Dómstólaleit

Stefnandi höfðaði málið á hendur íslenska ríkinu til heimtu skaðabóta vegna brota á skuldbindingum þess samkvæmt EES-samningnum. Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af kröfum stefnanda þar sem ekki voru uppfyllt skilyrði skaðabótaskyldu.

Stefnandi sem hafði verið í framhaldsnámi í Danmörku og fullu starfi þar, var barnshafandi þegar hún fluttist til Íslands og hóf störf þar. Við ákvörðun greiðslna úr Fæðingarorlofssjóði var einungis miðað við heildarlaun sem hún fékk greidd á innlendum vinnumarkaði, og krafðist stefnandi ógildingar á ákvörðuninni og úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála. Leitað var ráðgefandi álits EFTA dómstólsins sem taldi að miða ætti fjárhæð bóta sem hefði aflað tekna í öðru EES-ríki á því tímabili sem miðað sé við samkvæmt landslögum, við tekjur launþega með sambærilega starfsreynslu og hæfi og sem gegni sviðuðu starfi í því EES-ríki þar sem sótt er um bætur. Þrátt fyrir ákvæði 3. gr. laga nr. 2/1993 um að skýra skuli lög og reglur, að svo miklu leyti sem við á, til samræmis við EES-samninginn var ekki talið að ákvæði gæti leitt til þess að litið yrði framhjá skýrum orðum íslenskra laga. Var kröfu stefnanda því hafnað.

Gagnstefnandi var sýknaður af kröfum aðalstefnanda í aðalsök málsins þar sem að ekki þótti vera sýnt fram á það af hálfu aðalstefnanda að eiginlegt tjón hans væri sannað m.t.t. úrræða hans til að takmarka tjón sitt þótt fallist væri á það að bótagrundvöllur væri fyrir hendi. Þá var aðalstefnandi sýknaður af dómkröfum gagnstefnanda í gagnsök málsins þar sem ekki var talið að sýnt væri fram á það af gagnstefnanda að bótagrundvöllur væri yfirleitt fyrir hendi hvað þær varðaði. Varð niðurstaðan því sú að málsaðilar voru sýknaðir af kröfum hvors annars.

Markaðsmisnotkun

Ákærðu kröfðust þess að aflað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins varðandi skýringu á markaðssvikatilskipun Evrópuþingsins og ráðsins varðandi skýringu á markaðsmisnotkunarákvæðum laga um verðbréfaviðskipti. Kröfunni var hafnað með vísan til þess að fyrir lægju dómafordæmi Hæstaréttar um álitaefnið.

Stefnandi höfðaði mál á hendur íslenska ríkinu til viðurkenningar á því að Ísland hefði ekki fullnægt skuldbindingum sínum samkvæmt EES-samningnum sem hefði leitt til þess að stefnanda var ranglega synjað um innflutning á ferskum ófrystum kjötvörum. Var fallist á að um samningsbrot hefði verið að ræða sem bakað hefði íslenska ríkinu skaðabótaskyldu gagnvart stefnanda. Í því efni var meðal annars stuðst við ráðgefandi álit EFTA dómstólsins.

Fallist var á beiðni um að aflað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um ákveðnar spurningar viðvíkjandi tilskipun um neytendalán annars vegar og tilskipun um ósanngjarna skilmála í neytendasamningum hins vegar vegna máls sem S hafði höfðað gegn L til viðurkenningar á því að ákvæði um verðtrygginu í lánssamningi væri óskuldbindandi.

Krafa um að leitað verði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins

Krafa bankans D vegna peningamarkaðsinnláns var viðurkennd sem forgangskrafa við slitameðferð bankans G.

Hafnað var beiðni stefnanda um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins.

Ekki var fallist á að ákvæði í skuldabréfi, sem kvað á um að lánið væri bundið vísitölu neysluverðs, væri óskuldbindandi.

Staðfest var afstaða varnaraðila um að hafna því að kröfur sóknaraðila skyldu færðar á kröfuskrá við slitameðferð varnaraðila, enda hefðu kröfurnar borist eftir lok kröfulýsingarfrests og sóknarðili vitað eða mátt vita um slitameðferð varnaraðila.

Synjað var ósk sóknaraðila um að leita ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins.

Hafnað kröfu sóknaraðila um að leitað verði álits EFTA-dómstólsins í málinu.

Stefnandi krafði íslenska ríkið um skaðabætur með þeim rökum að hann hefði ekki fengið tjón sitt bætt í tilefni af vinnuslysi vegna ófullnægjandi innleiðingar á tveimur tilskipunum Evrópusambandsins í íslenskan rétt. Til vara var á því byggt að Hæstarétti hefði orðið á mistök við túlkun laga þegar dæmt var um skaðabótakröfu stefnanda á hendur vinnuveitanda sínum árið 2005. Íslenska ríkið var sýknað þar sem ekki var fallist á að stefnandi ætti skaðabótarétt á þessum grundvelli.

Úrskurðað að máli skuli frestað þar til fyrir liggi ráðgefandi álit EFTA-dómstólsins sem Hæstiréttur hefur óskað eftir í öðru máli.

Úrskurðað var að málinu skyldi frestað meðan beðið væri ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins sem Hæstiréttur hafði óskað eftir í öðru máli. Kröfu D um að álits yrði aflað sérstaklega í þessu máli var hafnað.

Fallist var á kröfu sóknaraðila um að leitað skyldi ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um skýringu á 14. gr. tilskipunar 2001/24/EB

Komist var að þeirri niðurstöðu að ákvarðanir ÁTVR, þar sem hafnað var að kaupa af stefnanda tvær áfengistegundir sem innihéldu koffín, hafi ekki haft viðhlítandi lagastoð. Staðfesting fjármálaráðuneytisins á þessum ákvörðunum var því felld úr gildi auk þess sem stefnanda voru dæmdar skaðabætur úr hendi íslenska ríkisins.

Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu örorkubóta á grundvelli framreiknings lífeyrisréttinda.

Sakfellt fyrir brot á áfengislögum með því að birta auglýsingu á áfengi í tímariti.