Á árinu 2019 ákvað kirkjuþing að leggja niður Saurbæjarprestakall og í kjölfarið var embætti sóknarprests í Saurbæjarprestakalli, sem K hafði gegnt frá árinu 1996, sömuleiðis lagt niður. Í málinu krafðist K viðurkenningar á skaðabótaskyldu Þ vegna þess tjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir vegna þessa. Til vara krafðist hann viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna þess tjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir vegna þeirrar ákvörðunar biskups Íslands að hafna ákvörðun hans um að fara á lögmælt eftirlaun í framhaldi af því að honum var boðið embætti prests í Garða- og Hvalfjarðarstrandarprestakalli. Að því frágengnu krafðist K viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna þess tjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir sökum þeirrar ákvörðunar biskups Íslands að hafna ákvörðun hans um að taka tilboðinu um prestsembætti í Garða- og Hvalfjarðarstrandarprestakalli. Landsréttur taldi að málsmeðferðin sem leiddi til ákvörðunar kirkjuþings um niðurlagningu Saurbæjar- prestakalls hefði verið lögmæt og byggst á lögmætum og málefnalegum grundvelli, og að hið sama gilti um ákvörðunina sem á eftir fylgdi um niðurlagningu sóknar- prestsembættisins. Þá taldi Landsréttur að þar sem K hafði ekki verið fluttur milli embætta samkvæmt 1. mgr. 36. gr. laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, heldur hefði embætti hans verið lagt niður, hefði aldrei getað komið til álita að hann ætti tilkall til eftirlaunaréttinda samkvæmt 4. mgr. 20. gr. stjórnarskrárinnar. Að lokum taldi Landsréttur að viðbrögð Þ við því þegar K kvaðst í byrjun september 2019 vilja taka boði um embætti prests, sem Þ hafði gefið K frest til 10. apríl 2019 til að svara, hefðu ekki verið í ósamræmi við meginreglu stjórnsýsluréttar um réttmætar væntingar eða reglu um meðalhóf. Voru skilyrði skaðabótaábyrgðar því ekki talin uppfyllt og Þ sýknað af öllum kröfum K.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um miskabætur og viðurkenningu á skaðabótaábyrgð á líkamstjóni hans en fallist á kröfu stefnanda um greiðslu biðlauna.
A höfðaði mál á hendur Í til heimta bóta vegna starfsloka hans sem skrifstofustjóra í atvinnuvega- og nýsköpunarráðuneytinu. Deildu aðilar einkum um hvort um embætti A hefði verið lagt niður vegna skipulagsbreytinga samkvæmt 34. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur opinberra starfsmanna eða hvort starfslok hans hefðu í reynd grundvallast á ávirðingum vegna embættisfærslu hans sem fara hefði átt með samkvæmt 26. til 28. gr. laganna. Hæstiréttur taldi ekkert fram komið í málinu um að skipulagsbreytingarnar hefðu verið til málamynda eða í reynd haft það að markmiði að leiða til lausnar A frá embætti. Var þá einnig horft til þess að fyrir lá að hvorki ráðherra né ráðuneytisstjóra hefði verið kunnugt um ávirðingar í garð A þegar breytingarnar voru afráðnar. Ekki yrði litið svo á að svigrúm ráðuneytisins til að leggja mat á hvort réttmætt væri að leggja niður embætti A vegna skipulagsbreytinga hefði verið takmarkaðra vegna þess að ávirðingar voru komnar fram sem mögulega gátu leitt til áminningar eða jafnvel tafarlausrar lausnar um stundarsakir. Hefðu stjórnendur ráðuneytisins notið ákveðins svigrúms til að meta hvort það þjónaði hagsmunum Í að A héldi áfram störfum út skipunartíma sinn og ekki hefði verið ómálefnalegt að horfa í því tilliti meðal annars til þess hvernig hann hefði hagað störfum í embættistíð sinni. Að öllu virtu taldi Hæstiréttur að ráðuneytið hefði lagt nægilegan grunn að þeirri niðurstöðu sinni að ekki kæmi til greina að A starfaði þar áfram eftir að skipulagsbreytingar hefðu komið til framkvæmda. Niðurlagning embættis A og lausn hefði því verið reist á málefnalegum sjónarmiðum. Þá var ekki fallist á að ákvörðunin hefði brotið gegn sjónarmiðum um jafnræði og meðalhóf eins og atvikum málsins var háttað. Yrði ekki litið svo á að ákvörðun ráðherra um niðurlagningu embættisins hefði í reynd haft það að markmiði að komast hjá því að fylgja lögboðinni málsmeðferð sem ætlað væri að tryggja réttaröryggi A. Var Í því sýknað af kröfum A.
A höfðaði mál á hendur Í til heimtu miskabóta og viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá B. Hafði staða A verið lögð niður vegna hagræðingar en um svipað leyti var fjórum öðrum starfsmönnum B sagt upp störfum. Í dómi Landsréttar var fallist á það með Í að rannsókn hefði farið fram á hæfi A í samanburði við aðra starfsmenn viðkomandi teymis, meðal annars með hliðsjón af fyrirsjáanlegri verkefnastöðu B. Talið var að matið hefði verið reist á málefnalegum sjónarmiðum og var ekki á það fallist með A að annmarkar hefðu verið á því. A var ekki talin hafa hnekkt því mati forstjóra B að þekking annarra starfsmanna hefði nýst betur í starfsemi B. Þá var talið sýnt fram á að gætt hefði verið meðalhófs við töku ákvörðunarinnar. Lagði Landsréttur til grundvallar að uppsögn A hefði verið lögmæt og í samræmi við 1. mgr. 43. gr. og síðari málslið 1. mgr. 44. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Var Í því sýknað af öllum kröfum A.
J höfðaði mál á hendur L og I ehf. og krafðist viðurkenningar á sjóðfélagsaðild hennar að B-deild L vegna starfs hennar sem flugumferðarstjóri hjá I ehf., miðað við 100% starfshlutfall frá og með 1. júní 2011. Þegar starf J hjá F var lagt niður í árslok 2006 og fært til F ohf. var starfshlutfall J 65% og gegndi J áfram starfi sínu sem flugumferðarstjóri í sama starfshlutfalli allt til 1. júní 2011, þegar J jók starfshlutfall sitt í 100%. J greiddi hins vegar iðgjöld miðað við 65% starfshlutfall til B-deildar L allan þann tíma. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti, kom fram að í þeim tilvikum þegar staða sjóðfélaga sem greitt hefur í B- deild L er lögð niður skuli áframhaldandi iðgjaldagreiðslur í sjóðinn miðast við þau laun sem sjóðfélagi hafði og greitt var af í sjóðinn þegar staða hans var lögð niður samkvæmt ákvæði 2. mgr. 30. gr. laga nr. 1/1997 með síðari breytingum og athugasemdum um 7. gr. laga nr. 167/2006 um breytingu á þeim lögum. Taldi dómurinn að starf J hafi verið lagt niður í skilningi 2. mgr. 30. gr. laga nr. 1/1997 þegar það var fært til F ohf. í árslok 2006 en eftir það hafi J greitt iðgjöld í B-deild L í samræmi við ákvæðið og miðað við það starf sem J gegndi áður hjá F. Var það því niðurstaða dómsins að sýkna L og I ehf. af öllum kröfum J í málinu.
Fallist var á að ástæða uppsagnar stefnanda mætti rekja til skipulagsbreytinga í rekstri stofnunarinnar sem hafi grundvallast á áralangri stefnumótunarvinnu í samráði við utanaðkomandi sérfræðingar. Uppsögnin hafi því verið lögmæt , byggst á málaefnalegum og réttmætum sjónarmiðum og í samræmi við góða stjórnsýsluhætti. Kröfum stefnanda um skaða- og miskabætur var því hafnað.
