Stefnandi slasaðist þegar hann ók bifhjóli inn á lokaðan vegarkafla og féll með hjólinu ofan í 4 metra djúpan skurð. Ágreiningur málsaðila laut að því hvort stefnandi hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi sem ætti að leiða til minni skerðingar á bótarétti en sú 50% skerðing sem uppgjör stefnda miðaðist við. Stefnandi var talinn hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að halda áfram för þegar honum var ljóst að hann var kominn inn á lokað vinnusvæði sem ekki var ætlast til að ekið væri um. Merkingar inni á vinnusvæðinu voru ekki í samræmi við reglur Vegagerðarinnar, auk þess sem ósnnað var að aksturshraði stefnanda hefði verið með þeim hætti að hann hafi gert háttsemi stefnanda sérstaklega vítaverða. Ekki var fallist á að stefnda væri heimilt að skerða bætur um helming, heldur að hámarki um þriðjung.
Viðurkennd var full og óskert skaðabótaskylda hins stefnda tryggingarfélags úr lögboðinni ábyrgðartryggingu bifreiðar vegna tjóns sem farþegi á léttu bifhjóli varð fyrir við árekstur bifhjólsins og bifreiðarinnar. Talið var að tjónið skyldi bætt úr ökutækjatryggingu bifreiðarinnar með vísan til 1.mgr.4.gr. laga nr. 30/2019 þar sem tjónið hefði hlotist af notkun bifreiðarinnar. Ekki var fallist á að fella niður eða lækka bætur vegna tjóns farþegans enda þótt farþegi hjólsins sem fyrir tjóninu varð hefði verið hjálmlaus og þótt farþeginn hefði verið á bifhjólinu ásamt öðrum farþega og ökumanni en við mat á því að súháttsemi fæli ekki í sér stórkostlegt gáleysi kom m.a. ungur aldur farþegans sem var 14 ára þegar slysið varð.
Viðurkennd var full og óskert skaðabótaskylda hins stefnda tryggingarfélags úr lögboðinni ábyrgðartryggingu bifreiðar vegna tjóns sem farþegi á léttu bifhjóli varð fyrir við árekstur bifhjólsins og bifreiðarinnar. Talið var að tjónið skyldi bætt úr ökutækjatryggingu bifreiðarinnar með vísan til 1.mgr.4.gr. laga nr. 30/2019 þar sem tjónið hefði hlotist af notkun bifreiðarinnar. Ekki var fallist á að fella niður eða lækka bætur vegna tjóns farþegans enda þótt farþegi hjólsins sem fyrir tjóninu varð hefði verið hjálmlaus og þótt farþeginn hefði verið á bifhjólinu ásamt öðrum farþega og ökumanni en við mat á því að súháttsemi fæli ekki í sér stórkostlegt gáleysi kom m.a. ungur aldur farþegans sem var 14 ára þegar slysið varð.
Viðurkennt var að stefnda bæri að greiða stefnanda helming af munatjóni hennar, sem orsakast hafði af árekstri í hópakstri bifhjólamanna.
Ákærða sýknuð af ákæru fyrir að hafa ekið rafhlaupahjóli án ökuréttinda og vanrækt skráningarskyldu hjólsins, en sakfelld fyrir að hafa ekið án fullnægjandi hemlabúnaðar.
Stefnandi krafðist fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns, en hið stefnda tryggingafélag hafði skert bætur hans um helming. Stefndi hélt því fram að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi er hann ók bifhjóli sínu beint aftan á pallbifreið sem ekið var í sömu akstursstefnu. Með hliðsjón af matsgerð dómkvadds matsmanns var lagt til grundvallar að bifhjólinu hefði verið ekið með um 96-102 km hraða á klst. er slysið varð, á vegi þar sem leyfður hámarkshraði er 70 km/klst. Var fallist á að stefnandi hefði með hátterni sínu sýnt af sér stórfellt gáleysi og að stefnda væri því heimilt að skerða bætur til hans, þó ekki meira en um þriðjung.
