Dómstólaleit

Mál þetta, sem var dómtekið 20. mars 2020, var höfðað 16. ágúst 2019 af Agnesi B. Sæberg Þorgeirsdóttur, [...], gegn Vátryggingafélagi Íslands hf., [...] Stefnandi krefst þess að viðurkennd verði með dómi bótaskylda úr kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega hjá stefnda vegna líkamstjóns sem hún, sem starfsmaður Fjarðabyggðar, hlaut í slysi 18. janúar 2016. Þá krefst hún málskostnaðar úr hendi stefnda.

Stefndi krefst sýknu og málskostnaðar úr hendi stefnanda.

I

Helstu málsatvik

Mál þetta verður rakið til slyss sem stefnandi varð fyrir á heimili sínu 18. janúar 2016 þegar hún var að hreinsa svokallaðan töfrasprota sem fór af stað með þeim afleiðingum að hún hlaut áverka á vinstri vísifingri. Hún hafði starfað sem leiðbeinandi á leikskóla í Neskaupstað í Fjarðabyggð frá árinu 2013, en eignaðist barn á árinu 2015 og var í fæðingarorlofi fram til 14. mars 2016.

Á slysdegi var stefnandi með frjálsa slysatryggingu hjá stefnda sem er hluti af F+ fjölskyldutryggingu. Þá var hún sem starfsmaður Fjarðabyggðar slysatryggð hjá stefnda í samræmi við kjarasamning Sambands íslenskra sveitarfélaga og Starfsgreinasambands Íslands fyrir tímabilið 1. maí 2015 til 31. mars 2019. Umrædd slysatrygging gildir allan sólarhringinn og einnig í launalausu leyfi starfsmanns, nema hann sinni á tímabilinu launuðu starfi hjá öðrum aðila en sveitarfélaginu, sbr. ákvæði 7.1.6 og 7.1.8 í kjarasamningnum.

Stefnandi tilkynnti stefnda um slysið á þar til gerðu eyðublaði stefnda sem ber heitið „Tilkynning um tjón – slys innanlands“ hinn 1. febrúar 2016 eða tveimur vikum eftir slysið. Þar kemur fram lýsing á slysinu, meiðslum stefnanda og fyrstu læknishjálp. Þá kemur meðal annars fram að stefnandi sé búsett í Neskaupstað og starfi í leikskóla, en sé í fæðingarorlofi. Hún fyllti jafnframt út svokallað „Upplýst samþykki“ þar sem stefnda var veitt heimild til ýmis konar upplýsingaöflunar vegna ákvörðunar um bótaskyldu og bótafjárhæð.

Stefnandi leitaði til lögmanns vegna slyssins 25. október 2018. Með bréfi til stefnda, sem sent var samdægurs, var tilkynnt að stefnandi hefði falið lögmannsstofunni að krefjast bóta vegna slyssins og var óskað eftir afstöðu til bótaskyldu. Þá var með tölvubréfi lögmanns stefnanda til stefnda 1. nóvember sama ár óskað eftir afstöðu til bótaskyldu úr bæði F+ fjölskyldutryggingu stefnanda og úr launþegatryggingu Fjarðabyggðar. Með tölvubréfi stefnda, sem var sent degi síðar, var staðfest bótaskylda úr fjölskyldutryggingunni. Þá var tekið fram að ef ætlunin væri að sækja bætur í launþegatryggingu vinnuveitanda þyrfti alltaf að koma undirrituð tilkynning frá vinnuveitanda og var óskað eftir því að slík tilkynning yrði send. Hinn 1. febrúar 2019 sendi lögmaður stefnanda tilkynningu frá vinnuveitanda hennar vegna slyssins og var óskað staðfestingar stefnda á bótaskyldu úr launþegatryggingu.

