Dómstólaleit

Að kröfu A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði Landsréttar var ákveðið að A skyldi greiða B málskostnað fyrir Landsrétti, sbr. 2. mgr. 130. gr. sömu laga.

Með hinum kærða úrskurði var málið fellt niður að kröfu Ó, og H og Á úrskurðaður málskostnaður úr hans hendi. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um skyldu Ó til greiðslu málskostnaðar og umfang hans. Ó byggði sérstaklega á því að þar sem héraðsdómari hefði hagað meðferð málsins með þeim hætti að kveða upp úrskurð þar sem hann hafnaði kröfu Ó um að víkja sæti eftir að aðalmeðferð málsins hófst hefði Ó ekki verið unnt að kæra úrskurðinn til Landsréttar. Af því hefði leitt að honum hefði verið nauðugur einn sá kostur að fella málið niður. Við svo sérstakar aðstæður bæri að fella málskostnað niður milli aðila. Í úrskurði Landsréttar kom fram að héraðsdómari hefði að réttu lagi átt að kveða upp úrskurð um hæfi sitt áður en aðalmeðferð málsins hófst en þar sem málið hefði í kjölfarið verið fellt niður að kröfu Ó gæti sá annmarki ekki haft áhrif á úrlausn kærumálsins fyrir Landsrétti. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna um skyldu Ó til greiðslu málskostnaðar til H og Á. Við mat á fjárhæð málskostnaðar leit Landsréttur til þess að varnir H og Á hefðu tekið mið af ítarlegri héraðsdómsstefnu Ó, auk þess sem Ó hefði krafist þess að málið yrði fellt niður eftir að aðalmeðferð þess hófst og allri undirbúningsvinnu lögmanns H og Á var lokið. Að því gættu og að virtu umfangi málsins að öðru leyti var málskostnaður til handa H og Á í héraði ákveðinn 2.000.000 króna.

Með hinum kærða úrskurði hafði mál A á hendur B verið fellt niður, en málskostnaður látinn niður falla. Fyrir Landsrétti krafðist B þess að honum yrði úrskurðaður málskostnaður vegna meðferðar málsins í héraði. Landsréttur leit meðal annars til þess að með rekstri málsins hefði A í engu fengið framgengt dómkröfum sínum og því þættu ekki efni til að víkja frá fyrirmælum 2. mgr. 130. gr. laga nr. 19/1991 um að stefnanda skyldi gert að greiða stefnda málskostnað ef mál væri fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efndi þá skyldu sem hann væri krafinn um í máli. Var A því gert að greiða B málskostnað fyrir héraðsdómi og kærumálskostnað.

Að kröfu V og A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr., laga nr. 91/1991. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður A greiddist úr ríkissjóði.

Að kröfu A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr. laga nr. 91/1991. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður A greiddist úr ríkissjóði.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem ágreiningsmál vegna starfa B sem skiptastjóri dánarbús var fellt niður og A gert að greiða málskostnað.

Að beiðni I ohf. og D AG var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði Landsréttar var ákveðið að hvor aðili fyrir sig bæri sinn kostnað af rekstri málsins í héraði og fyrir Landsrétti, sbr. 3. mgr. 130. gr. sömu laga.

A höfðaði mál á hendur R, B og C og krafðist þess að dómsátt um afsal forsjár dóttur hennar yrði felld úr gildi og henni falin forsjá barnsins. Undir rekstri málsins í héraði var aflað skriflegra svara matsmanns um hvort aðstæður A væru breyttar og hvort sterkar líkur væru á að hún væri fær um að fara með forsjá barnsins. Að fengnum svörum matsmanns óskaði A eftir því að málið yrði fellt niður án kostnaðar og henni ákvarðaður gjafsóknarkostnaður. Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfu A um niðurfellingu málsins, sbr. c-lið 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, og kveðið á um málskostnað að fjárhæð 1.000.000 króna til handa R og 800.000 krónur til handa B og C. Þá var jafnframt kveðið á um gjafsóknarkostnað til handa A að fjárhæð 800.000 krónur. A kærði úrskurð héraðsdóms og krafðist þess að R, B og C yrði gert að greiða henni málskostnað í héraði og fyrir Landsrétti. Landsréttur byggði á því að engin efni væru til að víkja frá fyrirmælum 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 við ákvörðun málskostnaðar en taldi hæfilegt að A yrði gert að greiða R 400.000 krónur í málskostnað í héraði og B og C 200.000 krónur hvoru um sig. Gjafsóknarkostnaður A í héraði var jafnframt ákvarðaður 1.200.000 krónur. Loks var kærumálskostnaður felldur niður.

