Dómstólaleit

Ágreiningur aðila laut að tiltekinni ákvörðun gagnáfrýjanda í máli aðaláfrýjanda frá árinu 2015, er gerð var í þeim tilgangi að ljúka málum sem voru til rannsóknar hjá embættinu, og mælti fyrir um íþyngjandi rekstrarskilyrði sem áfrýjandi varð að lúta á fjarskiptamarkaði. Í 1. mgr. 26. gr. ákvörðunarinnar var kveðið á um að gagnáfrýjandi skyldi taka rökstudda afstöðu til þess hvort nauðsynlegt væri að viðhalda hverju skilyrði sem var í ákvörðuninni, kæmi erindi þess efnis frá aðaláfrýjanda. Bæri gagnáfrýjanda að taka afstöðu til slíks erindis innan 115 virkra daga frá því að það barst, en væri það ekki gert teldist erindi aðaláfrýjanda samþykkt og skilyrði ákvörðunarinnar úr gildi fallin. Deildu aðilar meðal annars um hvenær nefndur 115 daga frestur hefði byrjað að líða, einkum þar sem í 2. mgr. 26. gr. ákvörðunarinnar sagði að fresturinn skyldi byrja að líða þegar gagnáfrýjandi hefði staðfest að honum hefði borist rökstutt erindi samkvæmt 1. mgr. 26. gr. Öndvert við hinn áfrýjaða dóm taldi Landsréttur að túlka yrði ákvæði ákvörðunarinnar um frestinn þannig að hann byrjaði að líða þegar beiðni bærist, og gagnáfrýjandi staðfesti að erindið væri rökstutt þó að sú staðfesting kæmi síðar. Að þeirri niðurstöðu fenginni taldi Landsréttur að fresturinn hefði verið liðinn þegar svar gagnáfrýjanda barst aðaláfrýjanda, og öll skilyrði ákvörðunarinnar úr gildi fallin. Þar með skyldi einnig staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ógildingu ákvörðunar frá 2023, sem tengdist ákvörðuninni frá 2015.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um að nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum yrði gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls. Þar sem rannsóknaraðgerðirnar höfðu þegar farið fram var málinu vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem tilteknum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83.gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

X og Y kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til tiltekinna rannsóknaraðgerða. Heimild L laut annars vegar að því að fá upplýsingar frá nánar tilteknum fjarskiptafyrirtækjum, sbr. 80. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008, en hins vegar til hlustunar og hljóðritunar, sbr. 81. gr. sömu laga. Í úrskurði Landsréttar kom fram að heimildin í 80. gr. væri bundin við tiltekinn síma og að úrræðið fæli í sér að fengnar væru upplýsingar um símtöl og önnur fjarskipti sem átt hefðu sér stað. Þar sem kröfugerð L var afmörkuð við tímabil sem ekki hafði átt sér stað var ekki fallist á að skilyrðum 80. gr. væri fullnægt. Var ákvæði hins kærða úrskurðar um að fjarskiptafyrirtækjunum yrði skylt að afhenda L nánar tilteknar upplýsingar því fellt úr gildi. Þá var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um heimild L til hlustunar og hljóðritunar með þeirri breytingu að heimildinni var markaður skemmri tími.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Aðilar máls deildu um það hvort SÍ hf. hefði brotið gegn 3. gr. sáttar 15. apríl 2015 og 19. gr. og 3. mgr. 20. gr. sáttar 23. janúar 2015 en báðar sáttirnar gerði SÍ hf. við S á grundvelli 1. mgr. 17. gr. f samkeppnislaga nr. 44/2005. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála 13. janúar 2021 í máli nr. 1/2020 staðfesti nefndin niðurstöðu S um brot SÍ hf. gegn 3. gr. sáttarinnar 15. apríl 2015 en vísaði þeim hluta ákvörðunar S er laut að ætluðu broti SÍ hf. gegn 19. gr. og 3. mgr. 20. gr. sáttarinnar 23. janúar 2015 til nýrrar ákvörðunar S. Jafnframt lagði áfrýjunarnefndin 200.000.000 króna sekt á SÍ hf. vegna brota hans gegn 3. gr. sáttarinnar 15. apríl 2015. Snerist ágreiningur aðila um það hvort SÍ hf. hefði beitt ólögmætri samtvinnun sjónvarpsþjónustu og fjarskiptaþjónustu við sölu á áskrift að útsendingum frá ensku úrvaldsdeildinni í knattspyrnu. SÍ hf. sýndi það efni á sérstakri sjónvarpsrás, Símanum Sport, sem hann bauð í þrenns konar áskrift, í fyrsta lagi í stakri áskrift að sjónvarpsrásinni, í öðru lagi sem hluta af efnisveitunni Sjónvarpi Símans Premium og í þriðja lagi sem