Ákæruvaldið (
Alda Hrönn Jóhannsdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Kristjáni Ellertssyni (
Valgeir Kristinsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir fjárdrátt og nytjastuld
Stefnandi sem var við leik á hjólabretti hékk aftan í vespu sem var ekið af stað og ökuhraði aukinn nokkuð. Stefnandi missti jafnvægið, féll af brettinu og slasaðist á hægra hné. Fallist á að ábyrgðartryggjandi skyldi bæta helming tjónsins en stefnandi yrði að bera helming sjálfur vegna stórkostlegs gáleysis.
Stefnendur sýknaðir af kröfu um bætur vegna missis framfæranda.
Tryggingafélag dæmt til að greiða stefnanda að helmingi bætur úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar bifhjól sem hann ók lenti á bifreið.
F varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi er hann, á flótta undan lögreglu, keyrði aftan á bifreið og féll við það af bifhjóli sem hann ók. Deildu aðilar um það hvort F hefði með akstri sínum umrætt sinn sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og þannig fyrirgert rétti sínum til bóta úr slysatryggingu ökumanns sem V hf. hafði veitt vegna bifhjóls hans, sbr. 92. gr. umferðarlaga. Hæstiréttur féllst á það með héraðsdómi að F hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, sem leitt hefði til líkamstjóns hans og því skyldi hann sjálfur bera líkamstjón sitt að hálfu.
H krafðist skaðabóta úr hendi S vegna tjóns sem hann varð fyrir við akstur bifhjóls á Hafnargötu í Reykjanesbæ í júní 2004. Deila aðila laut einkum að því hvort H hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við akstur bifhjólsins og hvort miða ætti árslaun H, við ákvörðun bóta vegna varanlegrar örorku hans, við ákvæði 1. eða 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Um hið fyrrnefnda segir meðal annars í dómi Hæstaréttar að H hefði gert sér að leik að láta bifhjól sitt „prjóna“ og að slíkt aksturslag við þær aðstæður sem uppi voru fælu í sér stórkostlegt gáleysi. H hefði ekki sýnt fram á að hann hefði ekki misst stjórn á bifhjólinu af þessari ástæðu og að slysið yrði þannig ekki rakið til þessarar háttsemi hans. Bætur til H yrðu því lækkaðar og honum gert að bera sjálfur þriðjung tjóns síns vegna slyssins, með vísan til 2. mgr. 18. gr. þágildandi laga nr. 20/1954 um vátryggingasamninga. Um hið síðarnefnda segir meðal annars í dómi Hæstaréttar að á slysdegi hefði H verið 22 ára, hann hefði ekki lagt grunn að sérstökum starfsréttindum en hefði verið í föstu skiprúmi. Fyrir lægju upplýsingar um tekjur H áður en hann fékk fast skiprúm og þann tíma sem hann reyndi fyrir sér við eigin útgerð. Taldi dómurinn að H hefði sýnt fram á að tekjur hans hefðu hækkað til muna eftir að hann fékk fast skiprúm. Féllst Hæstiréttur á að beita ákvæði 2. mgr. 7. gr. við ákvörðun árslauna H og miðaði í því skyni við meðalatvinnutekjur manna við fiskveiðar á árinu 2004.
Stefnandi slasaðist við akstur bifhjóls síns. Tryggingafélagið féllst á bótarétt hans þannig að hann bæri sjálfur þriðjung síns vegna eigin sakar. Stefnandi andmælti þessu og taldi að hann hafi ekki sýnt af sér stórkostlegt gáleysi er hann slasaðist heldur hafi um óhapp verið að ræða. Dómarinn taldi hins vegar stórkostlegt gáleysi af stefnanda að aka mótorhjóli á umferðargötu innanbæjar með þeim hætti sem hann gerði og féllst á kröfu tryggingafélagsins um sýknu.
