Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda vegna fyrningar en um umferðarslys stefnanda fór samkvæmt eldri umferðarlögum.
Í málinu var deilt um rétt A til bóta vegna sjúkrakostnaðar og annars fjártjóns samkvæmt 1. mgr. 1. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 í tengslum við umferðarslys sem A varð fyrir árið 2014. V, B og C byggðu meðal annars á því að kröfur aðrar en þær sem lytu að aksturskostnaði væru fyrndar og væru réttmætar kröfur A að fullu greiddar. Í hinum áfrýjaða dómi, sem staðfestur var af Landsrétti með vísan til forsendna, var rakið að um fyrningarfrest krafna A færi samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sem gilti á slysdegi. Fyrntust þær kröfur á fjórum árum frá lokum þess almanaksárs sem kröfuhafi fékk vitneskju um kröfu sína og átti þess fyrst kost að leita fullnustu hennar, en þó í síðasta lagi á tíu árum frá tjónsatburði. Þá var talið að A hefði fengið vitneskju um umræddan kostnað þegar hann féll til hverju sinni og hefði hann þá þegar átt kost á að leita fullnustu kröfu sinnar. Miðaðist upphaf fyrningar, hverju sinni, þannig við þann dag sem A lagði út fyrir tilgreindum kostnaði. Voru V, B og C því sýknuð af kröfum A, enda hefði A ekki sýnt fram á að hann ætti kröfur á hendur þeim umfram þá fjárhæð sem honum hefði þá þegar verið greidd.
Deilt var um fjárhæð bóta er stefndi, vátryggingafélag, skyldi greiða stefnanda, úr ábyrgðartryggingu ökutækis vegna líkamstjóns er stefnandi varð fyrir við árekstur tveggja bifreiða. Stefnandi og stefndi höfðu sameignlega óskað eftir mati bæklunarlæknis og lögmanns sem töldu varanlegan miska stefnanda vera 10 stig og varanlega örorku hans 10%. Stefnandi tók við greiðslur frá stefnda samkvæmt því mati með fyrirvara og leitaði eftir bótauppgjör álits örorkunefndar samkvæmt heimild í 10. gr. laga nr. 50/1993. Var það álit örorkunefndar á varanlegur miski stefnanda væri 12 stig og varanleg örorka hans 15%. Í kjölfar álitsgerðarinnar gerði stefnandi kröfu um að stefndi greiddi honum auknar bætur. Niðurstöður álitsgerðar örorkunefndar varðandi miska stefndanda byggðu á því að hann hefði auk einkenna frá baki einnig haft einkenni frá hálsi og herðum í kjölfar árekstursins en fyrra matið byggði eingöngu á einkennum frá baki. Engar lýsingar var að finna í samtímagögnum um að stefnandi hefði haft einkenni frá hálsi og herðum eftir slysið og samkvæmt þeim gögnum sem lögð voru fyrir dóminn var fyrst getið um þess háttar einkenni meira en tveimur árum eftir að slysið átti sér stað. Þótti stefnanda með svo seint framkomnum upplýsingum ekki hafa tekist sönnun fyrir því að hann hefði við áreksturinn orðið fyrir áverka sem leitt hefði til einkenna frá hálsi eða herðasvæði. Lagði dómurinn því fyrra matið til grundvallar og taldi varanlegan miska stefnanda vera 10 stig. Þá taldi dómurinn að veikindi stefnanda myndu auk afleiðinga slyssins takmarka vinnugetu hans. Tók dómurinn í því sambandi undir röksemdir matmanna sem málaðilar höfðu sameiginlega leitað til. Að því gættu og að teknu tilliti til 10 stiga miska stefnanda lagði dómurinn fyrra matið einnig til grundvallar þeirri niðurstöðu að varanleg örorka stefnanda væri 10%. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
