Dómstólaleit

J var ákærður fyrir peningaþvætti samkvæmt 1., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa á árunum 2010 til 2014 geymt ávinning af skattalagabrotum inni á erlendum bankareikningi í sínu nafni og ráðstafað þeim fjármunum á árinu 2014 inn á annan erlendan bankareikning sem var í eigu vörslusjóðs sem skráður var í Panama og J var rétthafi að. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í málinu væru uppfylltar þær kröfur um sönnun frumbrots og ávinnings sem væru gerðar í peningaþvættismálum. Óumdeilt var að skattalagabrot J voru fyrnd og að ávinningur brotanna féll til fyrir þann tíma er sjálfsþvætti var gert refsivert með lögum nr. 149/2009. Í dóminum var rakið að sú háttsemi J sem lýst væri í ákæru hefði staðið yfir þegar sjálfsþvætti var gert refsivert 1. janúar 2010 og þar til J ráðstafaði ávinningnum inn á annan bankareikning 2014. Kæmi því ekki til álita að 1. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar, um bann við afturvirkri beitingu refsilaga, kæmi í veg fyrir að verknaður J teldist refsiverður. Með vísan til forsögu 264. gr. almennra hegningarlaga, tilgangs ákvæðisins og þeirra hagsmuna sem því væri ætlað að vernda var talið að brot gegn því sem fælu í sér ástandsbrot fyrndust ekki fyrr en ástandinu lyki, sbr. 1. mgr. 82. gr. laganna. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu J var því staðfest. Refsing J var ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Lífeyrissjóðurinn L lýsti kröfu við slit fjármálafyrirtækisins S hf. vegna lífeyrisskuldbindinga sem hvíldu á S hf. en krafan var til komin vegna ógjaldfallinna lífeyrishækkana samkvæmt 1. mgr. 33. gr. laga nr. 1/1997 um Lífeyrissjóð starfsmanna ríkisins. Krafa L var hvorki reist á vinnusamningi né fól hún í sér beint endurgjald fyrir vinnu. Með vísan til þess auk almennra sjónarmiða við skýringu 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og samræmisskýringar við 4. tl. sömu greinar var því hafnað að krafa L væri forgangskrafa í skilningi 1. tl. 112. gr. laga nr. 21/1991. Með vísan til ýmissa sjónarmiða um skýringu 1. mgr. 33. gr. laga nr. 1/1997 og 4. tl. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 var því hafnað að krafa samkvæmt fyrrnefnda ákvæðinu ætti undir síðarnefnda ákvæðið. Var því ekki fallist á með L að krafa lífeyrissjóðsins yrði viðurkennd sem forgangskrafa samkvæmt 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 við slit S hf. heldur væri hún almenn krafa sbr. 113. gr. sömu laga.

DF ehf. krafðist þess að viðurkennt yrði með dómi að D ehf. væri óheimilt að nota heitið „DOMUS“ í atvinnustarfsemi sinni og yrði gert að afmá skráningu á heitinu „Domusnova“ hjá hlutafélagaskrá að viðlögðum dagsektum. Byggði DF ehf. á því að notkun D ehf. á orðinu „DOMUS“ fæli í sér brot á vörumerkjarétti hans. Báðir aðilar höfðu milligöngu um kaup og sölu á fasteignum. Í héraðsdómi var talið að vernd sú sem DF ehf. nyti samkvæmt lögum nr. 45/1997 um vörumerki væri bundin við orðmerki hans í heild en ekki tvo aðskilda hluti þess. Þá var ekki talið að uppfylltar væru kröfur 1. mgr. 4. gr. laganna sem lytu að sambærileika og ruglingshættu. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að DF ehf. hefði ekki leitt líkur að því að hætta væri á ruglingi milli firmaheitis D ehf. og skráðs orðmerkis DF ehf. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu D ehf.

