Dómstólaleit

J var sakfelldur fyrir hilmingu með því að hafa haft í vörslum sínum fjallareiðhjól þrátt fyrir að honum hafi verið ljóst að um þýfi hafi verið að ræða. Með brotinu rauf J skilorð samkvæmt eldri dómi og var hann tekinn upp og J gerð refsing í einu lagi fyrir brotin samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing J ákveðin fangelsi í 5 mánuði.

J var sakfelldur fyrir hilmingu með því að hafa veitt viðtöku á bankareikningi sínum 2.100.000 krónum sem var ávinningur af broti annars manns og með því að hafa tekið fjárhæðina í kjölfarið út af reikningnum. Var brotið talið varða við 254. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir skjalafals með því að hafa notað fölsuð skjöl til að blekkja með í lögskiptum og hafa þannig 19.800.000 af Íbúðalánasjóði með nánar tilteknum hætti. Var brotið talið varða við 155. gr. almennra hegningarlaga. Loks var J sakfelldur fyrir fjárdrátt með því að hafa dregið sér 12.000.000 krónur af bankareikningi H ehf. með úttekt af reikningnum og millifærslu yfir á eigin bankareikning auk bankareikninga tveggja annarra manna, en hann hafði öðlast vörslur yfir fjármununum á grundvelli framangreinds skjalafalsbrots. Var brotið talið varða við 247. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um mikil verðmæti hefði verið að ræða sem ekki var vitað hvað hefði orðið um, brotavilji J hefði verið styrkur og einbeittur og brot hans framið í félagi við annan mann, Þ. Játning J var hins vegar virt honum til málsbóta sem og ungur aldur hans þegar brotið var framið. Þá hefði J stuðlað að því að ákæra hefði verið gefin út á hendur Þ, sem einnig var sakfelldur í héraði. J hefði hvorki haft þekkingu né burði til að skipuleggja og útfæra jafn umfangsmikið og flókið brot og væri ljóst að hann hefði ekki verið skipuleggjandi þess. Var framburður hans um að hann hefði sætt þvingunum einnig lagður til grundvallar við refsiákvörðun. Með vísan til 60. gr., 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga var refsing J ákveðin fangelsi í þrjú ár.

P var sakfelldur í héraði fyrir fjölmörg hegningarlagabrot, auk umferðarlagabrota og fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni. Var hann dæmdur í tveggja ára fangelsi og sviptur ökurétti í tvö ár. P krafðist aðallega ómerkingar héraðsdóms vegna vanhæfis dómara þar sem sá héraðsdómari sem kvað upp dóminn hafði degi áður úrskurðað hann í gæsluvarðhald á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með hliðsjón af forsendum umrædds gæsluvarðhaldsúrskurðar féllst Hæstiréttur ekki á með P að ástæða væri til að draga óhlutdrægni dómarans í efa með réttu og var kröfu hans því hafnað. Til vara krafðist P sýknu af því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Meðal annars með vísan til framburðar P hjá lögreglu sem staðfestur var fyrir dómi af þeim lögreglumönnum sem viðstaddir voru skýrslutökuna var P sakfelldur fyrir þetta brot. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um refsingu P en þó að teknu tilliti til gæsluvarðhaldsvistar sem honum hafði verið gert að sæta.

E var meðal annars sakfelldur fyrir þjófnað, hilmingu, fjársvik, umferðarlagabrot og fíkniefnalagabrot samkvæmt fjölmörgum ákæruliðum í ákæru á hendur honum. E játaði sök og sannað þótti með játningu hans og öðrum gögnum málsins að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem ákært var fyrir. Með vísan til þess að E hafði framið umrædd brot eftir uppkvaðningu tveggja refsidóma á hendur honum var refsing hans ákveðin með vísan til 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við mat á refsingu E var meðal annars litið til þess að hann játaði brot sín skýlaust. Hann væri síbrotamaður með óslitinn sakaferil frá árinu 2007 og hefði margsinnis áður gerst sekur um ýmis hegningarlagabrot, fíkniefnalagabrot og akstur undir áhrifum fíkniefna, en að auki ótal sinnum akstur sviptur ökurétti og önnur umferðarlagabrot. Með vísan til 77. gr. og 255. gr. almennra hegningarlaga var refsing hans ákveðin fangelsi í tvö ár.

D, E og Þ voru sakfelld fyrir hylmingu með því að hafa veitt fé viðtöku sem svikið hafði verið út úr sjóðum Tryggingastofnunar ríkisins. Var refsing D hæfilega ákveðin fangelsi í sex mánuði en þar sem D þótti hafa tekist á við fíkniefnavanda sinn var fullnustu þriggja mánaða af refsingunni frestað skilorðsbundið. Þá var E jafnframt dæmd í sex mánaða fangelsi, en með hliðsjón af sakaferli hennar og nýrra upplýsinga um aðstæður hennar þótti rétt að skilorðsbinda refsingu hennar að fullu. Þá var Þ dæmdur í tólf mánaða fangelsi en fullnustu níu mánaða refsingarinnar var frestað.

