Dómstólaleit

A krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda síns B ehf. hjá SA hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf sín hjá B ehf. A hafði runnið í hálku er hann steig aftur fyrir sig þegar hann var við störf í frystihúsi hjá B ehf. Laut ágreiningur aðila að því hvort gætt hafi verið að þeim skyldum sem á atvinnurekendum hvíla samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum sem á þeim lögum byggjast. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, var ekki talið að A hefði fært fram haldbær rök fyrir því að aðstæður á vinnustað hans hafi ekki samrýmst með fullnægjandi hætti fyrirmælum í reglum sem um þær gilti á þeim tíma sem slysið varð. Var því talið að slysið yrði ekki rakið til atvika sem vinnuveitandi hans bæri skaðabótaábyrgð á heldur að um væri að ræða óhappatilvik í skilningi skaðabótaréttar. Var SA hf. því sýknað af kröfum A.

A krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr ábyrgðatryggingu B ehf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A varð fyrir árið 2019 í vinnuslysi við störf hjá B ehf. er vörubretti féll á A við affermingu vöruflutningabifreiðar en í vagninum voru raðir af mjólkurvögnum á hjólum sem á hvíldu vörubretti. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna, kom meðal annars fram að þegar horft yrði heildstætt á málið væri óhjákvæmilegt að B ehf. yrði látið bera hallann af því að tildrög slyssins væru ekki nægilega upplýst hvað varðar ástand farmsins og hvernig brettunum hefði verið stillt upp á mjólkurvagnaraðirnar. Var B ehf. því talið bera sakarábyrgð á tjóni A vegna slyssins. Á hinn bóginn var talið að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með háttsemi sinni með því að hafa farið á bak við vagnaröðina til að ýta henni út og hefði A mátt gera sér ljóst að hætta gæti af þessu stafað, sér í lagi þegar litið væri til þess að A hefði kveðið það hafa verið „tímaspursmál“ hvenær brettin dyttu. Þá hefði það verklag A að standa ein að affermingunni átt stóran þátt í því að slysið varð og tjóni hennar. Var A því látin bera helmings hluta tjónsins sjálf.

A höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu B og bótaréttar síns úr ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna tjóns sem hann varð fyrir af völdum vinnuslyss. A hafði slasast þegar hann missteig sig og féll fram fyrir sig þar sem hann var á göngu meðfram sundlaug við nánar tilgreindan skóla. Hann hafði verið ráðinn kennari við skólann en slysið varð á fyrsta starfsdegi hans. Í dómi Landsréttar var rakið að slysið mætti rekja til þess að viðhald hellulagðrar stéttar við sundlaugina hefði verið vanrækt og aðstæður á vettvangi hefðu verið óforsvaranlegar af þeim sökum. Í þessu hefði falist saknæmt frávik frá þeirri skyldu atvinnurekanda og umráðamanns fasteignar, þar sem rekin er skólastarfsemi, að takmarka slysahættu. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A.

A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda félagsins vegna líkamstjóns sem A varð fyrir 12. maí 2022 um borð í fiskveiðiskipi. Kvaðst A hafa fallið niður brattan stiga milli þilfara í skipinu þegar það lyftist skyndilega og féll síðan snöggt niður á útstími á leið á fiskimið. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sannað að þetta atvik hefði átt sér stað og sýknaði V hf. af kröfum hans. Í dómi Landsréttar var rakinn vitnisburður tveggja vitna og mat lækna um að einkenni A væri að rekja til áverka en ekki sjúkdóms eða annars innra ástands í líkama hans. Taldi rétturinn sannað að A hefði fallið niður stiga á milli þilfara í skipinu og hlotið áverka á hálsi. Taldi rétturinn enn fremur að A hefði í umrætt sinn orðið fyrir slysi sem hefði hlotist af skyndilegum og utanaðkomandi atburði. Var viðurkenningarkrafa A því tekin til greina.