A höfðaði mál gegn Í til heimtu bóta vegna niðurlagningar ráðherra á embætti hans sem skrifstofustjóra í ráðuneyti. Byggði A á því að Í hefði brotið gegn rétti hans með því að embætti hans hefði í reynd ekki verið lagt niður auk þess sem ákvörðun um frávikningu hans hefði byggst á ómálefnalegum sjónarmiðum og ekkert mat farið fram á stöðu hans. Í dómi Landsréttar kom fram að ráðherra hefði ótvíræðar heimildir til að ákveða hvernig hann hagaði skipulagi ráðuneytis, hvernig málefnum væri skipt á milli skrifstofa eða hvort tilteknar skrifstofur skyldu lagðar niður. A taldi einnig að ákvörðun um að leggja niður embætti hans og víkja honum frá ætti raunverulega rætur að rekja til ávirðinga á hendur honum vegna tiltekinna embættisfærslna og meintra brota í því sambandi. Með ákvörðun sinni hefði ráðherra komið sér hjá því að leggja málið í þann farveg sem gengið væri út frá í 26. og 27. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Í mótmælti þessum málatilbúnaði og vísaði til þess að ákvörðun um að leggja niður embætti A hefði þegar verið tekin áður en ráðherra og ráðuneytisstjóra varð kunnugt um ávirðingar á hendur A. Aðila greindi á um hvenær ráðherra hefði tekið ákvörðun um að leggja niður embætti A. Taldi A að ráðherra hefði ekki tekið þá ákvörðun fyrr en með bréfi 31. ágúst 2020 en Í byggði á því að ráðherra hefði tilkynnt A um það á fundi 24. júní 2020. Taldi rétturinn að Í hefði ekki tekist að sanna að starfslok A hefðu þegar verið ákveðin 24. júní 2020. Ráðið yrði af skýrslu ráðuneytisstjóra í héraði og gögnum málsins að ávirðingar á hendur A hafi haft veruleg áhrif á ákvarðanir ráðherra og ráðuneytisstjóra um störf A í ráðuneytinu. Var lagt til grundvallar að ekki hefðu verið aðrar efnislegar forsendur en ávirðingar A sem hefðu ráðið því að ráðherra ákvað að leggja niður embætti hans. Við þessar aðstæður hafi ráðherra borið að fara með málið í samræmi við 26. og 27. gr. laga nr. 70/1996. Ákvörðun ráðherra um að leggja niður embætti A hafi því ekki verið byggð á málefnalegum sjónarmiðum og því ólögmæt. Féllst Landsréttur á að A ætti rétt til skaðabóta vegna fjártjóns sem næmi eftirstandandi launum á skipunartíma. Var Í dæmt til að greiða A 22.150.805 krónur í skaðabætur og 1.500.000 krónur í miskabætur.
A starfaði sem þróunarstjóri hjá B. Var honum tilkynnt um breytingu á störfum hans og verksviði í nóvember 2018 er staða þróunarstjóra var lögð niður. Varð A deildarstjóri nýrrar deildar og lækkaði um tvo launaflokka auk þess sem föst yfirvinna var felld niður. Í september 2020 var tilkynnt að nýtt skipurit B myndi taka gildi 1. janúar 2021. Var A sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Í desember 2020 skrifaði A undir ótímabundinn ráðningarsamning en sagði upp störfum í maí 2022. A höfðaði mál á hendur Í til heimtu bóta. Var á því byggt að ákvörðun um að gera breytingar á stöðu A árið 2018 og ákvörðun um að leggja niður stöðu A árið 2020 hefðu verið ólögmætar og brotið gegn ákvæðum laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, ákvæðum stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og meginreglum stjórnsýsluréttarins. Þá hefði einelti af hálfu þáverandi forstjóra B gagnvart A orðið til þess að A hefði orðið fyrir miska. Í dómi héraðsdóms kom fram um breytingar á starfi A árið 2018 að enginn vafi væri á því að starfsmanni bæri að hlíta breytingum á starfi samkvæmt 19. gr laga nr. 70/1996, svo fremi sem nýtt starf sé honum samboðið, málefnalega að ákvörðun staðið og ekki gengið lengra en nauðsyn beri til. Vísaði héraðsdómur til þess að ákvörðun um breytt grunnlaun hefði falið í sér einhliða ákvörðun um réttindi A, sbr. 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga. Taldi héraðsdómur að ekki hefði verið brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga, réttmætisreglu stjórnsýsluréttarins eða meðalhófsreglu 12. gr. sömu laga. Á hinn bóginn yrði ekki séð að A hefði verið gefinn kostur á að gæta andmælaréttar síns áður en ákvörðun hefði verið tekin í málinu. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði ekki sýnt fram á að skortur á að veita honum andmælarétt hefði breytt neinu um þann grundvöll sem ákvörðun hefði verið tekin á og þar með efni ákvörðunarinnar. Varðandi niðurlagningu stöðu og uppsögn árið 2020 vísaði héraðsdómur til þess að ekkert væri fram komið sem benti til annars en að skipulagsbreytingarnar hefðu byggst á málefnalegum sjónarmiðum, það ætti meðal annars við um uppsögn A. Héraðsdómur féllst ekki á að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga, meðalhófsreglu 12. gr. sömu laga, jafnræðisreglu 11. gr. þeirra laga eða réttmætisreglu stjórnsýsluréttarins. Þá yrði ekki séð að rökstuðningi hefði verið ábótavant eða að þörf hefði verið á persónubundnu mati eða samanburði milli A og annarra starfsmanna B. Loks benti ekkert til annars en að uppsögn A hefði verið ótengd persónu hans og frammistöðu. Að lokum kom fram í dómi héraðsdóms að ekki hefðu verið færðar sönnur á að A hefði sætt einelti af hálfu forstjóra B, sbr. b-lið 3. gr. reglugerðar nr. 1009/2015 um aðgerðir gegn einelti, kynferðislegri áreitni, kynbundinni áreitni og ofbeldi á vinnustöðum, eða að stofnunin hefði ekki brugðist við með réttum hætti. Yrði A að bera hallann af sönnunarskorti varðandi það. Héraðsdómur sýknaði Í því af kröfum A og var sú niðurstaða staðfest í Landsrétti.
H höfðaði mál á hendur Í til heimtu skaðabóta og miskabóta vegna uppsagnar hans úr starfi hjá L. Hafði staða H verið lögð niður vegna skipulagsbreytinga en samtals voru lögð niður átta störf millistjórnenda hjá L. Taldi H ákvörðun um að leggja niður starf hans ólögmæta. Þannig hefði ákvörðunin brotið gegn meðalhófs- rannsóknar- og réttmætisreglu stjórnsýsluréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að almennt væri það á forræði forstöðumanna ríkisstofnana að ákveða hvaða viðfangsefnum einstakir starfsmenn skyldu sinna innan þeirra, svo framarlega sem önnur lagaákvæði mæltu ekki beinlínis fyrir um annað. Horfa þyrfti til þess að í dómaframkvæmd hefði ítrekað verið lagt til grundvallar að játa yrði forstöðumönnum ríkisstofnana rúmar heimildir til að taka ákvarðanir um hagræðingu í rekstri. Talið var að ákvörðun stjórnenda L um að breyta skipulagi og leggja niður starf H hefði verið tekin í kjölfar heildstæðrar greiningar á því að unnt yrði að hagræða í starfseminni og nýta fjármuni L á árangursríkari hátt. Voru ekki talin efni til að hrófla við því mati, enda hefði H ekki tekist að sýna fram á að ákvörðunin um að leggja starf hans niður hefði byggst á ómálefnalegum sjónarmiðum. Jafnframt var ekki fallist á með H að L hefði borið skylda til að rannsaka sérstaklega hvort unnt hefði verið að segja upp öðrum starfsmönnum en honum með tilliti til hagræðingar. Þá var ekki fallist á að ákvörðunin hefði verið ólögmæt, andstæð réttmætisreglu eða 10. gr. laga nr. 37/1993. Að virtum atvikum málsins varð ekki heldur séð að L hefði farið strangar í sakirnar en nauðsyn bar til við uppsögn H og brotið þannig gegn meðalhófsreglu 12. gr. laga nr. 37/1993. Var Í því sýknað af kröfu H.
