Deilt var um fjárhæð bóta er stefndi, vátryggingafélag, skyldi greiða stefnanda, úr ábyrgðartryggingu ökutækis vegna líkamstjóns er stefnandi varð fyrir við árekstur tveggja bifreiða. Stefnandi og stefndi höfðu sameignlega óskað eftir mati bæklunarlæknis og lögmanns sem töldu varanlegan miska stefnanda vera 10 stig og varanlega örorku hans 10%. Stefnandi tók við greiðslur frá stefnda samkvæmt því mati með fyrirvara og leitaði eftir bótauppgjör álits örorkunefndar samkvæmt heimild í 10. gr. laga nr. 50/1993. Var það álit örorkunefndar á varanlegur miski stefnanda væri 12 stig og varanleg örorka hans 15%. Í kjölfar álitsgerðarinnar gerði stefnandi kröfu um að stefndi greiddi honum auknar bætur. Niðurstöður álitsgerðar örorkunefndar varðandi miska stefndanda byggðu á því að hann hefði auk einkenna frá baki einnig haft einkenni frá hálsi og herðum í kjölfar árekstursins en fyrra matið byggði eingöngu á einkennum frá baki. Engar lýsingar var að finna í samtímagögnum um að stefnandi hefði haft einkenni frá hálsi og herðum eftir slysið og samkvæmt þeim gögnum sem lögð voru fyrir dóminn var fyrst getið um þess háttar einkenni meira en tveimur árum eftir að slysið átti sér stað. Þótti stefnanda með svo seint framkomnum upplýsingum ekki hafa tekist sönnun fyrir því að hann hefði við áreksturinn orðið fyrir áverka sem leitt hefði til einkenna frá hálsi eða herðasvæði. Lagði dómurinn því fyrra matið til grundvallar og taldi varanlegan miska stefnanda vera 10 stig. Þá taldi dómurinn að veikindi stefnanda myndu auk afleiðinga slyssins takmarka vinnugetu hans. Tók dómurinn í því sambandi undir röksemdir matmanna sem málaðilar höfðu sameiginlega leitað til. Að því gættu og að teknu tilliti til 10 stiga miska stefnanda lagði dómurinn fyrra matið einnig til grundvallar þeirri niðurstöðu að varanleg örorka stefnanda væri 10%. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
A höfðaði mál á hendur B og V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda B og réttur A til greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A hlaut í starfi sínu hjá B er hann féll 1,55 m til jarðar af palli flatvagns. Þegar slysið varð var A að vinna við að hífa steypueiningar á og af pallinum. A byggði meðal annars á því í málinu að verklagi við hífingar hjá B hefði verið ábótavant og að engar vinnureglur hefðu gilt um framkvæmd verksins. Þá hefði verulega skort á að skipulag vinnu hefði verið öruggt og hefði A verið í fallhættu við framkvæmd verksins. Í dómi Landsréttar var því slegið föstu, meðal annars á grundvelli umsagnar Vinnueftirlitsins, að verklag B hefði haft í för með sér hættu, sem hægt hefði verið að afstýra án mikilla vandkvæða, og að vinnulagið hefði verið orsök þess að A féll af pallinum og slasaðist. Skilyrði sakarreglunnar voru því talin vera uppfyllt í málinu. Var fallist á kröfur A um viðurkenningu á skaðabótaskyldu B og rétti A til greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V hf.
A og V greindi um hvort miða skyldi ákvörðun bóta til V vegna varanlegrar örorku við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða hvort meta skyldi árslaun A sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar. Í dómi Landsréttar voru rakin tvö skilyrði síðastgreinds og tekið fram að tjónþoli bæri sönnunarbyrði fyrir því að þau væru uppfyllt. Fram kom meðal annars að þegar metið væri hvort önnur laun en lágmarkslaun væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur A yrði að líta til þeirra upplýsinga sem fyrir lægju í málinu um atvinnuþátttöku og launatekjur hans fyrir og eftir slysið 2018 sem krafa hans byggði á. Þá væri enn fremur rétt að taka mið af fyrirliggjandi upplýsingum um heilsufar hans en meðal annars hefði varanleg örorka A verið metin 15% eftir slys 2012. Þær upplýsingar sem lægju fyrir renndu ekki stoðum undir málatilbúnað A að tekjur hans 2016 gæfu réttari mynd af líklegum framtíðartekjum en tekjur hans á því ári væru talsvert hærri en önnur ár á tímabilinu 2012 til 2024. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um að ekki væru skilyrði til að beita 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993.