hluta áskriftarleiðar sem hét Heimilispakkinn og innihélt ýmsa fjarskiptaþjónustu og efnisveituna Sjónvarp Símans Premium. Hægt var að kaupa alla þjónustuþætti í Heimilispakkanum staka og eftir júlí 2019 var hægt að kaupa aðgang að útsendingum frá ensku úrvalsdeildinni í knattspyrnu af samkeppnisaðilum SÍ hf. sem hann seldi efnið í heildsölu. Fram kom í dómi Landsréttar að því yrði ekki slegið föstu að SÍ hf. hefði, með því að gera Símann Sport að hluta Heimilispakkans, tvinnað saman í sölu fjarskiptaþjónustu og sjónvarpsþjónustu þannig að jafnað yrði til skilyrðis samkvæmt 3. gr. sáttarinnar 15. apríl 2015. Var því felldur úr gildi sá hluti úrskurðar áfrýjunarnefndar samkeppnismála sem varðaði 3. gr. ákvörðunarinnar og Í gert að endurgreiða SÍ hf. sektarfjárhæðina. Þá taldi Landsréttur að við úrlausn á því hvort SÍ hf. hefði brotið gegn 19. gr. sáttarinnar 15. janúar 2015 yrði að liggja fyrir mat á því hvort SÍ hf. og M hf. væru í markaðsráðandi stöðu á mörkuðum fyrir sjónvarpsþjónustu og fjarskiptaþjónustu. Einnig taldi rétturinn að skýra yrði inntak 3. mgr. 20. gr. sáttarinnar til samræmis við 19. gr. sáttarinnar þannig að rannsaka yrði skilgreinda markaði málsins og taka afstöðu til þess hvort SÍ hf. væri í markaðsráðandi stöðu á einhverjum þeirra áður en hægt væri að leggja mat á það hvort hann hefði brotið gegn skilyrðum 3. mgr. 20. gr. sáttarinnar. Var málið að þessu leyti ekki talið að fullu upplýst, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Var því ekki hróflað við þeirri niðurstöðu áfrýjunarnefndar samkeppnismála að vísa þeim þætti er laut að ætluðum brotum SÍ hf. á 19. gr. og 3. mgr. 20. gr. sáttarinnar 15. janúar 2015 til nýrrar meðferðar og ákvörðunar S.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Fjarskiptafyrirtækið Y höfðaði mál gegn F og krafðist ógildingar á úrskurði Ú þar sem staðfest var ákvörðun F um afturköllun á tíðniheimild sem Y hafði fengi úthlutað 2017 í kjölfar uppboðs á slíkum heimildum. Þá krafðist Y einnig viðurkenningar á bótaskyldu F vegna ætlaðs ólögmætis fyrrgreindrar ákvörðunar. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var rakið að með skírskotun til atvika og gagna málsins yrði ekki fallist á að rannsókn þess hafi verið ábótavant, að F hafi ekki gætt leiðbeiningarskyldu eða að afturköllunin hafi farið í bága við meðalhófs- eða jafnræðisreglu stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Afturköllun á tíðniheimild til Y hafi verið lögmæt og var F því sýknað af öllum kröfum Y.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem tilteknum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Í málinu krafðist A þess að ógilt yrði ákvörðun samgöngu- og sveitarstjórnarráðherra frá árinu 2019 um heimild M ehf. til að taka eignarnámi hluta af fasteign A. Í dómi Landsréttar, sem staðfesti héraðsdóm um annað en málskostnað, kom fram að andmælaréttur A hefði verið virtur við undirbúning og töku ákvörðunar samgöngu- og sveitarstjórnarráðherra um veitingu heimildar til eignarnáms. Jafnframt hefði verið gætt meðalhófs við töku ákvörðunarinnar, auk þess sem ráðherra hefði þá haft undir höndum fullnægjandi upplýsingar, sbr. 10. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Taldi Landsréttur skilyrði 70. gr. þágildandi laga um fjarskipti nr. 81/2003 hafa verið uppfyllt fyrir þeirri ákvörðun ráðherra að heimila M ehf. tilgreint eignarnám. Var M ehf. því sýknað af kröfum A en málskostnaður látinn falla niður.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með ákvörðun 3. júlí 2018 komst PF, forveri F, að þeirri niðurstöðu að SÍ hf. hefði brotið gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga nr. 38/2011 og gerði SÍ hf. að greiða stjórnvaldssekt að fjárhæð 9 milljónir króna. SÍ hf. höfðaði mál á hendur F, SÝ hf., L ehf. og M ehf. til ógildingar á fyrrgreindri ákvörðun. Deildu aðilar um það hvort SÍ hf. hefði brotið gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga með því að hafa ekki samið annars vegar við SÝ hf. og hins vegar stefnda L ehf. um flutning og dreifingu á ólínulegu myndefni. Í dómi Landsréttar kom fram að