G höfðaði mál á hendur Í til heimtu skaðabóta og miskabóta vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá L. Hafði staða G verið lögð niður vegna skipulagsbreytinga en samtals voru lögð niður átta störf millistjórnenda hjá L. Taldi G ákvörðun um að leggja niður starf hennar ólögmæta. Þannig hefði ákvörðunin brotið gegn meðalhófs- rannsóknar- og réttmætisreglu stjórnsýsluréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að almennt væri það á forræði forstöðumanna ríkisstofnana að ákveða hvaða viðfangsefnum einstakir starfsmenn skyldu sinna innan þeirra, svo framarlega sem önnur lagaákvæði mæltu ekki beinlínis fyrir um annað. Horfa þyrfti til þess að í dómaframkvæmd hefði ítrekað verið lagt til grundvallar að játa yrði forstöðumönnum ríkisstofnana rúmar heimildir til að taka ákvarðanir um hagræðingu í rekstri. Talið var að ákvörðun stjórnenda L um að breyta skipulagi og leggja niður starf G hefði verið tekin í kjölfar heildstæðrar greiningar á því að unnt yrði að hagræða í starfseminni og nýta fjármuni L á árangursríkari hátt. Voru ekki talin efni til að hrófla við því mati, enda hefði G ekki tekist að sýna fram á að ákvörðunin um að leggja starf hennar niður hefði byggst á ómálefnalegum sjónarmiðum. Jafnframt var ekki fallist á með G að L hefði borið skylda til að rannsaka sérstaklega hvort unnt hefði verið að segja upp öðrum starfsmönnum en henni með tilliti til hagræðingar. Þá var ekki fallist á að ákvörðunin hefði verið ólögmæt, andstæð réttmætisreglu eða 10. gr. laga nr. 37/1993. Að virtum atvikum málsins varð ekki heldur séð að L hefði farið strangar í sakirnar en nauðsyn bar til við uppsögn G og brotið þannig gegn meðalhófsreglu 12. gr. laga nr. 37/1993. Var Í því sýknað af kröfu G.
F höfðaði mál á hendur Í til heimtu skaðabóta og miskabóta vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá L. Hafði staða F verið lögð niður vegna skipulagsbreytinga en samtals voru lögð niður átta störf millistjórnenda hjá L. Taldi F ákvörðun um að leggja niður starf hennar ólögmæta. Þannig hefði ákvörðunin brotið gegn meðalhófs- rannsóknar- og réttmætisreglu stjórnsýsluréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að almennt væri það á forræði forstöðumanna ríkisstofnana að ákveða hvaða viðfangsefnum einstakir starfsmenn skyldu sinna innan þeirra, svo framarlega sem önnur lagaákvæði mæltu ekki beinlínis fyrir um annað. Horfa þyrfti til þess að í dómaframkvæmd hefði ítrekað verið lagt til grundvallar að játa yrði forstöðumönnum ríkisstofnana rúmar heimildir til að taka ákvarðanir um hagræðingu í rekstri. Talið var að ákvörðun stjórnenda L um að breyta skipulagi og leggja niður starf F hefði verið tekin í kjölfar heildstæðrar greiningar á því að unnt yrði að hagræða í starfseminni og nýta fjármuni L á árangursríkari hátt. Voru ekki talin efni til að hrófla við því mati, enda hefði F ekki tekist að sýna fram á að ákvörðunin um að leggja starf hennar niður hefði byggst á ómálefnalegum sjónarmiðum. Jafnframt var ekki fallist á með F að L hefði borið skylda til að rannsaka sérstaklega hvort unnt hefði verið að segja upp öðrum starfsmönnum en henni með tilliti til hagræðingar. Þá var ekki fallist á að ákvörðunin hefði verið ólögmæt, andstæð réttmætisreglu eða 10. gr. laga nr. 37/1993. Að virtum atvikum málsins varð ekki heldur séð að L hefði farið strangar í sakirnar en nauðsyn bar til við uppsögn F og brotið þannig gegn meðalhófsreglu 12. gr. laga nr. 37/1993. Var Í því sýknað af kröfu F.
E höfðaði mál á hendur Í til heimtu skaðabóta og miskabóta vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá L. Hafði staða E verið lögð niður vegna skipulagsbreytinga en samtals voru lögð niður átta störf millistjórnenda hjá L. Taldi E ákvörðun um að leggja niður starf hennar ólögmæta. Þannig hefði ákvörðunin brotið gegn meðalhófs- rannsóknar- og réttmætisreglu stjórnsýsluréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að almennt væri það á forræði forstöðumanna ríkisstofnana að ákveða hvaða viðfangsefnum einstakir starfsmenn skyldu sinna innan þeirra, svo framarlega sem önnur lagaákvæði mæltu ekki beinlínis fyrir um annað. Horfa þyrfti til þess að í dómaframkvæmd hefði ítrekað verið lagt til grundvallar að játa yrði forstöðumönnum ríkisstofnana rúmar heimildir til að taka ákvarðanir um hagræðingu í rekstri. Talið var að ákvörðun stjórnenda L um að breyta skipulagi og leggja niður starf E hefði verið tekin í kjölfar heildstæðrar greiningar á því að unnt yrði að hagræða í starfseminni og nýta fjármuni L á árangursríkari hátt. Voru ekki talin efni til að hrófla við því mati, enda hefði E ekki tekist að sýna fram á að ákvörðunin um að leggja starf hennar niður hefði byggst á ómálefnalegum sjónarmiðum. Jafnframt var ekki fallist á með E að L hefði borið skylda til að rannsaka sérstaklega hvort unnt hefði verið að segja upp öðrum starfsmönnum en henni með tilliti til hagræðingar. Þá var ekki fallist á að ákvörðunin hefði verið ólögmæt, andstæð réttmætisreglu eða 10. gr. laga nr. 37/1993. Að virtum atvikum málsins varð ekki heldur séð að L hefði farið strangar í sakirnar en nauðsyn bar til við uppsögn E og brotið þannig gegn meðalhófsreglu 12. gr. laga nr. 37/1993. Var Í því sýknað af kröfu E.
B höfðaði mál gegn A til heimtu bóta vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá A. Byggði B á því að A hefði brotið gegn rétti hennar með því að tengja uppsögn hennar ætluðum skipulagsbreytingum án þess að bjóða henni ekki tilfærslu í starfi þegar þeim var hrundið í framkvæmd. Þá taldi B að hin raunverulega ástæða uppsagnarinnar hafi verið kvörtun um einelti hennar gagnvart tilteknum starfsmanni og úttekt D í tilefni af kvörtuninni, en niðurstaða úttektarinnar var kynnt B á sama fundi og henni var sagt upp. Byggði B á því að málsmeðferð eineltiskvörtunarinnar hafi verið ólögmæt, en B hafði ekki verið gefinn kostur á að tjá sig um ávirðingarnar. Því til viðbótar hafi rannsókninni aldrei verið formlega lokið. Loks byggði B á því að horft hefði verið fram hjá henni með ólögmætum hætti við ráðningu í tvær nýjar stöður hjá A. A byggði á því að ástæður uppsagnar B hafi verið skipulagsbreytingar hjá A og að engin sambærileg störf hafi komið til greina fyrir B eftir þær breytingar. Rannsókn á eineltiskvörtun gegn B hafi ekki haft neina þýðingu við ákvörðun um uppsögn. Ekki hefði verið þörf á að ljúka meðferð eineltiskvörtunarinnar þar sem B hafði verið sagt upp vegna skipulagsbreytinganna hvort sem er. Þá hefðu ákvarðanir A um ráðningu í tvær nýjar stöður verið réttmætar og málefnalegar. Í niðurstöðu Landsréttar þótti sýnt fram á að ákvörðun A um skipulagsbreytingar byggðust á mati A á því hvaða breytinga væri þörf í því skyni að hagræða í rekstri hans. Hins vegar þótti A ekki hafa fært fram viðhlítandi rök eða gögn til stuðnings því að ekki hafi verið unnt að færa B til í aðra af sambærilegum stöðum sem urðu til í kjölfar skipulagsbreytinganna og að óhjákvæmilegt hafi verið að segja henni upp störfum. Væri uppsögnin því ólögmæt. Þá var A ekki talinn hafa hrakið þá málsástæðu B að eineltiskvörtunin og niðurstöður skýrslu D hafi að minnsta kosti átt þátt í að B var ekki boðið annað starf í kjölfar skipulagsbreytinga. Var því fallist á að meðferð eineltismálsins hefði verið ábótavant og að B hefði brotið gegn 10., 13. og 20. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Loks var rakið að þrátt fyrir talsvert svigrúm A til þess að ákveða hvaða sjónarmið skyldu lögð til grundvallar við ráðningu í nýjar stöður í kjölfar skipulagsbreytinga væri fallist á, að virtum atvikum málsins í heild, að sömu ómálefnalegu ástæður hefðu ráðið því að B hlaut ekki starf í ráðningarferlinu og réðu því að henni voru ekki boðin störfin við fyrrgreindar skipulagsbreytingar. Voru B því dæmdar samtals 20.162.000 krónur í skaða- og miskabætur, auk dráttarvaxta.