Með matsbeiðni 30. janúar 2019 óskuðu stefnandi og stefndi sameiginlega eftir því að Björn Pétur Sigurðsson læknir legði mat á líkamlegt tjón stefnanda vegna slyssins. Matsgerð hans lá fyrir 4. maí sama ár og var varanleg örorka stefnanda metin 9%. Þá var talið að stöðugleikapunktur hefði verið 13. júní 2016 og að tímabært hefði verið að meta afleiðingar slyssins 2. mars 2017. Jafnframt kom fram að stefnandi hefði misst starfsorku tímabundið frá slysdegi til 17. ágúst 2016.

Með tölvubréfi stefnda til stefnanda 23. maí 2019 var tilkynnt að félagið væri tilbúið til að gera upp við stefnanda á grundvelli matsgerðarinnar vegna F+ fjölskyldutryggingarinnar og liggja fyrir kvittanir vegna þessa uppgjörs. Tölvubréfinu fylgdi bréf, sem var dagsett sama dag, þar sem bótaskyldu úr slysatryggingu launþega sem Fjarðabyggð var með hjá stefnda var hafnað. Í bréfinu kom fram að tilkynning um slysið hefði borist í janúar 2019 eða rúmum þremur árum eftir að slysið átti sér stað. Samkvæmt matsgerð hefði stöðugleikapunktur verið ákveðinn 13. júní 2016 og hefði stefnanda í síðasta lagi þá átt að vera kunnugt um afleiðingar slyssins. Hefði frestur til að tilkynna um slysið því runnið út 13. júní 2017, sbr. 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga.

Höfnun stefnda á bótaskyldu var mótmælt með tölvubréfi lögmanns stefnanda sem sent var samdægurs, það er 23. maí 2019, og þess krafist að stefndi endurskoðaði afstöðu sína, enda hefði stefnda verið tilkynnt um slysið 1. febrúar 2016. Með tölvubréfi stefnda 10. júlí 2019 var tekið fram að félagið hefði farið yfir gögn að nýju og benti ekkert til þess að stefnandi hefði verið launþegi hjá Fjarðabyggð „þegar slysið varð þann 18.01.2018“. Félagið héldi sig við fyrri afstöðu og hafnaði bótaskyldu úr slysatryggingu launþega. Með tölvubréfi stefnanda 28. júlí 2019 var tekið fram að slysið hefði átt sér stað 18. janúar 2016 en ekki 2018 og að stefnandi hefði þá verið í fæðingarorlofi, en samkvæmt kjarasamningi gildi tryggingin einnig á meðan launþegi sé í launalausu leyfi. Stefnandi hefði átt að koma aftur til vinnu í mars 2016, en hún hefði verið óvinnufær vegna slyssins til ágúst sama ár og fylgdi tölvubréfinu staðfesting vinnuveitanda um þetta. Með tölvubréfi stefnda 30. júlí 2019 var áréttað að félagið héldi sig við fyrri afstöðu og „hafnar málinu í slysatryggingu launþega vegna tilkynningarfrests“, eins og það var orðað. Lögmaður stefnanda sendi stefnda annað tölvubréf 13. ágúst sama ár og spurði hvort um einhvers konar misskilning væri að ræða þar sem tilkynnt hefði verið um slysið 1. febrúar 2016 og tekið fram á eyðublaði að stefnandi væri leikskólakennari í Neskaupstað, en í fæðingarorlofi. Með tölvubréfi stefnda, sem sent var degi síðar, var tekið fram að í tilkynningunni kæmi ekki fram hvar vinnustaðar stefnanda væri og var fyrri afstaða ítrekuð.