A höfðaði mál á hendur B ehf. og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann féll ásamt stiga til jarðar við vinnu hjá B ehf. á gámasvæði félagsins. Með dómi héraðsdóms var skaðabótaskylda B ehf. viðurkennd að hluta en talið að A skyldi bera þriðjung tjóns síns þar sem hann hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi, sbr. 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Í dómi Landsréttar kom fram að B ehf. bæri ábyrgð á því að A hefði aðgang að tækjum sem hæfðu vinnu hans. Hefði félaginu þannig borið að tryggja að A hefði stiga sem hentaði því verkefni sem hann sinnti og að komið væri í veg fyrir að hann rynni til við notkun, sbr. meðal annars grein 4.2.2 í II. viðauka reglugerðar nr. 367/2006 og 5. gr. reglugerðarinnar. Var ekki talið að umræddur stigi hefði hæft því verki sem A hafði verið falið að vinna og að B ehf. hefði vanrækt þær ríku kröfur sem gerðar eru til atvinnurekanda samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim. Taldi Landsréttur ótvírætt að saknæm háttsemi B ehf. hefði átt þátt í að slysið varð og að félagið bæri bótaábyrgð á tjóni A. Þá lægi ekki annað fyrir en að A hefði hagað verkinu í samræmi við verklagsreglur B ehf. og með þeim tækjum sem félagið hefði útvegað. Voru engin efni til að telja A hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og láta hann bera hluta af tjóni sínu sjálfur. Var því fallist á kröfu A um viðurkenningu á óskertri bótaábyrgð B ehf. vegna slyssins.

A höfðaði mál á hendur R og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu R vegna líkamstjóns sem A varð fyrir er hann var að störfum í B þegar C, skjólstæðingur B, sló A í hálsinn. Kröfu sína byggði A annars vegar á grein 8.5.1 í þágildandi kjarasamningi Eflingar og R en hins vegar á sakarreglunni og reglunni um vinnuveitandaábyrgð. Í dómi Landsréttar kom fram um ábyrgð samkvæmt kjarasamningi að C, sem hafði skömmu áður en hann réðst að A neytt fíkniefna, gæti ekki talist til einstaklings „sem að takmörkuðu eða jafnvel engu leyti [gæti] borið ábyrgð á gerðum sínum“ en slíkt væri nauðsynlegt til að umrætt kjarasamningsákvæði leiddi til ábyrgðar R. Var niðurstaða héraðsdóms um að R bæri ekki skaðabótaábyrgð gagnvart A á grundvelli kjarasamningsákvæðisins því staðfest. Um sakarábyrgð kom meðal annars fram að A hefði ekki talið sér ógnað áður en árásin átti sér stað og að hann hefði ekki sjálfur metið hættu á ferðum eða þörf á að grípa til varúðarráðstafana sem buðust. Yrði því ekki litið svo á að tjón hans mætti rekja til skorts á tilvist frekari úrræða sem grípa mætti til ef hætta skapaðist. Þá væru engin efni til að leggja til grundvallar að vegna skorts á þjálfun, leiðbeiningum eða öðrum athöfnum R hefði mat A á aðstæðum umrætt sinn verið rangt. Tjón hans hafi hlotist af fyrirvaralausri, óvæntri og saknæmri árás C en ósannað væri að tjónið yrði rakið til saknæmrar vanrækslu R eða starfsmanna hans. Var dómur héraðdóms því staðfestur um sýknu R.

A varð fyrir vinnuslysi í vinnu hjá B. Í málinu var ekki deilt um bótaskyldu eða bótafjárhæð heldur einskorðaðist ágreiningur aðila við það hvort krafa A væri fyrnd. Í fyrsta lagi var deilt um það hvort fyrningarfrestur hefði verið rofinn með orðum eða athöfnum V fyrir höfðun málsins. Í öðru lagi hvort V hefði gefið yfirlýsingu um að bera ekki fyrir sig fyrningu og í þriðja lagi hvort krafa stefndu hefði fyrnst á grundvelli hins sérstaka fyrningarákvæðis 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga en aðilar voru sammála um að það ákvæði gilti um fyrningu kröfunnar. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að fyrningarfrestur kröfu A hefði ekki verið rofinn fyrir höfðun málsins með orðum eða athöfnum V og að V hefði ekki gefið út yfirlýsingu um að bera ekki fyrir sig fyrningu. Varðandi það hvort krafan hefði fyrnst með vísan til fyrrgreinds ákvæðis laga nr. 30/2004 vísaði Landsréttur til þess að með hliðsjón af upplýsingum sem fram kæmu í sjúkraskrá A yrði að líta svo á að A hefði ekki látið hjá líða að leita sér aðstoðar vegna vinnuslyssins og fylgt í öllu meðferð og þeim ráðleggingum sem læknar hefðu lagt fyrir hana. Hún hefði með réttu mátt líta svo á að hún fengi bata af áverkum sínum fyrir tilstilli lækna og mátt ganga út frá að henni yrði vísað til sérfræðinga á því sviði stæðu efni til þess. Með vísan til þessa yrði að líta svo á að A hefði ekki haft nauðsynlegar upplýsingar um kröfu sína fyrr en í fyrsta lagi að lokinni skoðun sérfræðings á fyrri hluta árs 2018 og var krafa hennar því ekki talin fyrnd við höfðun málsins. Hinn áfrýjaði dómur, þar sem V var gert að greiða A nánar tiltekna fjárhæð, var því staðfestur.

