á tilteknu tímabili. Í úrskurði Landsréttar kom fram að gagnaöflun H á grundvelli hins kærða úrskurðar væri lokið. Samkvæmt því væri það ástand sem leiddi af hinum kærða úrskurði um garð gengið. Var málinu því vísað frá Landsrétti á grundvelli 4. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008.

X ehf., Y ehf. og Z kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu H um að þeim og öllum fyrrverandi eða núverandi starfsmönnum eða eigendum X ehf. og Y ehf. sem kynnu að hafa veitt eða átt þátt í að veita, eða byggju yfir upplýsingum um, nánar tiltekna þjónustu sem veitt var Þ hf., Æ ehf. og dóttur- eða hlutdeildarfélögum þeirra á nánar tilteknu tímabili væri skylt að veita H upplýsingar og afhenda gögn varðandi þá þjónustu. Að beiðni H hlaut krafan meðferð fyrir héraðsdómi án þess að þeir sem hún beindist að yrðu kvaddir á dómþing. Fyrir lá að héraðsdómari tók kröfu H fyrir og kvað upp úrskurð án þess að rannsóknargögn málsins lægju frammi og án þess að boða H til þinghalds. Með vísan til 1. mgr. 103. gr. og 1. og 3. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var það niðurstaða Landsréttar að meðferð málsins í héraði hefði verið svo áfátt að óhjákvæmilegt væri að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að H og D yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl fyrir dómi í máli A gegn B og C sem vörðuðu heilsufar E sem var látin, þar á meðal sjúkraskrá hennar. Í málinu var deilt um gildi erfðaskrár E og tiltekinna ráðstafana sem E hafði gert á árunum 2018 og 2019. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að A væri dóttir E og teldist því réttur aðili kröfu um afhendingu sjúkraskrár á grundvelli 15. gr. laga nr. 55/2009 um sjúkraskrár. Ekki lægju fyrir upplýsingar um vilja E til aðgangs að sjúkraskrá hennar. Sjúkraskrár hefðu að geyma yfirgripsmiklar upplýsingar um líf sjúklinga og væri ljóst að þar kynnu að vera ýmsar upplýsingar sem ekki hefðu þýðingu fyrir ógildingarkröfu A. Auk þess næði krafan um afhendingu sjúkraskrár að hluta til tímabils sem ekki hefði verið rökstutt sérstaklega að gæti haft þýðingu fyrir ógildingarkröfu A svo að tryggt væri að vinnsla upplýsinganna væri ekki umfram það sem nauðsynlegt væri miðað við tilgang hennar. Loks hefði A nú þegar fengið afhenta sjúkraskrá E frá Landspítalanum fyrir tilgreint tímabil en þar væri að finna ítarlegar upplýsingar um heilsufar og læknismeðferð E á því tímabili. Í málatilbúnaði A væri engin tilraun gerð til að útskýra af hverju þær upplýsingar væru ekki fullnægjandi svo að hún gæti mótað og haft uppi kröfu sína. Loks hefði D afhent héraðsdómara í trúnaði læknabréf og sjúkraskýrslu vegna E. Að öllu framangreindu gættu var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna aðgangi A að sjúkraskrám í vörslu H og D og varakröfu A um að H yrði gert að leggja gögnin fyrir héraðsdómara í trúnaði. Varakröfu A um að D yrði gert að leggja gögnin fyrir héraðsdómara í trúnaði var vísað frá Landsrétti.

