Dómstólaleit

A höfðaði mál gegn S hf. og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu B ehf. hjá S hf. vegna líkamstjóns sem hann hlaut í vinnuslysi hjá B ehf. þegar slaghamar skaust út úr naglabyssu og í fingur hans. Í dómi Landsréttar kom fram að ósannað væri að A hefði verið upplýstur um notkunarskilyrði naglabyssunnar og þær óvenjulegar aðstæður sem væru fyrirsjáanlegar við notkun hennar sbr. 1. mgr. 7. gr. reglugerðar nr. 367/2006 um notkun tækja. Lægi þannig ekki fyrir að hann hefði verið upplýstur um að hreinsa þyrfti og liðka byssuna daglega eftir notkun eins og mælt væri fyrir um í 28. gr. reglna nr. 476/1985 um naglabyssur. Þá væri ósannað að A hefði verið kynnt sú slysahætta sem fylgdi notkun hennar meðal annars við nauðsynlega hreinsun hennar. Eins og sönnunarstöðu málsins væri háttað teldist ósannað að A hefði meðhöndlað byssuna í greint sinn af stórkostlegu gáleysi og að slysið væri að rekja til þess en einnig yrði að líta yrði svo á að B ehf. hefði í tjónstilkynningu til S hf. viðurkennt að A ætti ekki sök á slysinu. Var því lagt til grundvallar að B ehf. hefði ekki sinnt þeirri grundvallarskyldu sem á honum hvíldi sem atvinnurekanda að tryggja öryggi á vinnustað sínum, sbr. ákvæði laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og reglur sem settar hefðu verið með heimild í þeim. Þótti sýnt að hefði A vitað hvernig ætti að bregðast við þegar byssan stóð á sér hefði slysið ekki orðið. Orsakasamband væri því á milli áðurgreindrar vanrækslu B ehf. og þess slyss sem A varð fyrir við störf sín hjá honum. Var krafa A tekin til greina.

A höfðaði mál á hendur V hf. og krafðist viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr ábyrgðartryggingu B ehf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er 1,5 tonna þungur deigluvagn sem A var að hífa rann af krókum sem notaðir voru til að festa vagninn í hífingarbúnaðinn og féll á fót hans. Deildu aðilar um hvort slysið mætti rekja til ófullnægjandi aðbúnaðar og vinnuaðstöðu á verkstæði B ehf. eða til rangrar notkunar A á hífingarbúnaði. Landsréttur vísaði til þess að V hf. hefði ekki hnekkt þeirri málsástæðu A að það verklag sem hann viðhafði hefði verið venjubundið eða viðtekið. Féllst rétturinn á þá niðurstöðu héraðsdóms að ekki hefðu verið gerðar nauðsynlegar ráðstafanir til að tryggja að hífingarbúnaður sem A notaði hentaði til þess verks sem hann reglubundið innti af hendi. Þá væri ósannað að hentugur búnaður hefði verið fyrir hendi eða að vinnuveitandi A hefði gefið fyrirmæli um að nota annan búnað. Þá hafnaði Landsréttur þeirri málsástæðu V hf. að engin orsakatengsl væru á milli skorts á áhættumati á þeim verkþætti að hífa deigluvagna og vinnuslyss A. Var því viðurkenndur réttur A til skaðabóta úr ábyrgðartryggingu B hjá V.

A krafði T hf. um bætur vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi. Tildrög slyssins voru þau að A var við störf á lyftara í frystigeymslu O hf. Hafi hann verið að sækja vörur í tiltekinn rafknúinn hillurekka sem hafi farið sjálfkrafa af stað og keyrst að honum með þeim afleiðingum að annar fótur hans hafi klemmst milli lyftarans og rekkans svo að tjón hlaust af. Í dómi Landsréttar kom fram að ráða mætti af gögnum málsins, framburði A og vitna að ekki hefði verið gert sérstakt áhættumat vegna notkunar rekkakerfisins þótt hættueiginleikar þess hefðu verið viðurkenndir af hálfu rekstrarstjóra O hf. Þá hefði leiðbeiningum til starfsmanna O hf. um notkun rekkakerfisins og öryggisráðstöfunum vegna þeirrar notkunar verið ábótavant. O hf. hefði því vanrækt þær skyldur sem lagðar væru á vinnuveitendur samkvæmt 2. mgr. 65. gr. a laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og 7. gr. reglugerðar nr. 367/2006 um notkun tækja. Þá yrði O hf. að bera hallann af því að ósannað væri að ekki hefði mátt koma í veg fyrir slysið með því að framfylgja fyrrgreindum vinnuverndarákvæðum. Voru skilyrði vinnuveitendaábyrgðar O hf. talin fyrir hendi og krafa A á hendur vátryggingafélaginu því tekin til greina.