Dómstólaleit

X var í ákæru gefið að sök kynferðisbrot gegn dóttur sinni með nánar tilgreindri háttsemi. Var brotið talið varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af öðrum sakargiftum en þeim að hafa sett munn sinn yfir munn A og reynt að setja tunguna upp í hana og var fyrir Landsrétti eingöngu til endurskoðunar sú háttsemi sem sakfellt var fyrir í héraði. Í dómi Landsréttar kom fram að X yrði ekki sakfelldur fyrir brot samkvæmt ákæru nema fyrir lægi sönnun um ásetning hans til þess að viðhafa háttsemi gagnvart A sem væri kynferðislegs eðlis. Vísað var til þess að X hefði eindregið hafnað því að hafa viðhaft kynferðislega háttsemi gagnvart A og hefði framburður hans verið staðfastur hjá lögreglu og fyrir dómi. Ekkert væri fram komið sem væri til þess fallið að draga úr trúverðugleika framburðar hans að þessu leyti. Á hinn bóginn drægju ákveðnir þættir og aðstæður úr sönnunargildi og áreiðanleika framburðar A um atvik umrætt kvöld og gæti endursögn móður A, sálfræðings og annarra á frásögn hennar ekki breytt því. Að öllu virtu þótti lýsing A ekki fá þá stoð í gögnum málsins að nægði til þess, gegn eindreginni neitun X, að sannað væri svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að hann hefði af ásetningi viðhaft þá kynferðislegu háttsemi sem lýst væri í ákæru. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir endurtekin kynferðisbrot samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í fjölda skipta á árunum 2016 til 2020 haft samræði og önnur kynferðismök við A sem gat ekki spornað við þeim verknaði sökum andlegrar fötlunar. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa látið A hafa samræði og önnur kynferðismök við aðra menn sem hann átti í samskiptum við á nánar tilgreindri vefsíðu. Með hinum áfrýjaða dómi var X einnig sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A og syni hennar B með því að hafa látið A hafa við sig munnmök og látið B horfa á undir því yfirskini að hann ætti að læra að stunda kynlíf. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga um brot gegn blygðunarsemi og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 um ósiðlegt athæfi gagnvart barni. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi gagnvart B og kærustu hans C með því að hafa farið inn í herbergi þar sem þau voru að stunda kynlíf og færa hendi sína mjög nálægt kynfærum C, þar sem hún lá nakin í rúmi, og gefið B leiðbeiningar um hvernig hann ætti að veita henni munnmök. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga að því er varðaði B. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur um sakfellingu staðfestur um þetta atriði að undanskilinni heimfærslu til refsiákvæða vegna þeirrar háttsemi X að fara inn í herbergi B og C þar sem þau voru að stunda kynlíf. Í dómi Landsréttar kom fram að sú háttsemi X hafi verið mjög meiðandi í þeirra garð og ótvírætt til þess fallin að valda B og C ótta í skilningi 199. gr. almennra hegningarlaga. Var háttsemi X sem hann var sakfelldur fyrir í þessum ákærulið því heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga um kynferðislega áreitni. Refsing X var ákveðin fangelsi í níu ár og honum gert að greiða A, B og C miskabætur.

G var gefið að sök kynferðisbrot gegn A með því að hafa á árinu 2018 til febrúar eða mars 2021, á þáverandi heimili þeirra, brotið gegn stúlkunni með því að slá hana í fjölda skipta á rassinn og í eitt skipti nuddað beran rass hennar, læri og innanverð læri, en á greindu tímabili var stúlkan 12 til 14 ára gömul. Í ákæru var háttsemin talin varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var G sakfelldur samkvæmt ákæru. Hvað varðar hið fyrrgreinda nudd rakti Landsréttur að töluvert samræmi hefði verið í framburði G og A um annað en það sem beinlínis laut að þeim sökum sem á ákærða voru bornar í málinu en hann neitaði staðfastlega sök. Í ljósi þessa kom til skoðunar hvort önnur sönnunargögn styddu framburð annars þeirra umfram hitt með afgerandi hætti. Að endingu taldi Landsréttur að ákæruvaldið hefði fært á það sönnur, einkum með trúverðugum framburði vitnisins E, og öðru því sem honum var til stuðnings, gegn neitun G, svo ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum að hann hefði í umrætt sinn nuddað beran rass brotaþola, læri og innanverð læri. Að virtu heildstæðu mati á atvikum taldi Landsréttur að þessi háttsemi G hefði verið kynferðislegs eðlis og falið í sér kynferðislega áreitni eins og hún væri skilgreind í almennum hegningarlögum. Hið sama átti við um þá háttsemi G að slá í rass A í fjölda skipta. Var hann því sakfelldur samkvæmt ákæru.