G var sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot, hylmingu og umferðarlagabrot og dæmdur í 22 mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þar sem afbrot G tengdust að miklu leyti óreglu var refsing hans einnig bundin því sérstaka skilyrði að hann neytti ekki áfengis eða deyfilyfja á skilorðstímanum, sbr. 3. tölulið 3. mgr. 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

U var sakfelldur fyrir tvö þjófnaðarbrot, hilmingu, nytjastuld, þrjú fíkniefnalagabrot og réttindaleysi við akstur í tvö skipti, en sýknaður af ákæru vegna innbrots í félagi við tvo aðra og vegna aksturs sviptur ökurétti og undir áhrifum fíkniefna. Tekið var fram að U væri vanaafbrotamaður og hefði meðal annars margítrekað gerst sekur um auðgunarbrot. Með hliðsjón af 71. gr., 72. gr., 77. gr. og 255. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 10 mánuði. Skaðabótakröfu sem V hafði uppi í málinu vegna annars þeirra ákæruliða sem U var sýknaður af var vísað frá héraðsdómi.

Á var sakfelldur fyrir stórfelld auðgunarbrot og var þetta í þriðja sinn sem hann hlaut refsingu vegna slíkra brota. Var niðurstaða héraðsdóms um 18 mánaða fangelsi Á staðfest.

G var sakfelldur fyrir fjögur þjófnaðarbrot, þar af þrisvar sinnum fyrir innbrot í íbúðarhúsnæði, eina tilraun til þjófnaðar, þrjú fjarsvikabrot, þrjú skalafalsbrot og hilmingu er tók til muna úr fjórum innbrotum. Voru sum brota ákærða voru skipulögð með nokkrum fyrirvara. G, sem var vanaafbrotamaður, hlaut sinn fyrsta dóm 17 ára gamall. Var refsing hans ákveðin að teknu tilliti til ákvæða 60. gr., 72. gr., 77. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Gögn um geðhagi og veikindi G höfðu ekki áhrif á ákvörðun refsingar í málinu, og tekið fram að fangelsismálastofnun gæti samkvæmt lögum nr. 48/1988 um fangelsi og fangavist leyft að fangi væri vistaður á sjúkrahúsi eða annarri stofnun svo hann fengi notið sérstakrar meðferðar ef slíkt væri talið henta vegna heilsufars hans.

R og SÁ voru sakfelldir fyrir hilmingu. Við ákvörðun refsinga beggja ákærðu var litið til 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Refsing R var jafnframt ákvörðuð með hliðsjón af 255. gr. sömu laga. Var R gert að sæta fangelsi í 3 mánuði. SÁ var gert að sæta fangelsi í 45 daga.

Ú var sakfelldur fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og hilmingu, svo og ólögmæta meðferð fundins fjár. Brot þessi voru umfangsmikil. Húsleit var tvívegis gerð á heimili Ú haustið 1999 og fannst í bæði skiptin mikið þýfi. Við ákvörðun refsingar var og til þess litið að Ú átti að baki langan brotaferil. Að þessu gættu þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í átta mánuði og hafði þá verið tekið tillit til ítrekunaráhrifa frá eldri dómum fyrir auðgunarbrot.

X var ákærður fyrir hilmingu og þjófnað. Hæstiréttur taldi sannað að X hefði tekið við úr höndum óþekkts manns tösku og bakpoka, sem höfðu að geyma myndavélar o.fl., og falið á heimili sínu þrátt fyrir að honum hlyti að hafa verið ljóst að munanna hefði verið aflað með auðgunarbroti. Þá taldi Hæstiréttur sannað með vísan til játningar X og annarra gagna málsins að hann hefði farið inn í nýbyggingu og stolið þaðan rafhlöðuborvél og naglabyssu. X hafði hlotið 27 refsidóma frá árinu 1978 og voru framangreind brot framin fyrir uppsögu síðasta dómsins. Var honum dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 77. gr., 71. gr., 72. gr. og 255. gr. sömu laga, en J var vanaafbrotamaður. Var X dæmdur í 6 mánaða fangelsisvist.

X var ákærður fyrir hilmingu og þjófnað. Hæstiréttur taldi sannað að X hefði tekið við úr höndum óþekkts manns tösku og bakpoka, sem höfðu að geyma myndavélar o.fl., og falið á heimili sínu þrátt fyrir að honum hlyti að hafa verið ljóst að munanna hefði verið aflað með auðgunarbroti. Þá taldi Hæstiréttur sannað með vísan til játningar X og annarra gagna málsins að hann hefði farið inn í nýbyggingu og stolið þaðan rafhlöðuborvél og naglabyssu. X hafði hlotið 27 refsidóma frá árinu 1978 og voru framangreind brot framin fyrir uppsögu síðasta dómsins. Var honum dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 77. gr., 71. gr., 72. gr. og 255. gr. sömu laga, en J var vanaafbrotamaður. Var X dæmdur í 6 mánaða fangelsisvist.