A lenti í tveimur umferðarslysum árið 2017. Höfðaði A mál þetta til heimtu skaðabóta úr hendi V hf. vegna síðara slyssins er bifreið, sem tryggð var hjá V hf. var ekið aftan á hennar bifreið. Undir meðferð málsins fyrir Landsrétti voru dómkvaddir tveir matsmenn til að leggja mat á afleiðingar seinna umferðarslyssins en þegar lá fyrir matsgerð sem aflað hafði verið utan réttar. Ágreiningur aðila fyrir Landsrétti laut að því hvort leggja ætti niðurstöðu matsgerðarinnar sem aflað hafði verið utan réttar til grundvallar um tjón A eða matsgerð dómkvaddra matsmanna. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en greindi á um hver skyldu vera viðmiðunarlaun. Í dómi Landsréttar kom fram að gegn andmælum V hf. yrði sú matsgerð sem aflað hafði verið utan réttar, ekki lögð að jöfnu við matsgerð hinna tveggja dómkvöddu manna til sönnunar um afleiðingar slyssins á heilsufar A og gæti enn síður gengið henni framar. Þeirri matsgerð hefði ekki verið hnekkt með yfirmati og yrði hún því lögð til grundvallar við úrlausn málsins. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að bætur vegna varanlegrar örorku tækju mið af launum A á árinu 2014, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, en ekki var talið að meðallaun við sölu- og þjónustustörf 2017 væru réttari grundvöllur að virtri starfsþróun A og námi hennar. Í samræmi við framangreint voru A dæmdar nánar tilgreindar bætur.
Fallist var á kröfu stefnanda um bætur úr hendi stefnda vegna umferðarslyss sem varð í nóvember 2017. Talið var sýnt fram á orsakatengsl á milli slyssins og þeirra einkenna sem krafa stefnanda var byggð á. Þá var fallist á að miða bætur vegna varanlegrar örorku við laun stefnanda á árinu 2014, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.
A krafðist bóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi árið 2012. Ágreiningur í málinu laut að því hvort A hafi sem farþegi í bifreiðinni sýnt af sér háttsemi sem mætti jafna til stórkostlegs gáleysis í skilningi 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, nú 4. mgr. 4. gr. laga nr. 30/2019 um ökutækjatryggingar, svo að réttlætanlegt hafi verið að lækka bætur honum til handa úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar hjá stefnda. Í dómi Landsréttar var rakið að í blóðsýni ökumanns bifreiðarinnar sem tekið var fljótlega eftir atvikið hafi vínandamagn mælst 1,66 ‰. Með hliðsjón af því háa mæligildi hafi A ekki getað dulist að ökumaðurinn gæti ekki stjórnað bifreiðinni örugglega og að hann væri óhæfur til aksturs. Með því að taka sér far með bifreiðinni eins og ástatt var um ökumanninn hafi A sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og bæri því að hluta til sjálfur ábyrgð á því tjóni sem hann varð fyrir við slysið. Ekkert lægi fyrir í málinu sem styddi síðbúna frásögn ökumanns bifreiðarinnar um að hann hefði neytt áfengis eftir að akstri lauk. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans staðfest um að A bæri 2/3 hluta tjóns síns sjálfur.
Í málinu var deilt um hvort sjúkrakostnaður samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 væri að fullu upp gerður vegna tveggja umferðarslysa sem A lenti í. Ekki var deilt um bótaskyldu V hf. og B sf. sem höfðu þegar greitt A bætur á grundvelli matsgerðar. Ágreiningur aðila laut að því hvort V hf. og B sf. bæri jafnframt að bæta A kostnað vegna heilsunudds sem hún hefði sótt á nánar tilgreindu tímabili í kjölfar slysanna. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að heimilislæknir A hefði ráðlagt henni nudd vegna einkenna hennar samhliða sjúkraþjálfun. Mati heimilislæknisins á gagnsemi slíkrar meðferðar fyrir A vegna afleiðinga umferðarslysanna hefði ekki verið hnekkt. Þá væri um að ræða meðferð sem hafi verið afmörkuð í tíma og hefði þegar verið greidd að fullu af A. Yrði að meta það bæði nauðsynlegt og eðlilegt af hennar hálfu að hafa reynt þá meðferð sem heimilislæknir hennar lagði til og stofna þannig til þess kostnaðar sem hún krefði V hf. og B sf. um í málinu. Taldi Landsréttur að skilyrðum fyrir því að hinn umdeildi kostnaður yrði bættur sem sjúkrakostnaður væri fullnægt. Engu breytti þótt kostnaðurinn hefði að hluta til fallið til eftir batahvörf. Var krafa A því tekin til greina.