II

Helstu málsástæður og lagarök stefnanda

Stefnandi vísar til þess að slysið 18. janúar 2016 sé ótvírætt bótaskylt úr kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega hjá stefnda. Það sé ágreiningslaust að vinnuveitandi stefnanda, Fjarðabyggð, hafi verið með gilda slysatryggingu launþega hjá stefnda þegar slysið varð. Um hafi verið að ræða sólarhringstryggingu, sem taki bæði til slysa í vinnu og frítíma, og njóti starfsmenn í launalausu leyfi, svo sem fæðingarorlofi, vátryggingarverndar ef þeir sinna ekki launuðu starfi annars staðar. Stefnandi hafi á slysdegi verið í fæðingarorlofi og ekki verið í launuðu starfi hjá öðrum vinnuveitanda. Krafan eigi stoð í kjarasamningi Sambands íslenskra sveitarfélaga og Starfsgreinasambands Íslands fyrir tímabilið 1. maí 2015 til 31. mars 2019, en um slysatryggingar sé fjallað í 7. kafla hans, sem og í ákvæðum laga nr. 30/2004 og laga nr. 55/1980 um starfskjör launafólks o.fl. Það hafi fyrst verið með bréfi stefnda 23. maí 2019 sem bótaskyldu hafi verið hafnað með vísan til 124. gr. laga nr. 30/2004. Því er mótmælt að stefndi hafi fyrst fengið vitneskju um slysið í janúar 2019 og eins árs tilkynningarfrestur samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 þá verið liðinn. Hið rétta sé að stefndi hafi fyrst fengið vitneskju um slysið með sérstakri tjónstilkynningu á eyðublaði stefnda 1. febrúar 2016 eða tveimur vikum eftir að það átti sér stað. Hafi þar verið tilkynnt um atburð, eins og eyðublaðið geri ráð fyrir, en líta verði svo á að í því felist bæði krafa vegna F+ fjölskyldutryggingar og vegna launþegatryggingarinnar, sbr. 124. gr. laganna. Í tilkynningunni hafi verið tekið fram að stefnandi væri starfsmaður leikskóla og búsett í Neskaupstað. Frá og með þessum tíma hafi stefnda verið kunnugt um slysið, en á eyðublaðinu sé ekki gert ráð fyrir því að tjónþoli tilgreini ákveðna tryggingu og hafi hún því ekki gert það. Þá sé á bakhlið eyðublaðsins gert ráð fyrir heimild stefnda til víðtækrar upplýsingaöflunar og hafi stefnandi veitt heimild til þessa. Eftir að stefnandi leitaði til lögmanns í lok október 2018 hafi sérstaklega verið óskað eftir afstöðu stefnda til bótaskyldu, bæði úr F+ slysatryggingu og launþegatryggingu. Sú bótaskylda hafi raunar verið staðfest með tölvubréfi stefnda 2. nóvember 2018 og hafi þar aðeins verið sleginn sá varnagli að staðfestingu vinnuveitanda á launasambandi vantaði. Við munnlegan málflutning lagði stefnandi meðal annars áherslu á að með lögum nr. 15/2015 hefði texta verið bætt við 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 í því skyni að treysta réttarvernd launþega vegna slysa, en sérstaklega sé nú mælt fyrir um að tilkynning um vátryggingaratburð geti borist „með öðrum hætti“ og geti til að mynda dugað að senda lögregluskýrslu um vátryggingaratburð eða skýrslu Vinnueftirlitsins vegna vinnuslyss. Skýra verði ákvæðið eftir orðanna hljóðan og fremur til hagsbóta fyrir þann sem eigi rétt á bótum frá vátryggingafélagi. Jafnframt var byggt á því að stefndi hefði vegna tómlætis glatað rétti sínum til að bera því við að ábyrgð félagsins væri fallin niður með vísan til 124. gr. laga nr. 30/2004, sbr. 94. gr. laganna, og að fyrst hafi verið tilefni til að setja þessa málástæðu fram þegar varnir stefnda birtust í greinargerð.

