Dómstólaleit

X var í ákæru gefið að sök kynferðisbrot gegn dóttur sinni með nánar tilgreindri háttsemi. Var brotið talið varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af öðrum sakargiftum en þeim að hafa sett munn sinn yfir munn A og reynt að setja tunguna upp í hana og var fyrir Landsrétti eingöngu til endurskoðunar sú háttsemi sem sakfellt var fyrir í héraði. Í dómi Landsréttar kom fram að X yrði ekki sakfelldur fyrir brot samkvæmt ákæru nema fyrir lægi sönnun um ásetning hans til þess að viðhafa háttsemi gagnvart A sem væri kynferðislegs eðlis. Vísað var til þess að X hefði eindregið hafnað því að hafa viðhaft kynferðislega háttsemi gagnvart A og hefði framburður hans verið staðfastur hjá lögreglu og fyrir dómi. Ekkert væri fram komið sem væri til þess fallið að draga úr trúverðugleika framburðar hans að þessu leyti. Á hinn bóginn drægju ákveðnir þættir og aðstæður úr sönnunargildi og áreiðanleika framburðar A um atvik umrætt kvöld og gæti endursögn móður A, sálfræðings og annarra á frásögn hennar ekki breytt því. Að öllu virtu þótti lýsing A ekki fá þá stoð í gögnum málsins að nægði til þess, gegn eindreginni neitun X, að sannað væri svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa að hann hefði af ásetningi viðhaft þá kynferðislegu háttsemi sem lýst væri í ákæru. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

X var sakfelldur fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa, án samþykkis og með því að beita ólögmætri nauðung, haft samræði við B, sem þá var 13 ára. Þá var X sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni með því að hafa í nokkur skipti á um sex mánaða tímabili áreitt A kynferðislega með því að þukla að minnsta kosti þrisvar sinnum á brjóstum A innanklæða og reyna í tvígang að færa hönd að kynfærum hennar, rasskellt hana einu sinni og sagt að hún væri með flottan rass. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði gerst sekur um kynferðisbrot gegn tveimur stúlkum á barnsaldri. Brot hans væru alvarleg og beindust að mikilsverðum hagsmunum. X væri ungur að árum en ætti sér ekki málsbætur að öðru leyti. Var refsing hans ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var X gert að greiða A 1.200.000 króna miskabætur og B 2.000.000 króna. Þar sem upplýst var að þær hefðu þegar fengið þær fjárhæðir að fullu greiddar úr ríkissjóði voru ekki efni til að verða við kröfu þeirra um hærri miskabætur og var X því sýknaður af kröfum um greiðslu hærri miskabóta.

BJC var sakfelldur fyrir kynferðisbrot, kynferðislega áreitni og barnaverndarlagabrot með því að hafa viðhaft kynferðislegt tal eða átt í kynferðislegum samskiptum við brotaþola sem voru fimmtán stúlkubörn, auk þess sem hann sendi sumum þeirra kynferðislegt myndefni og fékk þær til að senda kynferðislegar myndir af sjálfum sér. Þá var B var einnig sakfelldur fyrir brot gegn lögum um nikótínvörur o.fl. með því að hafa afhent brotaþolanum H rafrettu. Varnir BJC fyrir Landsrétti byggðu einkum á því að hann hafi ekki talið brotaþola jafn ungar og raun bar vitni og hann ekki haft ásetning til að eiga í kynferðislegum samskiptum við börn. Í dómi Landsréttar kom fram að í tilviki margra brotaþola fullyrtu þær að þær hefðu gert BJC grein fyrir aldri sínum í upphafi samskipta við hann og báru þær með svipuðum hætti um hvernig það bar á góma í samskiptum við BJC, sem auki á trúverðugleika framburðar þeirra hvað það atriði varði. Þá beri gögn málsins með sér að í mörgum tilvikum hafi í notendanafni brotaþolanna á Snapchat verið tilvísun í fæðingarár þeirra. Hluti brotaþola hafi greint frá því að BJC hafi í sumum tilvikum boðið þeim gjafir, svo sem sælgæti, og boðist til að útvega þeim rafrettur og kynlífshjálpartæki en út frá því mætti álykta að um ungmenni væri að ræða. Var því slegið föstu að BJC hefði látið sér í léttu rúmi liggja aldur brotaþolanna allra og hann hafi ekki látið aldur þeirra hindra sig í kynferðislegum samskiptum við þær, í trausti þess að þau færu leynt. Þá hefði BJC jafnframt látið sér í léttu rúmi liggja afleiðingar verknaðar síns. Var BJC dæmdur hegningarauki og gert að sæta fangelsi í þrjú ár og greiða brotaþolum nánar tilgreindar fjárhæðir í miskabætur.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir endurtekin kynferðisbrot samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í fjölda skipta á árunum 2016 til 2020 haft samræði og önnur kynferðismök við A sem gat ekki spornað við þeim verknaði sökum andlegrar fötlunar. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa látið A hafa samræði og önnur kynferðismök við aðra menn sem hann átti í samskiptum við á nánar tilgreindri vefsíðu. Með hinum áfrýjaða dómi var X einnig sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A og syni hennar B með því að hafa látið A hafa við sig munnmök og látið B horfa á undir því yfirskini að hann ætti að læra að stunda kynlíf. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga um brot gegn blygðunarsemi og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 um ósiðlegt athæfi gagnvart barni. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi gagnvart B og kærustu hans C með því að hafa farið inn í herbergi þar sem þau voru að stunda kynlíf og færa hendi sína mjög nálægt kynfærum C, þar sem hún lá nakin í rúmi, og gefið B leiðbeiningar um hvernig hann ætti að veita henni munnmök. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga að því er varðaði B. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur um sakfellingu staðfestur um þetta atriði að undanskilinni heimfærslu til refsiákvæða vegna þeirrar háttsemi X að fara inn í herbergi B og C þar sem þau voru að stunda kynlíf. Í dómi Landsréttar kom fram að sú háttsemi X hafi verið mjög meiðandi í þeirra garð og ótvírætt til þess fallin að valda B og C ótta í skilningi 199. gr. almennra hegningarlaga. Var háttsemi X sem hann var sakfelldur fyrir í þessum ákærulið því heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga um kynferðislega áreitni. Refsing X var ákveðin fangelsi í níu ár og honum gert að greiða A, B og C miskabætur.