SÍ hf. hefði fullframið brot gegn 5. mgr. 45. gr. fjölmiðlalaga með því að hafa sem fjölmiðlaveita í skilningi 14. töluliðar 2. gr. laganna beint viðskiptum þeirra sem vildu kaupa af honum aðgang að efnisveitunni ,,Sjónvarp Símans Premium“ til tengds fjarskiptafyrirtækis, M ehf., enda hefði ekki verið unnt að kaupa efni úr efnisveitunni nema í gegnum fjarskiptanet SÍ hf. Brot SÍ hefði verið ótvírætt og enn staðið yfir þegar ákvörðun PF var tekin þar sem SÍ hefði þá ekki samið um sanngjarnan og eðlilegan aðgang að fjarskiptaneti L ehf. svo að fyrirtækið gæti miðlað efni úr efnisveitu SÍ hf. með sambærilegum hætti og á sambærilegum kjörum og stefndi M ehf. Féllst Landsréttur á niðurstöðu PF og taldi engin efni til að hrófla við mati F á fjárhæð stjórnvaldssektar sem lögð var á SÍ með hinni umdeildu ákvörðun. Voru F og SÝ hf. því sýknuð af kröfum SÍ.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til rannsóknar á rafrænu efnisinnihaldi tilgreinds farsíma í eigu X vegna rannsóknar á ætluðum þjófnaðarbrotum X. Náði heimildin til rannsóknar og afritunar á gögnum farsímans, sem og gögnum sem kynnu að vera geymd á skýi eða öðrum geymslum á veraldarvefnum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að rétt væri að binda heimild til rannsóknar á innihaldi farsíma X við þau rafrænu gögn sem tengjast þeim fimm málum sem L kvað vera til rannsóknar. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að afhenda L nánar tilgreindar upplýsingar um fjarskipti tengdu tilgreindu símanúmeri í eigu X og annarra símanúmera sem hann hafði til umráða á tilgreindu tímabili. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 80. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála væri heimild til að leggja fyrir fjarskiptafyrirtæki að veita slíkar upplýsingar bundin við tiltekinn síma, tölvu eða annars konar fjarskiptatæki. Að því gættu var hinn kærði úrskurður staðfestur og fjarskiptafyrirtækjunum gert að veita nánar tilgreindar upplýsingar tengdar hinu greinda símanúmeri.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita sóknaraðila nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

L krafðist þess að X hf. yrði gert að veita nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn sakamáls. Í úrskurði Landsréttar kom fram að heimild til að afla fjarskiptagagna samkvæmt 80. gr. laga nr. 88/2008 væri íþyngjandi rannsóknarúrræði sem fæli í sér takmörkun á friðhelgi einkalífs, heimilis og fjölskyldu, sbr. 1. mgr. 71. gr. stjórnarskrárinnar, og yrði ákvæðið því ekki skýrt rýmra en leiddi af texta þess. Þar sem krafa L gekk lengra en rúmaðist innan orðalags 80. gr. laga nr. 80/2008 var henni hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem L var heimilað að hlusta á, nema og skrá símtöl og önnur fjarskipti tengdum tilteknu símanúmeri á nánar tilgreindu tímabili. Þá skyldi samkvæmt úrskurðinum upplýsa hverjir væru rétthafar allra þeirra númera sem tengdust umræddu númeri á sama tíma.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita sóknaraðila nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með ákvörðun P árið 2014 var fallist á beiðni SN og N um samnýtingu tiltekinna tíðniheimila sem þeim hefði verið úthlutað af P. SM höfðaði mál og krafðist aðallega viðurkenningar á því að ákvörðunin væri ógild, en til vara að hún yrði ógilt með dómi. Ekki var fallist á að P hefði bundið eigin ákvörðun skilyrðum og að fyrir vikið væri hún markleysa eða lögleysa. Var aðalkröfu SM um viðurkenningu á ógildi ákvörðunarinnar því hafnað. Varakröfu sína um ógildingu ákvörðunarinnar reisti SM aðallega á því að sú samnýting SN og N á tíðniheimildum fyrir tilstilli SF, félags í eigu SN og N, sem heimiluð var með hinni umþrættu ákvörðun bryti gegn banni 2. mgr. 7. gr. fjarskiptalaga nr. 81/2003 við framsali tíðniheimilda. Þá byggði SM einnig á því að ákvörðunin væri til þess fallin að raska samkeppni og að ekki hefði verið tekin sjálfstæð afstaða til samkeppnislegra áhrifa af samnýtingu tíðniheimilda. Í dómi Landsréttar kom fram að þrátt fyrir samstarf SN og N í gegnum SF væru SN og N áfram rétthafar viðkomandi