A höfðaði mál gegn B til heimtu skaðabóta vegna uppsagnar hennar úr starfi aðstoðarleikskólastjóra við leikskóla sem rekinn er af B. A hafði starfað við leikskólann með hléum í 13 ár en á árinu 2019 var ákveðið af sveitarstjóra B að leggja niður stöðu A. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvörðun B um að leggja niður stöðu aðstoðarleikskólastjóra hefði byggst á mati ráðgjafafyrirtækisins O ehf. sem sveitarstjóri B hafði leitað til við mat á starfsemi leikskólans. Var fallist á með B að ákvörðun um niðurlagningu stöðunnar hefði verið byggð á faglegum forsendum og að undangenginni ítarlegri rannsókn. Á hinn bóginn væri ljóst að þegar B ákvað að leggja niður stöðu A hefði honum verið í lófa lagið að færa A í annað sambærilegt starf innan leikskólans í stað þess að segja henni upp störfum, enda hafði skömmu áður verið auglýst eftir starfsfólki í stöðu deildarstjóra og leikskólakennara við skólann. A sótti einnig formlega um þessar stöður en umsóknum hennar var vísað á bug án fullnægjandi skýringa. Taldi Landsréttur að af minnisblaði sveitarstjóra B og öðrum málatilbúnaði A, væri ljóst að ákvörðun B um að segja A upp störfum, í stað þess að bjóða henni sambærilega og lausa stöðu við leikskólann, hefði í reynd verið reist á ávirðingum sem á hana hefðu verið bornar af foreldrum og samstarfsfólki en einnig á ætluðum viðbrögðum A eftir fund með sveitarstjóra í aðdraganda uppsagnarinnar, án þess að áfrýjanda væri gefinn kostur á að tala máli sínu áður en ákvörðun var tekin. Var fallist á með A að málsmeðferð B hefði í aðdragandi ákvörðunar hans ekki fullnægt meginreglum stjórnsýslulaga nr. 37/1993 um meðalhóf, rannsóknarskyldu og andmælarétt. Samkvæmt því var fallist á að A ætti rétt á bótum úr hendi B. Ekki var þó talið að A hefði sýnt fram á að hún hefði orðið fyrir fjártjóni vegna hinnar bótaskyldu háttsemi og var B sýknað af kröfu A um bætur fyrir fjártjón. Með því að vísa umsóknum A um störf hjá leikskólanum í kjölfar niðurlagningar stöðu A á bug án þess að málefnalegra ástæðna og í ljósi þess að í að minnsta kosti eitt skipti hafi umsækjandi sem skorti réttindi til að starfa sem leikskólakennari verið ráðinn í stað A, taldi Landsréttur að vegið hefði verið að starfsheiðri hennar. Voru henni því dæmdar miskabætur að álitum.
Ágreiningur málsins varðaði það álitaefni hvort stefnda hafi verið heimilt að segja upp ótímabundnum ráðningarsamningi stefnanda á grundvelli 1. mgr. 43. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins eða hvort fara hafi átt eftir 21. gr. laganna. Þá var deilt um hvort farið hafi verið að lögum og málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttarins við uppsögnina, svo og hvort stefnandi ætti rétt til miskabóta vegna hennar. Fallist var á með stefnda að uppsögnin hafi komið til vegna breytinga á rekstrarforsendum og ekki hafi verið brotið gegn meginreglum stjórnsýsluréttar við uppsögnina. Þá var miskabótakröfu hafnað.
A höfðaði mál á hendur V til heimtu bóta vegna uppsagnar hans úr starfi hjá V. Byggði V á því að uppsögnin hefði verið heimil án undangenginnar áminningar samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins þar sem starf A hefði verið lagt niður, sbr. 1. mgr. 43. gr. sömu laga. Í dómi Landsréttar var fallist á það með V að uppsögn A hefði ekki tengst persónu hans eða nokkru því sem greinir í 21. gr. laga nr. 70/1996. Aftur á móti var talið að V hefði borið að leggja mat á það hvernig A nýttist í starfsemi V svo og á hæfni hans í samanburði við aðra starfsmenn á upplýsingatæknisviði, áður en ákveðið var að segja honum upp störfum. Rétturinn rakti efni skýrslu sem KPMG vann fyrir V, minnisblaðs starfsmanns V og funda sem haldnir voru og taldi ljóst að V hefði rannsakað málið nægilega. Því hefði undirbúningur ákvörðunar V um uppsögn A verið fullnægjandi. Var því ekki fallist á að V hefði brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Ekki var heldur á það fallist að V hefði brotið gegn meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar eða andmælarétti A, sbr. 12. og 13. gr. sömu laga. Lagði Landsréttur því til grundvallar að uppsögn A hefði verið lögmæt. Ekki var heldur talið að í uppsögninni hefði falist ólögmæt meingerð af hálfu V gegn æru eða persónu A í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Var V því sýknaður af öllum kröfum A.
A höfðaði mál á hendur V til heimtu bóta vegna uppsagnar hans úr starfi hjá V. Byggði V á því að uppsögnin hefði verið heimil án undangenginnar áminningar samkvæmt 21. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins þar sem starf A hefði verið lagt niður, sbr. 1. mgr. 43. gr. sömu laga, en féllst á það undir rekstri málsins að A hefði notið réttar til launa í veikindaleyfi eftir að sex mánaða uppsagnarfresti hans lauk. Í dómi Landsréttar var fallist á það með V að uppsögn A hefði ekki tengst persónu hans eða nokkru því sem greinir í 21. gr. laga nr. 70/1996. Aftur á móti var talið að V hefði borið að leggja mat á það hvernig A nýttist í starfsemi V svo og á hæfni hans í samanburði við aðra starfsmenn á upplýsingatæknisviði, áður en ákveðið var að segja honum upp störfum. Rétturinn rakti efni skýrslu sem KPMG vann fyrir V, minnisblaðs starfsmanns V og funda sem haldnir voru og taldi ljóst að V hefði rannsakað málið nægilega. Því hefði undirbúningur ákvörðunar V um uppsögn A verið fullnægjandi. Var því ekki fallist á að V hefði brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Ekki var heldur á það fallist að V hefði brotið gegn meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar eða andmælarétti A, sbr. 12. og 13. gr. sömu laga. Lagði Landsréttur því til grundvallar að uppsögn A hefði verið lögmæt. Ekki var heldur talið að í uppsögninni hefði falist ólögmæt meingerð af hálfu V gegn æru eða persónu A í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í samræmi við kröfugerð sína var V því gert að greiða A bætur vegna launa í veikindaleyfi eftir að sex mánaða uppsagnarfresti hans lauk en að öðru leyti var V sýknaður af öllum kröfum A.
Deilt um rétt stefnanda til bóta vegna niðurlagningar stöðu.
Deilt var um lögmæti uppsagnar stefnanda í tengslum við skipulagsbreytingar hjá stefnda. Var talið að ákvörðum um að leggja niður starf stefnanda hafi verið byggð á málefnalegum sjónarmiðum.
Deilt var um lögmæti uppsagnar stefnanda í tengslum við skipulagsbreytingar hjá stefnda. Var talið að ákvörðum um að leggja niður starf stefnanda hafi verið byggð á málefnalegum sjónarmiðum.
Deilt var um lögmæti uppsagnar stefnanda í tengslum við skipulagsbreytingar hjá stefnda. Var talið að ákvörðum um að leggja niður starf stefnanda hafi verið byggð á málefnalegum sjónarmiðum.