A höfðaði mál á hendur V og B og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V vegna líkamstjóns sem hún hlaut í starfi sínu sem grunnskólakennari hjá grunnskólanum C árið 2017. A varð fyrir árás af hálfu nemanda í matsal grunnskólans. Aðdragandi árásarinnar var sá að nemandinn var að elta yngri nemanda í matsalnum og rétti A út höndina til að fá nemandann til að hætta hlaupunum. Viðbrögð nemandans voru að kýla A með krepptum hnefa í vinstri kjálka. A greip þá um miðbúk nemandans aftan frá, hélt honum með bak hans í bringu hennar og kom nemandanum út úr matsalnum. Féll A eftir átök við nemandann og lenti á tröppum. Mun nemandinn þá hafa náð að skalla A í andlitið þannig hún vankaðist. Samkvæmt örorkumati var örorka A metin 10%. A byggði á því að vanræksla stjórnenda grunnskólans og gáleysi starfsmanna hefði leitt til þess að umræddur nemandi hefði verið hömlulaus og ráðist á hana umrætt skipti. Með dómi héraðsdóms voru V og B sýknuð af kröfum A. Kom fram að nemandinn hefði átt það til að vera óútreiknanlegur í hegðun, missa stjórn á sér og jafnvel beita ofbeldi og hefði A verið það kunnugt. Var talið að inngrip A umrætt sinn hefði verið á skjön við 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011 um ábyrgð og skyldur aðila skólasamfélagsins í grunnskólum, sem bannar líkamlegt inngrip í mál nemenda í refsingarskyni. Féllst héraðsdómur á með V og B að frumorsök atviksins og tjóns A hefði verið röng viðbrögð A sjálfrar og það líkamlega inngrip sem hún ákvað að beita. Landsréttur taldi á hinn bóginn að þess yrði ekki fundið stoð að A hefði brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 1040/2011 og að ekki hefði verið um að ræða líkamlegt inngrip í refsingarskyni heldur hafi ætlunin verið að grípa inn í óásættanlega og mögulega skaðlega hegðun nemandans. Þá var litið til þess að áður en atvikið átti sér stað hefði kennari, sem sérstaklega var ráðinn til að sinna nemandanum, tekið við umsjónarkennslu í bekk nemandans, og yrði ekki séð að annar starfsmaður hefði tekið við sambærilegri umsjón með nemandanum. Auk þess hefði hvorki atvikið sem leiddi til tjóns A né eldri atvik sem vörðuðu nemandann, og kölluðu á líkamlegt inngrip, verið skráð í samræmi við skyldu samkvæmt 2. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011. Að mati Landsréttar virtist sú vanræksla hafa leitt til þess að skólastjórnendur höfðu ekki rétta mynd af stöðu nemandans og þörf á ráðstöfunum til að gæta að öryggi nemenda og kennara innan skólans. Í ljósi þess var talið að saknæm vanræksla skólastjórnenda hefði átt þátt í því að A varð fyrir varanlegu líkamstjóni af völdum nemandans. Var því viðurkennd skaðabótaskylda B og réttur A til greiðslu bóta úr ábyrgðartryggingu B hjá V.
A krafðist viðurkenningar á bótaskyldu B vegna ráðningar annars manns í starf sviðsstjóra tilgreinds sviðs hjá B. Taldi A sig hafa verið hæfastan umsækjenda. Með dómi héraðsdóms var fallist á að ráðning annars manns í starfið hafi verið ólögmæt vegna vanhæfis þriggja sveitarstjórnarmanna sem tóku umrædda ákvörðun. Aftur á móti var A ekki talinn hafa sýnt fram á að hann væri hæfasti umsækjandinn og var bótakröfu hans því hafnað. Í dómi Landsréttar kom fram að þótt A hefði ekki í héraðsdómsstefnu vikið að öllum menntunar- og hæfniskröfum sem gefin voru stig fyrir við mat á hæfni umsækjenda, teldist umfjöllun um þær ekki ný málsástæða heldur nánari röksemdir fyrir því að mat á hæfni hans hafi verið rangt. Allt að einu hefði A ekki sýnt fram á að B hafi borið að ráða hann í starfið. Með þeirri athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Bótaskylda var felld á stefnda tryggingafélag þar sem fallist var á með stefnanda að tryggingartaki, vinnuveitandi stefnanda, hefði eins og hér stóð á, ekki tryggt nægilega öruggar vinnuaðstæður þegar stefnandi varð fyrir slysi við vinnu sína.
B krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda R vegna breytinga á deiliskipulagi á jörð hans. Byggði B kröfu sína á 51. gr. skipulagslaga nr. 123/2010 sem hefur að geyma hlutlæga bótareglu sem kveður á um að leiði skipulag eða breyting á skipulagi til þess að verðmæti fasteignar skerðist verulega, umfram það sem eigi við um sambærilegar eignir í næsta nágrenni, eigi sá sem geti sýnt fram á tjón af þeim sökum rétt á bótum frá viðkomandi sveitarfélagi. Í dómi Landsréttar kom fram að B beri sönnunarbyrði um að orsakatengsl séu á milli breytingarinnar og þess að verðmæti fasteigna hans skerðist verulega, umfram það sem við á um sambærilegar eignir í næsta nágrenni. Í málinu lægi fyrir matsgerð Ó og Þ. Voru niðurstöður matsgerðar- innar raktar og talið að hún fæli ekki í sér sönnun fyrir því að deiliskipulagsbreytingin hefði leitt til þess að verðmæti fasteigna B hafi orðið fyrir verulegri skerðingu, umfram það sem ætti við um sambærilegar eignir í næsta nágrenni. Þá hefði B ekki aflað yfirmats eða viðbótarmats og ekki vísað til annarra gagna sem fælu í sér sönnun á þeim bótaskilyrðum sem áskilið er að fullnægt sé svo fallist yrði á bótaskyldu. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu R af viðurkenningarkröfu B.
Fallist var á bótakröfu stefnanda vegna líkamstjóns er hann varð fyrir er hann féll í hálku við bílaþvottastöð stefnda, en hálkuvarnir þóttu ófullnægjandi við stöðina.
Viðurkennd var bótaskylda stefnda, tryggingarfélags, úr ábyrgðartryggingu ökutækis, vegna líkamstjóns er stefnandi varð fyrir við árekstur. Af gögnum frá heilbrigðisstarfsmönnum var ráðið að stefnandi hefði í kjölfar áreksturs glímt við langvarandi líkamleg einkenni sem hefðu haft áhrif á vinnugetu hans og leitt til langtíma sjúkraþjálfunarmeðferðar. Að mati dómsins, sem skipaður var lækni á sviði bæklunarlækninga, þóttu einkenni stefnanda samrýmast tognun í mjúkvefjum, sem gætu verið afleiðing aftanákeyrslu, jafnvel þó um vægan árekstur væri að ræða. Var það álit dómsins að líkamleg einkenni stefnanda mætti reka til umferðarslyssins og vera afleiðing þess.
L ehf. höfðaði mál gegn A og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda A vegna tjóns sem hefði falist í missi á hagnaði sem L ehf. kynni að hafa notið, hefði ekki verið gengið fram hjá honum við úthlutun verkefna sem lægstbjóðanda í nánar tilgreindum flokkum í útboðinu „Snjómokstur og hálkuvarnir á Akureyri árin 2019- 2022“, á tímabilinu 25. október 2019 til 31. október 2020. Í dómi Landsréttar kom fram að af málatilbúnaði L ehf. yrði ekki ráðið í hvaða tilvikum hann teldi A hafa vanefnt skyldur sínar samkvæmt grein 4.3 í útboðsgögnum. Þessi óskýrleiki leiddi meðal annars til þess að það væri verulegum vandkvæðum háð að leggja efnislegt mat á þá málsástæðu L ehf. að A hefði ekki virt forgang hans og brotið gegn ákvæðinu þegar verktakar hefðu verið kallaðir til. Um leið gæti, að virtri héraðsdómsstefnu og skýringum L ehf. fyrir dómi, ekki komið til álita að takmarka viðurkenningu á skaðabótaskyldu við tiltekin atvik eða afmarka kröfuna. Vegna þessa væri sú staða uppi að yrði krafan tekin til greina í dómi væri óljóst hvaða atvik það væru sem hefðu leitt til ætlaðs tjóns L ehf. og samsvarandi bótaábyrgðar A. Við bættist að það skorti verulega á samhengi í málatilbúnaði L ehf. hvað varðaði tengsl ætlaðs tjóns hans við þau atvik sem bótaábyrgð væri reist á. Taldi Landsréttur að krafan uppfyllti ekki meginreglur réttarfars um skýran og afdráttarlausan