Útivist varð af hálfu B, H ehf. og V í þinghaldi í héraði 11. apríl 2025. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að allir lögmenn hefðu staðfest boðun í framangreint þinghald en hvorki mætt til þinghaldsins né boðað forföll, þar á meðal lögmaður B, eins og héraðsdómari hafði fyrirfram gert ráð fyrir. Þar sem þingsókn féll niður af hálfu B hefði héraðsdómara borið að fara svo að sem segir í b-lið 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og fella málið niður nema um lögmæt forföll hefði verið að ræða í skilningi 2. mgr., sbr. 1. mgr. 97. gr. sömu laga, en í þingbók málsins kæmi ekkert fram um að svo hefði verið og heldur ekki í svari lögmanna aðila til héraðsdóms. Ef sú hefði verið raunin hefði dómara borið að fresta málinu og boða til nýs þinghalds, sbr. 3. mgr. sömu greinar. Héraðsdómari hefði hvorugt gert. Væri því óhjákvæmilegt að ómerkja meðferð málsins frá og með fyrrgreindu þinghaldi 11. apríl 2025 og leggja fyrir héraðsdóm að taka það til meðferðar á ný.
Útivist varð af hálfu L, K og F í þinghaldi í héraði 21. mars 2023. Í úrskurði Landsréttar kom fram að allir lögmenn aðila hefðu boðað forföll í þinghaldið, þar með talinn lögmaður L. Þar sem þingsókn hefði fallið niður af hálfu L hefði héraðsdómara borið að fara svo að sem segði í b-lið 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og fella málið niður nema um lögmæt forföll hefði verið að ræða í skilningi 2. mgr., sbr. 1. mgr. 97. gr. sömu laga en í þingbók kæmi ekkert fram um að svo hefði verið. Ef sú hefði verið raunin hefði dómara borið að fresta málinu og boða til nýs þinghalds, sbr. 3. mgr. sömu greinar. Héraðsdómari hafi gert hvorugt. Væri því óhjákvæmilegt að ómerkja meðferð málsins frá og með fyrrgreindu þinghaldi 21. mars 2023 og leggja fyrir héraðsdóm að taka það til löglegrar meðferðar.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kamilla Kjerúlf saksóknarfulltrúi)
gegn
Benedikt Torfa Ólafssyni Zoéga (
Guðmundur St. Ragnarsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir umferðar- og fíkniefnlagabrot. Um var að ræða rof á skilorði fyrra dóms sem var dæmt upp, ákærði dæmdur í 5 mánaða fangelsi og sviptur ökruétti í 5 ár.
Eiríkur Jónsson (
Ólafur Björnsson lögmaður)
gegn
Sleipni h/f eða óþekktum rétthafa (enginn)
E höfðaði mál gegn hlutafélaginu S, sem var þinglýstur eigandi vatnsréttinda í Hvítá fyrir landi jarða E, eða óþekktum rétthafa þeirra réttinda, og var stefnan birt í Lögbirtingablaði á grundvelli 89. gr. laga nr. 91/1991. Við þingfestingu málsins var ekki sótt þing af hálfu stefndu. Í héraði var málinu vísað frá dómi án kröfu vegna vanreifunar og kærði E úrskurðinn til Landsréttar. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að E ætti rétt á því að fá úrlausn um réttindi sín sem tengdust eignarhaldi hans á jörðunum fyrir dómstóli. Til að fá úrlausn um þá hagsmuni væri honum rétt að beina máli sínu að hinu umrædda félagi S sem enn væri skráð í þinglýsingabók sem handhafi vatnsréttinda í H fyrir landi jarða E, þótt óvissa væri um aðildarhæfi þess, en jafnframt að mögulegum öðrum rétthöfum sem kynnu að hafa öðlast þau réttindi sem kröfugerð hans lyti að. Heimild 89. gr. laga nr. 91/1991 þótti eiga hér við þannig að birta hafi mátt stefnu málsins í Lögbirtingarblaði. Loks var ekki talið að málatilbúnaði E í stefnu væri svo ábótavant í skilningi 1. mgr. 80. gr. sömu laga að varðaði frávísun málsins án kröfu. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Útivist varð af hálfu A í þinghaldi í héraði 13. desember 2022. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti skýrði lögmaður A fjarveru í greindu þinghaldi á þann veg að lögmaðurinn hefði ranglega skráð hjá sér að þinghaldið yrði háð 14. sama mánaðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að áðurgreind ástæða fyrir fjarveru lögmanns A gæti hvorki talist til lögmætra forfalla í skilningi 1. mgr. 97. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála né yrði henni jafnað til slíkra forfalla. Þegar þingsókn hefði fallið niður af hálfu A hefði héraðsdómara borið að fara svo að sem segði í b-lið 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 og fella málið niður en afstaða lögmanns S hf. hefði engu getað breytt í því efni. Þetta hefði héraðsdómari ekki gert og væri því óhjákvæmilegt að ómerkja meðferð málsins frá og með fyrrgreindu þinghaldi 13. desember 2022 og leggja fyrir héraðsdóm að taka það til löglegrar meðferðar.