X var ákærður fyrir stórfellt brot í nánu sambandi gegn fyrrverandi sambýliskonu sinni og barnsmóður, A, með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með líkamlegu og kynferðislegu ofbeldi. Annars vegar var X gefin að sök kynferðisleg áreitni og húsbrot með því að hafa 13. október 2024 farið í heimildarleysi inn í hús og síðan svefnherbergi A og áreitt hana með tilgreindum hætti og eftir það neitað að yfirgefa heimilið, þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir A þess efnis. Hins vegar um tilraun til manndráps með því að hafa þremur dögum síðar veist að A með tilgreindum hætti með þeim afleiðingum að hún hætti að geta andað og meðvitund hennar skertist og hún hlaut tilgreinda áverka. Einnig var X ákærður fyrir líkamsárás gegn B sem olli honum tilgreindum áverkum. Loks var X gefið að sök vopnalagabrot með því að hafa haft í fórum sínum á heimili sínu 14 skotvopn, auk fjölda skotfæra, án þess að hafa gilt skotvopnaleyfi, án þess að skotvopnin væru skráð á hann og án þess að tryggja viðeigandi geymslu þeirra. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var því hafnað að X hafi verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum eða geðrænu ástandi hans þannig háttað að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var X gert að sæta fangelsi í sex ár, auk þess sem honum var gert að greiða A skaða- og miskabætur og sæta upptöku á fyrrgreindum skotvopnum og skotfærum. Með dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að beinn ásetningur X hafi staðið til þess að svipta A lífi 16. október 2024. Staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X og ákvað refsingu hans fangelsi í sjö ár en til frádráttar skyldi koma vist hans í gæsluvarðhaldi og á sjúkrastofnun. Niðurstaða héraðsdóms um skaða- og miskabætur til handa A og um upptöku skotvopna og skotfæra var loks staðfest.

X var sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni og barnaverndarlagabrot með því að hafa í desember 2021 og fram til 10. janúar 2022, ítrekað sent A, sem þá var 15 ára gömul, kynferðislegar ljósmyndir, sem sýndu beran getnaðarlim hans, í gegnum samskiptaforritið Snapchat, en með þessari háttsemi hafi X sært blygðunarsemi A og sýnt henni vanvirðandi, ósiðlegt og lostugt athæfi. X var gert að sæta fangelsi í tvo mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A 250.000 krónur í miskabætur.

M var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa áreitt A kynferðislega í bifreið sem hann ók með því að hafa káfað innanklæða á brjóstum og kynfærum hennar og reynt að kyssa hana tungukossum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að með framangreindu broti rauf M skilorð og var sá hluti dómsins því dæmdur upp og M gerð refsing í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing M ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Þá var honum gert að greiða A 700.000 krónur í miskabætur.