T var sakfelldur fyrir þrjú kynferðisbrot gagnvart barni, A, auk áfengis- og barnaverndarlagabrota. Þá var hann sakfelldur fyrir að hafa nauðgað brotaþola, B, og þá einnig fyrir kynferðisbrot gegn barni og brot á barnaverndar- og áfengislögum. T var einnig sakfelldur í héraðsdómi fyrir ítrekuð vændiskaup og brot gegn 1. mgr. 210. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr., a-liðar 195. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga og T gert að sæta fangelsi í sjö ár. Var T gert að greiða A og B hvorri um sig miskabætur að fjárhæð 3.000.000 króna og gert að sæta upptöku nánar tilgreindra muna.

X var ákærður í tveimur ákæruliðum fyrir nauðgunarbrot og brot í nánu sambandi gegn eiginkonu sinni. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Ákæruvaldið undi niðurstöðu hins áfrýjaða dóms er tók til sakargifta vegna 2. lið ákærunnar en krafðist fyrir Landsrétti að ákærði yfir sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefið að sök í 1. lið ákærunnar. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sýknu af þeim sakargiftum sem til úrlausnar voru fyrir Landsrétti og frávísun á einkaréttarkröfu brotaþola.

J var sakfelldur fyrir nauðgun gegn A með því að hafa í starfi sínu sem nuddari í tvígang haft önnur kynferðismök en samræði við A án samþykkis hennar með því að káfa á kynfærum hennar, rassi og brjóstum og í annað skiptið sett fingur í leggöng hennar, henni að óvörum, þar sem hún lá léttklædd á nuddbekk, og beitt hana ólögmætri nauðung með því að misnota sér traust sem hún bar til hans. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um var að ræða alvarleg brot, sem beindust gegn mikilvægum hagsmunum og voru til þess fallin að hafa alvarlegar afleiðingar í för með sér fyrir A. Þá var ráðið að brotavilji J hafi verið styrkur og einbeittur. Með hliðsjón af 1., 2. og 6. tölulið 1. mgr. 70. gr., 1. mgr. 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga var refsing J ákveðin fangelsi í 18 mánuði og var hann dæmdur til að greiða A miskabætur.

Með dómi héraðsdóms var H sýknaður af ákæru um brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. sömu laga með því að hafa farið inn í svefnherbergi til A og strokið eftir læri hennar. Með dómi Landsréttar 8. júní 2018 var H aftur á móti sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga en rétturinn taldi sannað að H hefði farið með fingur inn í leggöng A og strokið eftir læri hennar þar sem hún lá sofandi og gat ekki spornað við verknaðinum. Var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu 12 mánaða hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var H gert að greiða A 900.000 krónur í miskabætur með nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum. Með úrskurði endurupptökudóms 19. október 2022 var fallist á beiðni H um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að sömu niðurstöðu og í hinum upphaflega dómi um að sakfella bæri H fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Að gættu ákvæði 5. mgr. 231. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var refsing H ákveðin sú sama og í upphaflegum dómi réttarins. Vegna alvarleika brots ákærða voru ekki talin efni til að skilorðsbinda refsinguna frekar en þar var gert. Þá var tekið fram að H yrði með vísan til 5. mgr. 231. gr. ekki gert að greiða A hærri miskabætur en hann hafði verið dæmdur til að greiða henni í hinum upphaflega dómi. H var því dæmdur til að greiða brotaþola fyrrnefnda fjárhæð ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.