E höfðaði mál á hendur S ehf., S og Í ehf. og krafðist þess að sameiginleg skaðabótaskylda þeirra yrði viðurkennd vegna svalaglugga í íbúð hans. Í þinghaldi undir rekstri málsins í héraði felldi E niður málið og krafðist Í ehf. ásamt S ehf. og S málskostnaðar. Með hinum kærða úrskurði var málið fellt niður og málskostnaður milli aðila einnig felldur niður. Í ehf. kærði úrskurð héraðsdóms til Landsréttar og krafðist málskostnaðar í héraði og kærumálskostnaðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri það meginregla að stefnanda máls í héraði yrði gert að greiða stefnda málskostnað þegar mál væri fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efndi þá skyldu sem hann væri krafinn um í máli. Var ekki talið að aðstæður hefðu breyst í málinu frá því að E höfðaði það og þar til að hann felldi það niður. Eins og málið lá fyrir þóttu því ekki standa rök til að víkja frá meginreglu 2. mgr. 130. gr. og var E gert að greiða Í ehf. málskostnað í héraði og kærumálskostnað.

Að beiðni S var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 166. gr., laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði Landsréttar var S gert að greiða R málskostnað, sbr. 2. mgr. 130. gr. sömu laga.

A og B sóttu ekki þing við aðalmeðferð málsins. Sótt var þing af hálfu Ú og Í og málskostnaðar krafist úr hendi A og B. Með vísan til 2. mgr. 157. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var málið fellt niður. A og B var gert að greiða Í og Ú málskostnað fyrir Landsrétti.

J höfðaði mál á hendur H og krafðist þess að henni yrði gert skylt að gefa út afsal til hans fyrir 10% eignarhlut sínum í tiltekinni fasteign en til vara að viðurkenndur yrði óskiptur eignarréttur hans að allri fasteigninni. Undir rekstri málsins var eignin seld og gaf H þá eftir tilkall til hlutdeildar í söluandvirði eignarinnar. Málið var í kjölfar þessa fellt niður og aðilar látnir bera hvor sinn málskostnað. Landsréttur rakti að í hinum kærða úrskurði væri gerð grein fyrir því hvernig staðið hefði verið að kaupum á fasteigninni á sínum tíma, þar á meðal aðkomu H að þeim sem móðir þáverandi unnustu J, tildrögum málshöfðunar J og atvikum sem leiddu til þess að málið var fellt niður. Vegna lána sem tekin hefðu verið við kaup á fasteigninni, sem aðilar báru óskipta ábyrgð á, hefði H haft augljósa hagsmuni af málsúrslitum. Við niðurfellingu málsins hefði hún verið leyst undan þeirri ábyrgð. Að öllum þessum atvikum virtum þóttu ekki efni til að hrófla við niðurstöðu héraðsdóms um málskostnað. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur og kærumálskostnaður felldur niður.

Málið var fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr., laga nr. 91/1991 að kröfu A slf. B lést undir rekstri málsins og tók dánarbú hans við aðild í samræmi við 2. mgr. 22. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Upplýst var að dánarbúið myndi ekki láta málið til sín taka fyrir Landsrétti og féll þingsókn af hálfu dánarbúsins niður. Í samræmi við meginreglu 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 2. mgr. 157. gr. og 166. gr. sömu laga, var A slf. og dánarbúi B gert að greiða C málskostnað fyrir Landsrétti.