Með héraðsdómi hafði X verið sakfelld fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið að innflutningi á kókaíni frá Dóminíska lýðveldinu, um Bandaríki Norður Ameríku, til Íslands, ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni. Brot þetta hafði ákærða framið í félagi við unnusta sinn, Y. X játaði að hafa flutt til landsins fíkniefni en andmælti því magni fíkniefna sem tilgreint var í ákæru og að innflutningurinn hafi verið í ágóðaskyni. X áfrýjaði málinu í því skyni að refsing hennar yrði milduð. Hæstiréttur taldi að ekki hefði tekist sönnun um annað en að ákærða hefði einungis talið að um væri að ræða innflutning til dreifingar á þeim fíkniefnum sem hún sjálf fékk afhent frá Y og kom fyrir í líkama sínum, um 60 grömm af 24% sterku kókaíni, en dómurinn hafnaði því að líta til skýrslna ákærðu og Y fyrir lögreglu þar sem skýrslurnar voru ýmist ekki bornar undir þau fyrir dómi eða með ófullnægjandi hætti, sbr. og 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að ákærða hefði gerst sek um brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni og að hún hefði ekki áður gerst sek um refsivert brot. Var refsing hennar ákveðin skilorðsbundið fangelsi í þrjá mánuði.

(Kolbrún Benediktsdóttir settur saksóknari) gegn Davíð Garðarssyni (Karl Georg Sigurbjörnsson hrl.) Guðlaugi Agnari Guðmundssyni og (Björgvin Þorsteinsson hrl.) Ávana- og fíkniefni. Peningaþvætti. Upptaka. Sératkvæði. D, G og P voru ásamt Þ og Æ sakfelldir í héraði fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa staðið saman að innflutningi á samtals 1.594,43 g af kókaíni til Íslands frá Spáni ætluðu til söludreifingar hér á landi í ágóðaskyni. G var jafnframt sakfelldur fyrir peningaþvætti. P játaði aðild sína í málinu en gerði kröfu fyrir Hæstarétti um mildun refsingar sem tekin var til greina og hann dæmdur í tveggja ára fangelsi. D neitaði sök en í málinu lágu meðal annars fyrir skýrslur um efni hljóðritaðra símtala milli hans og P og var talið að sekt hans í málinu væri sönnuð. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu D og fangelsisrefsingu í fjögur ár og sex mánuði, en í henni voru meðtaldar eftirstöðvar refsingar samkvæmt fyrri dómi, sem D hafði fengið reynslulausn af. G neitaði sök, á öllum stigum málsins. Í upphafi beindist rannsókn málsins að honum einum og var sími hans hlustaður í nokkurn tíma. Þá lá fyrir að þau fíkniefni sem um ræddi í málinu höfðu verið flutt með bifreið sem G hafði haft afnot af. Í framburði Æ hjá lögreglu bar hann því við að G hafi beðið hann um fá mann til að flytja fíkniefnin hingað til lands sem Æ hafi gert. Fyrir dómi lýsti Æ atvikum á annan veg og bar því við að hann og P hafi staðið saman að skipulagi innflutningsins. Í dómi Hæstaréttar var talið að þó fullt tilefni væri til að draga þessa frásögn í efa yrði ekki fram hjá því horft að fyrir dómi hefði enginn borið um hlut G að innflutningnum, sem Æ hafi einn lýst í lögregluskýrslu. Samkvæmt þessu væri ekki hafið yfir skynsamlegan vafa að G hafi átt þátt að innflutningi fíkniefnanna og var hann sýknaður af þeim sökum. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu hans fyrir peningaþvætti var hins vegar staðfest og refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár.

D, E og Þ voru sakfelld fyrir hylmingu með því að hafa veitt fé viðtöku sem svikið hafði verið út úr sjóðum Tryggingastofnunar ríkisins. Var refsing D hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði en þar sem D þótti hafa tekist á við fíkniefnavanda sinn var fullnustu þriggja mánaða af refsingunni frestað skilorðsbundið. Þá var E jafnframt dæmd í sex mánaða fangelsi, en með hliðsjón af sakaferli hennar og nýrra upplýsinga um aðstæður hennar þótti rétt að skilorðsbinda refsingu hennar að fullu. Þá var Þ dæmdur í tólf mánaða fangelsi en fullnustu níu mánaða refsingarinnar var frestað.