A varð fyrir vinnuslysi í vinnu hjá B. Í málinu var ekki deilt um bótaskyldu eða bótafjárhæð heldur einskorðaðist ágreiningur aðila við það hvort krafa A væri fyrnd. Í fyrsta lagi var deilt um það hvort fyrningarfrestur hefði verið rofinn með orðum eða athöfnum V fyrir höfðun málsins. Í öðru lagi hvort V hefði gefið yfirlýsingu um að bera ekki fyrir sig fyrningu og í þriðja lagi hvort krafa stefndu hefði fyrnst á grundvelli hins sérstaka fyrningarákvæðis 1. mgr. 125. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga en aðilar voru sammála um að það ákvæði gilti um fyrningu kröfunnar. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að fyrningarfrestur kröfu A hefði ekki verið rofinn fyrir höfðun málsins með orðum eða athöfnum V og að V hefði ekki gefið út yfirlýsingu um að bera ekki fyrir sig fyrningu. Varðandi það hvort krafan hefði fyrnst með vísan til fyrrgreinds ákvæðis laga nr. 30/2004 vísaði Landsréttur til þess að með hliðsjón af upplýsingum sem fram kæmu í sjúkraskrá A yrði að líta svo á að A hefði ekki látið hjá líða að leita sér aðstoðar vegna vinnuslyssins og fylgt í öllu meðferð og þeim ráðleggingum sem læknar hefðu lagt fyrir hana. Hún hefði með réttu mátt líta svo á að hún fengi bata af áverkum sínum fyrir tilstilli lækna og mátt ganga út frá að henni yrði vísað til sérfræðinga á því sviði stæðu efni til þess. Með vísan til þessa yrði að líta svo á að A hefði ekki haft nauðsynlegar upplýsingar um kröfu sína fyrr en í fyrsta lagi að lokinni skoðun sérfræðings á fyrri hluta árs 2018 og var krafa hennar því ekki talin fyrnd við höfðun málsins. Hinn áfrýjaði dómur, þar sem V var gert að greiða A nánar tiltekna fjárhæð, var því staðfestur.
Tryggingafélag sýknað af mögulegri viðbótarkröfu tjónþola um bætur vegna tímabundins atvinnutjóns og kröfu um miskabætur samkvæmt a-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem þær kröfur tjónþola þóttu hvað sem öðru liði vera fyrndar samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sem í gildi voru á slysdegi.
A höfðaði mál á hendur S hf. til viðurkenningar á skaðabótaskyldu félagsins vegna líkamstjóns sem hún taldi sig hafa orðið fyrir í vélsleðaslysi 27. apríl 2013. Með ákvörðun héraðsdómara var sakarefni málsins skipt þannig að fyrst var leyst úr því hvort ætluð krafa A væri fyrnd. Fyrir Landsrétti krafðist A ómerkingar hins áfrýjaða dóms. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að við úrlausn um upphafstíma fyrningafrests ætlaðrar kröfu A hefði eingöngu reynt á lögfræðilega þekkingu héraðsdómara við mat á sönnunargildi gagna málsins. Því hefði ekki verið þörf á sérfróðum meðdómsmanni í héraði. Þá hefði í réttarframkvæmd verið við það miðað að svo að unnt væri að skipta sakarefni máls og taka aðeins afstöðu til fyrningar, án þess að leysa úr málinu að öðru leyti, yrði að liggja fyrir hvenær og á hvaða grundvelli hin umdeilda krafa væri talin hafa stofnast. Taldi Landsréttur vafalaust að hefði ætluð krafa A stofnast hefði það verið við slysið 27. apríl 2013. Þá væri ljóst af málatilbúnaði A að krafan væri reist á bótareglum XIII. kafla eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Að þessu athuguðu taldi Landsréttur niðurstöðu um fyrningu ætlaðrar kröfu A ekki geta falið í sér valkvæðar getsakir. Jafnframt væri augljóst hagræði af skiptingu sakarefnisins. Var ómerkingarkröfu A því hafnað. Með vísan til þess að heilsufar A hefði verið orðið stöðugt þremur mánuðum eftir slysið og að hún hefði átt þess kost að leita fullnustu ætlaðrar kröfu sinnar á árinu 2014 staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um fyrningu kröfunnar.