Deilt var um lögmæti uppsagnar stefnanda í tengslum við skipulagsbreytingar hjá stefnda. Var talið að ákvörðum um að leggja niður starf stefnanda hafi verið byggð á málefnalegum sjónarmiðum.
Kópavogsbær var dæmdur til að greiða fyrrum starfsmannastjóra sínum ríflega 20.000.000 króna skaða- og miskabætur vegna ólögmætrar niðurlagningu á stöðu starfsmannastjóra, ólögmætrar uppsagnar starfsmannastjórans og fleiri ólögmætra stjórnvaldsaðgerða.
Í var sýknaður af kröfu Þ um skaða- og miskabætur vegna niðurlagningar á starfi Þ.
Stefnanda var sagt upp störfum hjá ríkisstofnun. Fallist var á að hann ætti rétt á skaðabótum vegna ólögmætrar uppsagnar svo og að hann ætti rétt á miska vegna hennar. Því var hins vegar hafnað að starf hans hefði verið lagt niður svo og að hann ætti rétt á frekari greiðslum á uppsagnarfresti en hann hafði þegar fengið.
Deilt var um þá ákvörðun embættis biskups Íslands að leggja niður embætti stefnanda sem héraðsprests.
E var skipuð lögreglufulltrúi við embætti Lögregluskóla ríkisins árið 2014 og gegndi þeirri stöðu þar til embætti hennar var lagt niður 1. ágúst 2015. Í bréfi skólastjóra Lögregluskólans, þar sem ákvörðunin var tilkynnt, var ástæða niðurlagningarinnar sögð vera rekstrarleg og hagræðing í starfsemi skólans. E höfðaði mál gegn Í og krafðist bóta vegna niðurlagningar stöðunnar. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að ekki hefði verið sérstakt ákvæði um það í lögreglulögum nr. 90/1996 hver færi með vald til að skipa lögreglufulltrúa við Lögregluskólann á þeim tíma þegar embætti E var lagt niður. Hins vegar voru fyrirmæli um það í reglugerð að slíkt vald væri í höndum skólastjóra og var talið að reglugerðin hefði haft næga stoð í 39. gr. lögreglulaga. Samkvæmt þessu og þar sem ekki naut við sérstakra lagafyrirmæla um annað var talið að ráðherra hefði verið heimilt að kveða á um það í reglugerð að skólastjóri skipaði í embætti lögreglumanna við skólann. Af því og 31. gr. laga nr. 70/1996, um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, þótti jafnframt leiða að frá og með gildistöku reglugerðar nr. 445/2015 hinn 11. maí 2015 hafi ákvörðun um að veita lögreglumanni við skólann lausn frá störfum verið í höndum skólastjóra. Ekki var fallist á það með E að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga, að brotið hafi verið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga, að borið hefði að leita sérstaklega eftir afstöðu E til uppsagnarinnar áður en hún tók gildi eða að starf E hefði ekki verið lagt niður. Þá var fallist á með héraðsdómi að hafna öðrum málsástæðum E. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í.
Þ var skipaður lögreglufulltrúi við embætti Lögregluskóla ríkisins 2002 og gegndi þeirri stöðu þar til embætti hans var lagt niður frá 1. ágúst 2015 að telja. Í bréfi skólastjóra Lögregluskóla ríkisins, þar sem ákvörðunin var tilkynnt, var ástæða niðurlagningarinnar sögð vera rekstrarleg og hagræðing í starfsemi skólans. Þ höfðaði mál gegn Í og krafðist bóta vegna niðurlagningar stöðunnar og eftir andlát hans tók eiginkona hans við rekstri málsins. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að ekki hefði verið sérstakt ákvæði um það í lögreglulögum nr. 90/1996 hver færi með vald til að skipa lögreglufulltrúa við Lögregluskólann á þeim tíma þegar embætti Þ var lagt niður. Hins vegar voru fyrirmæli um það í reglugerð að slíkt vald væri í höndum skólastjóra og var talið að reglugerðin hefði haft næga stoð í 39. gr. lögreglulaga. Samkvæmt þessu og þar sem ekki naut við sérstakra lagafyrirmæla um annað var talið að ráðherra hefði verið heimilt að kveða á um það í reglugerð að skólastjóri skipaði í embætti lögreglumanna við skólann. Af því og 31. gr. laga nr. 70/1996, um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, þótti jafnframt leiða að frá og með gildistöku reglugerðar nr. 445/2015 hinn 11. maí 2015 hafi ákvörðun um að veita lögreglumanni við skólann lausn frá störfum verið í höndum skólastjóra. Ekki var fallist á það með Þ að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga, að brotið hafi verið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga, að borið hefði að leita sérstaklega eftir afstöðu Þ til uppsagnarinnar áður en hún tók gildi eða að starf Þ hefði ekki verið lagt niður. Þá var fallist á með héraðsdómi að hafna öðrum málsástæðum Þ. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í.
P var skipaður lögreglufulltrúi hjá embætti sérstaks saksóknara í september 2011 og gegndi þeirri stöðu allt þar til hann hóf störf sem rannsóknarlögreglumaður hjá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu í október 2014. Reis í kjölfarið ágreiningur um hvort P hefði verið leystur frá embætti sínu hjá sérstökum saksóknara eða hvort hann hefði verið fluttur í annað embætti í skilningi 36. gr. laga nr. 70/1996 og ætti þar með rétt á að fá greiddan þann launamismun sem eftir var af skipunartíma hans í fyrra embættinu. Byggði P á hinu síðarnefnda og krafðist greiðslu fjárhæðar sem svaraði til launamismunarins á milli embættanna á tímabilinu frá því að hann tók við hinni nýju stöðu og þar til embætti sérstaks saksóknara var lagt niður í janúar 2016, auk þriggja mánaða biðlauna. Í héraði var krafa P tekin til greina. Í dómi sínum vísaði Hæstiréttur til tveggja bréfa innanríkisráðuneytisins til P sem lágu fyrir í gögnum málsins. Taldi rétturinn að af þeim yrði ráðið að upphaflega hafi verið miðað við að staða P hjá sérstökum saksóknara yrði lögð niður en síðar verið fallið frá því og P þess í stað fluttur í umrædda stöðu hjá lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu. Hefði hann því átt rétt á að fá greiddan þann launamismun sem eftir var af skipunartíma hans í fyrra embættinu auk biðlauna. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.
Á árinu 2015 var starf G sem yfirlæknir á heilsugæslustöð lagt niður. Ágreiningslaust var að G ætti rétt til biðlauna í tólf mánuði samkvæmt 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða við lög nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins og að þau ættu samkvæmt 1. mgr. 34. gr. laganna að samsvara óbreyttum launakjörum meðan hann starfaði sem yfirlæknir. Á hinn bóginn deildu aðilar um hvaða launaliðir féllu undir óbreytt launakjör í skilningi ákvæðisins. Í fyrsta lagi hélt G því fram að réttur hans til biðlauna næði til greiðslna vegna gæsluvakta. Mælt var fyrir um fyrirkomulag slíkra greiðslna í kjarasamningi. Var ekki talið að Í hefði fært fyrir því haldbær rök að skipan gæsluvakta G hefði verið breytt á því tímabili sem krafa hans tók til ef starf hans hefði ekki verið lagt niður. Hefðu greiðslur vegna gæsluvakta ekki verið háðar vinnuframlagi og yrðu því lagðar að jöfnu við samninga um fastar yfirvinnugreiðslur óháð vinnuframlagi. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefðu slíkar greiðslur verið taldar falla undir biðlaun. Var sá kröfuliður því tekinn til greina. Í öðru lagi krafðist G greiðslna fyrir unnin verk á gæsluvöktum en greitt var fyrir þau samkvæmt gjaldskrá. Talið var að þótt fjárhæð greiðslna fyrir slík verk hefðu hverju sinni ráðist af fjölda sjúklinga og fjölda læknisverka yrði á grundvelli þess fyrirkomulags sem gilti um greiðslur fyrir verkin að leggja það að jöfnu við samning um fastar yfirvinnugreiðslur sem féllu undir biðlaun. Hefði Í ekki fært fyrir því haldbær rök að G hefði ekki notið þessara greiðslna ef starf hans hefði ekki verið lagt niður. Var sá kröfuliður G því tekinn til greina. Í þriðja lagi deildu aðilar um hvort launaliðurinn vottorðagreiðslur á launaseðli G ætti að teljast til biðlauna. Talið var að fjárhæð greiðslna til heilsugæslulækna fyrir ritun læknisvottorða réðust af fjölda vottorða og umfangi þeirra hverju sinni og gæti fjárhæðin þannig verið mismunandi frá einum tíma til annars. Hins vegar yrði ekki fram hjá því litið að ritun læknisvottorða væri hluti af aðalstarfi heilsugæslulækna og þannig órjúfanlegur þáttur starfsskyldna þeirra sem greitt væri sérstaklega fyrir eftir nánar tilgreindu fyrirkomulagi. Það fyrirkomulag yrði að leggja að jöfnu við samning um föst viðbótarlaun sem hefðu í dómaframkvæmd Hæstaréttar verið talin falla undir biðlaun. Var ekki talið að Í hefði fært fyrir því haldbær rök að G hefði ekki notið þessara greiðslna ef starf hans hefði ekki verið lagt niður. Var sá kröfuliður því einnig tekinn til greina. Var Í því gert að greiða G umkrafða fjárhæð.