X og Y voru ákærðir fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot framið í ágóðaskyni. Var X gefið að sök að hafa flutt til landsins 3.778,50 g af kókaíni ætlað til söludreifingar, falið í bifreið sem kom til landsins með flutningaskipi í nóvember 2006. Þá var X og Y gefið að sök að hafa í sameiningu fjarlægt ætlað fíkniefni úr bifreiðinni og Y að hafa tekið við vörslum þess í því skyni að afhenda það til söludreifingar, en lögregla hafði þá lagt hald á efnið og komið fyrir gerviefni í þess stað. X og Y neituðu báðir sök. Talið var að þrátt fyrir að framburður X og Y væri með nokkrum ólíkindablæ hefði ákæruvaldinu ekki tekist að færa sönnur fyrir sakargiftum á hendur þeim. Voru X og Y því sýknaðir af refsikröfu ákæruvaldsins.

H var ásamt J sakfelldur fyrir að hafa staðið að innflutningi á 15.227,9 g af amfetamíni og 10.283,05 g af kannabis til söludreifingar í ágóðaskyni. Á og Ó voru sakfelldir fyrir að hafa tekið við bifreið, sem þeir töldu þessi fíkniefni enn vera falin í og hafa hana í vörslum sínum. Ó var auk þess sakfelldur fyrir frekari fíkniefnabrot og tollalagabrot. Við ákvörðun refsingar var meðal annars horft til hættueiginleika efnanna, magns þeirra og styrkleika. Segir í niðurstöðu Hæstaréttar að brotin, sem allir ákærðu áttu hlut að, ættu sér fáar hliðstæður í dómaframkvæmd að því er varðar magn fíkniefna. Ættu ákærðu sér engar málsbætur. Við ákvörðun refsingar Á hafði dómur er hann hlaut fyrir héraðsdómi í Hollandi ítrekunaráhrif, sbr. 2. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 8. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með áorðnum breytingum. Þótti refsing Á hæfilega ákveðin 5 ár. Með broti sínu rauf Ó skilyrði reynslulausnar og var refsing hans því ákveðin í einu lagi með hliðsjón af óafplánaðri fangelsisrefsingu, sbr. 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga og 60. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt hafði fyrra brot Ó ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingarinnar. Var hún hæfilega ákveðin fangelsi 9½ ár. H var gert að sæta fangelsi í 7 ár.

T var ákærður, ásamt fjórum öðrum einstaklingum, fyrir stórfellt brot á lögum um ávana- og fíkniefni með því að hafa staðið að innflutningi á 7.694,86 g af amfetamíni í júní og júlí 2004. T var nánar tiltekið gefið að sök að hafa í samvinnu við annan mann lagt á ráðin um innflutning á amfetamíni til Íslands frá Hollandi, annast kaup á efninu með óþekktum vitorðsmanni og ætlað að taka á móti því á Íslandi og loks falið meðákærða X að taka við efninu frá seljendum þeirra, pakka þeim og annast sendingu þeirra til Íslands. Í dómi Hæstaréttar var ekki talið að ákæruvaldinu hefði tekist að færa nægar sönnur fyrir því að T hefði sjálfur keypt efnin á greindum tíma, en talið var sannað að hann hefði að öðru leyti staðið að kaupunum með þeim hætti sem í ákæru greindi. Með vísan til forsendna héraðsdóms að öðru leyti var T dæmdur til að sæta fangelsi í sex ár.

R var sakfelldur fyrir að hafa flutt til landsins verulegt magn af vökva, sem innihélt amfetamínbasa, og brennisteinssýru án tilskilinna leyfa. Samkvæmt fyrirliggjandi matsgerð hefði verið hægt að framleiða 17,49 kg af amfetamíni með 10% styrkleika úr efnunum. Með héraðsdómi var R gert að sæta fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Við ákvörðun refsingar í Hæstarétti var litið til þess hversu mikið magn mátti fá úr innfluttum efnum og til þess að R hefði tekið að sér innflutning efna sem hefði augljóslega verið vandlega skipulagður. Var brot hans talið stórfellt og átti hann sér engar málsbætur. Að þessu gættu og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms þótti refsing R hæfilega ákveðin fangelsi í fjögur ár.