H var sakfelldur fyrir kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögunum, með því að hafa, einkum í gegnum einkaskilaboð á samfélagsmiðlinum Snapchat en einnig í símtölum og með símaskilaboðum, brotið gegn 16 stúlkum á aldrinum 10 til 16 ára. Í dómi Landsréttar var því slegið föstu að ákærði hafi sóst eftir því að eiga kynferðisleg samskipti við ungar stúlkur. Var jafnframt ráðið að hann hafi í engu skeytt um aldur brotaþola og látið sér í léttu rúmi liggja hvort þær hefðu náð 15 ára aldri. Heimfærsla þeirrar háttsemi sem hann var fundinn sekur um í málinu samkvæmt hlutaðeigandi ákæruliðum tæki mið af því. Mat á því hvort háttsemi ákærða teldist kynferðisleg áreitni eða brot gegn blygðunarsemi réðist af atvikum máls hverju sinni með hliðsjón af orðalagi tilgreindra refsiákvæða, lögskýringargögnum og dómaframkvæmd. Litið var til grófleika ummæla sem ákærði viðhafði við brotaþola og myndefnis sem hann sendi þeim, aldurs brotaþola, hvort samskipti væru ítrekuð, hversu lengi þau stóðu yfir og hvort þau væru til þess fallin að valda brotaþola ótta. Þá var H einnig sakfelldur fyrir brot gegn umferðarlögum. Var refsing H ákveðin fangelsi í 3 ár en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhald sem hann hafði sætt. Auk þess var hann sviptur ökurétti í þrjá mánuði og gert að sæta upptöku á tveimur farsímum. Þá var H gert að greiða brotaþolunum nánar tilgreindar miskabætur.

BJC var sakfelldur fyrir ítrekuð tilvik nauðgana og annarra kynferðisbrota gegn börnum, brot gegn barnaverndarlögum og önnur sérrefsilagabrot gegn fimm brotaþolum, meðal annars með því að hafa fengið brotaþola A til að hafa við sig munnmök og sett fingur í leggöng hennar, fengið brotaþola A til að stinga fingri í eigin endaþarm, taka myndband af því og senda BJC, fengið brotaþola A og C til að hafa kynferðismök sín á milli með gervilim og taka myndband af því og senda BJC og haft kynferðismök við brotaþola B og látið hana hafa við sig munnmök. Þar að auki með því að hafa fengið brotaþola E til að fróa sjálfri sér með kynlífshjálpartæki, taka upp myndband af því og senda BJC. Loks fyrir að hafa ítrekað viðhaft kynferðislegt tal við alla brotaþola og fengið þær til að senda sér kynferðislegar myndir og myndbönd af sér í gegnum samskiptaforritið Snapchat. Sendi BJC ítrekað myndir og myndbönd af berum kynfærum sínum. BJC lét brotaþolum í té ýmis kynlífshjálpartæki, undirföt , rafrettur, áfengi og annað, gegn því að stúlkurnar sendu honum myndbönd. Í dómi Landsréttar kom fram að BJC hafi nýtt sér aldurs- og þroskamun til að fá stúlkurnar til að gera það sem lýst var í ákærum og þannig beitt þær ólögmætri nauðung. Var ekki talið trúverðugt að BJC hafi ekki vitað að brotaþolar væru börn. Sú háttsemi BJC að fá brotaþola til að brjóta gegn sjálfum sér kynferðislega að BJC fjarstöddum var talið falla undir nauðgunarhugtak almennra hegningarlaga. Var refsing BJC ákveðin fangelsi í sjö ár en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhald sem hann hafði sætt. Þá var BJC gert að greiða brotaþolunum A, B, C, D og E nánar tilgreindar miskabætur.

X var ákærður fyrir nauðgun og stórfellt brot í nánu sambandi samkvæmt 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr., sbr. 2. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa ráðist að fyrrverandi kærustu sinni með ofbeldi og haft samræði og önnur kynferðismök við hana án hennar samþykkis. Með hinum áfrýjaða dómi var X alfarið sýknaður af sakargiftum. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að tengsl X og brotaþola væru ekki slík að heyri undir ákvæði 218. gr. b. almennra hegningarlaga. Sakfelling fyrir brot gegn ákvæðinu kæmi því ekki til álita. Rakið var að með hliðsjón af framburði X og brotaþola sem og ljósmyndum af áverkum brotaþola væri sannað að X hefði beitt hana miklu ofbeldi meðan á kynferðismökum þeirra stóð. Hlutlægt séð félli háttsemi X því að verknaðarlýsingu 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Þá þótti með vísan til gagna málsins nægilega sannað að X hefði beitt brotaþola ofbeldi sem hún hafi ekki áður upplifað af hans hálfu. Ekki var fallist á með X að hann hafi haft réttmæta ástæðu til að ætla að brotaþoli væri samþykk þeim kynferðismökum sem ákært var fyrir. Yrði þvert á móti talið að hann hafi í engu skeytt um raunverulegan vilja brotaþola til að stunda með honum kynferðismök og vera í þeim beitt því mikla ofbeldi sem hann viðhafði gagnvart henni. Hafi X þannig með augljósum hætti brotið gegn sjálfsákvörðunarrétti og kynfrelsi brotaþola. X var því sakfelldur fyrir að hafa af ásetningi haft kynferðismök við brotaþola án samþykkis hennar, sbr. 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár.

