Stefndi sýknaður af riftunar- og skaðabótakröfum stefnanda, vegna galla í dráttarvél.
G ehf. tók á leigu hjólaskóflu hjá E ehf. til notkunar við námuvinnslu. Ekki var gerður skriflegur samningur um leiguna og greindi aðila á um hvað samið hefði verið um varðandi leigutíma og leigugjald. Í dómi Landsréttar kom fram að eins og háttaði til í málinu væri ósannað að tekist hefði samningur um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar í leigugjald. Því færi um lögskipti aðila eftir þeirri meginreglu kröfuréttar, sem meðal annars kemur fram í lokamálslið 45. gr. laga nr. 50/2002 um lausafjárkaup, að greiða skuli það verð sem krafist er nema telja megi það ósanngjarnt. Sönnunarbyrði fyrir því að umkrafið verð sé ósanngjarnt hvílir á þeim sem því heldur fram. Að virtum gögnum málsins og í ljósi yfirmatsgerðar sem lá fyrir í málinu var ekki talið að G ehf. hefði sýnt fram á að það endurgjald sem E ehf. áskildi sér fyrir leiguna væri ósanngjarnt. Var G ehf. því dæmdur til að greiða þá fjárhæð sem hann var krafinn um.
Stefndu gert að greiða stefnendum eftirstöðvar kaupverðs fasteignar. Ekki var fallist á það með stefndu að fasteignin hafi verið haldin leyndum galla vegna of mikillar hljóðbærni.
Beko-Dimon Fishing Co (
Hlynur Halldórsson lögmaður)
gegn
Icepuffin Fishing Gear ehf (enginn)
Í málinu krafðist B þess að I ehf. yrði gert að greiða sér skuld samkvæmt tveimur vörureikningum útgefnum 31. maí og 8. ágúst 2016 vegna kaupa I ehf. á veiðarfærum af B. Í málinu greindi aðila á um hvert hefði verið umsamið kaupverð veiðarfæranna en í fyrir lágu tveir vörureikningar vegna hvorra viðskipta um sig, sem báðir báru sama reikningsnúmer og voru útgefnir sama dag, en með misháum upphæðum. B byggði á því að réttir vörureikningar vegna viðskiptanna væru þeir sem væru hærri fjárhæðar en við tollafgreiðslu veiðarfæranna hér á landi hafði I ehf. í báðum tilvikum framvísað þeim vörureikningum sem voru lægri fjárhæðar. Héraðsdómur taldi að það eitt að leggja fram reikninga með tiltekinni fjárhæð ásamt útflutningsskjölum væri ekki fullnægjandi sönnun um að komist hefði á samningur milli aðila. Þar sem B hefði gefið út tvo reikninga, sinn hvorrar fjárhæðar vegna sömu viðskipta, var talið að B hefði ekki tekist að sanna að reikningar þeir sem félagið legði til grundvallar endurspegluðu það verð sem aðilar hefðu samið um að I ehf. skyldi greiða fyrir vörurnar og var I ehf. því sýknað af kröfum B. Í dómi Landsréttar kom fram að B hefði sent veiðarfæri á 27 vörubrettum til Íslands í tveimur sendingum og fyrir lægi að I ehf. hefði leyst fyrrgreindar sendingar út og tollafgreitt inn í landið. Samkvæmt því og þar sem aðilar gætu skuldbundið sig í viðskiptum þótt ekki lægi fyrir skriflegur samningur var fallist á að samningur hefði komist á um kaup I ehf. á veiðarfærum frá B og stæði það ekki þeirri niðurstöðu í vegi þótt aðilar deildu um umsamið kaupverð þeirra. Með hliðsjón af vafa sem væri uppi um fjárhæð vörureikningsins frá 31. maí 2016, andmæla I ehf. við fjárhæð hans og samskipta milli aðila eftir útgáfu reikningsins var fallist á greiðsluskyldu I ehf. vegna veiðarfæranna samkvæmt þeim vörureikningi sem kvað á um lægri fjárhæð. Á hinn bóginn hafði verið lögð fram undirrituð heimild fyrirsvarsmanns I ehf. um skuldfærslu á viðskiptareikningi félagsins fyrir upphæð sem samsvaraði upphæð á vörureikningi 8. ágúst 2016 sem kvað á um hærri fjárhæð. Var því ekki talið að I ehf. hefði fært fram viðhlítandi sönnur fyrir því að sá reikningur hefði verið of hár eða lagt fram önnur gögn sem hnekktu fjárhæð kröfunnar að öðru leyti. Var því fallist á greiðsluskyldu I ehf. samkvæmt þeim vörureikningi.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu þriggja ógreiddra reikninga. Ekki var deilt um að aðilar hefðu átt í viðskiptum um kaup stefnda á vörum frá stefnanda en í málinu lágu fyrir tveir reikningar með mismunandi fjárhæðum vegna hverrar vörusendingar. Stefnandi byggði á því að samningur aðila kvæði á um að stefndi skyldi greiða fyrir vörurnar í samræmi við hærri reikningana. Að mati dómsins var sú staðhæfing ósönnuð enda engin gögn eða vitnisburður í málinu sem vörpuðu ljósi á efni samnings aðila. Varð stefnandi að bera hallann af skorti á sönnun í þessu efni.