Stefndu, Vátryggingafélag Íslands hf., B og C, voru sýknuð af kröfum stefnanda sem krafðist sjúkrakostnaðar vegna slyss. Stefnandi gat ekki sýnt fram á að hann ætti kröfur á hendur stefnanda í málinu umfram þá fjárhæð sem stefndi hafði þegar greitt stefnanda.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi í desember 2014. V hf. viðurkenndi bótaskyldu og var tjónið gert upp í nóvember 2019 á grundvelli matsgerðar um afleiðingar slyssins á heilsu áfrýjanda. Í matsgerðinni kom fram að stöðugleikapunktur hefði verið 22. mars 2015 og fyrst tímabært að meta afleiðingar slyssins 22. desember sama ár. A gerði fyrirvara við uppgjörið og með beiðni 3. apríl 2020 leitaði A álits örorkunefndar sem komst að þeirri niðurstöðu að miski og varanleg örorka hans væri meiri en samkvæmt matsgerð. Í álitinu kom ekki fram hvenær fyrst hefði verið tímabært að meta afleiðingar slyssins. Í september 2020 krafði A V hf. um hærri bætur á grundvelli álits örorkunefndar sem V hf. hafnaði og höfðaði A mál þetta fyrir héraðsdómi 14. september 2021. Greindi aðila á um hvora matsgerðina ætti að leggja til grundvallar, hvort víkja bæri frá árslaunaviðmiði 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og hvort bótakrafan væri fyrnd. Með hinum áfrýjaða dómi var V hf. sýknað þar sem bótakrafan var talin hafa verið fyrnd þegar málið var höfðað, sbr. 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Í dómi Landsréttar var rakið að af dómaframkvæmd mætti ráða að upphaf fyrningarfrests samkvæmt sömu grein réðist einkum af því hvenær tjónþoli hafi fyrst mátt vænta þess að heilsufar hans í kjölfar slyss hafi orðið stöðugt og hann því getað hafist handa við að leita fullnustu bótakröfu sinnar. Var talið að varanleg einkenni sem leiddu til örorku og miska A hafi verið komin fram fljótlega eftir slysið 20. desember 2014. Fram kom að A hefði mátt vera orðið ljóst á árinu 2016 að heilsufar hans væri orðið stöðugt og hann getað hafist handa við að leita fullnustu bótakröfu sinnar. Því var fallist á niðurstöðu hins áfrýjaða dóms, að upphaf fyrningar á kröfunni skyldi miðast við árslok 2016. Þá var jafnframt fallist á niðurstöðu héraðsdóms um að að uppgjör kröfu í nóvember 2019 hefði ekki rofið fyrningu hennar á grundvelli 14. gr. laga nr. 150/2007. Þegar málið var höfðað hefði fjögurra ára fyrningarfrestur skv. 99. gr. laga nr. 50/1987 þess vegna verið liðinn. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu V hf. var því staðfest.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á skyldu stefnda til að greiða honum frekari bætur vegna afleiðinga umferðarslyss sem varð á árinu 2013. Studdi stefnandi kröfuna við álit örorkunefndar sem hann aflaði á árinu 2022. Dómurinn sýknaði stefnda þegar af þeirri ástæðu að ekki hafði verið sýnt fram á að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsu stefnanda frá fyrra mati, þannig að uppfyllt væri skilyrði 11. gr. skaðabótalaga til endurupptöku bótaákvörðunar.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna umferðarslyss sem hún varð fyrir í lok árs 2012. Fyrir lá matsgerð frá byrjun árs 2022 þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að heilsufar stefnanda hefði verið orðið stöðugt í mars 2013. Talið var að stefnandi hefði átt þess kost að leita fulllnustu kröfu sinnar fyrir lok þessa almanaksárs og að hún hefði fyrnst á fjórum árum frá lokum þess árs skv. 99. gr. eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Krafan hafi því verið fyrnd þegar stefnandi skaut máli sínu til úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum árið 2022.
Stefnandi krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda stefnda vegna umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2013. Sakarefni málsins var skipt og í þessum hluta þess var dæmt um hvort möguleg krafa stefnanda væri fyrnd. Fyrir lá matsgerð þar sem fram kom sú niðurstaða matsmanns að heilsufar stefnanda hefði verið orðið stöðugt í júlí 2013. Talið var að stefnandi hefði átt þess kost að leita fullnustu kröfu sinnar á árinu 2014 og að hún hefði fyrnst á fjórum árum frá lokum þess árs samkvæmt 99. gr. eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Krafan hefði því verið fyrnd þegar stefnandi skaut máli sínu til úrskurðarnefndar í vátryggingamálum árið 2020.
Með úrskurði héraðsdóms í máli A á hendur TM tryggingum hf. var málið fellt niður og málskostnaður á milli aðila felldur niður. Að virtum atvikum málsins taldi Landsréttur rök standa til þess að víkja frá meginreglu 2. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um að stefnanda máls í héraði verði gert að greiða stefnda málskostnað þegar mál er fellt niður af annarri ástæðu en þeirri að stefndi efni þá skyldu sem hann er krafinn um í málinu. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Sýknað af bótakröfu stefnanda þar sem mál var höfðað eftir að krafa var fallin niður fyrir fyrningu.