Á var ákærður fyrir hegningar- og umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifhjóli of hratt, ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu, ekið gegnum vegartálma og yfir á öfugan vegarhelming og að hafa ekið án nægilegrar aðgæslu og varúðar á flótta undan lögreglu, of hratt miðað við aðstæður og án þess að hafa nægilegt bil yfir í annað bifhjól, þannig að hann gat ekki brugðist við er hitt hjólið féll eftir að aka aftan á bifreið, heldur ekið yfir ökumann bifhjólsins, F. Voru brot Á talin varða við 219. gr. almennra hegningarlaga, auk nánar tilgreindra ákvæða umferðarlaga. Var Á talinn hafa gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök að öðru leyti en því að ekki þótti sannað að hann hafi ekið yfir F. Að gögnum málsins virtum og því að F hafði fallið í götuna eftir að hafa ekið aftan á bifreið var ekki talin komin fram sönnun þess að afleiðingar slyssins mætti rekja til þess að ákærði ók á F. Var Á því sýknaður af sakargiftum fyrir brot gegn 219. gr. almennra hegningarlaga, en sakfelldur fyrir brot gegn umferðarlögum. Við mat á refsingu hans var m.a. tekið mið af því að háttsemi hans var stórkostlega hættuleg öðrum vegfarendum og þess að hann hafði tvisvar áður hlotið sektarrefsingu fyrir of hraðan akstur á bifhjóli. Var refsing Á ákveðin fangelsi í 4 mánuði, en þar sem hann hafði tvívegis áður verið dæmdur fyrir háskalegan akstur þótti ekki fært að skilorðsbinda refsinguna. Þá var Á sviptur ökurétti í 3 ár og bifhjól hans gert upptækt.
Sakfellt fyrir brot gegn hegningarlögum og umferðarlögum með því að virða ekki biðskyldu með þeim afleingum að árekstur varð og líkamsmeiðingar hlutust af. Dæmt skilorðsbundið fangelsi og sekt, en hafnað kröfu um ökuréttarsviptingu.
Karlmaður sakfelldur fyrir nokkur umferðarlagabrot, meðal annars ölvunarakstursbrot, akstur sviptur ökurétti, að hafa ekið bifhjóli án nægjanlegrar aðgæslu eða varúðar með farþega án hlífðarfata, ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu, og á allt á 183 km hraða. Refsing dæmd 360.000 króna sekt og sviptur ökurétti í 2 ár og 4 mánuði frá birtingu dómsins að telja.
Deilt var um sakarskiptingu vegna umferðarslyss á Skagaströnd, en þar rákust saman bifreið og Motocross bifhjól. Ökumaður bifhjólsins slasaðist mikið. Báðir taldir bera ábyrgð á slysinu og sök skipt til helminga.
H krafðist viðurkenningar á bótarétti vegna óhapps sem hann varð fyrir en hann féll af bifhjóli sínu er hross hljóp að þjóðvegi nr. 1. Talið að vörslur hrossins hafi verið nægjanlegar og því voru umráðamenn þess sýknaðir af kröfu H.
J varð fyrir slysi er hann ók á bifhjóli suður Vesturlandsveg yfir brúna yfir Laxá í Kjós. J, sem var einn til frásagnar um tildrög slyssins, taldi höfuðorsök þess hafa verið lélegt ástand brúargólfsins, en bæði hafi verið gat á því og naglar staðið upp úr. Talið var, að það hefði staðið J næst að hlutast sem allra fyrst til um viðeigandi athugun á aðstæðum og nauðsynlegar mælingar, en ekki var við uppdrætti að styðjast í málinu, sem sýndu til dæmis staðsetningu og stærð gatsins á gólfinu. Ljósmyndir, sem kunningjar J tóku af brúargólfinu, þóttu ekki gefa óyggjandi upplýsingar um ofangreind atriði. J hefði ekki tilkynnt V um atvikið fyrr en allöngu síðar og væri því ekki um það að ræða að sérstök rannsókn hefði getað farið fram í kjölfar þess af hálfu V. Ágreiningslaust væri, að yfirborð vegar og brúar hefði verið rakt þegar óhappið varð og hefðu aðstæður því kallað á sérstaka varúð. Þegar gögn og atvik málsins voru virt var ekki talið, að J hefði tekist að sanna stórkostlegt gáleysi starfsmanna V eða að hann hefði ekki getað afstýrt slysi þótt hann hefði sýnt eðlilega varkárni, sbr. 2. mgr. 50. gr. vegalaga nr. 45/1994. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sýkna V af kröfum J.