Dómstólaleit

B var sakfelldur fyrir tvö brot gegn valdstjórninni samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Annars vegar fyrir að hafa vopnaður hnífi veist með ofbeldi og hótunum um ofbeldi að tveimur lögreglumönnum við skyldustörf en fyrir þá háttsemi var B einnig sakfelldur fyrir tilraun til líkamsárásar með hættulegu tæki samkvæmt 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Hins vegar fyrir að hafa síðar sama dag veist með hótunum að tveimur öðrum lögreglumönnum við skyldustörf. Þá var B sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum 4,09 grömm af maríhúana og 2 kannabisplöntur og fyrir að hafa um nokkurt skeið ræktað greindar plöntur.Var refsing B ákveðin níu mánaða fangelsi en fullnustu sex mánaða hennar var frestað skilorðsbundið í tvö ár og nánar tilgreindir munir gerðir upptækir.

G var sakfelld fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa sparkað í fót lögreglumannsins A, sem var við skyldustörf, og reynt að slá hana í andlitið. Með brotinu rauf G skilorð samkvæmt eldri dómi og var hann því tekinn upp og henni gerð refsing í einu lagi fyrir brotin. Þá var það virt G til refsiþyngingar að hún hafði áður verið sakfelld fyrir brot gegn valdstjórninni. Var refsing G ákveðin fangelsi í átta mánuði, en fullnustu fimm mánaða af refsingunni var frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Þ var ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa hótað lögreglumönum lífláti og fíkniefnabrot með því að hafa haft 2,03 grömm af MDMA og 1,61 gramm af amfetamíni í fórum sínum. Var Þ fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 2. gr. sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Þ hafði áður verið dæmdur fyrir manndráp og hafði sá dómur ítrekunaráhrif samkvæmt 3. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar. Var Þ gert að sæta fangelsi í 6 mánuði.

G var ákærður fyrir fíkniefnalagabrot og brot gegn valdstjórninni. Við þingfestingu málsins í héraði krafðist verjandi G þess að dómari málsins viki sæti vegna tengsla við tvö vitni í málinu. Áður en dómarinn vék sæti kannaði hann afstöðu G til sakarefna. Eftir að nýr dómari hafði tekið við málinu lagði verjandi G fram yfirlýsingu hans þar sem áréttuð var fyrri afstaða G og því lýst yfir að hann myndi ekkert eftir atvikum er vörðuðu brot hans gegn valdstjórninni. Fyrir Hæstarétti krafðist G aðallega ómerkingar héraðsdóms annars vegar þar sem hann hefði aldrei komið fyrir héraðsdómara þann, er dæmdi málið og hins vegar þar sem nauðsynlegt hefði verið að fjölskipa héraðsdóminn. Í dómi Hæstaréttar kom meðal annars fram að G hefði átt þess allan kost að mæta til þinghalda, m.a. við aðalmeðferð málsins. Þar sem verjandi hans hefði verið við hana staddur og átt þess kost að beina spurningum til vitna hefði réttinda G verið nægilega gætt eins og á stóð. Auk þess hefði sönnunarfærsla um þá ákæruliði þar sem G neitaði sök farið fram fyrir þeim dómara er málið dæmdi. Var því ekki fallist á ómerkingu héraðsdóms af þeim sökum. Þá féllst Hæstiréttur ekki á það með G að tilefni hefði verið til fjölskipunar héraðsdóms. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu G sem og um upptöku á fíkniefnum og tveimur lömpum. Að teknu tilliti til 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

B var sakfelldur fyrir brot gegn 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa brotist inn í þjónustumiðstöð á H og 1. mgr. 106. gr. sömu laga með því að hafa hótað tveimur lögreglumönnum við skyldustörf á H lífláti og líkamsmeiðingum. B játaði brot sitt samkvæmt 244. gr. laganna, krafðist sýknu fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. laganna en að öðru leyti að refsing samkvæmt hinum áfrýjaða dómi yrði milduð. Í Hæstarétti var, með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, staðfest niðurstaða hans um sakfellingu B vegna framangreindra brota. Við ákvörðun refsingar var einkum litið til ákvæða 3. mgr. 106. gr. og 255. gr. laga nr. 19/1940 og refsing hans ákveðin fangelsi í 12 mánuði.

X var sakfelld fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa slegið lögreglumann, sem var við skyldustörf, í vinstri kinn. Hæstiréttur frestaði ákvörðun refsingar ákærðu með vísan til þess að engir áverkar hefðu hlotist af háttsemi hennar og hún hafi ekki áður gerst sek um refsivert brot. Þá hafi óhæfilegur dráttur orðið á rannsókn málsins hjá lögreglu.

Þ var sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa kastað glerglasi í höfuð lögreglukonu svo hún hlaut bólgu og mar á enni. Ekki þótti unnt að draga í efa óhlutdrægni sýslumannsins á Selfossi eða lögreglumanna hans sem unnu að rannsókn málsins, enda þótt brotaþoli hefði starfað við sama sýslumannsembætti. Refsing Þ var ákveðin fangelsi í átta mánuði sem var skilorðsbundin til þriggja ára vegna ungs aldurs og hreins sakaferils Þ og vegna þess að afleiðingar brotsins voru ekki alvarlegar. Þ var einnig gert að greiða brotaþola 100.000 krónur í miskabætur.

C, MV, MJ, RC, RÞ og RP voru sakfelldir fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa veist með ofbeldi að tveimur nafngreindum lögreglumönnum, sem kvaddir höfðu verið á vettvang til að stöðva hávaðasamt samkvæmi sem ákærðu tóku þátt í. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að báðir lögreglumennirnir hlutu alvarlega áverka með varanlegum afleiðingum fyrir heilsu þeirra. Þá var litið til þeirrar breytingar sem gerð var til þyngingar á refsimörkum 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlögum með lögum nr. 25/2007 og þess að ákærðu réðust að tilefnislausu og margir saman á lögreglumennina tvo og beittu við aðförina verulegu ofbeldi. Var refsing C, RÞ og RP ákveðin fangelsi í níu mánuði, refsing MV og MJ fangelsi í sex mánuði og refsing RC fangelsi í sjö mánuði.