Málið varðaði kröfu A um að felld yrði úr gildi synjun ríkissaksóknara á afhendingu nánar tilgreindra muna sem höfðu verið gerðir upptækir með dómi Hæstaréttar í sakamáli á hendur syni A. Í úrskurði Landsréttar var litið til þess að munir sem væru gerðir upptækir væru eign ríkissjóðs nema annað væri sérstaklega tekið fram í lögum, og talið vanreifað af hálfu A hvernig ríkissaksóknari gæti farið með fyrirsvar fyrir ríkissjóð í tengslum við kröfu um afhendingu munanna eða afhent þá. Yrði ekki séð að A gæti fengið verðmætin afhent yrðu kröfur hans teknar til greina og væri með dómi því ekki leyst úr þeim réttindum sem málsókninni væri ætlað að tryggja. Var því talið að A hefði ekki lögvarða hagsmuni af úrlausn málsins, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991, og hinn kærði úrskurður um frávísun málsins staðfestur.
Í aðalsök serist ágreiningur í málinu einkum um dráttarvexti. Deildu málsaðilar um hvenær kaupsamningsgreiðslur hefðu komið á gjalddaga og heimilt hefði verið að innheimta af þeim dráttarvexti. Þá deildu þeir um hvort krafa um dráttarvexti hefði komið fram nægilega snemma af hálfu aðalstefnanda eða hvort hann hefði sýnt af sér tómlæti. Í gagnsök var að meginstefnu deilt um hvort gagnstefnandi ætti gagnkröfur á hendur gagnstefnda vegna ófullnægjandi afhendingar á hinu selda, þ.m.t. vegna galla og úrbóta sem ráðast hafi þurft í. Fallist var á það með gagnstefnanda að krafa aðalstefnanda um dráttaarvexti hefði fallið niður fyrir tómlæti. Þá var ekki fallist á meginhluta krafna gagnstefnanda í gangsök.
Stefnda dæmt til að gefa út afsal til stefnanda gegn greiðslu kaupverðs.
H ehf. og D ehf. gerðu með sér verksamning 28. nóvember 2017 og viðbótarsamning 1. apríl 2019 um efnissölu fyrir skrifstofuhluta byggingar D ehf. að Korngörðum 3 í Reykjavík, þar með talið á gólfplötum í bygginguna. Samkvæmt samningnum skyldi D ehf. afhenda H ehf. hönnunargögn vegna framleiðslu á gólfplötunum. Skyldi H ehf. því næst framleiða þær erlendis hjá fyrirtækinu A, annast flutning þeirra til Íslands og afhenda á verkstað. D ehf. rifti samningum aðila 26. maí 2020. H ehf. höfðaði þá mál á hendur D ehf. og krafðist efndabóta, enda hefði riftunin verið D ehf. óheimil. Fram kom í dómi Landsréttar að misbrestur hefði orðið á því að H ehf. tryggði að framleiðsla á gólfplötunum hæfist í tæka tíð svo unnt yrði að afhenda þær á verkstað 1. mars 2020 eins og upphaflega stóð til. Þetta hefði leitt til þess að ekki hefði verið unnt að hefja framleiðslu þeirra fyrr en í lok maí 2020. H ehf. hefði ekki hnekkt þeirri ályktun að enn frekari tafir á afhendingu gólfplatnanna, sem við blöstu í lok maí 2020 þegar upplýst var að framleiðsla á þeim væri ekki hafin, hefðu leitt til alvarlegrar seinkunar á framkvæmdum. Þá hefði D ehf. ítrekað fengið rangar upplýsingar um framleiðslu gólfplatnanna sem hefði að umfangi verið þýðingarmikill þáttur í framvindu þess sem eftir stóð af samningi aðila. Að þessu gættu var fallist á það með D ehf. að vanefnd H ehf. að þessu leyti hefði verið veruleg og hefði heimilað honum að rifta samningi aðila samkvæmt 25. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Var D ehf. sýknað af kröfum H ehf.
Fallist var á aðalkröfu aðalstefnanda um viðurkenningu þess að gagnstefnanda væri skylt að afhenda henni hægindastól af tiltekinni gerð. Jafnframt var aðalstefnandi sýknuð af kröfum í gagnsök, en þar krafðist gagnstefnandi viðurkenningar þess að honum væri óskylt að afhenda aðalstefnanda slíkan stól og jafnfram viðurkenningar þess að aðalstefnanda væri skylt að þola endurgreiðslu með þeim hætti að fá afhentar til baka þær inneignarnótur, gjafabréf og peningagreiðslu sem hún hafði innt af hendi í verslun hans. Fyrir lá að starfsmenn stefndu höfðu engan fyrirvara gert við greiðslumátann í versluninni, heldur tekið við greiðslunni og gefið út sölureikning, en um pöntunarkaup var að ræða. Var samningur um kaupin talinn hafa komist á við þetta. Auk þess sem hafnað var málsástæðum stefnda um að kaupsamningur hefði ekki komist á var því hafnað að kaupsamningurinn væri ógildanlegur á grundvelli 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936. Aðalstefnanda var loks dæmdur málskostnaður úr hendi gagnstefnanda.
K og B keyptu íbúð af L hf. í fjölbýlishúsi sem sá síðastnefndi var að byggja. Aðilar sömdu um að gera tilteknar breytingar á íbúðinni, meðal annars að K og B myndu sjálf kaupa og setja upp eldhúsinnréttingu og eldhústæki. Þá komust aðilar að samkomulagi um að K og B myndu greiða fyrr en um var samið tvær greiðslur, samtals að fjárhæð 35.000.000 króna, sem samkvæmt kaupsamningi skyldi inna af hendi við fokheldi og afhendingu og myndu þær bera 9,5% ársvexti fram að þeim tíma þegar hefði átt að inna þær af hendi. Ágreiningur reis milli aðila um afhendingu íbúðarinnar, frágang hennar og uppgjör á greiðslum samkvæmt kaupsamningi. L hf. höfðaði mál á hendur K og B og krafðist greiðslu á fjárhæð sem hann taldi nema eftirstöðvum kaupverðs íbúðarinnar en K og B kröfðust sýknu á þeim grundvelli að kaupverðið væri að fullu greitt með þeim greiðslum sem þau höfðu þegar innt af hendi og með gagnkröfu til skuldajafnaðar. Í dómi Landsréttar kom fram að líta yrði svo á að afhending fasteignarinnar hefði farið fram þegar hún var tilbúin fyrir uppsetningu á þeim innréttingum sem gert var ráð fyrir að K og B myndu annast. K og B voru ekki talin hafa fært fram fullnægjandi sönnun fyrir því að þeir verkþættir sem L hf. bar einn ábyrgð á hefðu dregist umfram það sem vænta mátti. Lagt var til grundvallar að eignin hefði verið afhent K og B 14. júní 2015 og að þau ættu rétt til 9,5% ársvaxta af 35.000.000 króna til þess dags að tiltekinni fjárhæð. Loks staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um aðrar kröfur K og B. Voru K og B dæmd til að greiða L hf. 3.511.016 krónu ásamt dráttarvöxtum en að frádregnum tilgreindum innborgunum, gegn útgáfu afsals fyrir eigninni.
Bú K var tekið til gjaldþrotaskipta í apríl 2018. Stefnandi krafðist riftunar á þremur ráðstöfunum þrotamanns í aðdraganda gjaldþrotaskiptanna. Fallist var á riftun þeirra allra. Í fyrsta lagi var með dóminum rift ráðstöfun sem fólst í sölu fasteignar á Ítalíu til stefnda sem fór fram liðlega tveimur vikum fyrir frestdag. Lagt var til grundvallar að stefndi væri nákominn þrotamanni og sannað að ekkert endurgjald hefði komið fyrir eignina. Ráðstöfunin hafi því verið gjöf. Ósannað var að einhver skuld hefði staði að baki veðum sem hvíldu á eigninni og bar stefndi halla af skorti á sönnun um það atriði. Þá var stefnda gert að skila eigninni til stefnanda að viðlögðum dagsektum. Í öðru lagi var fallist á riftun á afsali fasteignar til stefnda sem var gefið út tæpum átján mánuðum fyrir frestdag. Sannað var að stefndi hefði ekki greitt neitt fyrir eignina að öðru leyti en því að yfirtaka áhvílandi veðskuldir sem voru mun lægri en fasteignarmat eignarinnar á afsalsdegi. Ósannað var að þrotamaður hafi verið gjaldfær á afsalsdegi og bar stefndi sönnunarbyrði fyrir staðhæfingu um það atriði. Talið að ráðstöfunin hafi falið í sér gjöf, að svo miklu leyti sem endurgjaldið var lægra en verðmæti eignarinnar og fallist á bótaköfu stefnanda sem nam mismuninum enda talið að stefndi hafi verið grandsamur um ógjaldfærni þrotamanns. Loks var rift ráðstöfun þrotamanns á bifreið sem fram fór með tilkynningu um eigendaskipti til bifreiðarskrár eftir frestdag. Ósannað var að salan hefði farið fram nokkrum árum fyrr svo sem stefndi byggði á og var fallist á bótakröfu stefnanda sem nam skráðu verðmæti bifreiðarinnar þegar eigendaskipti fóru fram, enda naut ekki við annarra gagna um markaðsverð bifreiðarinnar.
L ehf. höfðaði mál á hendur Landspítala og krafðist greiðslu skuldar, að fjárhæð 2.004.522 krónur, vegna afhendingar tiltekinna rekstrarvara. Í dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Landspítalans enda hefði L ehf. ekki sýnt fram á það með málatilbúnaði sínum að Landspítalinn hefði veitt vörunum viðtöku.
J, M og S keyptu jörðina Hróðnýjarstaði í Dalabyggð af D og E. Í tengslum við kaupin var meðal annars samið um að J, M og S myndu greiða tiltekin útgjöld vegna heyskapar sumarið 2017. Í tengslum við uppgjör vegna afsals óskuðu J, M og S eftir tilteknum upplýsingum um útgjöld vegna heyskapar og í svari D og E kom meðal annars fram að tún Múlagrundar í Saurbæ hefðu gefið 480 heyrúllur. Reikningur vegna útgjalda við heyskap var greiddur samhliða uppgjöri vegna afsalsgerðar 19. október 2019. Í kjölfar greiðslu kom í ljós að 150 heyrúllur af þeim 480 sem tún Múlagrundar í Saurbæ hefðu gefið væru enn þar og neituðu D og E að verða við kröfu J, M og S um flutning þeirra til Hróðnýjarstaða. J, M og S kröfðust skaðabóta sem námu fjárhæð áætlaðs endurgjalds fyrir sambærilegar heyrúllur sem og flutningskostnaðar og studdu þá kröfu við mat dómkvadds matsmanns. Í málinu deildu aðilar um hvort D og E hafi borið skylda til að afhenda umræddar 150 heyrúllur að Hróðnýjarstöðum eða hvort þeim hafi verið heimilt að skilja þær eftir á túni Múlagrundar í Saurbæ J, M og S til ráðstöfunar. Óumdeilt var að samningur komst á um kaup á umræddum 150 heyrúllum en J, M og S höfðu hvorki rift kaupunum né krafist ógildingar á þeim. Í matsgerð kom fram að við skoðun matsmanns hafi allar heyrúllurnar verið til staðar að Múlagrund í Saurbæ og við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti kom jafnframt fram að þær væru þar enn J, M og S til ráðstöfunar. Þá voru engin gögn lögð fram um að heyrúllurnar lægju undir skemmdum eða hefðu orðið fyrir tjóni. Af því leiddi að J, M og S höfðu ekki fært sönnur á tjón sem næmi verðmæti heyrúllanna og voru D og E þegar af þeirri ástæðu sýknuð af þeim hluta kröfugerðar J, M og S. Krafa J, M og S um skaðabætur fyrir flutningskostnað heyrúllanna var byggð á því að samkvæmt fyrri málslið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup hefði afhendingarstaður heyrúllanna átt að vera að Hróðnýjarstöðum sem óumdeilt væri að hefði verið atvinnustöð eða heimili D og E er kaupin áttu sér stað. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar D og E upplýstu J, M og S um afrakstur heyskapar sumarsins 2017 hafi komið skýrt fram að tún annarrar jarðar í þeirra eigu, Múlagrundar í Saurbæ, hefðu gefið 480 heyrúllur. Var lagt til grundvallar að J, M og S hafi vitað að hey sem kynni að koma af túnum annarra jarða en Hróðnýjarstaða væri þar að finna en ekki að Hróðnýjarstöðum. Afhendingarstaður umræddra 150 heyrúlla var því talinn hafa verið að Múlagrund í Saurbæ en ekki að Hróðnýjarstöðum, sbr. síðari málslið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 50/2000. Voru J, M og S látnir bera hallann af sönnunarskorti um að samið hefði verið um að D og E ættu á sinn kostnað að annast flutning heyrúllanna að Hróðnýjarstöðum. Voru D og E því sýknuð af kröfum J, M og S.
G ehf. höfðaði mál til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir við að hafa verið synjað um afhendingu á hluta af vinnubúðum af hálfu S ehf. og H, og með því svipt möguleikanum á hagnýtingu þeirra. Hafði ágreiningur aðila um eignarhald á vinnubúðunum áður verið leiddur til lykta með dómi Hæstaréttar í máli nr. 738/2012, þar sem krafa G ehf. um að vinnubúðirnar yrðu með beinni aðfarargerð teknar úr umráðum S ehf. var tekin til greina á þeim grundvelli að enginn vafi léki á eignarrétti G ehf. að þeim. Héraðsdómur sló því föstu að sú háttsemi H og S ehf., að aftra G ehf. frá því að fá umráð umræddra eigna, hefði verið bæði saknæm og ólögmæt og falið í sér bótaskylt atferli utan samninga. Hins vegar taldi héraðsdómur að vegna nánar tilgreindra annmarka yrði ekki byggt á matsgerð dómkvadds manns sem G ehf. hafði aflað til sönnunar á tjóni sínu. Með því að G ehf. hafði ekki fært á það sönnur að hann hefði orðið af leigutekjum vegna útleigu á vinnubúðunum á því tímabili sem um ræddi í málinu, eða orðið fyrir tjóni sökum þess að S ehf. og H afhentu ekki lykla að búðunum, voru S ehf. og H sýknaðir af kröfum G ehf. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóm með þeirri athugasemd að tveimur nýjum varakröfum G ehf. yrði ekki komið að fyrir Hæstarétti þar sem í héraði hefði ekki verið byggt á þeim málsástæðum sem þær væru reistar á.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu N, norsks útgerðarfélags, sem lýst var við gjaldþrotaskipti Ú ehf. Var krafa N sett fram á þeim grundvelli að Ú ehf. hefði borið að endurgreiða N kaupverð skips sem síðarnefnda félagið hafði keypt af hinu fyrrnefnda, en skipið sökk á leið til Noregs. Hafði N þá greitt Ú ehf. kaupverðið samkvæmt ákvæðum samningsins, en Ú ehf. fékk greitt andvirði húftryggingar skipsins. Skiptastjóri hafnaði kröfunni á þeim grundvelli að krafa N hefði verið fullgreidd þar sem Ú ehf. hefði endurgreitt kaupverðið að frádregnum kostnaði við flutning skipsins inn á reikning skipamiðlunarinnar S sem B var fyrirsvarsmaður fyrir, en B hafði komið fram fyrir hönd N á fyrri stigum málsins og setti fram kröfu um endurgreiðslu kaupverðsins á fundi með fyrirsvarsmanni Ú ehf. og skipamiðlara sem komið hafði fram fyrir hans hönd. Hvorki S né B höfðu skriflegt umboð frá N til móttöku fjárins og greiddi B féð ekki til N. Í málinu deildu aðilar m.a. um það hvar afhendingarstaður skipsins hefði átt að vera og hvort B hefði haft umboð til að taka við greiðslu úr hendi Ú ehf. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að samkvæmt kaupsamningi skyldi skipið afhent N á tilgreindum stað á Íslandi og hefði N hvorki sýnt fram á að samið hefði verið um breytingu á afhendingarstað né að áhættuskipti skyldu eiga sér stað á öðru tímamarki en við afhendingu. Af því leiddi að N hefði ekki átt lögvarða kröfu á hendur Ú ehf. um endurgreiðslu kaupverðsins og yrði krafa hans því ekki tekin til greina á þeim grundvelli. Hefði loforð fyrirsvarsmanns Ú ehf. um endurgreiðslu kaupverðsins, að frádregnum kostnaði vegna flutnings, verið umfram skyldu og falið í sér örlætisgerning. Yfirlýsing N í greinargerð til Hæstaréttar um að framangreint samkomulag hefði verið munnlegt og gert við mann sem ekki hefði haft heimild til að taka slíka ákvörðun fyrir hönd N, yrði ekki skilin á annan veg en að með því hefði ekki stofnast til gildrar skuldbindingar af hálfu seljanda skipsins gagnvart N sem N gæti byggt rétt á. Yrði krafa N því ekki tekin til greina á þeim grundvelli að hann ætti vegna örlætisgernings kröfu á hendur þrotabúi Ú ehf. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
R, norskt útgerðarfyrirtæki, keypti veiðarfæri af Í ehf. Flutningur veiðarfæranna til R misfórst með þeim afleiðingum að trollið sökk í hafi. Ágreiningur var með aðilum um hvernig samist hafi með þeim um afhendingu veiðarfæranna. Í málinu krafði Í ehf. R um andvirði vörunnar, en R neitaði greiðsluskyldu þar sem varan hafi aldrei verið afhent sér. Talið var að R hefði ekki tekist sönnun þess að Í ehf. hefði tekist á hendur þá skuldbindingu að sjá um flutning veiðarfæranna til Noregs og yrði hann að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Áhættan af hinu selda hafi flust yfir til R við afhendingu veiðarfæranna í Hafnarfjarðarhöfn og bar R því að standa Í ehf. skil á kaupverði þeirra.
S ehf. og H ehf. gerðu með sér samning um kaup síðarnefnda félagsins á bát í eigu S ehf. Skyldi hluti kaupverðsins greiðast við undirritun kaupsamnings en eftirstöðvarnar við afhendingu og undirritun afsals. Í málinu krafðist S ehf. þess aðallega að viðurkennd yrði riftun félagsins á kaupsamningi aðila og byggði á því að H ehf. hefði vanefnt samning þeirra verulega þar sem dráttur hefði orðið á greiðslu kaupverðsins. Hæstiréttur vísaði til þess að að S ehf. hefði ekki gert athugasemd við það að fyrri hluti kaupverðsins greiddist síðar en kveðið var á um í kaupsamningi. Gæti greiðsludráttur á þessum hluta kaupverðsins því ekki orðið grundvöllur mats á því hvort ætlaðar vanefndir H ehf. teldust verulegar. Þá hefði S ehf. ekki fullnægt þeim skyldum sem á honum hvíldu samkvæmt kaupsamningi til þess að unnt væri að afhenda bátinn. Vegna þessa hefði ekki verið um vanefnd að ræða af hálfu H ehf. þegar S ehf. lýsti yfir riftun kaupsamningsins. Var H ehf. því sýknaður af kröfum S ehf. og S ehf. gert að gefa út afsal fyrir bátnum til H ehf. gegn greiðslu kaupverðsins.
HS gerði skriflegt kauptilboð í jörðina S, þinglesna eign HH og E, 7. júní 2007, ásamt vélum og tækjum og öllum mannvirkjum á jörðinni, en án fullvirðisréttar og bústofns. HH samþykkti tilboðið með undirritun sinni á það en formlegur kaupsamningur var hins vegar ekki undirritaður. Í héraðsdómi deildu aðilar meðal annars um það hvort HH og E væru bundin af hinu samþykkta tilboði, en við meðferð málsins fyrir Hæstarétti lá fyrir yfirlýsing HH og E um að ekki væri ágreiningur með aðilum um að komist hefði á samningur um kaup HS á jörðinni. Fyrir Hæstarétti krafðist HS staðfestingar á hinum áfrýjaða dómi, þar sem HH og E var gert skylt, að viðurlögðum dagsektum, að gefa út afsal og afhenda honum umrædda fasteign gegn greiðslu kaupverðs samkvæmt umræddu kauptilboði. Taldi Hæstiréttur kröfu HS nægilega skýra þannig að fullnægt væri fyrirmælum d. liðar 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hins vegar veitti ákvæðið ekki heimild til að kveða jafnframt á um dagsektir miðað við tiltekinn tíma eftir uppsögu dóms, þar sem skyldan væri háð fyrirvara um gagngjald af hálfu stefnda sem hvorki lægi fyrir hvert væri né hefði verið innt af hendi þegar dómur var upp kveðinn. Voru HH og E því sýknuð af kröfu HS um dagsektir. Staðfesti Hæstiréttur hinn áfrýjaða dóm um að HH og E bæri að gefa út afsal til HS fyrir jörðinni S og afhenda honum eignina gegn greiðslu kaupverðs samkvæmt kauptilboðinu 7. júní 2007.