B krafði S annars vegar um biðlaun vegna niðurlagningar stöðu hans sem deildarstjóra við Gerðaskóla á árinu 2015 og hins vegar miskabætur vegna ætlaðs brots S við ráðningu í stöðu skólastjóra við skólann á árinu 2012 en B var meðal ellefu umsækjenda um starfið. Gerður var skriflegur tímabundinn ráðningarsamningur við B um starf við skólann árið 2003 en eftir að hann rann sitt skeið á enda var ekki gerður nýr skriflegur samningur við hann. Hélt B engu að síður áfram starfi við skólann með starfsheitinu deildarstjóri og tók samkvæmt vinnuskýrslum laun sem slíkur í samræmi við ákvæði kjarasamnings. Í dómi Hæstaréttar kom fram að S yrði að bera hallann af því að ekki hefði verið gengið frá nýjum tímabundnum samningi við B eftir að gildistíma samningsins frá 2003 lauk. Yrði því lagt til grundvallar að komist hefði á ótímabundinn samningur um ráðningu hans í starfið. Í grein 14.12 þess kjarasamnings sem gilti þegar uppsögnin kom til framkvæmda var mælt fyrir um að starfsmaður sem hafið hefði störf sem kennari, námsráðgjafi eða stjórnandi grunnskóla í tíð laga nr. 72/1996 um réttindi og skyldur kennara og skólastjórnenda grunnskóla eða fyrir gildistöku þeirra og hefði starfað óslitið síðan, enda væri um stöðu í skilningi 14. gr. laganna að ræða, ætti rétt á biðlaunum yrði starf hans lagt niður. Var talið að B hefði í skilningi 14. gr. laga nr. 72/1996 gengt stöðu deildarstjóra við skólann. Með uppsagnabréfi til B á árinu 2015 hefði sú staða hans verið lögð niður í skilningi kjarasamningsins. Væri ekki unnt að líta svo á að rof hefði orðið á ráðningu B með launalausu leyfi sem hann tók skólaárið 2008 til 2009 enda hefði leyfið verið tekið í samráði við skólayfirvöld. Þar sem B hefði átt að baki 19 ára starfsaldur þegar honum var sagt upp stöðunni var talið að hann ætti rétt til biðlauna í tólf mánuði. Hins vegar var ekki talið að B hefði hnekkt því mati S að þeir sex umsækjendur sem boðaðir voru í viðtöl vegna skólastjórastöðunnar hefðu staðið honum framar samkvæmt þeim menntunar- og hæfniskröfum sem gerðar voru í auglýsingu um stöðuna. Þegar af þeirri ástæðu voru ekki talin skilyrði til að fallast á kröfu hans um miskabætur.
Ö starfaði sem yfirlæknir heilsugæslunnar hjá HV. Í kjölfar sameiningar HV og HP undir heiti hinnar fyrrnefndu var Ö tilkynnt að að ákveðið hefði verið að leggja niður starf hans frá og með 1. janúar 2015. Naut Ö biðlauna frá þeim degi til 31. desember sama ár. Í málinu krafðist Ö í fyrsta lagi að viðurkennt yrði að niðurlagning starfs hans hefði verið ólögmæt. Í öðru lagi krafðist hann greiðslu vegna svokallaðra gæsluvakta sem hann taldi sig eiga rétt til á biðlaunatímanum. Í þriðja lagi krafðist hann miskabóta vegna ólögmætrar niðurlagningar starfsins. Hæstiréttur vísaði viðurkenningarkröfu Ö frá héraðsdómi með vísan til þess að Ö hefði ekki lögmæta hagsmuni af því að fá sérstaka úrlausn um kröfuna, enda yrði að leggja mat á ólögmæti niðurlagningarinnar kæmi til þess að taka þyrfti afstöðu til kröfu hans um miskabætur. Að því er varðaði rétt Ö til greiðslu fyrir gæsluvaktir vísaði Hæstiréttur meðal annars til þess að samkvæmt 1. mgr. 34. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins skyldi Ö halda „óbreyttum launakjörum“ á biðlaunatímanum. Gæsluvaktir hefðu verið óháðar vinnuframlagi Ö og yrðu þær því lagðar að jöfnu við samninga um fastar yfirvinnugreiðslur óháð vinnuframlagi sem í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefðu verið taldar falla undir biðlaun. Var því fallist á kröfu Ö um greiðslu vegna þeirra. Kröfu Ö um miskabætur var á hinn bóginn vísað frá héraðsdómi með vísan til þess að hún væri í þversögn við kröfu hans um leiðréttingu á biðlaunum.
Starf D sem sérlegur erindreki alþjóðaheilbrigðismála hjá Í var lagt niður 1. febrúar 2009 og naut hann biðlauna til 1. febrúar 2010. Hann höfðaði mál gegn Í og krafðist launa og orlofs vegna námsleyfis fyrir tímabilið 1. febrúar 2010 til 1. ágúst 2011, en þá kröfu reisti hann á minnisblaði heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra og utanríkisráðherra þar sem fram kom að í störfum sínum nyti D, sem áður gegndi stöðu ráðuneytisstjóra, alls áunnins réttar til framhalds- og endurmenntunar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að með starfslokum væri endi bundinn á rétt starfsmanns til námsleyfis, enda væri námsleyfi ætlað að gera starfsmann hæfari til að sinna verkum sínum er hann kæmi aftur til starfa úr leyfi. D hefði ekki fært sönnur á að samkomulag hafi tekist milli aðila um greiðslu launa í námsleyfi eftir starfslok hans og því hefði réttur hans til endurmenntunar fallið niður við starfslok hans hjá Í. D hélt því einnig fram að hann ætti rétt á miskabótum og byggði þá kröfu meðal annars á því að umboðsmaður Alþingis hefði komist að því að ekki hefði verið nægjanlega gætt að því að fylgja sjónarmiðum sem leiði af vönduðum stjórnsýsluháttum og lögum nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins við starfslok hans. Í því sambandi kom fram í dómi Hæstaréttar að jafnvel þótt Í hefði mátt standa betur að tilkynningu til D um starfslokin yrði ekki talið að með tilkynningunni hefði verið brotið gegn óskráðri meðalhófsreglu stjórnsýsluréttar þannig að í því hefði falist ólögmæt meingerð gegn æru eða persónu D. Var miskabótakröfu D því hafnað. Þá var hafnað kröfu hans um greiðslu kostnaðar vegna reksturs málsins hjá umboðsmanni Alþingis.
Niðurlagning starfs. Námsleyfi. Miskabætur.
Stefnanda dæmdar bætur vegna ólögmætrar niðurlagningar á starfi stefnanda.