málatilbúnað. Þegar af þeirri ástæðu væri óhjákvæmilegt að vísa kröfunni sjálfkrafa frá héraðsdómi. Þá krafðist L ehf. þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda A gagnvart L ehf. vegna tjóns sem hefði falist í missi á hagnaði sem hann kynni að hafa notið á tímabilinu 1. nóvember 2020 til 31. mars 2021 hefði ekki komið til ákvörðunar A að fresta innleiðingu ferilvöktunarbúnaðar 16. nóvember 2020, í stað þess að rifta samningum við þá verktaka sem ekki höfðu útbúið tæki sín með búnaðinum 1. nóvember 2020 í samræmi við grein 5.3 í útboðsskilmálum fyrrgreinds útboðs. Landsréttur féllst ekki á að A hefði verið óheimilt að framlengja frest verktaka til að uppfylla skilyrði greinar 5.3 í útboðsgögnum. Telja yrði að um óverulega breytingu hefði verið að ræða sem hefði ekki teljandi áhrif á efni þeirra samninga sem gerðir hefðu verið, sbr. til hliðsjónar e- lið 1. mgr. 90. gr. laga nr. 120/2016, sbr. 4. mgr. sama ákvæðis, sem túlka bæri með hliðsjón af 72. gr. tilskipunar Evrópuþingsins og ráðsins 2014/24/EB um opinber innkaup. Yrði því að hafna þeim málatilbúnaði L ehf. að A hefði verið skylt að rifta samningum við aðra verktaka 1. nóvember 2020 og fela honum einum þá vinnu sem um ræddi. Þegar af þeirri ástæðu var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu A af þessari kröfu. Til vara krafðist L ehf. þess samhliða fyrri aðalkröfu, yrði ekki fallist á seinni aðalkröfu, að viðurkennd yrði skaðabótaskylda A gagnvart L ehf. vegna tjóns sem fælist í missi á hagnaði, sem hann kynni að hafa notið, hefði ekki verið gengið fram hjá honum við úthlutun verkefna sem lægstbjóðanda í nánar tilgreindum flokkum í fyrrgreindu útboði tímabilið 1. nóvember 2020 til 31. mars 2021. Landsréttur vísaði kröfunni sjálfkrafa frá héraðsdómi enda væri krafan öllum sömu annmörkum háð og fyrri aðalkrafa L ehf.
Talið var að skilmálar í útboði hefðu verið skýrir og að stefndi, verkkaupi, hefði fylgt þeim þegar hann hafnaði tilboði stefnanda, tilboðsgjafa. Tilboð stefnanda var talið vera frávikstilboð sem var óheimilt samkvæmt skilmálum útboðsins. Stefnandi var því ekki talinn hafa sýnt fram á að hann hefði öðlast rétt til skaðabóta úr hendi stefnda.
Viðurkennd var bótaskylda stefnda, tryggingafélags, úr ábyrgðartryggingu ökutækisins, en þó aðeins vegna þriðjungs þess ætlaða líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í umræddu umferðarslysi. Voru bætur til stefnanda þannig lækkaðar með hliðsjón af 4. mgr. 4. gr. laga um ökutækjatryggingar nr. 30/2019, þar sem að sýnt þótti vera nægilega fram á það að með háttarlagi sínu og ökumanns hefði stefnandi af stórkostlegu gáleysi verið meðvaldur að tjóni sínu með því að taka sér far með ökumanni bifreiðarinnar í greint sinn.
Deilt um greiðsluskyldu tryggingafélags úr fasteignatryggingu vegna þess að skólplögn í annarri samliggjandi fasteign gaf sig og olli tjóni á íbúð vátryggingartaka. Sýkna, en hluti málskostnaður þrátt fyrir það felldur á tryggingarfélagið þar sem sú málstæða sem leiddi til sýknu hafði ekki verið höfð uppi áður en málið var borið undir dóm.
Stefnandi varð tvívegis fyrir slysi við störf sín á LSH og gerði í báðum tilvikum kröfu á hendur stefnda íslenska ríkinu um viðurkenningu á bótakyldu vegna ófullnægjandi aðbúnaðar á vinnustaðnum. Var fallist á það að í öðru tilvikinu hafi verið um slíkan vanbúnað að ræða sem leiddi til viðurkenningar á bótaskyldu stefnda gagnvart stefnenda, en hitt tilvikið var talið fela í sér óhapp sem stefndi gæti ekki borið ábyrgð á.