Að kröfu A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr., laga nr. 91/1991. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður A greiddist úr ríkissjóði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring yrði felld úr gildi. Málið var fellt niður í kjölfar þess að lögmaður sóknaraðila afturkallaði kæruna þar sem nauðungarvistun hafði verið aflétt.

Með úrskurði héraðsdóms í máli A á hendur TM tryggingum hf. var málið fellt niður og málskostnaður á milli aðila felldur niður. Að virtum atvikum málsins taldi Landsréttur rök standa til þess að víkja frá meginreglu 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um að stefnanda máls í héraði verði gert að greiða stefnda málskostnað þegar mál er fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efni þá skyldu sem hann er krafinn um í málinu. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Málið var fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr. laga nr. 91/1991. Að kröfu E, S, N og S og í samræmi við 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. sömu laga var þb. C ehf. gert að greiða þeim málskostnað fyrir Landsrétti.

Að kröfu A var málið fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr., laga nr. 91/1991. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður A greiddist úr ríkissjóði.

Kært var ákvæði úrskurðar héraðsdóms þar sem T o.fl. var gert að greiða 1984 ehf. málskostnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þó ekki yrði talið að 1984 ehf. hefði leyst af hendi þá skyldu sem hann hefði verið krafinn um í málinu í skilningi a-liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála yrði við úrlausn ágreinings um málskostnað ekki fram hjá því litið að þegar héraðsdómari felldi málið niður hefði verið áþekk staða uppi og sú sem T o.fl. stefndu að með lögbannskröfu sinni. Jafnframt yrði að horfa til þess að 1984 ehf. kaus að taka til varna gegn þeirri kröfu T o.fl. Að þessu athuguðu þótti rétt, eins og hér stóð sérstaklega á og að gættum ákvæðum 1. til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, sbr. 1. mgr. 35. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og 1. mgr. 91. gr. laga nr. 90/1989 um aðför, að málskostnaður í héraði og kærumálskostnaður félli niður.

Að kröfu A var mál hennar á hendur M fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr. og 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður.

Að kröfu A var mál hennar á hendur B fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr. og 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður felldur niður en kveðið á um að gjafsóknarkostnaður B greiddist úr ríkissjóði.

D og U höfðuðu mál á hendur I og R. D og U kröfðust þess í þinghaldi að málið yrði fellt niður þar sem I og R hefðu að hluta leyst af hendi þá skyldu sem þau væru krafin um í málinu. Þá kröfðust D og U málskostnaðar úr hendi I og R með vísan til 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. I og R höfnuðu því að þau hefðu uppfyllt nokkra þá skyldu sem þau væru krafin um, heldur hefðu þau farið að tilgreindum úrskurði Persónuverndar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að I og R hefðu í þýðingarmiklu atriði komið til móts við kröfur D og U. Var því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að málskostnaður milli aðila félli niður.

Að kröfu A var mál hennar á hendur BR fellt niður fyrir Landsrétti, sbr. c-lið 1. mgr. 105. gr. og 1. mgr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, en ákvörðun um málskostnað og gjafsóknarkostnað var lögð í úrskurð Landsréttar. Með úrskurði Landsréttar var málskostnaður milli aðila látinn niður falla en fallist var á kröfu A um að gjafsóknarkostnaður hennar skyldi greiðast úr ríkissjóði.

Að kröfu A var mál hans á hendur B fellt niður fyrir Landsrétti, sbr. c-lið 1. mgr. 105. gr. og 1. mgr. 166. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að kröfu B og í samræmi við 2. mgr. 130. gr. sömu laga var A gert að greiða B málskostnað fyrir Landsrétti.

Með úrskurði héraðsdóms í máli A á hendur TM hf. var málið fellt niður en kveðið var á um málskostnað með nánar tilgreindum hætti. TM hf. kærði úrskurðinn og krafðist lækkunar á tildæmdum málskostnaði. Í úrskurði Landsréttar var litið til þess að TM hf. hefði þegar greitt A útlagðan kostnað vegna matsgerðar sem hann aflaði í málinu auk innheimtuþóknunar í tengslum við gerð sáttar um greiðslu skaðabóta. Með vísan til þess og með hliðsjón af umfangi málsins var fallist á lækkun málskostnaðar TM hf. og þóknunar lögmanns A.

B höfðaði mál á hendur A sem varðaði fjárslit vegna hjónaskilnaðar þeirra. Við aðalmeðferð málsins tókst með aðilum réttarsátt en ágreiningur þeirra um málskostnað var lagður í úrskurð héraðsdóms. Í hinum kærða úrskurði var komist að þeirri niðurstöðu að í ljósi úrslita málsins þætti rétt að hvor aðili bæri sinn hluta af kostnaði málsins. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar.

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem mál hans gegn V hf. var fellt niður og V hf. gert að greiða A málskostnað. Fyrir Landsrétti krafðist A hærri málskostnaðar. Málið höfðaði A til viðurkenningar á bótaskyldu V hf. vegna líkamstjóns sem A varð fyrir í umferðarslysi. Í kjölfar þess að yfirmatsgerðar var aflað undir rekstri málsins tókust sættir með aðilum um bótauppgjör og niðurfellingu málsins en ágreiningur aðila um málskostnað var lagður í úrskurð héraðsdóms. Í hinum kærða úrskurði kom meðal annars fram að málshöfðun væri sú leið sem A hefði verið fær til að knýja á um rétt sinn til bóta úr hendi V hf. sem hefði neitað bótaskyldu. Samkvæmt uppgjörsyfirliti væri gert ráð fyrir lögmannsþóknun til handa A í heildarfjárhæð bóta. Þegar horft væri heildstætt á málið, lyktir þess og rekstur fyrir héraðsdómi þætti rétt að V hf. greiddi A 650.000 krónur í málskostnað. Landsréttur staðfesti þá niðurstöðu með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar.

R kærði úrskurð héraðsdóms þar sem mál hans gegn H var fellt niður og honum gert að greiða R málskostnað. Í málinu deildu aðilar aðeins um skyldu R til greiðslu málskostnaðar en Landsréttur hafði áður, með úrskurði 21. febrúar 2020, ómerkt dóm héraðsdóms í máli aðila sem og meðferð málsins í héraði frá og með þinghaldi 17. janúar 2018. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki væri hægt að fallast á með R að fyrrnefnd ómerking hefði þau réttaráhrif að ekki skyldi litið til kostnaðar H sem féll til við rekstur málsins fyrir héraðsdómi frá og með 17. janúar 2018 til 21. febrúar 2020. Taldi Landsréttur að um væri að ræða kostnað sem stafaði beinlínis af flutningi máls og meðferð þess, sbr. a- og g-lið 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991, og þar sem málið var fellt niður að kröfu R ætti H rétt á málskostnaði úr hendi hans, sbr. 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991. Að virtum atvikum málsins þótti málskostnaður til handa H hæfilega ákveðinn 950.000 krónur.

Eftir kröfu H og B var mál þeirra á hendur K og Á fellt niður fyrir Landsrétti. Var H gert að greiða málskostnað fyrir réttinum að kröfu K og Á.