H starfaði sem deildarstjóri meðgönguverndar hjá HS og fékkst að mestu við mæðravernd. Vegna skipulagsbreytinga hjá stofnuninni var H tilkynnt um breytingar á starfi sínu og verksviði, en breytingarnar fólu m.a. í sér að deild meðgönguverndar var sameinuð fæðingardeild stofnunarinnar. Deildu aðilar um það hvort ákvörðun HS um breytingu á störfum og verksviði H rúmaðist innan heimilda 19. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins eða hvort H, sem taldi breytingarnar fela í sér niðurlagningu á stöðu hennar, ætti rétt til skaðabóta á grundvelli 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða við lögin. Ekki var um það deilt að málefnalegar ástæður hefðu búið að baki breytingum á skipulagi HS sem leiddu til breytinga á starfi og verksviði H. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði m.a. að störf við mæðravernd hefðu ekki verið lögð af við HS með skipulagsbreytingunum heldur færð ásamt starfsmanni við mæðravernd í nýja deild. Málefnaleg sjónarmið hafi búið að baki breytingunum, sem hefðu ekki varðað persónu H. Þótt lagt yrði til grundvallar að H hefði mátt líta svo á að henni hefði verið ætlað að ganga til almennra starfa sem ljósmóðir eftir breytingarnar yrði að líta til þess að H væri menntuð til slíkra starfa, sem hún hefði gegnt um árabil og hefði henni borið að halda við þekkingu sinni á þeim og faglegri færni. Þá var talið rúmast innan heimilda 19. gr. laga nr. 70/1996 að H var með breytingunum svipt mannaforráðum, enda hefðu þau verið óveruleg. Loks var vísað til þess að mánaðarlaun í þeim launaflokki sem hún hefði átt að færast í hefðu verið hærri en laun í þeim flokki sem henni var áður skipað í. Með vísan til þessa var ekki fallist á með H að í breytingunum hefði falist að starf hennar hefði verið lagt niður eða að þær stönguðust með öðrum hætti á við 19. gr. laga. nr. 70/1996. Var Í því sýknað af kröfu H.
Íslenska ríkið dæmt til greiðslu skaðabóta vegna niðurlagningar á stöðu.
Fallist var á með Á að F bæri að greiða henni bætur vegna ólögmætrar niðurlagningar starfs hennar þar sem F hafði ekki sýnt fram á að brottvikning Á hefði byggst á lögmætum sjónarmiðum.
S hafði starfað um árabil sem tölvunarfræðingur hjá L þegar honum var tilkynnt að starf hans hefði verið lagt niður vegna skipulagsbreytinga. Í rökstuðningi fyrir uppsögninni var einkum vísað til þess að helstu verkefni S hefðu snúið að tilteknum tölvukerfum L og að stefnt væri að því að hætta notkun þeirra. S krafðist þess aðallega að felld yrði úr gildi ákvörðun L um að segja honum upp störfum, en til vara viðurkenningar á því að ákvörðunin hefði verið ólögmæt. Talið var að ákvörðun um hvaða starfsmanni skuli segja upp vegna hagræðingar í rekstri réðist að meginstefnu af mati L, en að því væru þó settar skorður af grunnreglum stjórnsýsluréttar, þar með talinni réttmætisreglunni. Hafi starfsmaður verið ráðinn til ákveðins starfs geti verið nægilegt í þessu sambandi að uppsögn hans sé reist á því að ekki sé talin þörf á að nokkur gegni því starfi lengur. Hafi starfsmaður á hinn bóginn sinnt ákveðnu verkefni á tilteknu tímabili dugi ekki að líta eingöngu til þess að það verkefni muni dragast saman eða leggjast af, heldur þurfi jafnframt að leggja frekara mat á hæfni hans í samanburði við aðra starfsmenn. Hvorki var talið að S hefði verið ráðinn til að starfa við né starf hans verið einskorðað við þau tölvukerfi sem L bar við í rökstuðningi fyrir uppsögninni að hætt yrði að nota. Var því talið að L hefði verið skylt að leggja frekara mat á hæfni S áður en tekin var ákvörðun um uppsögn hans. Þar sem slíkt mat fór ekki fram hefði ekki verið réttilega staðið að ákvörðuninni. Ekki var unnt að fallast á aðalkröfu S þar sem ákvörðunin var þegar komin til framkvæmda, en viðurkennt var að L hefði verið óheimilt að segja honum upp störfum á þeim grunni sem gert var.
A starfaði sem yfirlæknir við skurðstofur kvennasviðs L. Í janúar 2004 var honum tilkynnt að starf hans hefði verið lagt niður og að honum væri því jafnframt sagt upp störfum. Í málinu gerði A fjárkröfu sem skiptist í fjóra liði. Var sá fyrsti um greiðslu yfirvinnulauna í veikindaforföllum, annar um greiðslu vegna áunnins námsleyfis, sá þriðji fyrir miska og sá fjórði fyrir innheimtuþóknun til lögmanna hans. Krafa A um greiðslu yfirvinnulauna var studd við það að hann hefði þurft að hætta yfirvinnu að læknisráði í lok árs 2001. Fyrir lá að A hafði ekki krafist greiðslu yfirvinnulauna á grundvelli ætlaðs veikindaréttar fyrr en eftir að hann lét af störfum hjá L. Að því virtu var talið að hann hefði glatað ætluðum rétti til þessara launagreiðslna, enda yrði engin stoð fundin fyrir því í kjarasamningi að slík laun féllu fyrst í gjalddaga að liðnu ári frá því að rétturinn hæfist. Þá var ekki talið að A hefði sýnt fram á að hann ætti rétt á greiðslu vegna áunnins námsleyfis, enda var krafan ekki sett fram sem endurgreiðsla á kostnaði á þeim tíma sem ferðir höfðu verið farnar eins og gert var ráð fyrir í kjarasamningi. Krafa A um miskabætur var meðal annars reist á því að ákvörðun L hefði byggst á röngum forsendum og að ekki hefði verið leitað álits læknaráðs áður en hún var tekin. Talið var ósannað að ákvörðunin hefði byggst á röngum forsendum og var komist að þeirri niðurstöðu að hún félli utan skyldu til að leita álits læknaráðs samkvæmt 32. gr. laga nr. 97/1990 um heilbrigðisþjónustu. Fallist var á að L hefði verið óskylt að gefa A kost á að tjá sig áður en ráðstafanir hans komu til framkvæmdar, enda tengdust þær rekstri hans en að engu leyti ávirðingum í starfi. Jafnframt var ekki talið að brotið hefði verið gegn meðalhófsreglu eða rannsóknarreglu stjórnsýsluréttar við töku ákvörðunarinnar. Var L því sýknað af kröfu A um miskabætur. Hins vegar var fallist á að A ætti rétt á þóknun til lögmanna hans vegna innheimtu þeirra biðlauna sem honum bar á grundvelli 3. og 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða í lögum nr. 70/1996, sbr. 34. gr. laganna.
Stefnandi krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun stefnda 28. september 2006 um að segja honum upp störfum. Til vara var krafist viðurkenningar á því að uppsögnin hefði verið ólögmæt. Á kröfurnar var ekki fallist og stefndi þar með sýknaður af þeim.
S hafði starfað um árabil við vatnsveitu sveitarfélagsins R þegar honum var tilkynnt að verkefni vatnsveitunnar yrðu flutt yfir til hlutafélagsins H en félagið var í eigu íslenska ríkisins og sjö sveitarfélaga, þar á meðal R. Var honum jafnframt boðið starf hjá H, sem hann þáði. Tekið var fram að S myndi halda áunnum réttindum sínum í hinu nýja starfi. Með vísan til þess að viðurkennt var af hálfu R við munnlegan flutning málsins fyrir Hæstarétti að S hafi notið lakari lífeyriskjara eftir að hann hóf störf hjá H og þess að R hafði ekki sýnt fram á að S nyti sambærilegra ráðningarkjara og áður í núverandi starfi var talið að líta yrði svo á að starf hans hafi verið lagt niður og ætti hann því rétt til biðlauna í tólf mánuði eins og hann gerði kröfu um. Var réttur S til biðlauna leiddur af kjarasamningi, sem vísaði um þetta atriði til 14. gr. laga nr. 38/1954 um réttindi og skyldur opinberra starfsmanna. Ekki var talið skipta máli um túlkun hans þótt lagaákvæðið hafi verið fellt úr gildi með lögum nr. 70/1996 þar sem réttur starfsmanna ríkisins til biðlauna var þrengdur.