X var sakfelldur fyrir brot gegn 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og ýmsum ákvæðum umferðarlaga nr. 50/1987 með því að hafa ekið bifreið án nægjanlegrar aðgæslu og varúðar og án þess að virða umferðarforgang gangandi vegfaranda á gangbraut þar sem umferð er stjórnað með umferðarljósum og þannig ekið á A, sem var gangandi á gangbrautinni með nánar tilgreindum afleiðingum. Var refsing X ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X sýknaður af kröfu A um miskabætur þar sem ekki var talið að um stórfellt gáleysi hafi verið að ræða í skilningi a-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi árið 2012 þegar hann var farþegi í bifreið sem tryggð var lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá V hf. Í málinu deildu aðilar um árslaunaviðmið til útreiknings á bótum vegna varanlegrar örorku. Við uppgjör á bótum til A vegna varanlegrar örorku voru aðilar sammála um að meta skyldi árslaun sérstaklega eftir 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en ekki á grundvelli tekna síðustu þrjú almanaksárin fyrir þann dag er tjónið varð, sbr. 1. mgr. sömu greinar. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri tilefni til að draga í efa að A hefði lokið námi í klippingu kvikmynda og sjónvarpsefnis 2011 og að jafnframt væri líklegt að framtíðarstarf hans yrði á því sviði og að af þeim sökum kynnu laun tæknifólks í kvikmyndaiðnaði að gefa réttari mynd af líklegum framtíðartekjum hans en árslaun hans á árinu 2008, eins og V hf. hélt fram. A miðaði kröfur sínar við meðallaun tæknifólks í rafiðnaði á slysárinu eftir kjarakönnun Rafiðnaðarsambands Íslands en Félag kvikmyndagerðarmanna væri þar aðildarfélag. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að A hefði ekki rökstutt við hvaða flokk tilgreindra tæknistarfa samkvæmt launarannsókn Hagstofu Íslands 2014 til 2018, er hann lagði einnig fram í málinu, væri eðlilegast að miða. Þá hefði A ekki sýnt fram á, með útreikningum eða öðrum hætti, samhengi þessara launatalna vegna ársins 2014 við niðurstöður kjarakönnunar Rafiðnaðarsambandsins 2012 en við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku yrði ekki stuðst við almennan mælikvarða sem ráðinn væri af kjarakönnun stéttarfélags meðal félagsmanna sinna. Var V hf. sýknað af kröfum A.
Kröfu stefnanda um frekari bætur úr tryggingu vegna umferðarslyss var hafnað með vísan til þess að krafan teldist fyrnd.