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem mál B á hendur honum vegna ágreinings um forsjá barna þeirra, umgengni og meðlagsgreiðslur var fellt niður að kröfu B. A mótmælti niðurfellingu málsins við meðferð þess í héraði á þeim grunni að hann gæti krafist þess að fá dóm um þær kröfur sem hann hefði sett fram í greinargerð sinni til héraðsdóms. Í úrskurði héraðsdóms var vísað til þess að í c-lið 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála kæmi fram að mál yrði fellt niður ef stefnandi krefðist þess. Í 1. mgr. 38. gr. barnalaga nr. 76/2003 segði að mál sem varðaði forsjá barna eða lögheimili yrði rekið eftir almennum reglum um einkamál nema að því leyti sem mælt væri fyrir á annan veg í þeim lögum. Þar sem ekki væri sérákvæði í lögum nr. 76/2003 um skilyrði fyrir niðurfellingu slíkra mála yrði að líta til 105. gr. laga nr. 91/1991 og þannig væri forræði á því hvort mál yrði fellt niður í höndum stefnanda ef hann gerði slíka kröfu. Ekki yrði talið að það forræði gæti færst yfir til stefnda þótt um forsjármál væri að ræða. Landsréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Þ ehf. áfrýjaði héraðsdómi í máli sem L hf. höfðaði gegn Þ ehf. og R. Við upphaf aðalmeðferðar í héraði lýsti L hf. því yfir að málið væri fellt niður gagnvart Þ ehf. Gekk hinn áfrýjaði dómur um kröfu L hf. á hendur R. Þ ehf. áfrýjaði honum og gerði fyrir Landsrétti þá kröfu að héraðsdómur yrði ómerktur „að því er varðar skort á afgreiðslu á kröfu áfrýjanda um málskostnað í héraði“ og héraðsdómi gert að taka málið til löglegrar meðferðar að því er þá kröfu varðar. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt c-lið 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála yrði mál fellt niður ef stefnandi krefðist þess. Þá kæmi fram í 2. mgr. sömu greinar að yrði mál fellt niður að kröfu stefnanda og stefndi sækti þing og krefðist málskostnaðar úr hendi stefnanda skyldi dómari kveða upp úrskurð um kröfuna og niðurfellingu málsins. Að öðrum kosti yrði málið fellt niður með bókun í þingbók nema ágreiningur stæði um hvort það skyldi gert, sbr. 3. mgr. greinarinnar. Til samræmis við þetta og í kjölfar yfirlýsingar L hf. um niðurfellingu málsins hefði borið að fylgja framangreindum lagafyrirmælum við meðferð málsins að því er Þ ehf. varðaði en það hefði ekki verið gert. Þá kæmi ekkert fram um það í dómi héraðsdóms að þar hefði verið til úrlausnar krafa Þ ehf. um málskostnað úr hendi L hf. Að þessu virtu og með vísan til 151. gr. sömu laga yrði ekki á það fallist með Þ ehf. að hann geti með áfrýjun leitað leiðréttingar á þeim annmarka sem hann teldi vera á héraðsdómi. Því var málinu vísað frá Landsrétti.

G kærði úrskurð héraðsdóms þar sem mál hans gegn L hf. var fellt niður og L hf. gert að greiða G 250.000 krónur í málskostnað. Í málinu hafði G krafist ógildingar fjárnámsgerðar sem L hf. hafði gert í fasteign í hans eigu. L hf. felldi úr gildi hina umdeildu fjárnámsgerð þar sem kröfur hans voru fyrndar og var þá málið fellt niður. Deildu aðilar því aðeins um málskostnað fyrir héraðsdómi. Í Landsrétti var höfð hliðsjón af þeim kostnaði sem G hefði haft af málarekstrinum og var L hf. gert að greiða G 600.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi auk kærumálskostnaðar.

Eftir kröfu J var mál hans á hendur F ehf. fellt niður fyrir Landsrétti. Var J dæmdur til greiðslu málskostnaðar fyrir réttinum að kröfu F ehf.

V hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þess um að fella mál D ehf. á hendur V hf. niður á grundvelli b-liðar 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála í ljósi þess að tiltekinn lögmaður hefði ekki haft umboð til að reka málið fyrir hönd D ehf. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt heimildir lögmannsins til að gæta hagsmuna D ehf. í málinu eftir tiltekið tímamark kynnu að hafa verið takmarkaðri en þær sem fælust almennt í málflutningsumboði yrði ekki fallist á með V hf. að hann hefði skort umboð til að sækja þing í málinu af hálfu félagsins. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

Mál A gegn B og C var fellt niður að ósk áfrýjanda. A viðurkenndi skyldu til greiðslu málskostnaðar en lagði ákvörðun um fjárhæð hans í mat Landsréttar. Niðurfelling málsins var á grundvelli c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr. laga nr. 91/1991 og í samræmi við 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. sömu laga, var A gert að greiða B og C málskostnað.