Jón Kristinn Jónsson, Sólsel ehf, Jón Ingi Dardi og Amazingtours ehf (
Björgvin Jónsson lögmaður)
gegn
Roswithu M. Kreye Finnbogason (
Jón Magnússon lögmaður)
A ehf. keypti allt hlutafé í V ehf., sem var í eigu stefndu og eiginmanns hennar heitins, árið 2014. Í málinu taldi stefnda sig eiga kröfu að fjárhæð 11.500.000 krónur á hendur áfrýjendum vegna lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningnum en áfrýjendur töldu sig eiga gagnkröfu á hendur stefndu til skuldajafnaðar. Byggðu áfrýjendur á því að handbært fé hefði verið lægra en gögnin sem lágu til grundvallar kaupunum hefðu gefið til kynna, að stefnda hefði ekki skilað fjármunum sem lágu inni á erlendum reikningi félagsins þann 1. september 2016, að fjárhæð 63.963 evrur, og að stefnda hefði tekið út 11.033 evrur af sama reikningi fyrir þann tíma og ráðstafað fjármununum í eigin þágu. Í dómi Landsréttar kom fram að stefnda yrði að bera hallann af því að hafa ekki skýrt þann mismun sem var á innstæðum félagsins og handbæru fé samkvæmt ársreikningi og hefði V ehf. því verið haldið galla í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2002 um lausafjárkaup. Þá var því hafnað að tveggja ára tilkynningafrestur samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laganna ætti við þar sem stefnda hefði ekki verið í góðri trú um að handbært fé félagsins hefði verið réttilega fært í ársreikningi fyrir árið 2013, sbr. 33. gr. laganna. Á hinn bóginn var krafa áfrýjenda um bætur eða afslátt vegna galla á hinu selda talin fallin niður vegna hins langa dráttar A ehf. á að gera athugasemdir við seljanda um gallann og var sú niðurstaða reist á almennum reglum um tómlæti. Þá taldi dómurinn að áfrýjendum bæri að greiða stefndu umrædda lokagreiðslu að frádreginni fjárhæð á hinum erlenda bankareikningi þann 1. september 2016 og þeirri fjárhæð sem hún hafði tekið út af reikningnum á árinu 2016 án þess að skýringar á þeim hafi legið fyrir, samtals að fjárhæð 74.996 evrur.
S og E, sem keypt höfðu alla eignarhluti í félaginu S ehf. af Þ, H og EE, höfðuðu mál gegn þeim síðarnefndu og kröfðust greiðslu nánar tilgreindra fjárhæða vegna ætlaðra vanefnda í tengslum við kaupin. Byggðu S og E nánar tiltekið á því að komið hefðu í ljós skuldir við félögin V ehf. og M ehf. sem þau hefðu ekki verið upplýst um við kaupin og leitt hefðu til þess að hið selda félag varð verðlaust og síðan gjaldþrota. Í dómi Hæstaréttar kom fram að lögmaður S og E hefði sent Þ, H og EE bréf 8. september 2011 þar sem fram hefði komið að þau síðarnefndu hefðu vanefnt skyldur sínar samkvæmt kaupsamningnum og leynt upplýsingum um félagið. Fyrir lægi að aðilar hefðu undirritað kaupsamning vegna kaupanna 16. október 2009 og fengið félagið afhent 1. október sama ár. Stefna V ehf. á hendur félaginu hefði verið árituð 16. október 2010 og félagið tekið til gjaldþrotaskipta með úrskurði 15. febrúar 2011. Samkvæmt því hefðu liðið tæp tvö ár frá kaupunum þar til S og E tilkynntu með sannanlegum hætti um ætlaðar vanefndir. Var því talið með vísan til 1. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2002 um lausafjárkaup að S og E hefðu glatað rétti sínum til að bera fyrir sig þær vanefndir sem þau reistu málatilbúnað sinn á.