Ó og X voru ákærðir, ásamt þremur öðrum mönnum, fyrir stórfellt brot á lögum um ávana- og fíkniefni með því að hafa staðið að innflutningi á 7.694,86 g af amfetamíni í júní og júlí 2004. Ó var enn fremur ákærður fyrir sams konar brot með því að hafa staðið að innflutningi á 2000 skömmtum af LSD í september 2004 og hafa haft 4000 skammta af sama efni í vörslum sínum. Auk þess var hann ákærður fyrir brot gegn umferðarlögum og lögum um ávana og fíkniefni, sem framið var í janúar 2004. Þá var X einnig ákærður fyrir umferðar- og vopnalagabrot. Ó játaði sekt sína og áfrýjaði einungis til mildunar á refsingu. Fallist var á þau mildunarsjónarmið, sem vísað hafði verið til í héraðsdómi. Að auki var litið til þess hver þátttaka hans var í broti samkvæmt 1. ákærulið, styrkleika efnanna samkvæmt 2. og 3. ákærulið og hegðunar hans. Með þessi atriði í huga var talið rétt að ákveða honum vægari refsingu en gert hafði verið í héraði og þótti hún hæfilega ákveðin fjögurra ára fangelsi. Þá var tekið fram að miða bæri upphaf gæsluvarðhaldsvistar, sem draga skyldi frá refsivistinni, við 17. september 2004 þegar hann var handtekinn og úrskurðaður í gæsluvarðhald í Hollandi. X neitaði sök samkvæmt 1. ákærulið en játaði sakargiftir að öðru leyti. Í héraði byggðist sakfelling hans á framburði annarra, sem grunaðir voru um þátttöku í innflutningnum, svo og gagna um símasamskipti milli sakborninga. Gegn þessu hafði X leitt þrjú vitni, sem ýmist báru eða gáfu skýrslu um að hann hefði verið í Danmörku á sama tíma og hann átti samkvæmt ákæru að hafa annast kaup á fíkniefnunum í Hollandi. Varð það niðurstaða Hæstaréttar að ekki hefði verið tekin nægjanlega skýr afstaða til þess í héraðsdómnum á hvaða grunni X væri sakfelldur og eftir atvikum hvernig það, sem sannað væri í málinu, samrýmdist ákærunni. Varð því að ómerkja dóminn að því er X varðaði og vísa málinu heim í hérað til þeirrar meðferðar, sem þörf væri á, og dómsálagningar að nýju.

Gerð var krafa um að X og Y sættu upptöku á fjármunum er svöruðu til ávinnings þeirra af fíkniefnabrotum. Með vísan til dóms Hæstaréttar 20. nóvember 2003 í máli nr. 333/2003 var talið að telja yrði það skilyrði fyrir upptöku á jafnvirði ávinnings af broti að sýnt væri fram á að fjármunir til upptöku væru fyrir hendi. Varð því ekki hjá því komist að sýkna ákærðu af kröfum um upptöku.

Stefáni Ingimar Koeppen Brynjarssyni (Guðni Á. Haraldsson hrl.) Angelu Koeppen Brynjarsdóttur og (Kristján Stefánsson hrl.) Í málinu var S sakfelldur fyrir að hafa í hagnaðarskyni staðið fyrir stórfelldum innflutningi fíkniefna, annars vegar á árinu 1998 og hins vegar á árinu 2001. Einnig fyrir að hafa á árinu 1998 haft í vörslum sínum umtalsvert magn fíkniefna sem hann hafi ætlað til sölu hér á landi. H var sakfelldur fyrir að hafa tvívegis á árinu 2001 tekið við umtalsverðu magni fíkniefna frá S og að hafa selt þau eða ætlað að selja þau hér á landi. A var sakfelld fyrir hlutdeild í broti S þar sem hún hafi annast milligöngu í fíkniefnaviðskiptum S og H. Einnig þótti A hafa gerst sek um peningaþvætti með því að hafa tekið við peningum fyrir S, sem hún hafi vitað að voru ávinningur af fíkniefnasölu. Þegar litið var til þess að S hafði með innflutningi á miklu magni fíkniefna gerst sekur um stórfellda skipulega brotastarfsemi í auðgunarskyni þótti refsing hans hæfilega ákveðin 8 ára fangelsi. H var dæmdur í tveggja ára fangelsi. A var dæmd í 2 ára skilorðsbundið fangelsi. Fíkniefni sem haldlögð höfðu verið voru gerð upptæk, sem og peningar sem fundust í fórum sakborninga og lögregla hafði lagt hald á við rannsókn málsins.

Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991.

Ú var sakfelldur fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og hilmingu, svo og ólögmæta meðferð fundins fjár. Brot þessi voru umfangsmikil. Húsleit var tvívegis gerð á heimili Ú haustið 1999 og fannst í bæði skiptin mikið þýfi. Við ákvörðun refsingar var og til þess litið að Ú átti að baki langan brotaferil. Að þessu gættu þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði og hafði þá verið tekið tillit til ítrekunaráhrifa frá eldri dómum fyrir auðgunarbrot.

X var ákærður fyrir hilmingu og þjófnað. Hæstiréttur taldi sannað að X hefði tekið við úr höndum óþekkts manns tösku og bakpoka, sem höfðu að geyma myndavélar o.fl., og falið á heimili sínu þrátt fyrir að honum hlyti að hafa verið ljóst að munanna hefði verið aflað með auðgunarbroti. Þá taldi Hæstiréttur sannað með vísan til játningar X og annarra gagna málsins að hann hefði farið inn í nýbyggingu og stolið þaðan rafhlöðuborvél og naglabyssu. X hafði hlotið 27 refsidóma frá árinu 1978 og voru framangreind brot framin fyrir uppsögu síðasta dómsins. Var honum dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 77. gr., 71. gr., 72. gr. og 255. gr. sömu laga, en J var vanaafbrotamaður. Var X dæmdur í 6 mánaða fangelsisvist.

X var ákærður fyrir hilmingu og þjófnað. Hæstiréttur taldi sannað að X hefði tekið við úr höndum óþekkts manns tösku og bakpoka, sem höfðu að geyma myndavélar o.fl., og falið á heimili sínu þrátt fyrir að honum hlyti að hafa verið ljóst að munanna hefði verið aflað með auðgunarbroti. Þá taldi Hæstiréttur sannað með vísan til játningar X og annarra gagna málsins að hann hefði farið inn í nýbyggingu og stolið þaðan rafhlöðuborvél og naglabyssu. X hafði hlotið 27 refsidóma frá árinu 1978 og voru framangreind brot framin fyrir uppsögu síðasta dómsins. Var honum dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 77. gr., 71. gr., 72. gr. og 255. gr. sömu laga, en J var vanaafbrotamaður. Var X dæmdur í 6 mánaða fangelsisvist.

X var ákærður fyrir hilmingu og þjófnað. Hæstiréttur taldi sannað að X hefði tekið við úr höndum óþekkts manns tösku og bakpoka, sem höfðu að geyma myndavélar o.fl., og falið á heimili sínu þrátt fyrir að honum hlyti að hafa verið ljóst að munanna hefði verið aflað með auðgunarbroti. Þá taldi Hæstiréttur sannað með vísan til játningar X og annarra gagna málsins að hann hefði farið inn í nýbyggingu og stolið þaðan rafhlöðuborvél og naglabyssu. X hafði hlotið 27 refsidóma frá árinu 1978 og voru framangreind brot framin fyrir uppsögu síðasta dómsins. Var honum dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 77. gr., 71. gr., 72. gr. og 255. gr. sömu laga, en J var vanaafbrotamaður. Var X dæmdur í 6 mánaða fangelsisvist.

