Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu X og Y að H yrði gert skylt að aflétta haldi og eyða öllum afritum af nánar tilgreindum gögnum í átta töluliðum sem hald var lagt á samkvæmt úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur 28. mars 2022. Með úrskurði Landsréttar var fallist á að skjöl í töluliðum 6 og 8 og að hluta til í töluliðum 2 og 3 hefðu falið í sér samskipti sem leggja yrði til grundvallar að féllu undir þagnarskyldu lögmanns samkvæmt 1. mgr. 22. gr. laga nr. 77/1998 um lögmenn, sbr. 2. mgr. 119. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Að öðru leyti var kröfu X og Y hafnað.

S var starfsmaður hjá B hf. og átti rétt á árangurstengdri þóknun fyrir árið 2014 samkvæmt samningi aðila um árangurstengingar sem tóku mið af kaupaukakerfi B hf. Í lok þess árs fékk S greidd 60% af umsömdum kaupauka en greiðslu 40% fjárhæðarinnar var frestað í þrjú ár. Sá hluti kaupaukans var hins vegar ekki inntur af hendi í árslok 2017 og höfðaði S mál á hendur B hf. til greiðslu hans. Deildu aðilar um það hvort B hf. hefði verið heimilt á grundvelli samnings aðila og reglna sinna um kaupaukakerfi að afturkalla þann hluta kaupauka S sem hafði verið frestað að greiða. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að með orðalagi endurkröfuákvæðis samnings aðila væri skírskotað til mælanlegra árangursviðmiða sem tiltekin væru í samningnum og hvíldi á B hf. að færa sönnur á að umsömdum árangursviðmiðum hefði að betur athuguðu máli ekki verið náð. Taldi Landsréttur að B hf. hefði hvorki fært viðhlítandi rök fyrir því að tilskilinni frammistöðu S og þess sviðs sem hann veitti forstöðu hefði ekki verið náð né að B hf. hefði fært nægjanleg rök fyrir því að staða hans hefði versnað verulega þótt hagnaður hans hefði dregist saman. Krafa S var því tekin til greina.

H, G og P voru sakfelld fyrir peningaþvætti af ásetningi samkvæmt 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 í tveimur ákæruliðum. Brotin frömdu þau með því að hafa á nánar tilgreinda vegu tekið við, geymt, nýtt að hluta, flutt að hluta, sent að hluta og millifært að hluta, fjármuni á bankareikning þriðja aðila, þrátt fyrir að þeim hafi ekki getað dulist að um væri að ræða ólöglega fengið fé sem ótilgreindur aðili hafði komist yfir með refsiverðum hætti. C var sakfelldur fyrir peningaþvætti af gáleysi samkvæmt 4. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 að því er varðaði annan ákæruliðinn. Þá var fallist á kröfu um upptöku á nánar tilgreindum innistæðum á bankareikningum auk vaxta og verðbóta og andvirði bifreiðar. Við refsiákvörðun H, G og P var meðal annars litið til þess að brot þeirra lutu að verulegum fjárhæðum, þau höfðu talsverðan ávinning af brotunum og að þau stóðu saman að þeim þótt þátttaka þeirra hafi að hluta til verið verkskipt, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar G var á hinn bóginn jafnframt tekið tillit til þess að hann hefði veitt lögreglu upplýsingar sem hefðu haft verulega þýðingu við að upplýsa brotin. Var refsing H ákveðin fangelsi í 12 mánuði, refsing G fangelsi í 8 mánuði, refsing P fangelsi í 10 mánuði og refsing C fangelsi í 2 mánuði, en ekki þótti tilefni til að skilorðsbinda refsingu þeirra.

Í málinu krafðist þrotabú B ehf. skaðabóta óskipt úr hendi H, Á ehf. og B Ltd. Með dómi Hæstaréttar 11. maí 2017 í máli nr. 452/2016 var H sakfelldur fyrir umboðssvik vegna sölu B ehf. á þyrlu til B Ltd. H hefði einn verið eigandi félagsins B Ltd., kaupanda þyrlunnar, og eini eigandi Á ehf., móðurfélags B ehf., seljanda þyrlunnar. Þessi ráðstöfun áfrýjanda H persónulega og í gegnum einkafélög sín hefði valdið B ehf. tjóni en ekkert endurgjald kom fyrir þyrluna. Í dómi Landsréttar var tekið fram að þeim málsatvikum, sem lögð voru til grundvallar í dómi Hæstaréttar, hefði ekki verið hnekkt og því hefði dómurinn fullt sönnunargildi um þau. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að B Ltd. hefði með saknæmum og ólögmætum hætti aflað sér fjárhagslegra hagsmuna á kostnað B ehf. og að H, B Ltd. og Á ehf. bæru óskipta skaðabótaábyrgð á tjóni B ehf.