G krafðist greiðslu úr hendi E á grundvelli kaupsamnings þar sem E keypti, ásamt F ehf., allt hlutafé G í S ehf. E krafðist sýknu og byggði á því að krafan hafi verið niður fallin vegna samkomulags aðila, hið selda hafi verið haldið göllum, forsendur fyrir kaupsamningnum hafi brostið og G hafi sýnt af sér tómlæti við innheimtu kröfunnar. Fyrir Hæstarétti krafðist E frávísunar málsins frá héraðsdómi á grundvelli þess annars vegar að málatilbúnaðar G væri vanreifaður og óljós en hins vegar að þörf hafi verið á samaðild E og F ehf. til varnar í málinu. Var á hvorugt fallist af hálfu Hæstaréttar. E byggði sýknukröfu sína jafnframt á þeirri málsástæðu að efndaskylda væri ekki orðin og yrði ekki á sýknukröfu fallist bæri að sýkna hana að svo stöddu. Taldi Hæstiréttur að ekki yrði séð að E hafi fyrir héraðsdómi hreyft þessari málsástæðu og kæmi hún því ekki til skoðunar fyrir Hæstarétti. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um greiðsluskyldu E.
Í júní 2007 gerðu FO og N með sér verksamning um að N tæki að sér að gera svokallaðar hönnunarhugmyndir að byggingarreit sem var að mestu í eigu FE, en ljúka átti verkinu í september sama ár. Samið var um greiðslu verklauna að hámarksfjárhæð 5.000.000 krónur og fékk N greiddar samtals 4.980.000 krónur fyrir verkið á tímabilinu frá 16. júlí til 7. nóvember 2007. Samkvæmt vinnuskýrslum voru vinnustundir starfsmanna N töluvert fleiri, fyrir og eftir þann tíma. FE og FO ákváðu 4. febrúar 2008 að hefja sérstaka vinnu til að fylgja eftir hugmyndum N og fengu hann til frekari starfa. Samningur var ekki gerður um þá þjónustu, hvorki að því er varðaði umfang né þóknun N til handa, en því verki lauk 9. apríl sama ár. Í kjölfarið reis ágreiningur milli aðila um greiðslu fyrir verkið og höfðaði N mál. Krafðist N meðal annars greiðslu þóknunar fyrir allar vinnustundir sem hann taldi starfsmenn sína hafa lagt í verkið, að frádregnum greiðslum vegna verksamningsins frá því í júní 2007. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að af verksamningi aðila frá því í júní 2007 yrði ekki ráðið að FE og FO væru skuldbundnir til að greiða N hærri fjárhæð en sem næmi verklaunum, né yrði slík skuldbinding leidd af lögum. N gæti því ekki krafið FO og FE um frekari greiðslu fyrir þjónustu sem sá verksamningur tók til. Á hinn bóginn var talið að FE og FO hefðu ekki getað litið svo á að störf við verkefnið frá 4. febrúar 2008 væru innfalin í verklaunum samkvæmt verksamningnum frá 12. júní 2007, né að N stæði að þessu í eigin þágu án greiðslu úr þeirra hendi. Var því fallist á greiðsluskyldu FE og FO að þessu leyti, og framlagðar vinnuskýrslur lagðar til grundvallar frá 4. febrúar til 9. apríl 2008.