G var gefið að sök kynferðisbrot gegn A með því að hafa á árinu 2018 til febrúar eða mars 2021, á þáverandi heimili þeirra, brotið gegn stúlkunni með því að slá hana í fjölda skipta á rassinn og í eitt skipti nuddað beran rass hennar, læri og innanverð læri, en á greindu tímabili var stúlkan 12 til 14 ára gömul. Í ákæru var háttsemin talin varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hinum áfrýjaða dómi var G sakfelldur samkvæmt ákæru. Hvað varðar hið fyrrgreinda nudd rakti Landsréttur að töluvert samræmi hefði verið í framburði G og A um annað en það sem beinlínis laut að þeim sökum sem á ákærða voru bornar í málinu en hann neitaði staðfastlega sök. Í ljósi þessa kom til skoðunar hvort önnur sönnunargögn styddu framburð annars þeirra umfram hitt með afgerandi hætti. Að endingu taldi Landsréttur að ákæruvaldið hefði fært á það sönnur, einkum með trúverðugum framburði vitnisins E, og öðru því sem honum var til stuðnings, gegn neitun G, svo ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum að hann hefði í umrætt sinn nuddað beran rass brotaþola, læri og innanverð læri. Að virtu heildstæðu mati á atvikum taldi Landsréttur að þessi háttsemi G hefði verið kynferðislegs eðlis og falið í sér kynferðislega áreitni eins og hún væri skilgreind í almennum hegningarlögum. Hið sama átti við um þá háttsemi G að slá í rass A í fjölda skipta. Var hann því sakfelldur samkvæmt ákæru.

BO var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir kynferðislega áreitni gagnvart þremur mismunandi konum á þremur mismunandi tímum. Gagnvart A var BO sakfelldur fyrir að strjúka brjóst hennar utan klæða. Gagnvart B var BO sakfelldur fyrir að strokið læri og slegið í rass hennar. Gagnvart C var BO sakfelldur fyrir að hafa strokið brjóst hennar utan klæða og kynfæri innan klæða. Við ákvörðun refsingar var horft til 77. gr. laga nr. 19/1940 þar sem um þrjú brot var að ræða og til þess að tveir brotaþolar voru starfsmenn hjá BO þegar brotin áttu sér stað, auk þess sem brotaþoli B var aðeins 18 ára þegar ákærði braut gegn henni. Einnig var horft til dráttar á meðferð málsins. Refsing BO var ákveðin fangelsi í 7 mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. BO var jafnframt gert að greiða A og B hvorri um sig 500.000 krónur í miskabætur og C 1.000.000 króna.

Í málinu var P gefin að sök kynferðisleg áreitni með því að hafa strokið utanklæða yfir brjóst A, sem var við störf á veitingahúsi. Fyrir lá að P hefði lagt einhvers konar talnaþraut eða töfrabragð fyrir A í umrætt sinn, sem fólst meðal annars í því að snúa henni í hringi. Framburður A var á þann veg að við framkvæmd þrautarinnar hefði P strokið yfir brjóst hennar og maga með báðum höndum og verið meðvitaður um þá snertingu. P neitaði á hinn bóginn sök, kvaðst ekki muna til þess að hafa snert brjóst A en hefði það gerst hefði það verið óviljandi og enginn kynferðislegur tilgangur búið að baki. Landsréttur taldi framburð A mun trúverðugri en framburð P og að hann fengi nægilegan stuðning í öðrum gögnum til að hann yrði lagður til grundvallar sakfellingu. Taldist því hafið yfir skynsamlegan vafa að P hefði umrætt sinn strokið utanklæða yfir brjóst A og að ekki hefði verið um óviljaverk að ræða líkt og hann bar við. Þá var því slegið föstu að sú háttsemi sem P viðhafði hefði verið kynferðislegs eðlis og í óþökk A og að honum hafi hlotið að vera það ljóst. Ekki færi því á milli mála að skilyrðum um ásetning væri fullnægt í málinu. Var ákærði því sakfelldur samkvæmt ákæru. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til verulegs dráttar sem hefði orðið á meðferð málsins og P gert að sæta fangelsi í 30 daga en fullnustu frestað skilorðsbundið í tvö ár.

DA var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn börnum með því að hafa áreitt A annars vegar og B hins vegar á nánar tilgreindan hátt. Taldist háttsemi hans varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Jafnframt var DA sakfelldur fyrir kynferðisbrot með því að hafa berað kynfæri sín í tvígang á nánar tilgreindan hátt og þannig sýnt af sér ósiðlegt og lostugt athæfi sem hafi verið til þess fallið að særa blygðunarsemi þeirra sem urðu vitni að því og verða til opinbers hneykslis en brotaþolar P og AA urðu vitni að atferli hans. Taldist háttsemi hans varða við 209. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til 1., 2., 6. og 7. töluliða 1. mgr. 70. gr., 60., 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga var refsing DA ákveðin fangelsi í tólf mánuði. Þá var honum gert að greiða A 700.000 krónur í miskabætur og P og AA 400.000 krónur hvorri.