X var sakfelldur fyrir ítrekuð kynferðisbrot gegn A á tímabilinu 2005 til 2014, frá því að hún var fimm ára þar til hún varð um fimmtán ára. Í dómi Landsréttar var rakið að A bæri um þá háttsemi sem X var gefin að sök en hann neitaði öllum sakargiftum. Lyktir málsins réðust því af mati á sönnunargildi og trúverðugleika framburðar A annars vegar og X hins vegar. Framburður A var metinn mjög trúverðugur og fékk stoð í ýmsum óbeinum sönnunargögnum, einkum framburði vitna fyrir héraðsdómi og vottorðum og vætti sálfræðinga. Að sama skapi voru fyrir hendi atriði sem drógu úr trúverðugleika framburðar ákærða. Var framburður A því lagður til grundvallar og staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að hafið væri yfir skynsamlegan vafa, gegn neitun X, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greindi í ákæru. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að þó talið væri sannað að X hafi margsinnis brotið gegn A lægju takmarkaðar upplýsingar fyrir um nákvæman fjölda brotanna og yrði X að njóta þess vafa sem uppi var í þeim efnum. Auk þess var litið til þess að sakfellingin tók til skemmra tímabils en greindi í ákæru. X hefði ekki áður unnið sér til refsingar og óútskýrðar tafir orðið á rannsókn málsins. Á hinn bóginn hafi brot X verið gróf, ítrekuð og framin á löngu tímabili sem stóð yfir stóran hluta af barnæsku A. Brotin beindust að brýnum hagsmunum hennar, voru framin af nánum fjölskyldumeðlimi sem hafði algjöra yfirburðarstöðu gagnvart henni og á heimilum þar sem A átti að eiga öruggt athvarf og skjól. Þá bæru gögn málsins með sér að brotin hefðu valdið A miklu tjóni. Brotavilji X hafi verið einbeittur og hann ekki talinn eiga sér neinar málsbætur. Að þessu gættu og að teknu tilliti til dómaframkvæmdar þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í fimm ár og hann dæmdur til að greiða A þær miskabætur sem hún krafðist.

X var sakfelldur fyrir nauðgun gegn fjórum konum með því að hafa á meðferðarstofu sinni, þar sem þær lágu á nuddbekk, haft við þær önnur kynferðismök en samræði með nánar tilgreindum hætti án þeirra samþykkis og þar með beitt þær ólögmætri nauðung með því að misnota sér það traust sem þær báru til hans. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um var að ræða alvarleg brot gegn brotaþolum sem framin voru í skjóli trúnaðartrausts sem þær máttu bera til X í ljósi þess að hann bauð fram sérhæfða meðferð við stoðkerfisvandamálum og voru konurnar í viðkvæmri stöðu við þessar aðstæður. Af atvikum mætti ráða að vilji X til að brjóta gegn konunum hafi verið sterkur og einbeittur. Var refsing X ákveðin með vísan til 1. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og einnig samkvæmt 77. gr. sömu laga. Var X gert að sæta fangelsi í sex ár og hann dæmdur til að greiða brotaþolum miskabætur.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn barni, sbr. 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa inni í tjaldi látið A hafa við sig munnmök og stungið fingri inn í leggöng hennar. Ágreiningur um sönnun í málinu var afmarkaður við vitneskju X um réttan aldur A en er atvik gerðust var X á sautjánda ári en A á því fjórtánda. Í dómi réttarins kom fram að með vísan til framburða vitna lægi ekkert fyrir í málinu um vitneskju X um aldur A fyrr en tilgreint vitni kallaði inn í tjaldið til hans og A en ekki var um það deilt í málinu að X hætti þá kynmökum við A. Varð af þeim sökum ekki, gegn eindreginni neitun X, staðhæft að hann hefði af ásetningi haft kynferðismök við barn umrætt sinn. Var hann því sýknaður af broti gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við úrlausn málsins kom jafnframt til skoðunar hvort X hefði sýnt af sér gáleysi um aldur A og þar með gerst brotlegur við 1. mgr. 204. gr., sbr. 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Landsréttar var skírskotað til þess sem fram var komið um að X hefði verið stöðugur í framburði sínum um að hann hefði fyrst fengið að vita aldur A þegar umrætt vitni kallaði inn í tjaldið til hans og A. Þá hefði hann borið að hann hafi talið hana einu ári yngri en hann. Í málinu lægju ekki fyrir ljósmyndir af A eða aðrar upplýsingar um útlit hennar og atgervi er atvik gerðust. Af framburði vitna yrði ekki heldur ráðið að X hefði búið yfir upplýsingum eða þekkingu sem hefði átt að gefa honum tilefni til að ganga úr skugga um aldur A eða tilefni til að sýna sérstaka aðgæslu að því leyti. Þá yrði jafnframt að líta til þess að X var á sautjánda ári er atvik gerðust en ekki væru gerðar jafn ríkar aðgæslukröfur til manna á hans aldri og þeirra sem eldri væru. Var því ekki metið X til refsiverðs gáleysis að hafa ekki gengið sérstaklega úr skugga um aldur A áður en þau höfðu kynmök. Var hann því sýknaður af broti gegn 1. mgr. 204. gr., sbr. 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga.