tíðniheimilda og bæru þau réttindi og skyldur sem af því leiddi. SF sæi aðeins um starfrækslu þess tækjabúnaðar sem sendi út tíðniheimildir SN og N, en hefði ekki forræði á nýtingarrétti tíðniheimildanna. SN og N hefðu þannig ekki framselt tíðniheimildir sínar til SF. Þá var talið að þótt framsalsbann 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003 yrði skilið sem svo að rétthafi tíðniheimilda gæti ekki, upp á sitt eindæmi, heimilað öðrum að nýta tíðniheimildir sem honum hefði verið úthlutað háttaði svo til í málinu að hvorki SN né N hefðu heimilað hvor öðrum að nýta tíðniheimildir hins, heldur hefði P heimilað samnýtingu þeirra með ákvörðun sinni. Taldi Landsréttur það hafa verið í samræmi við skyldur P og innan valdheimilda stofnunarinnar að heimila samnýtinguna. Þar sem ekki lá annað fyrir en að samnýtingunni hefði verið hagað í samræmi við þá skilmála og skilyrði sem henni voru sett væri ekki unnt að líta svo á að SN eða N hefðu með samnýtingunni framselt hvor öðrum tíðniheimildir í bága við 2. mgr. 7. gr. laga nr. 81/2003. Þá var því hafnað að ekki hefði verið gætt að samkeppnisréttarlegum sjónarmiðum eða að ákvörðun P hefði brotið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga. Voru stefndu því sýknaðir af kröfum SM.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem sex fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita lögreglustjóra nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn á ætluðum brotum X gegn 173. gr. a og 175. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Með ákvörðun 3. apríl 2012 í máli nr. 7/2012 komst Samkeppniseftirlitið að þeirri niðurstöðu að SM hefði brotið gegn 11. gr. samkeppnislaga nr. 44/2005 og 54. gr. EES-samningsins með verðþrýstingi á farsímamarkaði frá 1. maí 2001 til ársloka 2007. Í ákvörðuninni var borið saman smásöluverð SM í innankerfissímtölum og gjald sem hann innheimti af keppinautum sínum fyrir lúkningu símtala sem hófust í símkerfum keppinauta en enduðu í farsímakerfi hans. Með úrskurði áfrýjunarnefndar samkeppnismála 22. ágúst 2012 í máli nr. 1/2012 var ákvörðun Samkeppniseftirlitsins staðfest um framangreind atriði. SN höfðaði mál á hendur SM til greiðslu skaðabóta fyrir tjón sem hefði hlotist af þeim ólögmæta verðþrýstingi sem lýst var í framangreindum úrlausnum. SM höfðaði gagnsök á hendur SN og byggði á því að ef fallist yrði á málatilbúnað SN ætti SM kröfu á hendur honum á nákvæmlega sama grunni. SN taldi að tjón hans næmi muninum á þeim lúkningargjöldum sem hann greiddi SM og 75% af smásöluverði SM í innankerfissímtölum. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að SN hefði að takmörkuðu leyti rökstutt hvernig framangreind aðferð endurspeglaði rauntjón hans af háttsemi SM. Dómkvaddir matsmenn hefðu tekið fram að aðferðin ein og sér væri ekki heppileg til að meta sjálft tapið af samkeppnislagabrotum. Með aðferðinni væri einungis horft til verðmismunar miðað við tiltekna og fasta hlutfallslækkun á smásöluverði allt tímabilið án þess að horft væri til annarra atriða. Var talið að sú matsgerð dómkvaddra manna sem SN aflaði þar sem ofgreiðsla hans var reiknuð samkvæmt framangreindri aðferð og sem SN reisti aðalkröfu sína á, yrði ekki talin færa sönnur á tjón SN. Þá var ekkert haldbært talið liggja fyrir í málinu sem unnt væri að reisa ákvörðun um bætur að álitum á. Landsréttur tók fram að aðalkrafa SM í gagnsök væri reist á sömu aðferðafræði og krafa SN í aðalsök og byggði á svari dómkvaddra matsmanna við samskonar spurningu og SN lagði fyrir þá. Var talið að það svar sannaði ekki að SM hefði orðið fyrir tjóni vegna þeirrar háttsemi SN sem hann taldi hafa brotið gegn samkeppnislögum. Þá var ekki talið að möguleiki væri á því að ákvarða bætur að álitum. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu aðila af kröfum hvors annars.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem þremur fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita lögreglustjóra nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn L á ætluðu broti X gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni.