A höfðaði mál gegn S vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í skurðaðgerð sem A gekkst undir í júní 2016. A krafðist aðallega viðurkenningar á skaðabótaskyldu S en til vara að felld yrði úr gildi ákvörðun S frá 8. maí 2020, þar sem S komst að þeirri niðurstöðu að ekki lægi fyrir bótaskylt tjón sem að öllum líkindum mætti rekja til þátta sem féllu undir gildissvið sjúklingatryggingar samkvæmt 2. gr. laga um sjúklingatryggingar nr. 111/2000. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, þar sem fram kom að A hefði ekki sýnt fram á að um bótaskylt tjón hefði verið að ræða sem fallið gæti undir gildissvið 2. gr. laga nr. 111/200, staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sýknu S af aðalkröfu A. Þá taldi Landsréttur, að fenginni niðurstöðu um sýknu S af aðalkröfu A, hagsmuni A ekki standa til þess að fá ákvörðun S fellda úr gildi, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var varakröfu A því vísað frá héraðsdómi.
Talið var að Sjúkratryggingastofnun hefði verið heimilt að hætta að greiða stefnanda, lækningastofu, þá reikninga sem stefnandi sendi stofnuninni vegna greiðsluþátttöku ríkisins í heilbrigðiskostnaði. Stefndi, íslenska ríkið, var því sýknað af fjárkröfu stefnanda.
Stefnandi krafði stefnda íslenska ríkið um greiðslu vegna liðskiptaaðgerðar sem hún keypti af einkarekinni læknamiðstöð og taldi að stefndu væri rétt að bæta sér þann kostnað. Ekki var fallist á að stefnandi gæti átt rétt til greiðslu slíks kostnaðar á grundvelli laga nr. 112/2008, um sjúkratryggingar, ákvæði 76. gr. stjórnarskrárinnar eða samkvæmt þeim reglum sem teknar hefðu verið inn í EES-samninginn um rétt til að leita heilbrigðisþjónustu erlendis.
Í máli þessu gerði K ehf. fjárkröfu á hendur Í vegna þess að SÍ hafði synjað um greiðslu reikninga vegna nánar tilgreindra læknisverka svæfingarlæknanna M og F á tímabilinu 20. september 2017 til 19. júní 2018. SÍ höfnuðu greiðslu á þeim grundvelli að svæfingarlæknarnir væru ekki aðilar að rammasamningi milli SÍ og sérgreinalækna. Áður en umrædd læknisverk voru innt af hendi hafði M og F verið synjað um aðild að rammasamningnum á grundvelli fyrirmæla heilbrigðisráðherra til SÍ um að stöðva skráningu nýrra lækna vegna fjárhagsstöðu á fjárlagaliðum SÍ. Með dómi Héraðsdóms Reykjavíkur 18. september 2018 var felld úr gildi ákvörðun SÍ um að hafna umsókn nafngreinds læknis um aðild að rammasamningnum. Í kjölfarið voru umsóknir M og F teknar til umfjöllunar á ný hjá SÍ og þeim veitt aðild að rammasamningnum. Að því er formhlið málsins varðaði kom fram í dómi Landsréttar að K ehf. hefði sýnt nægilega fram á að félagið hefði haft heimild til að gera reikningana í eigin nafni á grundvelli rammasamningsins og væri því réttur aðili máls þessa. K ehf. byggði á því að greiðslusynjun SÍ hefði grundvallast á saknæmri og ólögmætri stjórnvaldsákvörðun. Um það atriði kom fram í dómi Landsréttar að ekkert lægi fyrir í málinu um að mat ráðherra á stöðu fjárlagaliða SÍ sem lá til grundvallar fyrrnefndum fyrirmælum hefði verið rangt eða ómálefnalegt. Ráðherra hefði við þær aðstæður sem uppi voru verið rétt að neyta umsjónar- og eftirlitsheimilda sinna með því að rekstur rammasamningsins héldist innan ramma fjárlaga og leita leiða til að lækka útgjöld vegna hans. Yrði það hvorki metið ráðherra til sakar að hafa gert það né metið starfsmönnum SÍ til sakar að hafa fylgt fyrirmælum ráðherra. Samkvæmt því væri skilyrðinu um saknæmi ekki fullnægt í málinu og skaðabótakröfu því hafnað. K ehf. byggði einnig á því að líta bæri á þá stjórnvaldsákvörðun að synja M og F um aðild að rammasamningi sem ógilda frá upphafi. Hefði SÍ því borið að greiða reikningana. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt rammasamningnum og lögum nr. 112/2008 um sjúkratryggingar hefði borið að framkvæma margþætt mat á umsóknum M og F sem gat meðal annars tekið mið af þeim fjárveitingum sem til ráðstöfunar voru. Væri því alls óvíst hvort þeir hefðu fengið aðild að samningum að undangengnu mati á umsóknum þeirra. Var því ekki fallist á kröfu K ehf. um greiðslu reikninga vegna læknisverka þeirra. Loks var ekki talið að áfrýjandi hefði fært haldbær rök að því að ólögfestar reglur um óréttmæta auðgun ættu við í málinu. Var Í því sýknað af fjárkröfu K ehf.
Fallist var á bótakyldu stefnda íslenska ríkisins sem dreifingaraðila samkvæmt lögum um skaðsemisábyrgð vegna tjóns sem talið var sannað að stefnandi hefði orðið fyrir vegna galla í bjargráðsleiðslu.
A höfðaði mál til heimtu skaðabóta úr hendi L vegna tjóns sem hann varð fyrir við uppsetningu þvagleggs í tengslum við aðgerð sem hann gekkst undir á L. Ekki var deilt um að A hefði orðið fyrir tjóni eða um útreikning á bótafjárhæð en aðila greindi á um hvort starfsmenn L hefðu valdið A tjóninu með saknæmri háttsemi. Í dómi Landsréttar var meðal annars skírskotað til þeirrar meginreglu í skaðabótarétti að tjónþoli yrði að sanna að tjóni hefði verið valdið með saknæmum hætti og jafnframt hver bæri ábyrgð á því en í vissum tilvikum hefði í dómaframkvæmd verið slakað á þessum kröfum, til dæmis þegar vinnuveitandi sinnti ekki tilkynningarskyldu um slys. Slík vanræksla hefði leitt til þess að vinnuveitandi yrði látinn bera hallann af skorti á sönnun um þau atriði sem gætu haft áhrif á sakarmat og væru talin óljós. Á hinn bóginn hvíldi sú skylda að jafnaði á tjónþola að sýna fram á að vanræksla á því að tilkynna slys og að rannsókn hefði ekki farið fram á því ylli vafa um sönnun um tildrög þess. Tjón A teldist sennileg afleiðing aðgerða sem hann hefði gengist undir en um skaðabótaábyrgð sérfræðinga giltu strangari reglur en almennt í skaðabótarétti. Með hliðsjón af þeim upplýsingum um heilsufar A sem legið hefðu fyrir um það bil hálfu ári eftir atvikið, hefði eigi síðar en þá í öllu falli borið að skrá það með þeim hætti sem mælt er fyrir um í 1. mgr. 9. gr. laga nr. 41/2007 um landlækni og lýðheilsu. Það hefði ekki verið gert en tilgangur slíkrar skráningar væri að finna skýringar á óvæntum atvikum og tryggja að þau endurtækju sig ekki. Yrði að ætla að á þessum grundvelli og svo skömmu eftir að atvikið átti sér stað hefði verið unnt að varpa skýrara ljósi á það þannig að hægt væri að meta hvort um óhappatilvik eða saknæmt gáleysi hafi verið að ræða. Í ljósi þeirrar óvissu sem væri um orsök þess að A hefði orðið fyrir líkamstjóni í umrætt sinn og um ástæður hennar þætti rétt, svo sem hagaði til í málinu, að snúa sönnunarbyrði um orsökina við og fella skaðabótaábyrgð á tjóninu á L. Var L dæmdur til að greiða A skaðabætur ásamt vöxtum.
Stefndi LSH var sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda. Var ekki fallist á það að sýnt hafi verið fram á að þær langtímaafleiðingar af uppsetningu á þvaglegg sem stefnandi virðist glíma við hafi leitt af einhvers konar mistökum eða vanrækslu sem stefndi eða starfsmenn hans beri ábyrgð á svo að leiði til skaðabótaskyldu.
Ákæruvaldið (Eyþór Þorbergsson fulltrúi) gegn
Móniku Atladóttur
Ákærða sakfelld fyrir að húðflúra þrjár stúlkur, þar af tvær á barnsaldri, án vottorðs frá Landlækni og skriflegs leyfis forráðamanna. Hún var dæmd til að sæta fangelsi í 30 daga og upptöku húðflúrunartækja og lita.
A höfðaði mál á hendur tryggingafélagi og krafðist viðurkenningar á rétti á fébótagreiðslu á grundvelli laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu vegna sjúkdómsmeðferðar sem B lýtalæknir framkvæmdi á árinu 2007 og fólst í ísetningu PIP brjóstapúða. Tryggingafélagið var sýknað þar sem ekki þótti sýnt fram á að B hefði gert mistök í skilningi laganna og þá var ósannað að tjón A mætti rekja til galla í brjóstapúðunum.
Fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands um að synja stefnanda um aðild að rammasamningi sérgreinalækna.
R krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í vegna höfnunar á umsókn hans um leyfi til að stunda nálastungulækningar hér á landi og vegna mismununar gagnvart honum við veitingu slíkra leyfa. Með vísan til þess að lagaheimild stóð hvorki til að veita R né öðrum leyfi til þessarar starfsemi gat neitun landlæknis um að verða við umsókn hans um það ekki ein og sér leitt til skaðabótaskyldu Í, en R hafði ekki leitað dóms um viðurkenningu hennar á þeim grunni að landlæknir hefði með gerðum sínum brugðið fæti fyrir atvinnustarfsemi hans. Var því talið óhjákvæmilegt að hafna kröfu R.
Á árinu 2000 festi K ehf., fyrirtæki í matvælaframleiðslu, kaup á atvinnuhúsnæði að Miðhrauni í Garðabæ. Í þinglýstum lóðarleigusamningi um eignina var meðal annars ákvæði um kvöð þess efnis að rotþró tæki við frárennsli frá húsinu þar til holræsikerfi kæmi í hverfið. Eftir að starfsemi K ehf. komst í gang varð félagið þess vart að frárennsli frá húsinu annaði ekki hlutverki sínu og flæddi ítrekað upp úr niðurföllum. Leitaði K ehf. til G um að ráðin yrði bót á fráveitukerfinu á svæðinu en því var hafnað af G. Í desember 2002 gerði K ehf. leigusamning við annað matvælafyrirtæki um að það fyrirtæki myndi taka húsnæðið á leigu. Þegar það félag fékk hins vegar ekki starfsleyfi hjá heilbrigðisyfirvöldum sökum þess að úrbætur væru nauðsynlegar á fráveitukerfi hússins, rifti félagið leigusamningnum. Með kaupsamningi 23. mars 2004 seldi K ehf. síðan húseignina til annars eiganda í sömu húsalengju á verði sem hann taldi mun lægra en markaðsverð eignarinnar. Á svipuðum tíma leitaði húsfélagið að Miðhrauni 22 til úrskurðarnefndar sem starfar samkvæmt 31. gr. laga nr. 7/1998. Með úrskurði 27. október 2004 komst nefndin að þeirri niðurstöðu að fráveitukerfi við Molduhraun í Garðabæ væri ekki í samræmi við ákvæði reglugerðar nr. 798/1999. Í málinu stefndi K ehf., G, til greiðslu skaðabóta að fjárhæð 7.500.000 krónur en til vara 2.500.000 krónur. Byggði K ehf. á því að ólögmæt og ófullnægjandi fráveita í húsinu hefði valdið því að hann neyddist til að selja fasteignina á lægra verði en ætluðu markaðsverði hennar eftir að hafa þolað riftun á hagstæðum leigusamningi um eignina af sömu ástæðu. Í niðurstöðu Hæstaréttar var fallist á það með héraðsdómi að það samrýmdist reglugerð nr. 789/1999 um fráveitur og skólp að leiða fráveituvatn fasteignarinnar í rotþró og að sú skylda hafi hvílt á eigendum fasteignarinnar að Miðhrauni að tryggja að rotþróin annaði hlutverki sínu miðað við þá starfsemi sem þar fór fram. Jafnframt var fallist á gagnkröfu G um að fella umræddan úrskurð úrskurðarnefndar úr gildi sökum annmarka en þar sem K ehf. hafði ekki gert kröfu í gagnsök í héraði um frávísun frá dómi á gagnkröfunni, og skilyrði 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála voru ekki uppfyllt, kom sú krafa ekki til meðferðar við úrlausn málsins fyrir Hæstarétti. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest um sýknu G.
Gerður var samningur milli LHS og heilsugæslunnar í Reykjavík þess efnis að rannsóknarstofnun sjúkrahússins tæki við rannsóknum fyrir heilsugæsluna á tilteknum sviðum. Áður hafði R sinnt slíkum rannsóknum fyrir heilsugæsluna í Mjódd og Grafarvogi. R krafðist þess að Samkeppnisstofnun tæki málið til athugunar. Samkeppnisráð taldi ekki ástæðu til að hafast frekar að vegna málsins og var sú ákvörðun staðfest hjá áfrýjunarnefnd samkeppnismála 27. apríl 2005. R krafðist þess fyrir dómi að fyrrnefndur úrskurður áfrýjunarnefndarinnar yrði felldur úr gildi. Taldi R að samningur LHS og heilsugæslunnar í Reykjavík hefði heimilað samkeppnisyfirvöldum að grípa til aðgerða á grundvelli b. liðar 1. mgr. 17. gr. og 14. gr. þágildandi samkeppnislaga nr. 8/1993. Með dómi Hæstaréttar var staðfest sú niðurstaða áfrýjuarnefndarinnar að 3. mgr. 42. gr. laga nr. 97/1990 um heilbrigðisþjónustu, hefði að geyma sérákvæði sem heimilaði ráðherra að ákveða hvort eða í hvað miklum mæli heilbrigðisyfirvöld keyptu tiltekna rannsóknarþjónustu af einkaaðilum og væri því ekki skilyrði til að beita b. lið 17. gr. Þá var og staðfest að ekki hefði verið skilyrði til að beita heimild 14. gr. þágildandi samkeppnislaga þar sem sú þjónusta sem rannsóknarstofnun LHS veitti heilsugæslunni í Reykjavík væri aðeins í þágu hins opinbera heilbrigðiskerfis en ekki á frjálsum markaði. Var kröfu R því hafnað.