Í málinu er ekki deilt um bótaskyldu vegna umrædds umferðarslyss og gengið var frá greiðslum vegna líkamstjóns, heldur er aðeins deilt um þá afstöðu stefnda VÍS að hafna greiðslu sjúkrakostnaðar vegna meðferðar sem stefnandi var í hjá kírópraktor í kjölfar slyssins, frá júlí 2018 fram í apríl 2019. VÍS byggði á því í málinu að kostnaður vegna meðferðar hjá kírópraktor félli ekki undir sjúkrakostnað og byggir í meginatriðum á því að skilyrði 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 séu ekki uppfyllt og að stefnandi hafi ekki sinnt tjónstakmörkunarskyldu sinni, sem sé grundvallarregla í skaðabóta- og vátryggingarétti. Fallist var á kröfur stefnanda þar sem í málinu liggur fyrir að heimilislæknir stefnanda vísaði honum til kírópraktors 11. júní 2018. Í vottorði læknis kemur fram að stefnandi hafi verið í meðferð hjá sjúkraþjálfara undanfarna mánuði vegna áverka sem hann hafði orðið fyrir í umferðarslysi 17. janúar 2018: „Þrálát óþægindi neðst í baki og hefur honum vegna þess verið ráðlagt að leita til kírópraktors.” Talið er að það hafi verið læknisfræðilega ígrunduð ákvörðun af heimilislækni tjónþola að vísa honum í meðferð, engin önnur gögn eru í málinu sem segja að slíkt sé ekki læknisfræðilega réttmæt ákvörðun.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 9. mars 2007 og greiddi V hf. henni bætur 26. ágúst 2008 á grundvelli matsgerðar sem þá lá fyrir og tók A á móti bótunum með fyrirvara. V hf. féllst á beiðni A í árslok 2016 um að standa með A að endurmati á líkamstjóni hennar og að V hf. myndi ekki bera fyrir sig fyrningu um áramótin 2016/2017 með þeim fyrirvörum að kröfur A væru ekki þegar fyrndar og að málið yrði gert upp fyrir áramótin 2017/2018. Með tölvupósti V hf. 14. desember 2017 var hafnað beiðni A um að V hf. myndi ekki bera fyrir sig fyrningu í árslok 2017. A höfðaði í kjölfar þess mál til viðurkenningar á skyldu til greiðslu viðbótarskaðabóta og aflaði eftir það nýrrar matsgerðar þar sem miski og varanleg örorka A vegna slyssins var metin verulega meiri en í fyrri matsgerð. Talið var að A hefði í síðasta lagi fyrir árslok 2011 haft vitneskju um þá bótakröfu sem hún krafist viðurkenningar á og átt þess kost að leita fullnustu hennar í skilningi 1. mgr. 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Var krafa A því fallin niður fyrir fyrningu þegar V hf. féllst á beiðni A um að bera ekki fyrir sig fyrningu um áramótin 2016/2017, en samþykki V hf. var háð þeim fyrirvara að kröfur A væru ekki þegar fyrndar. Voru stefndu því sýknaðir af kröfu A.
Aðilar deildu aðallega um það við hvaða árslaun skyldi miða við útreikning á bótum fyrir varanlega örorku. Fallist var á kröfu stefnanda um að miða við kjör félags tæknifólks í rafiðnaði, sem leiddi til þess að dæmdar bætur eru hærri en þær sem áður höfðu verið greiddar. Stefndi var á hinn bóginn sýknaður af kröfu stefnanda um hærri bætur vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns.
Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu fyrir læknisvottorð, þar sem fyrirvari lögmanns stefnanda við bótauppgjör tók ekki til kostnaðar vegna þess.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Margrét Herdís Jónsdóttir)
gegn
X (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Sakfellt fyrir umferðarlagabrot og líkamstjón af gáleysi
Sýknað vegna fyrningar af kröfu um viðurkenningu á skyldu til greiðslu viðbótarskaðabóta vegna afleiðinga umferðarslyss