X var ákærður annars vegar fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa, án samþykkis og með því að beita ólögmætri nauðung, haft samræði við B, sem þá var 13 ára, ásamt því að láta hana hafa við sig munnmök. Var háttsemi X í ákæru talin varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hins vegar var X ákærður fyrir kynferðislega áreitni með því að hafa í nokkur skipti á um sex mánaða tímabili áreitt A kynferðislega með því að þukla að minnsta kosti fjórum sinnum á brjóstum A innanklæða og reyna tvisvar að færa hönd að kynfærum hennar, rasskellt hana einu sinni og sagt að hún væri með flottan rass. Var háttsemi X í ákæru talin varða við 199. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir þau brot sem honum voru gefin að sök að því undanskildu að hann var sýknaður af þeirri háttsemi að hafa látið B hafa við sig munnmök og jafnframt, þrátt fyrir að talið hefði verið hafið yfir skynsamlegan vafa að X og B hefðu stundað samfarir og X vitað að B hefði verið 13 ára, var X sýknaður af nauðgun samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Landsréttar var staðfest með vísan til forsendna sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu X af þeirri háttsemi að hafa látið B hafa við sig munnmök. Þá var einnig tekið undir niðurstöðu um að sannað væri að X hefði framið það brot sem honum var gefið að sök gagnvart B í samræmi við þá verknaðarlýsingu sem þar væri að finna, að frátöldum munnmökum. Taldi Landsréttur hins vegar að óhjákvæmilegt væri að leggja til grundvallar að X hefði nýtt sér yfirburðarstöðu gagnvart B vegna aldurs- og þroskamunar og þess að hún hefði verið ein með honum fjarri öðrum. Hafi því verið um ólögmæta nauðung að ræða í skilningi 3. málsliðar 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga og var ákærði sakfelldur samkvæmt því ákvæði en einnig 1. mgr. 202. gr. laganna. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X fyrir háttsemi sína gegn A en í því sambandi var byggt á þeim fjölda tilvika sem A greindi frá, sem ekki var að öllu leyti í samræmi við ákæru málsins. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði gerst sekur um kynferðisbrot gegn tveimur stúlkum á barnsaldri og væru brot hans alvarleg og beindust að mikilsverðum hagsmunum. Var refsing X ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Þá var X gert að greiða A 1.200.000 króna í miskabætur og B 2.000.000 króna.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelld fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa áreitt A kynferðislega en sýknuð af því að hafa brotið gegn blygðunarsemi A, B og C samkvæmt 209. gr. sömu laga og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. Í dómi Landsréttar var talið sannað með trúverðugum framburði A, B og C, sem fengi stuðning í framburði vitna, að X hefði brotið gegn blygðunarsemi þeirra allra með því að hafa viðhaft við þá kynferðislegt, vanvirðandi og ósiðlegt tal eins og lýst var í ákæru. Þá var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að X hefði áreitt brotaþolann A kynferðislega. Refsing Xvar ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var henni gert að greiða A 200.000 krónur í miskabætur.

AHK var ákærður fyrir nauðgun með því að hafa, í leigubifreið sem hann ók, án samþykkis og með því að beita ólögmætri nauðung, haft önnur kynferðismök en samræði við A, sem var farþegi í bifreiðinni. Í dómi Landsréttar var rakið að óvarlegt þætti að slá því föstu að AHK hefði snert kynfæri A með þeim hætti að talið yrði að um önnur kynferðismök í skilningi 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga hafi verið um að ræða. Var A að öðru leyti sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og brot hans talið varða við 199. gr. sömu laga. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og a-liðar 195.gr. almennra hegningarlaga. Refsing AHK var ákveðin fangelsi í 12 mánuði og þá var honum gert að greiða A 1.800.000 krónur í miskabætur.

N var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að strjúka kynfæri A utanklæða. Í dómi Landsréttar kom fram að framburður A um háttsemi N hefði verið stöðugur og fengi jafnframt stoð í framburði annarra vitna. Framburður N hefði á hinn bóginn verið óstöðugur og misvísandi. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur. Var refsing N ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var N gert að greiða A 500.000 krónur í miskabætur.