A og V hf. greindi á um uppgjör skaðabóta fyrir varanlega örorku A, vegna afleiðinga umferðarslyss sem hann varð fyrir. Með dómi Landsréttar var fallist á rétt A til skaðabóta úr hendi V hf. á grundvelli yfirmatsgerðar þar sem miðað væri við 20% varanlega örorku A og því hafnað að krafa hans hefði verið niður fallin sökum fyrningar á grundvelli 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Þá var ekki fallist á að A hefði sýnt fram á að fullnægt væri skilyrðum 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 til þess að ákveða árslaun sérstaklega og að við útreikning bóta skyldu árslaun hans ákvörðuð á grundvelli 1. mgr., sbr. 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Var niðurstaða héraðsdóms um skyldu V hf. til greiðslu skaðabóta staðfest. Þá var V hf. gert að greiða A kostnað við öflun matsgerðar.
B slasaðist í umferðarslysi árið 2009 og fékk greiddar bætur úr ábyrgðartryggingu bifreiðar A hjá V hf. árið 2011 á grundvelli matsgerðar um varanlegan miska og varanlega örorku hans. Í kvittun lögmanns B um móttöku bóta þar sem kom fram að fullar og endanlegar bætur væru greiddar vegna slyssins var jafnframt ritað „Með fyrirvara um varanlegar afleiðingar slyssins“. B fór fram á endurupptöku málsins árið 2016 og voru dómkvaddir tveir matsmenn árið 2017 til að endurmeta afleiðingar slyssins. Í matsgerðum þeirra frá 2017 og 2018 kom fram að heilsa B hefði tekið ófyrirséðum breytingum til hins verra frá árinu 2011. B höfðaði mál þetta á árinu 2019. Hæstiréttur féllst á að fyrirvari B við upphaflegt bótauppgjör hefði gildi milli aðila og skapaði honum ríkari rétt en leiði af fyrirmælum 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ætti B því rétt á endurupptöku bótaákvörðunar að því tilskildu að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsufari hans sem yllu því að varanlegur miski hans eða varanleg örorka af völdum slyss yrði talin meiri en lá fyrrgreindri bótaákvörðun til grundvallar. Fallist var á þá niðurstöðu héraðsdóms sem staðfest var með hinum áfrýjaða dómi að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsufari B til hins verra vegna afleiðinga slyssins árið 2009 og að þær hefðu verið réttilega metnar í matsgerðum dómkvaddra matsmanna. Féllst Hæstiréttur því á að B ætti á grundvelli fyrirvara síns við bótauppgjör rétt á að fá ákvörðun um bætur fyrir varanlegan miska og varanlega örorku tekna upp að nýju. Þá komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að B hefði fengið vitneskju um breytingar á heilsu sinni á árinu 2015 og upphaf fyrningarfrests samkvæmt 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987 því miðað við áramótin 2015/2016. Hefði málið því verið höfðað innan fyrningarfrests með birtingu stefnu í desember 2019. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að fallast á kröfur B á hendur V hf. og A.
Stefnda tryggingafélag var dæmt til að greiða skaðabætur til stefnanda úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns en krafa stefndu var talin ófyrnd auk þess sem tekin var afstaða til árslaunaviðmiðs.
Einstaklingur sem lenti í umferðarslysi krafði tryggingafélag um frekari bætur úr tryggingu ökumanns bifreiðar sem olli tjóni. Tryggingafélagið hafði þegar greitt bætur að vissu marki og taldi tjón stefnanda fullbætt. Stefnandi taldi það uppgjör hafa miðast við of lág árslaun. Ekki var talið að stefnanda hefði tekist sönnun þess að viðmiðunarlaun við bótauppgjör hefðu verið of lág. Var tryggingafélagið því sýknað af kröfum hans.