III

Helstu málsástæður og lagarök stefnda

Stefndi byggir á því að líkamstjón stefnanda vegna slyssins 18. janúar 2016 sé ekki bótaskylt úr slysatryggingu launþega sem Fjarðabyggð var með í gildi hjá stefnda. Stefnandi hafi ekki tilkynnt stefnda um kröfuna innan eins árs frá því að hún vissi um þau atvik sem hún er reist á, eins og henni hafi borið að gera samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 og vátryggingarskírteini. Vegna þessa hafi stefnandi glatað mögulegum rétti sínum til bóta úr umræddri tryggingu.

Tilkynning um kröfu í slysatryggingu launþega Fjarðabyggðar hafi fyrst borist stefnda með tölvubréfi lögmanns stefnanda 1. nóvember 2018. Þá hafi engin tilkynning borist frá vinnuveitanda stefnanda fyrr en 1. febrúar 2019. Byggt er á því að stefnanda hafi í síðasta lagi verið kunnugt um kröfuna 13. júní 2016 þegar stöðugleikatímapunktur hafi verið samkvæmt matsgerð, enda hafi stefnanda þá í allra síðasta lagi verið kunnugt um afleiðingar slyssins. Frestur til þess að tilkynna slysið hafi því runnið út 13. júní 2017.

Byggt er á því að tilkynning stefnanda til stefnda 1. febrúar 2016 hafi ekki verið tilkynning um kröfu í umrædda slysatryggingu launþega. Samkvæmt tilkynningunni sé vátryggingartaki stefnandi sjálf en ekki atvinnurekandi hennar. Megi í mesta lagi gera kröfu um að stefndi kanni mögulegar tryggingar stefnanda hjá stefnda en ekki vátryggingar þar sem þriðji aðili sé vátryggingartaki. Þá komi ekkert fram í tilkynningunni sem gefi til kynna að um sé að ræða tilkynningu um kröfu í slysatryggingu launþega. Hafi þannig ekkert gefið stefnda ástæðu til að ætla að verið væri að tilkynna um kröfu í vátryggingu vinnuveitanda stefnanda, en það hafi ekki heldur borist gögn frá vinnuveitandanum eða hann upplýst um kröfuna fyrr en í janúar 2019. Af því megi ráða að stefnandi hafi ekki talið sig vera að gera kröfu í slysatryggingu launþega heldur eingöngu í þá vátryggingu sem hún hafi sjálf verið með sem vátryggingartaki hjá stefnda. Það virðist fyrst hafa verið eftir að stefnandi leitaði aðstoðar lögmanns sem hún hafi talið sig eiga kröfu í slysatryggingu launþega.

Stefndi byggir jafnframt á því að það breyti engu þó að félagið hafi fengið vitneskju um atvikið með tjónstilkynningunni 2. febrúar 2016. Það sé alveg skýrt af orðalagi bæði vátryggingarskírteinis og 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 að tilkynna verði um kröfu um bætur til félagsins. Umrædd tilkynning sé ekki krafa um bætur úr slysatryggingu launþega enda komi hvergi fram eða megi af upplýsingum í skjalinu ráða að tilkynnt sé um kröfu í vátryggingu þar sem annar aðili en stefnandi sjálf sé vátryggingartaki. Þá hafi stefndi ekki getað vitað að stefnandi félli mögulega undir slysatryggingu launþega og hafi félaginu ekki borið að kanna það í ljósi efnis tilkynningarinnar. Það sé ekki heldur svo að stefnandi sé sérstaklega tilgreind sem vátryggð í vátryggingarskírteini Fjarðabyggðar. Á tilkynningareyðublaði stefnda sé ekki gert ráð fyrir því að fram komi í hvaða tryggingu gerð sé krafa, en þar eigi aftur á móti að koma fram nafn vátryggingartaka og hafi stefnandi tilgreint sitt eigið nafn en ekki nafn vinnuveitanda síns. Ekki sé unnt að líta svo á að umrædd tilkynning varði launþegatrygginguna, enda varði hún tiltekinn vátryggingarsamning þar sem stefnandi hafi verið vátryggingartaki. Lögð er áhersla á að um sé að ræða tvær vátryggingar þar sem vátryggingartaki sé annars vegar stefnandi og hins vegar Fjarðabyggð.