X hf. og Y ehf. kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu H um að Z ehf., Þ ehf., Æ og öllum fyrrverandi eða núverandi starfsmönnum eða eigendum framangreindra félaga sem kynnu að hafa veitt eða átt þátt í að veita, eða byggju yfir upplýsingum um, nánar tiltekna þjónustu sem veitt var X hf., Y ehf. og dóttur- eða hlutdeildarfélögum þeirra á nánar tilteknu tímabili væri skylt að veita H upplýsingar og afhenda gögn varðandi þá þjónustu. Að beiðni H hlaut krafan meðferð fyrir héraðsdómi án þess að þeir sem hún beindist að yrðu kvaddir á dómþing. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að skýra bæri ákvæði 1. mgr. 103. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála svo að þegar kröfu um rannsóknaraðgerð væri beint að öðrum en sakborningi, og þess krafist að sá aðili yrði ekki boðaður á dómþing, kæmi ekki til álita að sakborningur yrði boðaður á dómþing. Samkvæmt því yrði að líta svo á að X hf. og Y ehf. hefðu ekki átt aðild að málinu í héraði og því væri þeim ekki heimilt að kæra úrskurð héraðsdóms til Landsréttar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu F um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli F og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem F vísaði til. Með vísan til þess var kröfum F á hendur L vísað frá héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli V og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem V vísaði til. Með vísan til þess var kröfum V á hendur L vísað frá héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli M og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem M vísaði til. Með vísan til þess var kröfum M á hendur L vísað frá héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli M og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem M vísaði til. Með vísan til þess var kröfum M á hendur L vísað frá héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að L, sem ekki á aðild að ágreiningsmáli M og B, sem nú er rekið fyrir héraðsdómi, yrði gert skylt að afhenda tiltekin skjöl. L er í skiptameðferð í Lúxemborg og fyrirsvar þess í höndum þarlends skiptastjóra. Taldi Landsréttur lögsögu íslenskra dómstóla til þess að leysa úr umræddum kröfum á hendur L hvorki verða leidda af 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum heimildum sem M vísaði til. Með vísan til þess var kröfum M á hendur L vísað frá héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu LS um að L yrði gert að afhenda sjúkraskrá A í tengslum við rannsókn LS á því hvort andlát A hefði borið að með saknæmum hætti. Landsréttur vísaði málinu frá héraðsdómi þar sem krafa LS uppfyllti ekki skilyrði 1. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu H ehf. um að P ehf. yrði gert að veita dómkvöddum matsmanni aðgang að nánar tilgreindum gögnum. Staðfest var niðurstaða hins kærða úrskurðar um aðild P ehf. og að uppfyllt væru efnisskilyrði 3. mgr. 67. gr. sbr. 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar kom fram að við mat á því hvort ákvæði b-liðar 2. mgr. 53. gr. laga nr. 91/1991 tæki til þeirra upplýsinga sem krafa H ehf. laut að var litið til þess að krafan var ekki um aðgang að nánar tilteknum upplýsingum á persónugreinanlegu formi. Var því ekki fallist á þá málsástæðu P ehf. að honum væri ekki heimilt að veita aðgang að upplýsingunum á þeim grundvelli. Var með sömu rökum ekki fallist á að um óheimila vinnslu persónugreinanlegra upplýsinga væri að ræða.

A ehf. keypti allt hlutafé í V ehf., sem var í eigu stefndu og eiginmanns hennar heitins, árið 2014. Í málinu taldi stefnda sig eiga kröfu að fjárhæð 11.500.000 krónur á hendur áfrýjendum vegna lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningnum en áfrýjendur töldu sig eiga gagnkröfu á hendur stefndu til skuldajafnaðar. Byggðu áfrýjendur á því að handbært fé hefði verið lægra en gögnin sem lágu til grundvallar kaupunum hefðu gefið til kynna, að stefnda hefði ekki skilað fjármunum sem lágu inni á erlendum reikningi félagsins þann 1. september 2016, að fjárhæð 63.963 evrur, og að stefnda hefði tekið út 11.033 evrur af sama reikningi fyrir þann tíma og ráðstafað fjármununum í eigin þágu. Í dómi Landsréttar kom fram að stefnda yrði að bera hallann af því að hafa ekki skýrt þann mismun sem var á innstæðum félagsins og handbæru fé samkvæmt ársreikningi og hefði V ehf. því verið haldið galla í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2002 um lausafjárkaup. Þá var því hafnað að tveggja ára tilkynningafrestur samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laganna ætti við þar sem stefnda hefði ekki verið í góðri trú um að handbært fé félagsins hefði verið réttilega fært í ársreikningi fyrir árið 2013, sbr. 33. gr. laganna. Á hinn bóginn var krafa áfrýjenda um bætur eða afslátt vegna galla á hinu selda talin fallin niður vegna hins langa dráttar A ehf. á að gera athugasemdir við seljanda um gallann og var sú niðurstaða reist á almennum reglum um tómlæti. Þá taldi dómurinn að áfrýjendum bæri að greiða stefndu umrædda lokagreiðslu að frádreginni fjárhæð á hinum erlenda bankareikningi þann 1. september 2016 og þeirri fjárhæð sem hún hafði tekið út af reikningnum á árinu 2016 án þess að skýringar á þeim hafi legið fyrir, samtals að fjárhæð 74.996 evrur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að sóknaraðila P ehf. yrði gert að veita dómkvöddum matsmanni aðgang að nánar tilgreindum gögnum. Matsmaðurinn var dómkvaddur undir rekstri málsins í héraði til að meta nánar tiltekin atriði í tengslum við útreikning og uppgjör á samningi aðila. Í úrskurði Landsréttar kom fram að matsgerð sú sem ágreiningur aðila væri sprottinn af lyti samkvæmt efni sínu ekki að þeim gögnum í vörslu sóknaraðila P ehf. sem kröfur varnaraðila tækju til. Þegar af þeirri ástæðu yrði skylda sóknaraðila P ehf. til að veita matsmanni aðgang að þeim ekki reist á ákvæðum 3. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að lögreglu yrði gert að afhenda verjanda X afrit af nánar tilgreindum gögnum og veita honum aðstöðu til að kynna sér gögn. Kröfu X um að verjanda hans yrði veitt aðstaða til að kynna sér gögn var vísað frá Landsrétti þar sem heimild brast til að kæra úrskurð þess efnis. Að öðru leyti taldi Landsréttur kæru X ekki uppfylla skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að L skyldi afhenda B mynd- og hljóðupptöku til framlagningar í einkamáli.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Í um að F yrði gert skylt að afhenda henni afrit af tilteknum lánareglum S. Landsréttur vísaði til þess að ekki væri um það deilt að umræddar lánareglur væru í vörslum F. Í hefði verið synjað um það með ákvörðun F að fá lánareglurnar afhentar og hefði Í ekki gert reka að því að fá þeirri ákvörðun hnekkt. Landsréttur tók næst til skoðunar hvort efni umræddra lánareglna væri slíkt að starfsmönnum F væri skylt að bera vitni í málinu um efni þeirra. Landsréttur taldi að svo væri ekki. Því gæti ekki átt við að Í ætti samkvæmt 3. mgr. 67. gr. laga nr. 91/1991 rétt á að krefjast þess að F léti skjölin af hendi á þeirri forsendu að starfsmönnum hans væri skylt að bera vitni í málinu um efni þeirra ef á það reyndi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