G, S, J, V og I voru ásamt níu öðrum sakfelldir í héraði fyrir sinn þátt í innflutningi, dreifingu og sölu á miklu magni af ýmsum tegundum fíkniefna frá Danmörku, Hollandi og Bandaríkjunum. Hæstiréttur staðfesti dóm héraðsdóms varðandi þátt G og S. S og J var ekki gerð refsing fyrir þann verknað að útvega fíkniefni, sem greitt hafði verið fyrir í Hollandi, en höfðu ekki sannanlega skilað sér til landsins. Var það byggt á því að samkvæmt hollenskum lögum er kveðið á um að notkun nánar tilgreindra efna kunni að vera að undanþegin ákvæðum, sem kveði á um að óheimilt sé að útvega og eiga efnin, með tilskipun stjórnvalda. Þar sem ákæruvaldið hafi ekki sýnt fram á að slík undanþága sé ekki í gildi, sé vafi um refsinæmi verknaðarins í Hollandi og verði þeim því ekki gerð refsing fyrir þann hluta. J neitaði allri sök, en með hliðsjón af framburði annarra dómfelldra og gagna málsins þótti sannað að hann hefði verið viðriðinn málið. Þar sem rannsókn hjá lögreglu í formi símhlerunar var hafin áður en liðinn var sá tími sem reynslulausn hans skyldi vara, var honum ákveðin refsing sbr. 1. mgr. 42. gr. og 60. gr. almennra hegningarlaga og hún tiltekin samkvæmt 77. gr. sömu laga. Ákvörðun héraðsdóms varðandi sakfellingu V og I var staðfest, en refsing V milduð. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með vísan til forsendna hans um upptöku eigna.

Mál þetta varðar aðallega innflutning á 3.850 MDMA töflum og sölu og dreifingu fíkniefnanna hérlendis. Var talið sannað að G, I og S hefðu sammælst um að flytja mikið magn ólöglegra fíkniefna til landsins í því skyni að hafa verulegan ágóða af sölu þeirra. Hafi I og S lagt fram fé til kaupanna, án þess að vita hvers þeir mættu vænta í sinn hlut, en miðað var við að þeir hefðu ráðgert að fá svipað magn og þeir fengu, en G var talinn hafa gert sér grein fyrir því frá upphafi að allt að helmingi meira magn fíkniefna fengist fyrir féð. Talið var sannað að J hefði aðallega haft það hlutverk að geyma fíkniefnin og fá þau öðrum í hendur eftir ákvörðun G. Þá var talið sannað að Þ hefði tekið við MDMA töflum frá J og tekið að sér að dreifa þeim til annarra í ágóðaskyni. Loks var talið sannað að A hefði tekið við fíkniefnum af Þ og ætlað þau til sölu, en ósannað þótti að af henni hefði orðið. Var A dæmdur til tíu mánaða skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og greiðslu sektar, G dæmdur í 7 ára fangelsi og til greiðslu sektar, I dæmdur í 4 ára fangelsi og til greiðslu sektar, J dæmdur í 3 ára fangelsi og til greiðslu sektar, S dæmdur í fangelsi í 3 ár og 6 mánuði og til greiðslu sektar og Þ dæmdur í 2 ára fangelsi.

D var ákærður fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni með því að hafa tvívegis haft fíkniefni í vörslum sínum og til dreifingar. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu og refsiákvörðun var staðfest og D dæmdur til fangelsisrefsingar.

X var grunaður um að hafa aðstoðað Y við brot gegn 248. gr. og 250. gr. almennra hegningarlaga. Var því haldið fram að þessi háttsemi gæti varðað við framangreind lagaákvæði eða 254. gr. og 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 10/1997. Talið var að skilyrði væru fyrir hendi til að telja að rökstuddur grunur beindist að X um að hann hefði framið verknað sem fangelsisrefsing lægi við. Þar sem verulegs ósamræmis gætti milli framburðar X og Y var fallist á að skilyrðum a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, væri fullnægt, til að hrinda úrskurði héraðsdómara, og verða við kröfu um að X sætti gæsluvarðahaldi.