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem fallist var á beiðni H um endurupptöku málsins fyrir héraðsdómi á grundvelli b-liðar 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála en útivist hafði orðið af hálfu H í héraði. Hæstiréttur vísaði til þess að tímafrestur til endurupptöku samkvæmt 1. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 hefði verið liðinn þegar endurupptökubeiðni barst. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að engir þeir annmarkar hefðu verið á málatilbúnaði þrotabús A ehf. sem hefðu átt að varða frávísun málsins frá héraðsdómi. Hefði skilyrðum 1. mgr. 113. gr., sbr. 1. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 til að dæma málið sem útivistarmál eftir kröfum og málatilbúnaði þrotabús A ehf. verið fullnægt. Skilyrðum b- og c-liða 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 til endurupptöku málsins var því ekki fullnægt. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og kröfu H um endurupptöku málsins hafnað.
Ákæruvaldið (Gunnhildur Anna Alfonsdóttir saksóknarfulltrúi) gegn
Guðmundi Jóhannesi Guðmundssyni
Ákærði var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og gert að sæta 30 daga fangelsi og að greiða 120.000 króna sekt. Þá var hann sviptur ökurétti ævilangt og gert að greiða sakarkostnað.
Íslenska útflutningsmiðstöðin ehf (
Ólafur Eiríksson lögmaður)
gegn
Sykes Seafood Ltd (enginn)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Í ehf. gegn S Ltd. var vísað frá dómi án kröfu á þeim grundvelli að Í ehf. hefði hvorki lagt fram gögn sem sýndu hvaða reglur giltu um stefnubirtingar í Bretlandi, né staðfestingu á því að stefna Í ehf. gegn S Ltd. hefði verið birt með lögmætum hætti þar í landi í samræmi við ákvæði 90. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. einnig 5. og 15. gr. Haagsamningsins um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum frá 15. nóvember 1965. Í úrskurði Landsréttar kom fram að Í ehf. hefði lagt fram með kæru sinni til réttarins ný skjöl samkvæmt heimild í 2. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 og taldi dómurinn nægilega sannað að um væri að ræða gildandi reglur um stefnubirtingar í Bretlandi. Var það niðurstaða Landsréttar að þar sem fyrir lægi samkvæmt gögnum málsins, að Í ehf. hefði sent S Ltd. stefnu með pósti á skráð heimilisfang S Ltd. þar sem stefnan hefði verð móttekin með undirritun, hefði stefna Í ehf. verið birt með lögmætum hætti samkvæmt enskum birtingarreglum og 1. mgr. 90. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem Í ehf. hefði við meðferð málsins fyrir Landsrétti bætt úr þeim annmörkum sem leiddu til frávísunar þess frá héraðsdómi var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
Ákæruvaldið (Eyþór Þorbergsson aðstoðarsaksóknari) gegn
Auðuni Má Trampe
Ákærði sakfelldur fyrir þjófnað.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Elín Hrafnsdóttir aðstoðarsaksóknari) gegn
Nauris Golubeckis
Ákærði var dæmdur fyrir umferðarlagabrot.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B og C til réttargæslu var vísað frá dómi án kröfu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með þeim dómkröfum sem hafðar voru uppi í stefnu í héraði leitaðist A í reynd við að hnekkja þinglýstri eignarheimild B að 50% eignarhluta í tilgreindri fasteign. Yrði því að gera nokkuð ríkar kröfur til sönnunar þótt um útivistarmál væri að ræða. Ekki hefðu verið færð fram viðhlítandi sönnunargögn til stuðnings þeim málsástæðum sem byggt var á í stefnu. Var því fallist á með héraðsdómi að málið væri svo vanreifað af hálfu A að varða ætti frávísun þess án kröfu, sbr. g-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Elín Hrafnsdóttir aðstoðarsaksóknari) gegn
Ívari Heimissyni
Ákærði sakfelldur fyrir ítrekuð umferðarlagabrot og gert að sæta fangelsi í fjóra mánuði. Sviptur ökurétti ævilangt.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (Elín Hrafnsdóttir aðstoðarsaksóknari) gegn
Þórhalli Páli Halldórssyni
Ákærði sakfelldur fyrir umferðar- og fíkniefnabrot og gert að greiða sekt og sæta upptöku fíkniefna. Áréttuð var ævilöng svipting ökuréttar ákærða.