Fallist var á bótaskyldu stefnda tryggingarfélags úr lögbundinni slysatryggingu ökumanns flutningabifreiðar vegna þess líkamstjóns sem stefnandi, starfsmaður sem ók bifreiðinni, varð fyrir í slysi við það að hleri á tengivagni bifreiðarinnar fauk upp og lenti á stefnanda. Var fallist á það með stefnanda að armur sem hélt hleranum hafi ekki virkað sem skyldi við þær sérstöku aðstæður sem hér um ræðir og að heimfæra bæri atvikið undir notkunarhugtak 2. mgr. 92. gr., sbr. 88 gr., þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987.
A varð fyrir slysi á vinnustað sínum er hún rann til í hálku þegar hún var að fara út með rusl. Hlaut hún læknisfræðilega örorku og varanlegan miska í slysinu. Hinn áfrýjaði dómur komst að þeirri niðurstöðu að slysið yrði ekki rakið til annars en gáleysis A og sýknaði vinnuveitanda hennar og tryggingafélag af kröfum hennar. A byggði kröfu sína meðal annars á því að slys hennar mætti rekja til sakar vinnuveitanda hennar sem hafi borið að tryggja að gönguleiðir starfsfólks væru greiðar og þannig úr garði gerðar að þær fælu ekki í sér hættu á meiðslum eða annars konar spjöllum á heilsu starfsfólks í samræmi við meginreglur í lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Jafnframt byggði áfrýjandi á því að stefndu bæru hallann af skorti á sönnun um þau atvik er vörðuðu slys hennar sem ekki væru upplýst. Í því sambandi vísaði áfrýjandi til þess að slysið hefði ekki verið tilkynnt án ástæðulausrar tafar til Vinnueftirlits ríkisins svo sem vinnuveitanda A hefði borið að gera samkvæmt 1. mgr. 79. gr. áður tilvitnaðra laga. Í dómi Landsréttar kom fram að af hinum áfrýjaða dómi yrði ekki ráðið að héraðsdómari hefði tekið rökstudda afstöðu til framangreindra málsástæðna áfrýjanda, líkt og borið hefði að gera sbr. f-lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar á ný.
Stefndi, sportbátafélag, var sýknaður af dómkröfu stefnanda um það að ákvörðun stjórnar stefnda um að áminna stefnanda og banna honum notkun tækja stefnda yrði felld úr gildi. Hins vegar var ákvörðun stjórnar stefnda um að vísa stefnanda úr félaginu felld úr gildi, auk þess sem að viðurkennd var bótaskylda stefnda gagnvart stefnanda vegna þess umframkostnaðar stefnanda sem stafað hefði af greiðslu hans á utanfélagsgjöldum til stefnda í stað félagsgjalda, en að öðru leyti var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu, auk þess sem að stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um miskabætur.
Stefndu dæmdir bótaskyldir vegna innsetningar í loftfar sem fór fram á grundvelli dómsúrkurðar sem var rangur og byggður á röngum forsendum vegna saknæmra mistaka dómara málsins.
Íslenska ríkið sýknað af bótakröfu tveggja bænda varðandi vörslusviptingu og slátrun sauðfjár.
Viðurkennd var bótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir við akstur gokartbíls. Taldi dómurinn að vátryggingartaki hafi ekki gert nægjanlegar ráðstafanir til að koma í veg fyrir að tjón hlytist af akstri bilsins og að orsök slyssins væri að rekja til þess vanbúnaðar.
Aðila greindi á um hvort stefnandi hefði glatað rétti til bóta úr slysatryggingu launþega, sem vinnuveitandi hennar var með hjá stefnda, þar sem tilkynning hefði ekki borist innan frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Tveimur vikum eftir slysið hafði stefnandi fyllt út eyðublað stefnda þar sem tilkynnt var um slysið og afleiðingar þess, en stefndi taldi þessa tilkynningu eingöngu varða kröfu vegna fjölskyldutryggingar stefnanda þar sem stefnandi var tilgreind sem vátryggingartaki en ekki vinnuveitandi hennar. Talið var að skýra bæri 1. mgr. 124. gr. eftir orðanna hljóðan og leggja til grundvallar að tilkynning um vátryggingaratburð sem berst vátryggingarfélagi innan frestsins komi í veg fyrir að bótaréttur falli niður. Þar sem slík tilkynning hafði sannarlega borist stefnda var fallist á kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu úr slysatryggingunni.