Í málinu krafðist A viðurkenningar á skaðabótaskyldu V hf. og B ehf. vegna afleiðinga slyss sem hann varð fyrir er hann reyndi að stíga upp í farþegasæti bifreiðar á ferð. Héldu V hf. og B ehf. því fram að slysið hefði ekki hlotist af notkun bifreiðarinnar, sbr. 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, og þá hefði A sýnt af sér stórkostlegt gáleysi umrætt sinn með háttsemi sinni og ætti því að bera tjón sitt sjálfur að hluta eða að öllu leyti, sbr. 2. mgr. 88. gr. sömu laga. Í héraðsdómi kom fram að þegar A hefði freistað þess að stíga upp í bifreiðina hefði aflvél hennar verið í gangi og bifreiðin á ferð, þótt hraðinn hefði verið lítill. Yrði að telja að hreyfing bifreiðarinnar hefði verið orsök slyssins þótt aðrir þættir kynnu einnig að hafa haft áhrif á atburðarrásina umrætt sinn. Þegar af þeirri ástæðu var fallist á að slysið hefði hlotist af notkun ökutækisins í skilningi 1. mgr. 88. gr. laga nr. 50/1987. Þá kom fram að hegðun A umrætt sinn hefði ekki falið í sér frávik frá því sem venjulegt gæti talist þannig að honum yrði gert að bera tjón sitt sjálfur að hluta eða öllu leyti. Var því fallist á dómkröfur A. Fyrir Hæstarétti snerist ágreiningur aðila eingöngu um hvort 2. mgr. 88. gr. laga nr. 50/1987 tæki til slyss A. Að því gættu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
A höfðaði mál gegn B og S hf. til heimtu frekari bóta vegna afleiðinga líkamstjóns sem hún hlaut í umferðarslysi árið 2003. S hf. greiddi bætur til A á árinu 2006 á grundvelli álits tveggja lækna og tók hún við þeim bótum með fyrirvara um endurmat kæmi til þess að afleiðingar slyssins reyndust verri en gert hefði verið ráð fyrir í matinu. S hf. féllst á beiðni A árið 2013 um að bera ekki við tíu ára fyrningu samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna hugsanlegrar endurupptöku ákvörðunar um bætur til A með þeim fyrirvara að bætur kynnu þegar á þeim tíma að vera fyrndar eftir ákvæðinu um fjögurra ára fyrningu. Í dómi Hæstaréttar var talið að upphafsdagur fjögurra ára fyrningarfrestsins hefði verið í árslok 2010 en A hefði leitað til sérfræðings vegna versnandi einkenna um mitt það ár og hefði krafa A því ekki verið fyrnd þegar S hf. samþykkti að bera ekki fyrir sig fyrningu. Var talið sannað með matsgerðum að ástand A hefði versnað frá árinu 2006 og var krafa A því tekin til greina.
Stefndu dæmdir til að greiða stefnanda skaðabætur vegna líkamstjóns.
Líkamstjón. Skaðabætur. Endurupptaka bótaákvörðunar. A höfðaði mál gegn S hf. og B á grundvelli 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 til heimtu frekari bóta vegna afleiðinga líkamstjóns sem hann hlaut í umferðarslysi árið 2005. Fyrir lá að S hf. greiddi A bætur árið 2007 í samræmi við álit tveggja lækna en A reisti kröfu sína um endurupptöku uppgjörsins á niðurstöðu yfirmatsgerðar frá árinu 2014. S hf. og B andmæltu því ekki að síðara skilyrði 11. gr. skaðabótalaga um verulega hækkun miskastigs og varanlegrar örorku væri fullnægt en mómæltu að A hefði axlað sönnunarbyrði fyrir því að þær breytingar hefðu verið ófyrirsjáanlegar eins og áskilið væri í ákvæðinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að beiðni um nýtt mat á afleiðingum líkamstjóns í framangreindu skyni ætti að réttu lagi að lúta að því að metnar væru eingöngu þær breytingar sem orðið hefðu á heilsufari tjónþola frá því að fyrra mat var gert og hvort þær breytingar hefðu verið ófyrirsjáanlegar eða ekki. Nýtt mat ætti almennt ekki að fela í sér nýtt heildarmat á þeim varanlegu afleiðingum sem tjónþoli hlaut við slysi. Vísað var til þess að yfirmatsmenn hefðu ekki getið þess í matsgerð sinni hvort sú verulega breyting á heilsufari A, sem þar væri kveðið á um, hefði verið ófyrirsjáanleg eða ekki. Þá hefðu þeir ekki heldur verið spurðir um það þegar þeir komu fyrir dóm til skýrslugjafar. Að þessu gættu var talið að A hefði ekki tekist að færa sönnur fyrir því að skilyrðum endurupptöku skaðabótaákvörðunar samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga væri fullnægt. Voru S hf. og B sýknuð af kröfu A.
Krafa stefnanda um frekari bætur vegna líkamstjóns í umferðarslysi talin fyrnd. Talið var að meira en 4 ár hafi liðið frá því stefnanda hafi mátt vera kunnugt um þau atvik sem krafa hans byggði á þar til fyringu var slitið með málshöfðun. Hins vegar var hafnað málsástæðum stefnda um að fyrirvari sem stefnandi gerði við upphaflegt uppgjör bóta væri ógildur.