S var sakfelldur fyrir áfengis- og barnaverndarlagabrot með því að hafa ítrekað afhent fjórum ungum stúlkum áfengi og fyrir brot samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga með því að hafa kysst A tungukossi. Með hinum áfrýjaða dómi var háttsemi S um að hafa slegið B á rassinn heimfærð undir 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga en S sýknaður af broti gegn 199. gr. almennra hegningarlaga þar sem vafi var talinn leika á því að snertingin hefði verið kynferðislegs eðlis. Í dómi Landsréttar kom fram að með framburði B og D væri komin fram lögfull sönnun um að S hefði slegið á rass B utan klæða og að með hliðsjón af atvikum málsins yrði litið svo á að sú háttsemi hans hefði verið af kynferðislegum toga og andstæð góðum siðum og samskiptaháttum. Var S því sakfelldur fyrir brot samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga fyrir þá háttsemi. Var refsing hans ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Loks var rakið í dómi Landsréttar að með hliðsjón af framburði sálfræðings A fyrir Landsrétti væri ljóst að miski hennar væri nokkuð meiri en miðað hefði verið við í héraðsdómi. Var S því dæmdur til að greiða A 400.000 krónur í miskabætur ásamt því að greiða B 150.000 krónur í miskabætur.

X var ákærð fyrir hlutdeild í kynferðisbroti Y gegn A samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veitt Y liðsinni í verki með því að gefa A óþekkta töflu sem A kvaðst hafa orðið mjög sljóvguð eftir, legið við hlið Y og A og horft á og fróað sér meðan Y hefði brotið gegn A. Y lést undir rekstri málsins fyrir héraðsdómi og var mál ákæruvaldsins á hendur honum í kjölfarið fellt niður. Landsréttur tók fram að því yrði í málinu ekki kveðið á um hvort Y hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Með vísan til framburðar X og A var lagt til grundvallar að Y hefði haft kynferðismök við A í lokuðu herbergi á heimili hans og X umrætt sinn. Að framangreindu gættu kæmi einungis til úrlausnar í málinu hvort X hafi haft ásetning til hlutdeildar í því broti sem Y var sakaður um þótt engu yrði slegið föstu um sekt hans. Landsréttur taldi bæði ósannað að X hefði gefið A töflu sem leitt hefði til þess að hún hefði orðið mjög sljóvguð og að X hefði fróað sér meðan Y hefði haft samfarir við A. Stóð þá einungis eftir að taka afstöðu til þess hvort X hefði haft ásetning til að veita liðsinni í verki með því athafnaleysi að hafa legið við hlið Y og A og horft á kynferðisleg samskipti þeirra. Landsréttur taldi ekki að X hefði átt virkan þátt í því að A kom á heimili hennar og Y umrætt sinn. Þá var hvorki talið að Á hefði tekist sönnun þess að X hefði haft ásetning til hlutdeildar í því að Y notfærði sér yfirburðastöðu sína og aðstöðumun gagnvart A sem væri þroskahömluð né að X hefði haft ásetning til hlutdeildar í því að Y notfærði sér að A hefði verið ein og mátt sín lítils gegn honum og X í lokuðu herbergi, lömuð af hræðslu og fjarri öðrum á ókunnugum stað í því skyni að hafa við hana kynmök með ólögmætri nauðung. Var X því sýknuð af sakargiftum og einkaréttarkröfu A vísað frá héraðsdómi.