A krafðist þess að viðurkennd yrði óskert skaðabótaskylda úr ábyrgðartryggingu B hf. hjá S vegna líkamstjóns sem A varð fyrir við vinnu sína er hún var að þrífa færiband við aðgerðarlínu í frystihúsi B hf. Byggði A meðal annars á því að verklag við þrif á umræddri vél hefði ekki verið í samræmi við þær kröfur sem gerðar væru í 37. og 46. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglugerðum settum með stoð í þeim. Þá hefði sú þjálfun og verkstjórn sem A hafi fengið til verksins verið ófullnægjandi og ekki samrýmst kröfum 14. og 21. til 23. gr. sömu laga. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að A hefði ekki haft reynslu af því að þrífa umrætt færiband áður en slysið varð. Þá kom meðal annars fram að þó að fyrir lægi að A hefði verið kynnt áhættugreining frystihúss B hf. væri þess að gæta að ekki hefði sérstaklega verið vikið að þrifum á færiböndum í áhættugreiningunni. Enn fremur lægi ekkert fyrir um að A hefði fengið viðunandi leiðbeiningar fyrir það verk sem hún átti að sinna, en á vinnuveitanda hennar hvíldi skylda til að annast það, sbr. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 46/1980. Jafnframt var lagt til grundvallar að slysahætta af umræddri aðgerðarlínu hefði verið umtalsvert meiri við það verklag sem viðhaft var við þrifin og hefðu fyrirsvarsmenn B hf. mátt reikna með því að starfsmönnum gæti verið hætta búin af því að þrífa færibandið á meðan það væri í gangi. Því var fallist á það með A að verklag það sem viðhaft var við þrif á umræddu færibandi hefði haft í för með sér hættu sem unnt hefði verið að afstýra án mikilla vandkvæða og því slegið föstu að hið óforsvaranlega vinnulag hefði verið orsök þess að A slasaðist á fingri. Var krafa A því tekin til greina.

A varð fyrir vinnuslysi við störf hjá B ehf., sem var með ábyrgðartryggingu vinnuveitanda hjá T. T féllst á bótaskyldu vegna slyssins en taldi að skerða bæri bætur til A um þriðjung vegna þess stórkostlega gáleysis A að hafa ekki notað fallvarnarbelti og línu við vinnu sína. A krafðist þess að fá tjón sitt bætt að fullu. Laut ágreiningur málsins að því einu hvort A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993 þannig að heimilt hefði verið að skerða bætur til hans. Samkvæmt dómi Landsréttar þótti T hafa axlað sönnunarbyrði um að fallvarnarbelti hefðu verið til reiðu fyrir starfsmenn á verkstað. Við úrlausn málsins var litið til þess að fram hefði komið í málinu að A væri óvanur verkum utanhúss, svo sem mótasmíði og fráslætti, og að sú fræðsla, sem hann hefði hlotið um öryggismál virtist fyrst og fremst hafa lotið að smíðavinnu innanhúss. Fyrir lægi að A hefði gengið til þess verks að slá steypumót utan af kranaundirstöðu, sem byggð hafði verið skammt frá stórum, opnum húsgrunni á verkstað, ásamt öðrum starfsmönnum B ehf. sem ekki notuðu fallvarnarbelti og línu. Þá hefði notkun slíks búnaðar ekki komið til tals meðal starfsmanna B ehf. áður en gengið var til verksins. Fram kom í málinu að um fyrsta vinnudag áfrýjanda á verkstað hefði verið að ræða. Þótti ekki fram komið að hann hefði vitað hvar fallvarnarbeltin voru geymd á verkstað, en af framburði vitna yrði ráðið að þau hefðu ekki verið geymd á áberandi stað. Með vísan til framangreinds og þeirra takmörkuðu tjáskiptamöguleika sem A hafði yfir að ráða, en hann talaði hvorki íslensku né ensku, yrði það ekki metið honum til stórkostlegs gáleysis að hafa ekki notað fallvarnarbelti við vinnu umræddan dag. Samkvæmt því var ekki fallist á að áfrýjandi bæri meðábyrgð á tjóni sínu í skilningi 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga og var skilyrðum ákvæðisins til að skerða bætur til hans því ekki fullnægt. Voru kröfur A teknar til greina og T gert að greiða honum 10.192.615 krónur ásamt tilgreindum vöxtum.