Ó slasaðist er hann ók bifreið í eigu E utan í gangavegg Fáskrúðsfjarðarganga. Í málsatvikakafla stefnu Ó kom fram að ökutækið væri vátryggt lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá V hf. Í kaflanum um málsástæður og lagarök vísaði Ó til 1. mgr. 88. gr., 90. gr., 1. mgr. 92. gr. og 97. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og einnig að bifreiðin hefði verið vátryggð lögboðinni slysatryggingu farþega og ökumanns hjá V hf. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að glögglega yrði ráðið af forsendum héraðsdóms að bótagrundvöllur málsins hefði ekki verið talinn reistur á 1. mgr. 92. gr. umferðarlaga um slysatryggingu ökumanns, heldur lögboðinni ábyrgðartryggingu samkvæmt 88. gr. þeirra laga. Fyrir Hæstarétti kvaðst Ó reisa kröfur sínar á 1. mgr. 92. gr. umferðarlaga og féll frá kröfum á hendur stefnda E. Hæstiréttur taldi að málatilbúnaður Ó hefði verið svo á reiki að ekki yrði komist hjá að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.
Stefndu dæmdir til að greiða stefnanda miskabætur skv. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir í umferðarslysi þar sem sannað var að ökumaðurinn hafði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi.
Ágreiningur var um hvort nákomnir tjónþola gætu krafist skaðabóta á grundvelli I. kafla skaðabótalaga. Dæmdar voru miskabætur samkvæmt 26. gr. laganna.
Þ krafðist bóta úr hendi J og V hf. vegna líkamstjóns sem hún hlaut í umferðarslysi, en með hinum áfrýjaða dómi var þeirri kröfu hafnað. Fyrir Hæstarétti krafðist Þ ómerkingar dómsins meðal annars á þeim grundvelli að annar meðdómsmanna í héraði hefði verið vanhæfur til setu í dómi vegna starfa sinna fyrir V hf. Talið var að þótt V hf. hefði staðhæft að meðdómsmaðurinn hefði ekki gengt trúnaðarstörfum fyrir félagið frá árinu 2007 hefði V hf. kannast við að hafa greitt honum fyrir matsstörf frá þeim tíma. Hefði V hf. hins vegar ekki, þrátt fyrir tilmæli Þ, veitt upplýsingar um eðli eða umfang þeirra starfa eins og honum hefði verið í lófa lagið. Var því fallist á með Þ að hún hefði haft tilefni til að draga óhlutdrægni meðdómsmannsins með réttu í efa, sbr. g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var krafa Þ um ómerkingu héraðsdóms því tekin til greina.
Skaðabótamál. Endurupptaka.
A krafði V hf. um greiðslu skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi. V hf. greiddi A bætur á árinu 2009 í samræmi við matsgerð 25. febrúar 2008 og tók A á móti bótunum með fyrirvara. Krafði A síðar V hf. um frekari bætur vegna slyssins á grundvelli matsgerðar dómkvaddra matsmanna 14. desember 2013 en í báðum matsgerðunum var stöðuleikapunktur talinn vera sá sami. Deildu aðilar um hvort bótakrafa A væri fyrnd samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og gildi fyrrgreinds fyrirvara. Hélt A því fram að hann hefði fyrst með vottorði læknis 30. apríl 2013 fengið vitneskju um að ástand hans væri verra en greindi í matsgerðinni frá árinu 2008 og myndi ekki batna. Hefði hann því ekki átt þess kost að leita fullnustu kröfu sinnar um frekari bætur fyrr en á árinu 2013 og væri hún því ekki fyrnd. Talið var að síðari matsgerðin væri í raun endurmat á sömu afleiðingum slyssins og metnar höfðu verið í fyrri matsgerðinni og væri því ekki um síðari breytingar að ræða sem valdið gætu því að nýr fyrningarfrestur hæfist. Yrði því að miða við að A hefði fengið vitneskju um kröfu sína og átt þess fyrst kost að leita fullnustu hennar 25. febrúar 2008 þegar fyrri matsgerðin lá fyrir. Hefði hinn fjögurra ára fyrningarfrestur því byrjað að líða við lok þess árs og hann því verið liðinn þegar málið var höfðað 3. apríl 2013. Var V hf. því sýknaður af kröfu A.
Stefndu voru sýknaðir af skaðabótakröfu stefnanda þar sem ekki var sýnt fram á orsakatengsl milli einkenna stefnanda og umferðaróhapps.