Gögn málsins staðfesti einfaldlega að það hafi fyrst verið í nóvember 2018 sem krafa hafi verið gerð í slysatryggingu launþega. Samkvæmt stefnu hafi þetta fyrst verið gert eftir að stefnandi leitaði aðstoðar lögmanns, en það breyti engu þó hún hafi þá fyrst fengið vitneskju um að mögulega ætti hún rétt á bótum úr slysatryggingu launþega enda sé skýrlega kveðið á um tímafrest í lögum og vátryggingarskírteini. Stefnandi verði sjálf að bera ábyrgð á því tómlæti sínu að hafa ekki tilkynnt um kröfuna fyrr. Þá geti sá texti 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 sem eigi rætur að rekja til laga nr. 15/2015 ekki haft þýðingu, enda verði ráðið af nefndaráliti efnahags- og viðskiptanefndar að viðbótinni hafi verið ætlað að taka tilvika þar sem þriðji maður eða vinnuveitandi sendir tilkynningu í stað hins slasaða. Það liggi fyrir að tilkynning hafi ekki borist frá vinnuveitanda stefnanda innan umrædds frests.

Röksemd stefnanda um að stefndi hafi glatað rétti til að bera fyrir sig 124. gr. laga nr. 30/2004 vegna 94. gr. laganna er mótmælt sem of seint fram kominni, auk þess sem stefnanda hafi verið gerð grein fyrir afstöðu félagsins með eðlilegum hraða.

IV

Niðurstaða

Aðila greinir á um hvort stefnandi hafi glatað rétti til bóta úr slysatryggingu launþega, sem vinnuveitandi hennar var með hjá stefnda, þar sem tilkynning hafi ekki borist innan frests samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004. Það liggur fyrir að þegar stefnandi slasaðist í janúar 2016 var hún starfsmaður leikskóla í Fjarðabyggð, en í fæðingarorlofi. Hún var tryggð samkvæmt slysatryggingu launþega sveitarfélagsins í samræmi við ákvæði kjarasamnings og er ágreiningslaust að umrædd slysatrygging tók til slyss stefnanda þó að hún hafi verið í fæðingarorlofi.

Það liggur fyrir að 1. febrúar 2016, eða tveimur vikum eftir slysið, fyllti stefnandi út eyðublað stefnda sem kallast „Tilkynning um tjón - slys innanlands“ og er það á meðal gagna málsins. Þar er meðal annars gert ráð fyrir því að veittar séu upplýsingar um vátryggingartaka, hinn slasaða, sem og um slysið og afleiðingar þess, svo sem hvar og hvernig slysið varð og hver séu meiðslin. Þá er óskað upplýsinga um fyrra heilsufar, hvort slasaði hafi verið undir áhrifum áfengis eða lyfja og um þann bankareikning sem greiða skuli inn á komi til greiðslu bóta. Stefnandi tilgreindi bæði nafn sitt sem „vátryggingartaka“ og sem „slasaða“. Þá gerði hún grein fyrir heimilisfangi sínu í Neskaupstað og tók fram undir liðnum „Atvinna“: „leikskóli/fæðingarorlof“. Hún fyllti einnig út aðra liði á eyðublaðinu og lýsti því meðal annars hvernig slysið varð og inn á hvaða reikning bæri að greiða bætur. Þá fyllti hún út bakhlið eyðublaðsins sem ber heitið „Upplýst samþykki“ þar sem hún veitti stefnda heimild til að afla ýmiss konar upplýsinga og gagna frá læknum, sjúkrahúsum, vinnuveitanda og fleiri aðilum sem vörðuðu heilsufar hennar og gætu haft þýðingu við mat á bótaskyldu og bótafjárhæð. Ekki verður séð að nokkur samskipti hafi verið á milli stefnanda og stefnda, svo sem um það á grundvelli hvaða tryggingar hún kynni að eiga rétt á bótum, frá því að hún fyllti út eyðublaðið og þar til hún leitaði til lögmanns í október 2018. Eins og rakið hefur verið óskaði lögmaður stefnanda þá eftir afstöðu stefnda bæði til bótaskyldu úr F+ fjölskyldutryggingu og úr slysatryggingu launþega Fjarðabyggðar. Að beiðni starfsmanns stefnda sendi stefnandi félaginu í kjölfarið undirritaða tilkynningu frá vinnuveitanda sínum. Það var fyrst eftir að fyrrgreind matsgerð vegna líkamstjóns stefnanda lá fyrir í maí 2019 sem stefndi bar því við að hún hefði glatað rétti til að krefjast bóta úr slysatryggingunni þar sem tilkynning hefði ekki borist innan þess frests sem greinir í 124. gr. laga nr. 30/2004. Aftur á móti var fallist á bótaskyldu úr fjölskyldutryggingu stefnanda og fór bótauppgjör á þeim grunni fram.