I og S gerðu með sér samning 20. júlí 2007 um kaup I af S á 47.500.000 stofnfjárbréfum í SPRON. S fjármagnaði kaupin og var lánssamningur undirritaður 3. ágúst sama ár. Til tryggingar skuldinni var S settur að handveði nánar tilgreindur fjöldi stofnfjárhluta í SPRON og fleiri sparisjóðum, svo og allir hlutir í I. Samhliða lánssamningnum voru gerðir átta handveðssamningar til að veita þessar tryggingar. Í október 2007 kallaði S eftir frekari tryggingum, þar sem bréfin í SPRON hefðu lækkað í virði. Þegar ekki var brugðist við af hálfu I tilkynnti S 8. nóvember 2007 um gjaldfellingu skuldarinnar. Sama dag lýstu I, P og D yfir riftum á kaupum á stofnfjárhlutunum, hluta lánssamningsins og handveðssamningunum, en S mótmælti. I var tekið til gjaldþrotaskipta í maí 2008. Þrotabú I, D og P höfðuðu síðar mál og kröfðust viðurkenningar á riftun þeirra 8. nóvember 2007. Var krafan einkum reist á því að stofnfjárbréfin hefðu í reynd ekki staðið undir því kaupverði sem um var samið og S hefði verið það ljóst. Vegna tengsla S við fyrrverandi eiganda stofnfjárhlutanna hefði hann búið yfir innherjaupplýsingum um verðmæti hlutanna og hagnýtt sér þær með ólögmætum hætti. Framangreindri kröfu um riftun lánssamnings 3. ágúst 2007 og handveðssamninganna átta var vísað frá héraðsdómi. Að því er varðaði samning aðila um kaup á stofnfjárbréfunum var litið var til þess að eigendur I hefðu átt frumkvæði að því að óska eftir liðsinni S, bæði um fjármögnun fjárfestinga félagsins og kaup á stofnfjárbréfum sparisjóða. Þá bæru samskipti aðila þess einnig vitni að eigendur I hefðu haft bæði mikla þekkingu á viðskiptum á verðbréfamarkaði og reynslu af viðskiptum með stofnfjárbréf sparisjóða. Ennfremur hefði það ekki verið fyrr en S hafði ítrekað kröfu sína um frekari tryggingar að I, P og D töldu að þau hefðu verið blekkt í viðskiptum. Loks var talið að innherjaákvæði IX. kafla laga nr. 33/2003 um verðbréfaviðskipti hefðu ekki gilt í viðskiptum aðila. Ekki þóttu skilyrði til þess að verða við kröfu um riftun, enda enga þá galla að finna á hinu selda eða í söluferlinu, sem metið yrði til verulegra vanefnda af hálfu S. Var S því sýkn af kröfu þrotabús I, D og P. Var þrotabúi I hins vegar gert að greiða S eftirstöðvar lánssamnings félagsins við S.
Aðalkröfu stefnenda um að ákvæði skuldabréfs yrði dæmt óskuldbindandi vísað frá dómi. Stefndi sýknaður af kröfu um að stefnendum yrði einungis gert að standa skil á jafnvirði 23.000.000 króna í japönskum jenum, samkvæmt ákvæðum skuldabréfsins sjálfs.
Stefndu gert að greiða stefnanda vinnu er innt var af hendi á tímabilinu 4. febrúar 2008 til 9. apríl 2008.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnenda um riftun á kaupsamningi um stofnfjárbréf í SPRON. Í gagnsök var gagnstefndi dæmdur til greiðslu eftirstöðva skuldar samkvæmt lánssamningi um fjármögnun viðskiptanna.
Aflaheimildir. Aflahlutdeild. Fiskveiðistjórn. Stjórnarskrá. Jafnræðisregla. Vanreifun. Frávísun máls frá héraðsdómi að hluta. Ekki var fallist á með L að það hafi verið andstætt jafnræðisreglu stjórnarskrár að láta ákvörðun aflahlutdeildar í norsk-íslenska síldarstofninum ráðast af veiðireynslu sökum þess áskilnaðar að skip, sem hana mynduðu, hafi frá árinu 1996 þurft að hafa leyfi til veiða í atvinnuskyni í fiskveiðilandhelgi Íslands. Þá þóttu ekki efni til að líta svo á að brotið væri gegn jafnræðisreglu með því að miða við veiðireynslu alls tímabilsins frá 1994 til og með 2001, við úthlutun veiðiheimilda úr stofninum, en ekki t.d. þriggja bestu veiðitímabila á undangengnum sex veiðitímabilum. Varakröfu L um ógildingu á úrskurði sjávarútvegsráðuneytisins, þar sem staðfest var ákvörðun Fiskistofu um að taka ekki mið af töfum skips L frá veiðum á árinu 2001 við úthlutun aflahlutdeildar, var svo vanreifuð af hendi L að óhjákvæmilegt var að vísa þeirri kröfu sjálfkrafa frá héraðsdómi.