S óskaði í mars 2018 dómsúrskurðar héraðsdóms um skyldu K til afhendingar gagna vegna skaðabótamáls sem hann hyggðist höfða. S höfðaði dómsmálið 5. júní sama ár. Hinn 5. október 2018 kvað héraðsdómur upp úrskurð um skyldu K til afhendingar gagnanna. Í úrskurði Landsréttar kom fram að krafa S væri ekki byggð á XII. kafla laga nr. 91/1991 um öflun sönnunargagna án þess að mál hefði verið höfðað. Þá lægi ekkert fyrir um það hvort sá dómari sem úrskurðaði um kröfuna myndi fara með mál það sem S hefði höfðað í júní 2018. Af þeim sökum hefði brostið lagaskilyrði fyrir því að dómarinn leysti úr beiðninni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V hf. um að L hf. yrði gert að afhenda V hf. gögn, sem nánar voru tilgreind í tíu liðum, til framlagningar í dómsmáli sem hann ræki gegn LBI ehf. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í kröfu V hf. um afhendingu þeirra upplýsinga sem taldar væru upp í 3. – 6. og 9. – 10. lið væri í öllum tilvikum vísað til „upplýsinga“ án nokkurrar tilgreiningar á skjali sem hefði að geyma þær upplýsingar. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði verið lagt til grundvallar að ekki yrði stuðst við ákvæði 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, til að fá vörsluaðila skyldaðan til að afhenda „ótilgreind gögn, sem aðeins sé lýst undir sameiginlegu heiti með tilliti til tegundar þeirra eða ætlaðs efnis, og enn síður til að búa slík gögn til“, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 43/2017. Var kröfu V hf. um afhendingu þeirra gagna því hafnað. Hvað varðaði þann hluta gagnanna sem vísað væri til í 1. – 2. lið, og L hf. synjaði afhendingar á með vísan til viðskipta- og einkahagsmuna viðskiptavina, tók Landsréttur fram að LBI ehf. hefði einnig neitað að afhenda umrædd skjöl þrátt fyrir áskorun V hf. þar um og af því leiddi að dómurinn gæti skýrt neitun félagsins þannig að það samþykkti frásögn hans um efni þeirra, yrði talið að þau hefðu eitthvert gildi í málinu, sbr. 1. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem V hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að þessi leið fullnægði ekki þörfum hans við sönnunarfærslu í máli hans gegn LBI ehf. var kröfu hans um afhendingu þeirra gagna hafnað. Þá hafnaði Landsréttur kröfu V hf. um afhendingu þeirra gagna sem vísað væri til 7. – 8. lið. Tekið var fram að V hf. hefði ekki skorað á LBI ehf. að afhenda þau gögn og á meðan ekki væri ljóst hvort umrædd gögn væru í vörslum LBI ehf., eða hver yrðu viðbrögð félagsins við áskorun um framlagningu þeirra, yrði kröfu um afhendingu þeirra ekki beint að þriðja aðila, L hf.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um afhendingu geisladisks með myndupptöku.

Kærð voru ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu G um að Ú og R yrði gert að afhenda tilgreind gögn sem ættu uppruna sinn í kerfum G. Landsréttur taldi að kröfugerð G fullnægði ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Tekið var fram að fyrirmæli ákvæðisins væru ófrávíkjanleg og skipti þá ekki máli þótt vandasamt kynni að vera að setja fram kröfu sem væri nægilega skýr og afdráttarlaus og stefnandi hafi leitað þeirra leiða sem lög nr. 91/1991 bjóða til að ljá kröfugerð sinni eins skýrt inntak og unnt væri. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X þess efnis að sóknaraðila væri óheimilt að afhenda dómkvöddum matsmanni allar kæruskýrslur brotaþola ásamt öllum lögregluskýrslum sem teknar hafa verið af X.