Máli L hf. á hendur G var sjálfkrafa vísað frá Landsrétti þar sem ekki hafði verið gætt að afla þyrfti áfrýjunarleyfis samkvæmt 3. mgr. 142. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
B höfðaði mál gegn A og krafðist þess að hún færi ein með forsjá tveggja dætra þeirra. Þingsókn féll niður af hálfu A fyrir héraðsdómi eftir að hann skilaði greinargerð sinni og var málið dæmt í samræmi við 3. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði verið leiðbeint með fullnægjandi hætti um þau úrræði sem honum hefðu staðið til boða eftir að þingsókn féll niður af hans hálfu. Samkvæmt 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 hefði A eftir að héraðsdómur gekk ekki getað áfrýjað dóminum nema með gagnáfrýjun ef slík staða hefði verið uppi. Þess í stað hefði A getað leitað endurupptöku málsins í héraði eftir ákvæðum XXIII. kafla laganna. Skilyrði til málskots af hálfu A hefðu því brostið og var málinu vísað frá Landsrétti.
Með hinum áfrýjaða dómi, sem kveðinn var upp sem útivistardómur með vísan til 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008, var ákærði sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa á tilteknum stað og tíma ekið bifreið sviptur ökurétti og án þess að nota öryggisbelti. Landsréttur vísaði til þess að við þingfestingu málsins hefði verið mættur lögmaður sem skipaður hafi verið verjandi ákærða og málinu frestað til fyrirtöku 2. desember 2015. Með því að ekki lá fyrir að ákærði hefði vitað af því þinghaldi væri ekki unnt að líta svo á að útivist hefði orðið af hálfu ákærða við fyrirtöku málsins 2. desember 2015 þannig að skilyrði hafi verið til að fella dóm á málið eftir ákvæðum 161. gr. laga nr. 88/2008, sbr. 24. gr. laga nr. 78/2015. Dómur héraðsdóms var því ómerktur ásamt meðferð málsins frá og með þinghaldi 2. desember 2015 og málinu vísað heim í hérað til nýrrar meðferðar.
X var gefið að sök umferðarlagabrot með því að hafa ekið undir áhrifum áfengis. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur og dómur lagður á málið að honum fjarstöddum eftir 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt 2. mgr. 161. gr. sömu laga gat X ekki áfrýjað slíkum dómi, en þess í stað yrði leitað endurupptöku eftir reglum XXIX. kafla laganna. Var málinu því vísað frá Hæstarétti án kröfu.
X var gefið að sök umferðarlagabrot með því að hafa ekið undir áhrifum fíkniefna og án þess að hafa öðlast ökurétt. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur og dómur lagður á málið að honum fjarstöddum eftir 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt 2. mgr. 161. gr. sömu laga gat X ekki áfrýjað slíkum dómi, en þess í stað yrði leitað endurupptöku eftir reglum XXIX kafla laganna. Var málinu því vísað frá Hæstarétti án kröfu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A hf. gegn G og S var vísað frá dómi. Af hálfu G og S var ekki sótt þing við þingfestingu málsins. Í dómi Hæstaréttar kom fram að engir gallar væru á málatilbúnaði sem varðað gætu frávísun þess af sjálfsdáðum. Samkvæmt 1. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 hafi dómara því borið að dæma málið á hendur G og S eftir kröfum og málatilbúnaði A hf. að því leyti sem var samrýmanlegt framkomnum gögnum.
I ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta. I ehf. sótti ekki þing í héraði þegar krafa um gjaldþrotaskipti var þar til meðferðar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að allt frá dómi Hæstaréttar 9. desember 1992 í máli nr. 427/1992, hafi ítrekað verið slegið föstu í dómum réttarins að skýra bæri kæruheimild í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þannig yrði úrskurður um gjaldþrotaskipti ekki kærður til Hæstaréttar ef útivist hefði orðið af hálfu skuldara í héraði, heldur yrði hann að leita endurskoðunar slíks úrskurðar með kröfu um endurupptöku máls fyrir héraðsdómi samkvæmt 1. mgr. 137. gr. síðarnefndu laganna. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.