A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu sem B var með hjá S vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann missteig sig við vinnu sína í flokkunarstöð B við það að stíga út úr liðléttingi og ofan á pappa sem undir var rusl. Byggði A einkum á því að aðstæður á vinnustaðnum hefðu verið óásættanlegar og tækjabúnaður ófullnægjandi. Héraðsdómur taldi A ekki hafa sýnt fram á að örsök þess að hann slasaðist við vinnu sína hefði verið annmarkar á aðbúnaði, aðstæðum eða tækjabúnaði vinnustaðarins. S var því sýknað af kröfum A með vísan til þess að slysið yrði rakið til óhappatilviljunar eða aðgæsluleysis A. Landsréttur komst að öndverðri niðurstöðu og lagði til grundvallar að vinnuveitandi A hefði ekki uppfyllt þær ríku kröfur sem gerðar væru til atvinnurekenda samkvæmt lögum nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim. Landsréttur vísaði meðal annars til þess að óhjákvæmilegt væri, vegna þeirrar starfsemi sem rekin væri í flokkunarstöð B, að rusl yrði í vegi fyrir starfsmönnum og að B bæri að ganga úr skugga um að verklagi og búnaði væri þannig háttað að dregið yrði úr hættu sem af því skapaðist. Það hefði ekki verið gert, heldur hefði A verið látinn sinna starfi sem tveir starfsmenn hefðu átt að vinna svo að öruggt væri, sem leiddi til þess að við ákveðnar aðstæður varð hann að fara með hraði út úr liðléttingnum á stað þar sem mestar líkur voru á því að aðskotahlutir væru á gólfi. Fólst í þessu saknæmt frávik frá þeirri háttsemi sem gera mætti kröfu um til atvinnurekandans og því ótvírætt að sú saknæma háttsemi hefði að minnsta kosti verið meðorsök slyssins. Var því fallist á viðurkenningarkröfu A í málinu.

A höfðaði mál og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda S úr frjálsri ábyrgðartryggingu nánar tiltekins félags vegna líkamstjóns sem hann hlaut í vinnuslysi. Slysið bar að með þeim hætti að hann stóð uppi á stafla af mótaflekum og var að taka á móti einum slíkum, sem hífður hafði verið upp með byggingarkrana og koma átti fyrir ofan á þeim flekum sem þar voru fyrir, er hreyfing kom á flekann með þeim afleiðingum að hann slóst í A sem við það kastaðist út af staflanum og niður á hellulagða akbraut. Í hinum áfrýjaða dómi var lagt til grundvallar að starfsmaður vátryggingartaka hefði ekki sýnt af sér saknæma háttsemi þegar hann ákvað að hífa mótafleka við þær veðuraðstæður sem uppi voru í umrætt sinn. Landsréttur taldi ljóst að slys A hefði komið til vegna vindhviðu, sem varð til þess að mótafleki feyktist til og slóst í A, og að taka þyrfti afstöðu til þess hvort sú vindhviða hefði verið óvænt, líkt og gengið hefði verið út frá í hinum áfrýjaða dómi, eða hvort fyrir hendi hefði verið vanræksla á því að taka nægilegt tillit til veðuraðstæðna, þannig að saknæmt teldist. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að E hefði skynjað að hætta gæti verið á ferðum vegna vindstyrks en að hann hefði engu að síður ákveðið að framkvæma verkið og treysta á að það leiddi ekki til tjóns. Með þessari háttsemi var hann talinn hafa vikið frá þeim ríku skyldum sem á honum hvíldu og var það metið honum til sakar. Var því fallist á kröfu A um viðurkenningu á bótaskyldu en ekki var talið sýnt fram á að bótaréttur A skertist vegna meðábyrgðar.

A krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu S hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi þegar hann datt fram af þaki húss með nánar tilgreindum afleiðingum. Í dómi Landsréttar var rakið að ljóst væri af dómaframkvæmd að umsagnir Vinnueftirlitsins geti skipt nokkru máli við sakarmat í slysamálum og megi almennt séð ganga út frá því að þegar það finnur að aðbúnaði á vinnustað, þar sem slys hefur orðið, auki það líkurnar á því að slysið megi rekja til saknæmrar háttsemi. Á grundvelli 1. mgr. 44. gr. laga nr. 91/1991 leggi dómstólar þó mat á skýrslur og umsagnir Vinnueftirlitsins rétt eins og önnur fyrirliggjandi gögn. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að slys A yrði ekki rakið til sakar B ehf. heldur óhappatilviks og gáleysis hans. Var S hf. því sýknað af kröfum A.

A höfðaði mál á hendur B og V hf. og krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda B og réttur A til greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V hf. vegna líkamstjóns sem A hlaut í starfi sínu hjá B er hann féll 1,55 m til jarðar af palli flatvagns. Þegar slysið varð var A að vinna við að hífa steypueiningar á og af pallinum. A byggði meðal annars á því í málinu að verklagi við hífingar hjá B hefði verið ábótavant og að engar vinnureglur hefðu gilt um framkvæmd verksins. Þá hefði verulega skort á að skipulag vinnu hefði verið öruggt og hefði A verið í fallhættu við framkvæmd verksins. Í dómi Landsréttar var því slegið föstu, meðal annars á grundvelli umsagnar Vinnueftirlitsins, að verklag B hefði haft í för með sér hættu, sem hægt hefði verið að afstýra án mikilla vandkvæða, og að vinnulagið hefði verið orsök þess að A féll af pallinum og slasaðist. Skilyrði sakarreglunnar voru því talin vera uppfyllt í málinu. Var fallist á kröfur A um viðurkenningu á skaðabótaskyldu B og rétti A til greiðslu bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V hf.

A höfðaði mál á hendur V og B og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hjá V vegna líkamstjóns sem hún hlaut í starfi sínu sem grunnskólakennari hjá grunnskólanum C árið 2017. A varð fyrir árás af hálfu nemanda í matsal grunnskólans. Aðdragandi árásarinnar var sá að nemandinn var að elta yngri nemanda í matsalnum og rétti A út höndina til að fá nemandann til að hætta hlaupunum. Viðbrögð nemandans voru að kýla A með krepptum hnefa í vinstri kjálka. A greip þá um miðbúk nemandans aftan frá, hélt honum með bak hans í bringu hennar og kom nemandanum út úr matsalnum. Féll A eftir átök við nemandann og lenti á tröppum. Mun nemandinn þá hafa náð að skalla A í andlitið þannig hún vankaðist. Samkvæmt örorkumati var örorka A metin 10%. A byggði á því að vanræksla stjórnenda grunnskólans og gáleysi starfsmanna hefði leitt til þess að umræddur nemandi hefði verið hömlulaus og ráðist á hana umrætt skipti. Með dómi héraðsdóms voru V og B sýknuð af kröfum A. Kom fram að nemandinn hefði átt það til að vera óútreiknanlegur í hegðun, missa stjórn á sér og jafnvel beita ofbeldi og hefði A verið það kunnugt. Var talið að inngrip A umrætt sinn hefði verið á skjön við 1. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011 um ábyrgð og skyldur aðila skólasamfélagsins í grunnskólum, sem bannar líkamlegt inngrip í mál nemenda í refsingarskyni. Féllst héraðsdómur á með V og B að frumorsök atviksins og tjóns A hefði verið röng viðbrögð A sjálfrar og það líkamlega inngrip sem hún ákvað að beita. Landsréttur taldi á hinn bóginn að þess yrði ekki fundið stoð að A hefði brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 1040/2011 og að ekki hefði verið um að ræða líkamlegt inngrip í refsingarskyni heldur hafi ætlunin verið að grípa inn í óásættanlega og mögulega skaðlega hegðun nemandans. Þá var litið til þess að áður en atvikið átti sér stað hefði kennari, sem sérstaklega var ráðinn til að sinna nemandanum, tekið við umsjónarkennslu í bekk nemandans, og yrði ekki séð að annar starfsmaður hefði tekið við sambærilegri umsjón með nemandanum. Auk þess hefði hvorki atvikið sem leiddi til tjóns A né eldri atvik sem vörðuðu nemandann, og kölluðu á líkamlegt inngrip, verið skráð í samræmi við skyldu samkvæmt 2. mgr. 13. gr. reglugerðar nr. 1040/2011. Að mati Landsréttar virtist sú vanræksla hafa leitt til þess að skólastjórnendur höfðu ekki rétta mynd af stöðu nemandans og þörf á ráðstöfunum til að gæta að öryggi nemenda og kennara innan skólans. Í ljósi þess var talið að saknæm vanræksla skólastjórnenda hefði átt þátt í því að A varð fyrir varanlegu líkamstjóni af völdum nemandans. Var því viðurkennd skaðabótaskylda B og réttur A til greiðslu bóta úr ábyrgðartryggingu B hjá V.