B slasaðist í umferðarslysi árið 2009 og var tjón hans gert upp árið 2011 við V hf., vátryggingafélag A, eiganda bifreiðarinnar sem slysinu olli „með fyrirvara um varanlegar afleiðingar slyssins“. Árið 2019 höfðaði B mál gegn V hf. og A til greiðslu frekari bóta úr ábyrgðartryggingu hjá V hf. vegna versnandi heilsu hans. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var komist að þeirri niðurstöðu að af matsgerðum sem B aflaði árin 2017 og 2018 og gögnum málsins að öðru leyti leiddi að þær breytingar sem urðu á heilsufari B frá því að mat á heilsu hans lá fyrir árið 2011, hafi verið ófyrirsjáanlegar og væru orsök umferðarslyssins. Að mati héraðsdóms leiddi af hinum samningsbundna fyrirvara að B þyrfti ekki að sæta því að endurupptaka bótaákvörðunar væri háð því að ófyrirsjáanlegar breytingar leiddu til þess að miska- eða örorkustig yrði verulega hærra en áður var talið. B hafi því átt rétt á því að fá ákvörðun um bætur tekna upp að nýju. Talið var að fyrningarfrestur fjárkröfu B hafi byrjað að líða við lok ársins 2017 en það ár hafi B fengið staðfestingu þess að varanlegar afleiðingar slyssins fyrir hann væru meiri en áður var talið. Krafa hans var því talin ófyrnd er málið var höfðað. Að þessu gættu var fallist á kröfu B.
Sýknað af kröfu stefnanda um frekari bætur vegna umferðarslyss. Skilyrði 11. gr. skaðabótalaga ekki uppfyllt og krafa því fyrnd skv. 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987.
Stefndi sýknaður af bótakröfu stefnanda vegna líkamstjóns á grundvelli yfirmatsgerðar.
A varð fyrir líkamstjóni við vinnu hjá B ehf. er vinnupallur sem hann var að taka niður féll á hann. A fékk bætur úr frjálsri ábyrgðartryggingu B ehf. hjá V hf. á grundvelli matsgerðar 12. mars 2013 þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að varanlegur miski A væri 10 stig og varanleg örorka 15%, en gerði fyrirvara um rétt til frekari bóta. A óskaði eftir mati örorkunefndar 10. júlí 2017 á varanlegum afleiðingum slyssins og komst nefndin að þeirri niðurstöðu í álitsgerð 10. október sama ár að varanlegur miski A væri 13 stig en varanleg örorka 35%. A krafði V hf. um greiðslu frekari bóta 30. október 2017 en V hf. hafnaði því. Deildu aðilar annars vegar um hvort krafa A væri fyrnd og hins vegar hvort A hefði með fyrirvaranum eingöngu áskilið sér rétt til frekari bóta ef ófyrirséðar breytingar yrðu á heilsufari hans. Í dómi Landsréttar kom fram að miða yrði við að krafa A hefði í fyrsta lagi orðið gjaldkræf 14. júlí 2008 í skilningi þágildandi 1. mgr. 5. gr. laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda og hefði krafan því ekki verið fyrnd er málið var höfðað 28. júní 2018. Hvergi hefði komið fram í fyrirvara A að hann væri takmarkaður við þær aðstæður að ófyrirséðar breytingar yrðu á heilsu hans. V hf. hefði hvorki bent á hnökra á áliti örorkunefndar né freistað þess að hnekkja niðurstöðu nefndarinnar með dómkvaðningu matsmanna. Niðurstaða nefndarinnar var af þessum sökum lögð til grundvallar niðurstöðu málsins um varanlegan miska og örorku A. Var krafa A tekin til greina.
Stefnandi hafði þegið greiðslu miðað við 12% varanlega örorku skv. undirmatsgerð. Varanleg örorka skv. yfirmatsgerð var metin 20% og var stefnda gert að greiða stefnanda mismuninn. Þá var seinni kröfulið dómkröfu vísað frá dómi án kröfu.
Fallist á kröfu stefnanda um að uppfyllt væru skilyrði 11. gr. laga nr. 50/1993 til endurupptöku bótaákvörðunar í máli hennar. Þá var ekki yalið að krafa hennar væri fyrnd.
Kröfu stefnanda um frekari bætur úr tryggingu vegna umferðarslyss var hafnað með vísan til þess að krafan teldist fyrnd.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 10. september 2009. A tilkynnti V hf. um tjónið 22. febrúar 2016. V hf. hafnaði bótaskyldu með vísan til þess að hann teldi kröfuna fyrnda og komst úrskurðarnefnd í vátryggingarmálum að sömu niðurstöðu. Höfðaði A þá mál á hendur V hf. til greiðslu bóta. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að ekki síðar en á árinu 2011 hlyti A að hafa verið orðið ljóst að hún hefði hlotið varanleg mein af slysinu, enda hafi líkamleg einkenni hennar þá verið fram komin og vitneskja um andlegar afleiðingar legið fyrir. Því yrði að líta svo á að A hefði vitað af kröfu sinni árið 2011 og átt þess kost að leita fullnustu hennar eins og 99. gr. þágildandi umferðarlaga hafi verið túlkuð í dómaframkvæmd Hæstaréttar. Hafi krafan því fyrnst í lok árs 2015. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu V hf. af kröfum A.