Skilja verður málatilbúnað stefnda með þeim hætti að félagið telji að tilkynning stefnanda frá 1. febrúar 2016 þar sem gerð var grein fyrir slysinu hafi eingöngu varðað kröfu um bætur í fjölskyldutrygginguna en ekki í slysatryggingu launþega Fjarðabyggðar, enda hafi stefnandi verið tilgreind sem vátryggingartaki en ekki sveitarfélagið. Það er ljóst að tilkynningarskylda hvílir á þeim sem telur sig eiga bótakröfu á hendur vátryggingafélagi vegna vátryggingaratburðar. Í 124. gr. laga nr. 30/2004 er þannig mælt fyrir um ársfrest til að tilkynna um vátryggingaratburð í slysa- , sjúkra- eða heilsutryggingum. Þar kemur fram að sá sem á rétt til bóta glati þeim rétti ef „krafa er ekki gerð um bætur til félagsins innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á“ eða „því hefur ekki borist tilkynning um vátryggingaratburð með öðrum hætti“. Síðari hlutanum var bætt við ákvæðið með 4. gr. laga nr. 15/2015 og á hann rætur að rekja til breytingartillögu efnahags- og viðskiptanefndar við frumvarp til breytinga á lögum nr. 30/2004.

Samkvæmt þessu er unnt að rjúfa tilkynningarfrest vegna slysatrygginga, eins og þeirrar sem mál þetta varðar, með tvenns konar hætti. Fyrri leiðin er efnislega sú sama og mælt er fyrir um í 51. gr. laga nr. 30/2004 sem varðar skaðatryggingar, en samkvæmt henni er tilkynningarfrestur rofinn sé gerð krafa um bætur innan árs frá því að viðkomandi fékk vitneskju um þau atvik sem eru tilefni kröfunnar. Í athugasemdum við 124. gr. í frumvarpi því sem varð að lögum nr. 30/2004 vísast um skýringar til athugasemda við 51. gr., en þar kemur meðal annars fram að reglan veiti vátryggðum meiri lágmarksvernd en þáverandi ákvæði 30. gr. laga nr. 20/1954. Þá er vísað til þess að vátryggingafélög hafi mikla hagsmuni af því að kröfur komi fram sem fyrst, auk þess sem það hafi samfélagslega þýðingu að ljúka málum án óþarfa dráttar. Ætlast verði til þess að vátryggður hafi vara á sér og sé það „á hans ábyrgð ef hann gerir sér ekki grein fyrir að atvikin sem hann hefur fengið upplýsingar um veita honum rétt til vátryggingabóta“. Í ákvæðinu eru ekki gerðar kröfur til forms tilkynningar og þar eru ekki fyrirmæli um það hvers efnis tilkynning skal vera að öðru leyti en því að tilkynna á um „kröfu“ viðkomandi. Það verður ekki ráðið af orðalagi ákvæðisins að gera beri grein fyrir því í tilkynningu hvaða trygging geti verið grundvöllur bótakröfu vegna þeirra atvika sem gerð er grein fyrir. Í þeim efnum er einnig til þess að líta að á eyðublaði stefnda, sem hefur að geyma form fyrir tilkynningu um kröfur, er gert ráð fyrir því að vátryggingartaki sé tilgreindur en ekki að vísað sé í tiltekna tryggingu eða að viðkomandi skýri nánar undir hvaða tryggingu hann telji tjón sitt falla.