L og T voru sakfelldir fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við A án hennar samþykkis með því að beita hana ólögmætri nauðung og nýta sér yfirburðastöðu sína gagnvart henni sökum aldurs- og þroskamunar. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til 1. tölulið 70. gr. og a-liðar 195. gr. almennra hegningarlaga. Þá var einnig litið til þess dráttar sem hafði orðið á meðferð málsins hjá ákæruvaldinu sem ákærðu yrði ekki kennt um. Var refsing L og T ákveðin fangelsi í tvö ár og þeim gert hvorum um sig að greiða A 1.500.000 krónur í miskabætur.

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, B og D þegar þau voru börn að aldri. Voru brotin talin varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga, sbr. áður 1. mgr. 202. gr. og 1. mgr. 201. gr. sömu laga. Þá var X jafnframt sakfelldur fyrir blygðunarsemisbrot gagnvart A, sbr. 209. gr. hegningarlaga og brot gegn 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Tiltekið brot gegn D var aftur á móti talið fyrnt. Í dómi Landsréttar kom fram að gegn neitun X hefðu ekki verið færðar sönnur fyrir því að hann hefði einnig brotið gegn C og E og var hann því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins hvað þau brot varðaði. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X var í málinu sakfelldur fyrir alvarleg brot sem beindust að mikilvægum hagsmunum brotaþola og voru til þess fallin að hafa alvarlegar afleiðingar í för með sér. Brot hans gegn A og D voru margendurtekin og stóðu yfir í langan tíma. Jafnframt áttu brotin gegn A sér stað í skjóli þess trúnaðartrausts sem ríkti milli þeirra. Var litið til 1., 2., 3., 6., og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr., a-liðar 195. gr., 5. mgr. 202. gr. og 77. gr. laga nr. 19/1940. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í fimm ár.

Þ var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa fróað A án hans samþykkis með því að beita hann ólögmætri nauðung með tilgreindum hætti. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að Þ hafði ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Þá bæri að taka tillit til þess að liðin væru rúmlega fjögur ár frá því að kæra kom fram og hefðu þannig orðið tafir á málsmeðferðinni sem Þ yrði ekki um kennt. Var refsing Þ ákveðin fangelsi í 18 mánuði og honum gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur.

Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A með því að hafa notfært sér andlega fötlun hennar og misnotað freklega þá aðstöðu sína að hún var honum háð til að hafa margsinnis við hana samræði. Var háttsemin talin varða við 2. mgr. 194 gr. og 198. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing X var ákveðin fangelsi í fjögur ár auk þess sem honum var gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við A án hennar samþykkis og með því að beita hana ofbeldi og ólögmætri nauðung. Fyrir héraðsdómi var X sakfelldur aðallega með vísan til framburðar A og vitnisins C. Þá var byggt á framburði annarra vitna auk vottorða sálfræðinga sem báru að A hefði einkenni sem samræmdust því að hún hefði orðið fyrir áfalli. Fyrir Landsrétti var litið til þess að framburður vitnisins C fyrir héraðsdómi og Landsrétti hefði verið í ósamræmi við framburð brotaþola og nokkuð óstöðugur um þýðingarmikil atriði. Framburðir annarra væru byggðir á endursögn A. Sama ætti við um vottorð sérfræðinga, en þau voru ekki talin styðja með beinum hætti að X hefði gerst sekur um refsiverða meingerð gagnvart A. Með vísan til þess og gegn eindreginni neitun ákærða var ekki talið að sýnt hefði verið fram á, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að ákærði hefði haft samræði við A án hennar samþykkis með því að beita hana ofbeldi eða ólögmætri nauðung. Var X því sýknaður.

Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem S var sakfelldur fyrir kynferðisbrot samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa með ólögmætri nauðung haft samræði og önnur kynferðismök við A gegn vilja hennar. Með háttseminni rauf S skilorð og var refsing dæmd með vísan til 60. gr., sbr. 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing S ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var S gert að greiða A 1.500.000 krónur í miskabætur.

H var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A gegn hennar vilja, með því að stinga fingrum í leggöng hennar og hafa við hana samræði þar sem hún lá sofandi í sófa, og notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Var refsing H ákveðin fangelsi í tvö ár auk þess sem honum var gert að greiða A 1.500.000 krónur í miskabætur.

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft önnur kynferðismök en samræði við A sem ekki gat spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Var brot X talið varða við 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 4. og 5. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Með vísan til dráttar sem orðið hefði á meðferð málsins, og að teknu tilliti til ungs aldurs X þegar hann braut af sér og þess að hann hafði ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi, þótti rétt að fresta að öllu leyti fullnustu refsingarinnar skilorðsbundið. Þá var X gert að greiða A 1.300.000 krónur í miskabætur.