Fallist á skaðabótakröfu
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 15. júlí 2003 og greiddi V hf. henni bætur 15. mars 2007 á grundvelli matsgerðar sem þá lá fyrir. A höfðaði síðan mál gegn V hf. til heimtu frekari bóta þar sem í ljós hefði komið að varanleg örorka hennar og miski væri meiri en fyrrnefnd matsgerð hefði gert ráð fyrir. Byggði A þá kröfu sína á matsgerð dómkvaddra matsmanna 9. apríl 2010, þar sem fram kom að varanlegur miski A væri 7 stig í stað 5 stiga samkvæmt fyrri matsgerð og varanleg örorka 10% í stað 5%. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af matsgerð hinna dómkvöddu matsmanna yrði ráðið að með henni hefðu verið metin sömu einkenni og í fyrri matsgerðinni og að heilsu hennar hefði ekki hrakað svo máli skipti frá því að fyrri matsgerðin lá fyrir. A hefði verið ljóst að hún hafði hlotið varanleg mein af völdum slyssins eigi síðar en á árinu 2005 og hefði fjögurra ára fyrningarfrestur kröfu hennar því hafist í ársbyrjun 2006, sbr. 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Hefði krafa hennar því verið fyrnd þegar málið var höfðað 28. desember 2012. Voru stefndu því sýknaðir.
Skaðabótamál.
Skaðabæturl. Fyrning.
Líkamstjón, kostnaður vegna matsgerðar
K höfðaði mál gegn S og V hf. og krafðist greiðslu skaðabóta vegna tjóns sem hún varð fyrir sem farþegi bifreiðar í eigu S. Deilt var um hvort K skyldi vegna eigin sakar bera að hluta ábyrgð á tjóninu en K hafði legið, án öryggisbeltis, ofan á þremur farþegum bifreiðarinnar í aftursæti hennar. Var ekki talið að gáleysi K hefði verið svo stórkostlegt að það leiddi til skerðingar á bótarétti hennar samkvæmt 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Var því fallist á kröfur K.
Skaðabótamál. Deilt um árslaunaviðmiðun til ákvörðunar bóta fyrir varanlega örorku.
Ábyrgðartrygging. Skaðabótamál.
Skaðabótamál.
Einar Ólason gegn
Vátryggingafélagi Íslands hf
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta á grundvelli fyrningar.
Stefnandi lenti í árekstri er hann ók í veg fyrir aðrar bifreið sem ók umfram leyfilegan hámarkshraða. Talið að hvor aðili um sig bæri helming tjónsins.
Stefnandi tók sér far með bifreið sem var yfirfull af farþegum og notaði ekki öryggisbelti. Stefnandi slasaðist þegar bifreiðin fór út af veginum og valt. Stefnandi hefur fengið tjón sitt bætt að tveimur þriðju hlutum, en verður að bera þriðjung tjóns síns sjálf vegna eigin sakar.
Stefndu dæmdir til að greiða stefnanda skaðabætur vegna líkamstjóns, sem hann varð fyrir af völdum umferðarslyss.
Stefndu dæmd skaðabótaskyld að hluta vegna vinnuslyss stefnanda.
Deilt um árslaunaviðmið við útreikning á varanlegri örorku. Stefndu sýknaðir af kröfu stefnanda.
H krafðist bóta vegna varanlegrar og tímabundinnar örorku úr hendi B ehf. og V hf. vegna slyss er hann varð fyrir 28. nóvember 1998 er bifreið sem hann var farþegi í valt en H var þá liðlega 15 ára gamall. Féllst Hæstiréttur á með héraðsdómi að meta yrði bætur vegna varanlegrar örorku H eftir reglum þágildandi 8. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Taldi Hæstiréttur að greinin yrði ekki skýrð svo að hún tæki fortakslaust til allra þeirra sem ekki hefðu náð 18 ára aldri á slysdegi. Á hinn bóginn yrði að líta til þess að H var rétt liðlega 15 ára gamall er hann slasaðist en hafði ekki hafið störf á almennum vinnumarkaði. Að þessu gættu var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B ehf. og V hf. af kröfu um frekari bætur vegna varanlegrar örorku. Þá var ekki talið að H hefði sýnt fram á að raunverulegt tekjutap hans hefði verið meira en sem næmi þeirri fjárhæð sem V ehf. hafði þegar greitt honum vegna tímabundins atvinnutjóns.