A höfðaði mál á hendur S og V og krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda úr ábyrgðartryggingu X, áður Þ, hjá stefnda S, og Z, hjá stefnda V, vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi er hann féll til jarðar af vörubílspalli þegar verið var að hífa steyptar holplötur með krana af fyrrgreindum palli. Í héraðsdómi voru S og V sýknuð en lagt var til grundvallar að slysið hefði orðið vegna aðgæsluleysis A. Landsréttur taldi á hinn bóginn að A hefði slasast við verk sem honum hefði verið gert að vinna í veðri sem taldist sannað að hefði gert verkið erfitt og varasamt og átt þátt í því að slysið varð. Þá hefði A verið látinn skrifa undir áhættumat á tungumáli sem hann skildi ekki, auk þess sem gögn málsins bæru með sér að hann hefði hlotið takmarkaða kennslu og þjálfun þrátt fyrir brýna þörf. Með þessu taldi Landsréttur að Þ hefði vikið frá þeim ríku skyldum sem á honum hvíldu og það metið honum til sakar. Um ábyrgð Z, sem ekki var vinnuveitandi A, sagði Landsréttur meðal annars að D, kranastjóri Z, hefði haldið verkinu áfram þrátt fyrir veðuraðstæður og skilja yrði framburð hans fyrir dómi svo að hann hefði talið hættu á ferðum en ákveðið að framkvæma verkið eigi að síður og treysta á að það leiddi ekki til tjóns. Með þessari háttsemi hefði D og þar af leiðandi vinnuveitandi hans Z vikið frá þeim ríku skyldum sem á Z hvíldu sem atvinnurekanda og var það metið honum til sakar. Viðurkenndi Landsréttur því óskipta bótaskyldu S og V úr fyrrgreindum ábyrgðartryggingum en ekki var talið tilefni til að takmarka bótarétt A vegna meðábyrgðar.

B höfðaði mál gegn A ehf. til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns af völdum slyss sem hann kvaðst hafa orðið fyrir í starfi sínu hjá A ehf. árið 2015. Slysið átti sér stað á byggingarstað þegar B var að eiga við pappapakkningu sem innihélt ósamsettan fataskáp. Ágreiningur aðila snérist um hvort B hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingaréttar eða hvort um óhapp hefði verið að ræða sem hann bæri sjálfur ábyrgð á, meðal annars vegna eigin gáleysis. A ehf. byggði á því að ósamræmi væri milli þeirrar lýsingar á tjónsatviki sem höfð var eftir B við komu á heilsugæslu sama dag og slysið varð og því sem síðar kom fram af hans hálfu. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir að svo væri yrði ekki fallist á að svo veigamikil breyting hefði orðið á lýsingu B að hún yrði af þeim sökum ekki lögð til grundvallar. Þá var litið til þess að A ehf. sinnti ekki tilkynningarskyldu sinni samkvæmt 1. mgr. 79. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum en sökum þess fór ekki fram rannsókn á tildrögum tjónsatviksins auk þess sem A ehf. gerði ekki athugasemdir við lýsingar B á atvikum máls fyrr en eftir að B höfðaði mál fyrir héraðsdómi. A ehf. var þannig látið bera sönnunarbyrði um að orsök slyss B hefði verið önnur en B lýsti. Var niðurstaðan sú að þá sönnunarbyrði hefði A ehf. ekki axlað og var félagið dæmt til að greiða B 2.686.043 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum að frádregnum eingreiddum örorkubótum frá SÍ að fjárhæð 1.269.042 krónur.