T var sakfelldur fyrir þrjú kynferðisbrot gagnvart barni, A, auk áfengis- og barnaverndarlagabrota. Þá var hann sakfelldur fyrir að hafa nauðgað brotaþola, B, og þá einnig fyrir kynferðisbrot gegn barni og brot á barnaverndar- og áfengislögum. T var einnig sakfelldur í héraðsdómi fyrir ítrekuð vændiskaup og brot gegn 1. mgr. 210. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr., a-liðar 195. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga og T gert að sæta fangelsi í sjö ár. Var T gert að greiða A og B hvorri um sig miskabætur að fjárhæð 3.000.000 króna og gert að sæta upptöku nánar tilgreindra muna.

Áfrýjað var dómi héraðsdóms þar sem K var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa inn á salerni íbúðar strokið andlit og varir A, ítrekað fært hendur sínar inn á klæði hennar og snert brjóst hennar innanklæða, ítrekað gripið um og þuklað kynfæri hennar utanklæða og strokið rass hennar utanklæða, og með því að hafa, síðar í bifreið, káfað á rassi A utanklæða. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu K staðfest að því undanskildu að ekki var talið sannað að K hefði strokið rass A þegar þau voru ein stödd inn á salerni. Var refsing K ákveðin fangelsi í fimm mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur.

N var gefin að sök kynferðisleg áreitni samkvæmt 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í tvígang kysst A, sem þá var 14 ára, og káfað á brjóstum hennar og kynfærum utanklæða. Þá var N jafnframt gefin að sök nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa ítrekað haft samræði og önnur kynferðismök við A, sbr. 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Að endingu var N gefið að sök að hafa haft barnaníðsefni í vörslum sínum, sbr. 1. mgr. 210. gr. a sömu laga. Var N sakfelldur í héraði samkvæmt ákæru að því undanskildu að ekki var fallist á heimfærslu háttsemi hans til 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Landsréttur taldi N hafa beitt A ólögmætri nauðung í skilningi 3. málsliðar 1. mgr. 194. gr. sömu laga og var hann því einnig sakfelldur fyrir brot gegn því ákvæði. Var refsing N ákveðin fangelsi í fimm ár en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhald sem hann hafði sætt. Þá var N gert að greiða A miskabætur.

X var sakfelldur fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa sumarið 2016 í fellihýsi þuklað á brjóstum A innanklæða og sett fingur í leggöng hennar er hún var 13 ára gömul. Var háttsemin heimfærð til 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 202. gr. sömu laga. Þá var X sakfelldur fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn barni með því að hafa í júlí 2017 á heimili A, er hún var 14 ára gömul, þuklað á brjóstum hennar innanklæða og sett fingur inn í leggöng hennar. Var háttsemin heimfærð til 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga og 1. mgr. 202. gr. sömu laga. Einnig var X gefin að sök nauðgun með því að hafa í febrúar 2019, með ólögmætri nauðung og án samþykkis, notfært sér að A var sofandi, þuklað á brjóstum hennar innanklæða og sett fingur inn í leggöng hennar en hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar, að teknu tilliti til endurrits Snapchat samskipta X og A og breytts framburðar A fyrir Landsrétti, að ósannað væri að X hefði sett fingur í leggöng A. Yrði framburður X, sem hefði verið stöðugur og skýr um þetta atvik, lagður til grundvallar, þar með talið um að hann hefði þuklað á brjóstum A utanklæða. Var hann sýknaður af broti gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. Aftur á móti var háttsemin, með vísan til lokamálsliðar 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga. Enn fremur var X gefin að sök kynferðisleg áreitni gegn barni og kynferðisleg áreitni með því að hafa á árunum 2014 til 2018 eða 2019 í fjöldamörg skipti áreitt A kynferðislega á samskiptamiðlinum Snapchat. Í dómi Landsréttar var með vísan til endurrits Snapchat samskipta X og A, ekki fallist á, gegn staðfastri neitun X, að ákæruvaldinu hefði tekist sönnun á að samskipti af þeim toga sem í ákæru greindi hefðu hafist fyrir júlí 2016. Sannað þótti að X hefði áreitt A kynferðislega frá árinu 2016 til 2019 í fjölmörg skipti á samskiptamiðlinum Snapchat. Var X sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga vegna tímabilsins þar til A varð 15 ára en eftir það var háttsemin heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga. Loks var X sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni með því að hafa í eitt skipti þuklað á brjóstum A utanklæða og háttsemin heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 195. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í fimm ár. Þá var X gert að greiða A miskabætur en fjárhæð þeirra þótti hæfilega ákveðin 3.000.000 króna.