Stefndu sýknuð af skaðabótakröfu stefnanda vegna fyrninga.
Stefndu sýknuð af kröfu stefnanda um skaðabætur vegna umferðarslyss að öðru leyti en því að krafa stefnanda um þjáningabætur var tekin til greina.
S krafðist skaðabóta úr hendi J og V vegna tjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir í umferðarslysi og laut deila aðila einkum að því hvort S hefði orðið fyrir því líkamstjóni í slysinu. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að ekki yrði talið að máli skipti fyrir sönnunarfærsluna að S hefði ekki lagt fram haldbær gögn um heilsufar sitt fyrir slysið. Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að það sé á forræði dómstóla að leggja mat á sönnunarfærslu málsaðila er lúta að staðreyndum sem um er deilt, meðal annars hvert sönnunargildi matsgerðir dómkvaddra manna hafi sbr. 2. mgr. 66. laga nr. 91/1991. Í héraði hefði málið verið dæmt af embættisdómara og tveimur sérfróðum meðdómendum og þar væri að finna ítarlegan rökstuðning fyrir þeirri niðurstöðu að S hefði ekki tekist sönnun um orsakatengsl. Var héraðsdómur staðfestur um sýknu J og V.
Bætur fyrir varanlega örorku voru miðaðar við lágmarkslaun skv. 3. mgr. 7. skaðabótalaga, en stefnandi taldi að nota bæri 2. mgr. sömu greinar.
Stefndu voru dæmdir til að greiða stefnanda bætur vegna umferðarslyss. Ekki var fallist á að krafan væri fyrnd; en umkrafin fjárhæð var lækkuð á grundvelli þess að heilsutjón stefnanda mátti einnig rekja til líkamsárása er stafnandi varð fyrir eftir umferðarslysið.
Í málinu deildu aðilar um hvort gera ætti upp bætur fyrir varanlega örorku hans á grundvelli lágmarkslauna samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, eða hvort árslaun skyldu metin sérstaklega þar sem óvenjulegar aðstæður væru fyrir hendi, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna. Talið var að stefnandi hefði verið kominn það langt á veg í námi, að réttasti mælikvarðinn á líklegar framtíðartekjur stefnanda á slysdegi væri meðallaun bifvélavirkja. Var því fallist á kröfu stefnanda.
J höfðaði mál gegn V hf. og T ehf. og krafðist viðurkenningar á rétti sínum til tryggingarbóta úr slysatryggingu ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Í málinu héldu V hf. og T ehf. því fram að J hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með því að skipta um akrein án nægilegrar aðgæslu er slysið varð auk þess sem hann hefði ekið of hratt. Vegna þessa ætti J að bera helming tjónsins sjálfur en máli sínu til stuðnings lögðu þau fram skýrslu sérfræðings um rannsókn á ökuhraða bifreiðarinnar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að J hefði mótmælt sönnunargildi skýrslunnar innan tímamarka 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem V hf. og T ehf. höfðu ekki aflað matsgerðar í málinu samkvæmt IX. kafla laga nr. 91/1991 yrði ekki byggt á umræddri sérfræðiskýrslu við úrlausn málsins sem V hf. og T ehf. höfðu aflað einhliða og án þess að J hefði getað átt þess kost að gæta hagsmuna sinna og koma sjónarmiðum sínum á framfæri við gerð hennar. Þar sem V hf. og T ehf. hefði ekki tekist að færa sönnur á staðhæfingar sínar með öðrum sönnunargögnum var viðurkenningarkrafa J tekin til greina.
Stefndu voru sýknaðir af kröfum stefnanda um viðurkenningu á bótaábyrgð vegna vinnuslyss hans.
Stefnandi krafði stefndu um greiðslu skaðabóta vegna umferðarslyss. Voru stefndu sýknuð á þeim forsendum að ekki væri sýnt fram á að orsakatengsl væru milli heilsubrests stefnanda og slyssins.