K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta. K sótti ekki þing í héraði þegar krafa um gjaldþrotaskipti var þar til meðferðar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að allt frá dómi Hæstaréttar 9. desember 1992 í máli nr. 427/1992, hafi ítrekað verið slegið föstu í dómum réttarins að skýra bæri kæruheimild í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þannig yrði úrskurður um gjaldþrotaskipti ekki kærður til Hæstaréttar ef útivist hefði orðið af hálfu skuldara í héraði, heldur yrði hann að leita endurskoðunar slíks úrskurðar með kröfu um endurupptöku máls fyrir héraðsdómi samkvæmt 1. mgr. 137. gr. síðarnefndu laganna. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.
Hæstiréttur taldi að héraðsdómara hefði borið að taka málið til dóms í þeim búningi sem það hefði verið í þegar þingsókn féll niður af hálfu J og meðstefndu í héraði, sbr. 2. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda lá ekkert fyrir um að lögmæt forföll hefðu hindrað mætingu af þeirra hálfu, sbr. 97. gr. sömu laga. Var meðferð málsins því ómerkt frá og með þeim degi er útivist varð, að því er varðar J, og lagt fyrir héraðsdóms að taka málið til löglegrar meðferðar, en meðstefndu í héraði áttu ekki aðild að málinu fyrir Hæstarétti og varð því ekki hróflað við héraðsdóminum að því er þá snerti.
Ákæruvaldið (
Kolbrún Benediktsdóttir settur saksóknari)
gegn
Aldísi Ósk Egilsdóttur (
Sveinn Andri Sveinsson hrl)
A var sakfelld fyrir akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna í máli sem dæmt var í héraði samkvæmt heimild í 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Ákæruvaldið krafðist mildunar refsingar fyrir Hæstarétti. A hafði áður gerst sek um akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna en var þá ekki fullra 18 ára. Refsing hennar var því ákveðin eins og um fyrsta brot væri að ræða og hún talin hæfileg 140.000 krónur í sekt. Eldra brot A gat í ljósi 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ekki haft ítrekunaráhrif í samræmi við 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Fór því um ökuréttarsviptingu A eftir 4. mgr. ákvæðisins en ekki 6. mgr. þess og henni gert að sæta sviptingu ökuréttar í 12 mánuði.
X var gefið að sök umferðarlagabrot með því að hafa ekið undir áhrifum fíkniefna og án þess að hafa ökuskírteini meðferðis. Með dómi héraðsdóms var X sakfelld og dómur lagður á málið að henni fjarstaddri samkvæmt heimild í 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Samkvæmt 2. mgr. 161. gr. sömu laga gat X ekki áfrýjað slíkum dómi, en þess í stað leitað endurupptöku eftir reglum XXIX kafla laganna. Var málinu því vísað frá Hæstarétti án kröfu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli GÞ gegn B, GK, Þ og Á var vísað frá dómi. Við þingfestingu málsins sótti GK þing en ekki B, Þ og Á. Samkvæmt 1. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 hafi dómara því borið að dæma málið á hendur B, Þ og Á eftir kröfum og málatilbúnaði GÞ að því leyti sem var samrýmanlegt framkomnum gögnum nema gallar væru á málinu sem vörðuðu frávísun án kröfu. Við málsmeðferðina gagnvart þeim hafi dómari ekki getað, svo sem hann gerði, byggt á vörnum sem fram höfðu komið af hálfu GK. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar.
X (sjálfur) gegn
sýslumanninum á Selfossi (enginn)
X kærði úrskurð héraðsdómara þar sem bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta. X sótti ekki þing í héraði þegar krafa um gjaldþrotaskipti var tekin fyrir. Í dómi Hæstaréttar kom fram að því hafi ítrekað verið slegið föstu í dómum réttarins að skýra verði kæruheimild í 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 með hliðsjón af 4. mgr. 96. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þannig að úrskurður um gjaldþrotaskipti verði ekki kærður til Hæstaréttar ef útivist hefur orðið af hálfu skuldarans í héraði, heldur verði hann að leita endurskoðunar slíks úrskurðar með kröfu um endurupptöku máls fyrir héraðsdómi samkvæmt 1. mgr. 137. gr. síðarnefndu laganna. Var málinu því vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.