A höfðaði mál á hendur I ohf. og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu I ohf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir er hún datt um trékassa við öryggishlið þar sem hún var á leið til vinnu sinnar. Meðal gagna málsins var upptaka úr eftirlitsmyndavélakerfi I ohf. sem sýndi hvernig slysið varð. Í dómi Landsréttar var talið að upptakan bæri greinilega með sér að trékassinn hefði ekki verið í augsýn A, enda hefði þá annar maður staðið milli hennar og trékassans. Var því hafnað að slysið yrði rakið til eigin sakar A. Upptakan sýndi ekki að öðru leyti hvernig það hefði atvikast að trékassinn var í gangveginum á þeim stað þar sem A féll um hann. Lagði rétturinn til grundvallar að það væri að rekja til aðgæsluleysis ótilgreinds starfsmanns eða starfsmanna I ohf. Var I ohf. því talinn bera bótaábyrgð á afleiðingum slyssins og var krafa A því tekin til greina.

A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hennar til skaðabóta úr slysatryggingu launþega sem B var með hjá V hf., en A starfaði sem leikskólakennari hjá B. Deildu aðilar um hvort sannað væri að A hefði orðið fyrir slysi tilgreindan dag í skilningi skilmála slysatryggingarinnar. V ehf. krafðist sýknu af kröfu A og byggði aðallega á því að ósannað væri að áskilnaði um skyndilegan utanaðkomandi atburð væri fullnægt, enda yrði að leggja til grundvallar að líkamstjón A hefði hlotist af því einu að hún hafi verið að lyfta barni og að ekki hafi þurft annað og meira til, en þar kynni að hafa þýðingu að hún hafi lent í umferðarslysi árið 2014. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að eftir að Sjúkratryggingar Íslands hefðu hafnað umsókn A um bætur úr slysatryggingu almannatryggingar hefði A komið fram með lýsingu á atvikum málsins sem ekki hefði komið fram áður, það er að hún hafi beygt sig niður, lyft barninu upp og að það hafi þá skyndilega byrjað að gráta og sprikla með miklum látum, sem leitt hafi til þess að A hafi rykkst til og heyrt smell í mjóbakinu. Var kröfugerð A í málinu reist á því að atvik hafi gerst með framangreindum hætti. Í dómi Landsréttar var rakið að engin vitni hafi getað varpað ljósi á tildrög meiðsla hennar og hún hafi ekki með haldbærum gögnum sýnt fram á að atvik hafi verið með þessum hætti. Var því ekki talið að A hefði sýnt fram á að tildrög meiðsla hennar í umrætt sinn hefðu verið þau sem hún byggði málatilbúnað sinn á. Væri því ósannað að A hafi orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingarskilmálanna. Var V hf. því sýknað af kröfu A.

B varð fyrir slysi þegar hann var við störf á veitingastað sem fyrri vinnuveitandi hans rak. Eftir slysið tók A ehf. yfir reksturinn samkvæmt kaupsamningi. Höfðaði B mál þetta og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu A ehf. vegna vinnuslyssins. Í dómi Landsréttar kom fram að lagt yrði til grundvallar að tjón B yrði rakið til saknæmrar háttsemi sem fyrrum vinnuveitandi B bæri skaðabótaábyrgð á. Ágreiningur aðila laut að því hvort ábyrgð vegna skaðabótaskröfunnar hefði færst til A ehf. við aðilaskipti að fyrirtækinu. Í dómi Landsréttar var rakið að það leiddi af orðalagi 1. mgr. 3. gr. laga nr. 72/2002 um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum að réttindi og skyldur fyrrum vinnuveitanda B samkvæmt ráðningarsamningi eða ráðningarsambandi færðust til A ehf. við aðilaskiptin. Ekki væri að finna nánari skýringar á réttindum og skyldum samkvæmt ráðningarsambandi í lögskýringargögnum, en telja yrði ljóst að slíkar skyldur gætu verið af ýmsum toga og takmörkuðust ekki við skuldbindingar samkvæmt ráðningarsamningi eða kjarasamningi. Ábyrgð fyrrum vinnuveitanda á tjóni vegna vinnuslyss B yrði ótvírætt rakin til stöðu hans samkvæmt ráðningarsambandi við B og hefði krafan bein tengsl við það. Að virtu orðalagi 1. mgr. 3. gr. laga nr. 72/2002, sem skýra yrði með hliðsjón af því markmiði laganna og tilskipunar 2001/23/EB um samræmingu á lögum aðildarríkjanna um vernd launamanna við aðilaskipti að fyrirtækjum, atvinnurekstri eða hluta atvinnurekstrar, að tryggja að staða launþega yrði ekki lakari vegna aðilaskipta að fyrirtæki, yrði lagt til grundvallar að ábyrgð vegna skaðabótakröfunnar hefði færst til A ehf. við þau. Samkvæmt því hefði B verið rétt að beina kröfu sinni um viðurkenningu á skaðabótaábyrgð vegna slyssins að A ehf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur og fallist á viðurkenningarkröfu B.