G starfaði sem prófessor við læknadeild H og einnig sem yfirlæknir á L samkvæmt samningi H og L. G var á árinu 1999 vikið um stundarsakir úr prófessorsstöðu sinni vegna tilgreindra ávirðinga í starfi. Sama ár var honum jafnframt sagt upp störfum yfirlæknis á L. Í dómi Hæstaréttar 18. maí 2000 var sú uppsögn metin ógild. Nefnd samkvæmt 27. gr. laga nr. 70/1996 komst að þeirri niðurstöðu 31. maí 2000, að háskólarektor hefði ekki verið rétt að veita G lausn um stundarsakir frá prófessorsstöðunni. G fékk ekki stöður þessar að nýju, en prófessorsstaðan var lögð niður rúmu ári síðar. G krafði H og L um vangoldin laun og bætur. Annars vegar beindi hann kröfum að H og L sameiginlega vegna vangoldinna launa G í starfi yfirlæknis auk miskabóta vegna ólögmætrar uppsagnar. H og L voru sýknaðir af þessari kröfu. Á hinn bóginn krafðist G bóta úr hendi H þar sem prófessorsstaða hans hefði verið lögð niður með ólögmætum hætti, svo að jafngilti brottvikningu. Var talið að H hefði ekki sýnt fram á að aðrar efnislegar forsendur hafi legið til grundvallar því að umrædd staða var lögð niður en þær, sem beint hafi tengst G. Var í því ljósi ekki unnt að fallast á að staðan hefði verið lögð niður í skilningi 34. gr. laga nr. 70/1996. Ljóst hafi verið að ríkur vilji hafi verið til þess innan læknadeildar H að víkja G úr starfi vegna ætlaðra ávirðinga hans. Hefði því borið að gera það í samræmi við ákvæði VI. kafla sömu laga, sbr. 3. mgr. ákvæðis til bráðabirgða, svo að G fengi notið þeirrar réttarverndar, sem ríkisstarfsmönnum sé þar tryggð. Þar sem svo hafði ekki verið gert var talið að brotinn hefði verið réttur á G og varðaði það H bótaskyldu samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laga nr. 70/1996. Var H dæmdur til að greiða G bætur vegna starfsmissis auk miskabóta samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.
J hafði starfað um árabil hjá ríkisbankanum L. Með lögum nr. 50/1997 var ákveðið að leggja niður L og skyldi L hf. taka við rekstrinum 1. janúar 1998. Áttu allir starfsmenn L að eiga kost á sambærilegu starfi hjá L hf. og áttu þeir að njóta sömu réttinda og þeir áður höfðu notið samkvæmt kjarasamningum og ráðningarsamningum. J þáði starf hjá L hf. og gegndi því þar til henni var sagt upp frá 31. maí 2002, vegna lokunar eins af bankaútibúum L hf. Taldi J að hún ætti rétt til biðlauna í 12 mánuði á grundvelli laga nr. 70/1996 þar sem starf hennar hefði verið lagt niður. Talið var að eftir að J lét af störfum hjá L og tók við starfi hjá L hf. hafi lög 70/1996 ekki lengur átt við um réttarstöðu hennar. Yrði ekki af reglum laga nr. 50/1997 eða öðrum réttarheimildum ráðið að L hf. bæri sem einkaaðila um ókominn tíma skylda til að svara til biðlauna gagnvart þeim starfsmönnum sínum sem áður hefðu starfað hjá L. Var L hf. sýknað af kröfu J.
S hafði starfað um árabil hjá ríkisbankanum L. Með lögum nr. 50/1997 var ákveðið að leggja niður L og skyldi L hf. taka við rekstrinum 1. janúar 1998. Áttu allir starfsmenn L að eiga kost á sambærilegu starfi hjá L hf. og áttu þeir að njóta sömu réttinda og þeir áður höfðu notið samkvæmt kjarasamningum og ráðningarsamningum. S þáði starf hjá L hf. og gegndi því þar til henni var sagt upp frá 31. maí 2002, vegna samdráttar í þjónustu eins af bankaútibúum L hf. Taldi S að hún ætti rétt til biðlauna í 12 mánuði á grundvelli laga nr. 70/1996 þar sem starf hennar hefði verið lagt niður. Talið var að eftir að S lét af störfum hjá L og tók við starfi hjá L hf. hafi lög 70/1996 ekki lengur átt við um réttarstöðu hennar. Yrði ekki af reglum laga nr. 50/1997 eða öðrum réttarheimildum ráðið að L hf. bæri sem einkaaðila um ókominn tíma skylda til að svara til biðlauna gagnvart þeim starfsmönnum sínum sem áður hefðu starfað hjá L. Var L hf. sýknað af kröfu S.
Í október 1997 var gerður starfslokasamnigur við B, sem hafði starfað hjá bankanum LÍ í 42 ár. Vinnuframlags hans var ekki krafist í þriggja mánaða uppsagnarfresti, en eftir það skyldi hann fá greidd í einu lagi 6 mánaða laun auk bifreiðahlunninda og 6/12 af orlofsframlagi og launum 13. mánaðar. Höfðaði B mál gegn LÍ hf. vegna uppsagnarinnar. Talið var að um uppsögn B ætti að fara eftir sérreglum kjarasamninga, sbr. lög nr. 34/1977 um kjarasamninga starfsmanna banka í eigu ríkisins. Hefði átt að segja B upp með sex mánaða fyrirvara og gefa honum kost á að tala máli sínu áður en lokaákvörðun um uppsögn tæki gildi. Var talið að réttar B til að tala máli sínu hefði verið gætt, en ekki var talið liggja fyrir að málið hefði verið rætt frá því sjónarmiði að um niðurlagningu stöðu væri að ræða. Talið var að staða B hefði verið lögð niður og að ákvæði 14. gr. laga nr. 38/1954 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins ættu við um B og því gæti hann átt rétt til bóta er næmi launum í 12 mánuði væri starf hans lagt niður, sbr. 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Ekki var tekin til greina krafa B um rétt til sambærilegs starfs hjá LÍ hf. og hann gegndi hjá LÍ, enda hefði störfum B verið lokið þegar LÍ hf. tók við rekstri bankans. Ekki var talið að B hefði verið beittur ólögmætri nauðung við undirskrift samningsins, en talið var ósanngjarnt í skilningi 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga að B skyldi vera bundinn af samningnum. Var honum því vikið til hliðar að hluta og LÍ hf. dæmdur til að greiða B bætur sem námu 6 mánaða launum.
M var ráðin ótímabundið til starfa hjá Ríkisútvarpinu árið 1990. Staða hennar var lögð niður 1. október 1997, en þá höfðu tekið gildi lög nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. M krafðist bóta sem næmu launum hennar í sex mánuði frá og með 1. október 1997 á grundvelli 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða í lögum nr. 70/1996. Í mótmælti kröfu M og vísaði til fordæma Hæstaréttar um skýringu 14. gr. laga nr. 38/1954 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins því til stuðnings, að draga ætti frá bótunum laun í þriggja mánaða uppsagnarfresti M. Talið var, að lýsing 5. mgr. ákvæðisins til bráðabirgða á inntaki réttar starfsmanns vegna niðurlagningar starfs væri ekki óbreytt frá eldri starfsmannalögum, þar sem nú væri tekið fram berum orðum, að um væri að ræða bætur og bótarétt. Takmarkaðist rétturinn af því einu, að starfsmaður nyti ekki launa í öðru starfi á tímabilinu. Með hliðsjón af dómaframkvæmd um takmörkun biðlaunaréttar samkvæmt 14. gr. laga nr. 38/1954 var talið, að löggjafinn hefði þurft að tiltaka það með tvímælalausum hætti, ef bótarétturinn ætti að sæta frekari skerðingum eftir gildistöku laga nr. 70/1996 en leiddi af launum í öðru starfi. Samkvæmt þessu þóttu eldri dómsúrlausnir Hæstaréttar um skerðingu biðlauna vegna launa í uppsagnarfresti ekki hafa fordæmisgildi við úrlausn málsins og var fallist á þá niðurstöðu héraðsdómara, að M bæru bætur sem næmu launum í sex mánuði frá og með 1. október 1997.