J kærði úrskurð héraðsdóms og krafðist þess að stefna í máli hans gegn G yrði þinglýst á tiltekna fasteign. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, segir að þegar litið væri til þeirra atriða sem fram væru komin um ágreiningsefni málsins væri ekki talið að fullnægt væri skilyrðum 1. mgr. 28. gr. þinglýsingarlaga nr. 39/1978 til að fallast mætti á kröfu J um þinglýsingu stefnunnar. Var kröfu hans um þinglýsingu stefnunnar því hafnað. J krafðist þess einnig fyrir Hæstarétti að ógiltur yrði frestur sem héraðsdómari ákvað í málinu og að tekin yrði til greina krafa hans fyrir héraðsdómi um að málið yrði dómtekið. Við fyrirtöku málsins í héraði um kröfu J um þinglýsingu á stefnu og uppkvaðningu úrskurðar um þá kröfu var ekki mætt af hálfu G. Í dómi Hæstaréttar segir að líta verði svo á að í kröfu J um dómtöku málsins hafi falist mótmæli við því að G yrði veittur frestur til að skila greinargerð í málinu. Hafi héraðsdómara borið að kveða upp úrskurð um hvort fresta ætti málinu, sbr. h. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991. Hann hafi ekki gert það heldur hafnað kröfunni með ákvörðun um að málið skyldi dómtaka. Réttmæti þeirrar ákvörðunar væri hins vegar ekki til úrlausnar fyrir Hæstarétti sbr. 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991.
Ákæruvaldið (Birkir Már Magnússon fulltrúi) gegn
Jóni Birki Jónssyni (enginn)
Karmaður sakfelldur og gert að greiða sekt fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni.
Bifreiðir. Svipting ökuréttar. Útivist í héraði. Akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Ítrekunaráhrif. A var sakfelldur fyrir akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna í máli, sem dæmt var í héraði samkvæmt heimild í 1. mgr. 126. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. A krafðist mildunar refsingar fyrir Hæstarétti. Niðurstaða héraðsdóms um viðurlög byggðist öðrum þræði á matsgerð tveggja sérfræðinga um magn ávana- og fíkniefna í blóði og þvagi A. Málsmeðferðin í héraði leyfði ekki að sérfræðingarnir kæmu fyrir dóm til að staðfesta matsgerðina og svara spurningum um hana. Talið var að ekki yrði með vissu ráðið af málsgögnum hvernig meta skyldi það magn fíkniefna sem mældist í líkama A og var óvissa um það metin A í hag. Hann hafði áður gerst sekur um ölvunarakstur en þá ekki náð18 ára aldri. Refsing hans var því ákveðin eins og um fyrsta brot væri að ræða og hún talin hæfileg 140.000 króna sekt. Eldra brot A gat í ljósi 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ekki haft ítrekunaráhrif í samræmi við 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Fór því um ökuréttarsviptingu A eftir 4. mgr. ákvæðisins en ekki 6. mgr. þess og honum gert að sæta 12 mánaða sviptingu ökuréttar.
Síminn hf (
Andri Árnason hrl)
gegn
Jóhanni Má Sigurbjörnssyni (Sjálfur ólöglærður)
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda fyrir þjónustu varðandi síma. Þingsókn féll niður af hálfu stefnda og var hann dæmdur til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð með vöxtum og málskostnaði.