A höfðaði mál á hendur B og T og krafðist viðurkenningar á óskiptri skaðabótaskyldu B og T vegna líkamstjóns sem hún hafi orðið fyrir við vinnu sína hjá B, er hún rann til í hálku og féll þegar hún var að fara út með rusl af vinnustaðnum. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að A hefði unnið á vinnustaðnum um árabil og þekkti aðstæður, en það hafi verið hluti af starfi hennar að fara með rusl í ruslagám í lok vinnudags. Þá hefði A borið fyrir héraðsdómi um að það hefði oftast komið í hlut hennar og annars starfsmanns að annast hálkuvarnir á hlutaðeigandi svæði. Ekki var talið hafa áhrif á sönnunarfærslu í málinu þótt Vinnueftirlitinu hefði ekki verið tilkynnt um slysið tímanlega, en óumdeilt var að tildrög slyssins væru þau að A rann til í hálku og féll. Að virtum gögnum málsins og framburði A og vitna fyrir dómi þótti A á hinn bóginn ekki hafa tekist að sanna að slysið sem hún varð fyrir yrði rakið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi fyrirsvarsmanna eða starfsmanna B, heldur var lagt til grundvallar að um óhappatilvik hefði verið að ræða. Hefði hvorki verið sýnt fram á að aðstæður á vinnustaðnum hefðu farið í bága við ákvæði laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, né aðrar reglur sem A byggði á. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B og T af kröfum A.

Í málinu var deilt um hvort A hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingarskilmála slysatrygginga sjómanna. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti var talið ósannað að A hefði skrikað fótur á hálum gúmmímottum og það valdið slæmum hnykk á öxl og upphandlegg. Þá tókst A ekki sönnun þess að líkamstjón hans hafi verið með öðrum hætti að rekja til skyndilegs utanaðkomandi atburðar. Vísað var til þess að atvikalýsingar í tilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands og í skipsdagsbók þóttu ekki fela í sér lýsingu á slysi í skilningi skilmála vátryggingarinnar. Ekki þótti tækt að leggja aðrar atvikalýsingar til grundvallar í málinu, hvorki þær sem lágu fyrir í öðrum gögnum málsins né þær sem fram komu í framburðum fyrir dómi. Var T hf. því sýknað af kröfum A.

A höfðaði mál gegn S hf. og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá S hf. vegna líkamstjóns sem hann hlaut í vinnuslysi hjá B ehf. þegar slaghamar skaust út úr naglabyssu og í fingur hans. Í dómi Landsréttar kom fram að ósannað væri að A hefði verið upplýstur um notkunarskilyrði naglabyssunnar og þær óvenjulegar aðstæður sem væru fyrirsjáanlegar við notkun hennar sbr. 1. mgr. 7. gr. reglugerðar nr. 367/2006 um notkun tækja. Lægi þannig ekki fyrir að hann hefði verið upplýstur um að hreinsa þyrfti og liðka byssuna daglega eftir notkun eins og mælt væri fyrir um í 28. gr. reglna nr. 476/1985 um naglabyssur. Þá væri ósannað að A hefði verið kynnt sú slysahætta sem fylgdi notkun hennar meðal annars við nauðsynlega hreinsun hennar. Eins og sönnunarstöðu málsins væri háttað teldist ósannað að A hefði meðhöndlað byssuna í greint sinn af stórkostlegu gáleysi og að slysið væri að rekja til þess en einnig yrði að líta yrði svo á að B ehf. hefði í tjónstilkynningu til S hf. viðurkennt að A ætti ekki sök á slysinu. Var því lagt til grundvallar að B ehf. hefði ekki sinnt þeirri grundvallarskyldu sem á honum hvíldi sem atvinnurekanda að tryggja öryggi á vinnustað sínum, sbr. ákvæði laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglur sem settar hefðu verið með heimild í þeim. Þótti sýnt að hefði A vitað hvernig ætti að bregðast við þegar byssan stóð á sér hefði slysið ekki orðið. Orsakasamband væri því á milli áðurgreindrar vanrækslu B ehf. og þess slyss sem A varð fyrir við störf sín hjá honum. Var krafa A tekin til greina.