Hvað sem þessu líður er jafnframt mælt fyrir um að fresturinn rofni hafi „tilkynning um vátryggingaratburð“ borist „með öðrum hætti“, sbr. þann texta sem var bætt við 1. mgr. 124. gr. með lögum nr. 15/2015. Þessi viðbót verður rakin til breytingartillögu efnahags- og viðskiptanefndar og er því ekki að finna skýringar sem hana varða í því frumvarpi sem varð að lögunum. Aftur á móti kemur fram í áliti nefndarinnar að breytingartillagan eigi rætur að rekja til umsagnar Alþýðusambandsins og að henni hafi verið ætlað að koma til móts við bókun við kjarasamninga á almennum vinnumarkaði þar sem óskað hafi verið eftir lagabreytingu svo að engum vafa yrði undirorpið að tilkynning vinnuveitanda um vátryggingaratburð jafngilti skyldum vátryggðs í skilningi laganna. Jafnvel þó þessi ummæli beri með sér að viðbótinni hafi sérstaklega verið ætlað að taka til tilkynninga frá vinnuveitanda þá er texti lagaákvæðisins ekki einskorðaður við slíkt heldur vísar hann til hvers kyns tilkynningar um vátryggingaratburð sem berst vátryggingarfélagi með öðrum hætti. Að mati dómsins verður að skýra ákvæðið eftir orðanna hljóðan og getur í ljósi íþyngjandi eðlis tilkynningarfrestsins ekki komið til greina að skýra fyrirmæli um hvernig unnt er að rjúfa frestinn með þrengjandi hætti. Samkvæmt þessu verður lagt til grundvallar að tilkynning um vátryggingaratburð, sem berst vátryggingafélagi innan ársfrestsins, dugi til að rjúfa þann frest sem greinir í 1. mgr. 124. gr. laganna. Með fyrrgreindri tilkynningu stefnanda frá 1. febrúar 2016 var stefnda sannanlega tilkynnt um þann vátryggingaratburð, sbr. 15. tölul. 1. mgr. 2. gr. laga nr. 30/2004, sem stefnandi taldi leiða til bótaskyldu stefnda, bæði á grundvelli fjölskyldutryggingarinnar og slysatryggingar launþega Fjarðabyggðar. Þessi tilkynning barst stefnda tveimur vikum eftir slysið og verður því ekki fallist á að stefnandi hafi glatað rétti sínum til bóta samkvæmt slysatryggingunni með vísan til 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004.

Samkvæmt framangreindu verður fallist á kröfu stefnanda um að viðurkennd verði bótaskylda stefnda úr kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega Fjarðabyggðar vegna líkamstjóns sem hún, sem starfsmaður sveitarfélagsins, hlaut í slysi 18. janúar 2016. Með vísan til úrslita málsins og 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála verður stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað sem þykir hæfilega ákveðinn 900.000 krónur.

Ásgerður Ragnarsdóttir héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D Ó M S O R Ð:

Viðurkennd er bótaskylda stefnda, Vátryggingafélags Íslands hf., úr kjarasamningsbundinni slysatryggingu launþega Fjarðabyggðar, vegna líkamstjóns sem stefnandi, Agnes B. Sæberg Þorgeirsdóttir, hlaut í slysi 18. janúar 2016.

Stefndi greiði stefnanda 900.000 krónur í málskostnað.