K krafði D um greiðslu eftirstöðva kaupverðs og dráttarvaxta vegna tiltekinna viðskipta. Fyrir Hæstarétti var ekki ágreiningur um hverjar væru eftirstöðvar kaupverðs en aðila greindi á um dráttarvexti. Af hálfu D var sótt þing við þingfestingu málsins í héraði en þingsókn féll síðar niður án þess að varnir kæmu fram af hálfu félagsins. D gagnáfrýjaði málinu á grundvelli 4. mgr. 96. gr. eml. Gegn mótmælum K komust kröfur og málsástæður D ekki að fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 163. gr. eml. Frá upphafi viðskipta, sem stóðu í nærfellt tvö og hálft ár, voru vörusendingar frá K afhentar D án greiðslu kaupverðs en D greiddi síðan K eftirá. Með hliðsjón af gögnum málsins var ekki talið að gjalddagi einstakra reikninga hafi verið umsaminn eða fyrirfram ákveðinn. Fór því um upphafstíma dráttarvaxta samkvæmt 3. mgr. 9. gr. þágildandi vaxtalaga. K krafði farmflytjandann F jafnframt um greiðslu eftirstöðva og dráttarvaxta vegna viðskiptanna þar eð hann hefði afhent vörur til D í heimildarleysi án þess að krefjast greiðslu. Farmflytjandinn F krafðist sýknu af kröfu K m.a. á grundvelli þess að krafan væri fyrnd samkvæmt 29. gr. laga nr. 24/1982, en K taldi hinn skamma fyrningarfrest þess ákvæðis ekki taka til kröfunnar og væri hún því ófyrnd. Talið var að 29. gr. tæki til krafna er stöfuðu af óheimilli afhendingu farms án heimtu greiðslu fyrir hana samkvæmt fylgibréfi. Þá varð ekki annað ráðið af reglum félags vöruflytjenda, sem K taldi að gilda ættu í viðskiptum aðila, en að þær væru til fyllingar ákvæðum laga nr. 24/1982 varðandi ábyrgð flytjanda en kæmu ekki í stað þeirra. Samkvæmt því var F sýknaður af kröfum K.
Aðilar deildu um forsjá barns. Í héraði lagði M fram yfirlýsingu sína þar sem fram kom að hann væri samþykkur því að Barnaverndarnefnd Reykjavíkur fæli nafngreindum hjónum varanlegt fóstur dóttur hans, svo og að þau færu með forsjá hennar. Í tengslum við þetta lýsti lögmaður, sem fór með málið fyrir M í héraði, þeirri skoðun að M ætti ekki lengur að eiga aðild að því, þar sem framangreind yfirlýsing hans fæli í sér forsjársamning, sem leiddi til aðildarskorts hans. Upp frá þessu var ekki sótt þing af hálfu M en málið rekið áfram milli stefndu. Talið var að samkvæmt 4. mgr. 96. gr. laga um meðferð einkamála hafi M að svo búnu ekki getað áfrýjað héraðsdómi nema með gagnáfrýjun, en endurskoðunar hafi hann getað leitað á dóminum með endurupptöku málsins í héraði. Því hafi brostið skilyrði til málskots M og var málinu vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.
Tryggvi G. Sveinbjörnsson gegn
Sparisjóði Reykjavíkur og nágrennis
Að kröfu S var bú T tekið til gjaldþrotaskipta. Sótti T ekki þing í héraði þegar krafa S var tekin fyrir og brast því heimild til kæru máls, sbr. dóm Hæstaréttar 1992:2028. Málinu var af þeim sökum vísað frá Hæstarétti.
Eigendur jarðanna T og Tb höfðu átt í málaferlum við sveitarfélag vegna heitavatnsréttinda og einnig vegna úrskurðar landskiptanefndar. Eigandi T greiddi einn allan kostnað, sem af máferlunum hlaust. Taldi hann eigendum Tb skylt að endurgreiða sér 2/3 af kostnaðinum af þessum málum í réttu hlutfalli við stærðir býlanna. Þar sem Tb hafði skipt um eigendur á meðan á málarekstri þessum stóð, stefndi hann bæði fyrri og núverandi eigendum til greiðslu. Stefndu höfðuðu gagnsök í málinu og gerðu kröfur, bæði til skuldajöfnuðar og sjáfstæðs dóms. Kom fram í gagnstefnu að viðurkennd væri skuld að ákveðinni fjárhæð. Gagnsökin var síðar felld niður vegna útivistar gagnstefnenda. Við úrlausn málsins í héraði var litið til fyrrnefndrar yfirlýsingar í gagnstefnunni og stefndu dæmdir til að greiða þá fjárhæð sem þar var viðurkennd. Hins vegar þóttu stefnendur ekki hafa sýnt fram á greiðsluskyldu eigenda Tb umfram það og var því frekari kröfum þeirra hafnað. Eigendur Tb kröfðust frávísunar fyrir Hæstarétti en þar sem þeir höfðu fallið frá frávísunarkröfu sinni í héraði var eingöngu litið til þeirra ástæðna sem vörðuðu frávísun ex officio. Kom því ekki til skoðunar sú frávísunarástæða að ekki væri með réttu samlagsaðild með þeim. Málatilbúnaður stefnanda þótti á hinn bóginn ekki svo óskýr að varðaði frávísun án kröfu og var héraðsdómu staðfestur.