L höfðaði mál gegn K til greiðslu skuldar vegna sjálfskuldarábyrgðar hennar. Samhliða málinu höfðaði L annað samkynja mál á hendur K. K skilaði greinargerð í málunum og voru varnir hennar í þeim þær sömu. L óskaði síðar eftir því að málið yrði fellt niður og var L gert að greiða K málskostnað af þeim sökum, sbr. 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar var við ákvörðun málskostnaðar tekið tillit til þess að málið hefði verið tiltölulega skammt á veg komið þegar það var fellt niður og þess að lögmaður K vann samhliða að tveimur samkynja málum sem hefði lokið með sama hætti. Með hliðsjón af framangreindu, tímaskýrslu lögmanns K og dómaframkvæmd í svipuðum málum þótti hæfilegt að L yrði gert að greiða K 372.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi.

L höfðaði mál gegn K til greiðslu skuldar vegna sjálfskuldarábyrgðar hennar. Samhliða málinu höfðaði L annað samkynja mál á hendur K. K skilaði greinargerð í málunum og voru varnir hennar í þeim þær sömu. L óskaði síðar eftir því að málið yrði fellt niður og var L gert að greiða K málskostnað af þeim sökum, sbr. 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar var við ákvörðun málskostnaðar tekið tillit til þess að málið hefði verið tiltölulega skammt á veg komið þegar það var fellt niður og þess að lögmaður K vann samhliða að tveimur samkynja málum sem hefði lokið með sama hætti. Með hliðsjón af framangreindu, tímaskýrslu lögmanns K og dómaframkvæmd í svipuðum málum þótti hæfilegt að L yrði gert að greiða K 372.000 krónur í málskostnað fyrir héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem mál A ohf. gegn þb. B og þb. C slf. var fellt niður að kröfu A ohf. og þeim síðarnefnda gert að greiða varnaraðilum málskostnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að lögmaður A ohf. hefði sett fram kröfu um niðurfellingu málsins þegar ljóst var að bú B og C slf. hefðu verið tekin til gjaldþrotaskipta og lýst þess í stað kröfu í þrotabúin. Eins og málið lægi fyrir stæðu rök til þess að víkja frá meginreglu 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var því málskostnaður í héraði felldur niður milli aðila.

Mál A gegn B var fellt niður að ósk aðila en ákvörðun um málskostnað og gjafsóknarkostnað var lögð í úrskurð Landsréttar. Niðurfelling málsins var á grundvelli c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr., laga nr. 91/1991 og í samræmi við 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. sömu laga, var A gert að greiða málskostnað í ríkissjóð. Gjafsóknarkostnaður B fyrir réttinum skyldi greiðast úr ríkissjóði.

K höfðaði mál gegn M og krafðist þess að henni yrði falin forsjá barns þeirra. Málið var síðar fellt niður að beiðni K og var henni gert að greiða M tiltekinn hluta málskostnaðar hans. M kærði úrskurð héraðsdóms og krafðist þess að K myndi greiða málskostnað hans að ,,fullu“. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í samræmi við 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, bæri K að greiða M málskostnað vegna rekstrar málsins í héraði eftir mati dómsins eða samkvæmt sundurliðuðum reikningi, sbr. 3. mgr. 129. gr. laganna. Fyrir réttinn hefði ekki verið lagður fram sundurliðaður málskostnaðarreikningur M með tímaskýrslum lögmanns hans sem unnt væri að leggja til grundvallar málskostnaðarákvörðun. Bæri því að ákvarða málskostnað að mati dómsins, sbr. 3. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991, þá fjárhæð sem ákveðin var í hinum kærða úrskurði. Samkvæmt framangreindu var hinn kærði úrskurður staðfestur. Kærumálskostnaður milli aðila var felldur niður og gjafsóknarkostnaður K greiddur úr ríkissjóði.