Deilt um rétt stefnanda til frekari bóta eða endurupptöku eftir fullnaðaruppgjör skaðabóta vegna umferðarslyss og túlkun og merkingu fyrirvara sem stefnandi gerði við fullnaðaruppgjör skaðabóta.
Fallist á kröfu um greiðslu bóta úr tryggingu. Talið var að vegna annmarka á matsgerð yrði niðurstaða hennar ekki lögð til grundvallar í málinu.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 9. mars 2007 og greiddi V hf. henni bætur 26. ágúst 2008 á grundvelli matsgerðar sem þá lá fyrir og tók A á móti bótunum með fyrirvara. V hf. féllst á beiðni A í árslok 2016 um að standa með A að endurmati á líkamstjóni hennar og að V hf. myndi ekki bera fyrir sig fyrningu um áramótin 2016/2017 með þeim fyrirvörum að kröfur A væru ekki þegar fyrndar og að málið yrði gert upp fyrir áramótin 2017/2018. Með tölvupósti V hf. 14. desember 2017 var hafnað beiðni A um að V hf. myndi ekki bera fyrir sig fyrningu í árslok 2017. A höfðaði í kjölfar þess mál til viðurkenningar á skyldu til greiðslu viðbótarskaðabóta og aflaði eftir það nýrrar matsgerðar þar sem miski og varanleg örorka A vegna slyssins var metin verulega meiri en í fyrri matsgerð. Talið var að A hefði í síðasta lagi fyrir árslok 2011 haft vitneskju um þá bótakröfu sem hún krafist viðurkenningar á og átt þess kost að leita fullnustu hennar í skilningi 1. mgr. 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Var krafa A því fallin niður fyrir fyrningu þegar V hf. féllst á beiðni A um að bera ekki fyrir sig fyrningu um áramótin 2016/2017, en samþykki V hf. var háð þeim fyrirvara að kröfur A væru ekki þegar fyrndar. Voru stefndu því sýknaðir af kröfu A.
Krafa um bætur vegna líkamstjóns fyrnd.
Sýknað vegna fyrningar af kröfu um viðurkenningu á skyldu til greiðslu viðbótarskaðabóta vegna afleiðinga umferðarslyss
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi á árinu 2005. Í desember 2006 greiddi S hf. honum bætur á grundvelli álitsgerðar læknis og lögmanns sem þá lá fyrir. Síðar taldi A að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsu sinni vegna slyssins og höfðaði mál gegn S hf. til heimtu frekari bóta. Byggði A kröfu sína á matsgerð dómkvaddra manna sem hann hafði aflað af því tilefni. Deildu aðilar um hvort skilyrði endurupptöku samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga væru fyrir hendi og hvort krafa A væri fyrnd. Þá deildu aðilar jafnframt um hvort, og þá að hvaða leyti, bætur til A skyldu sæta frádrætti vegna greiðslna frá almannatryggingum. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að skilyrði endurupptöku væru til staðar og að krafa A væri ófyrnd. Þá taldi dómurinn að draga bæri bæði frá miskabótum og bótum fyrir varanlega örorku þær greiðslur sem A kynni að eiga rétt á frá almannatryggingum. Með því að enn lægi ekki fyrir hvort og þá hve háar greiðslur A ætti rétt á í þeim efnum, var S hf. sýknað að svo stöddu af kröfum hans með vísan til 2. mgr. 26. gr. laga um meðferð einkamála. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að skilyrði endurupptöku væru fyrir hendi og að krafa A væri ófyrnd. Þá taldi rétturinn sömuleiðis að bæði miskabætur A og bætur hans vegna varanlegrar örorku skyldu sæta frádrætti vegna greiðslna frá almannatryggingum. Komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu, meðal annars með vísan til nýrra gagna sem lögð höfðu verið fyrir réttinn, að þær greiðslur sem A ætti rétt á frá almannatryggingum væru hærri en þær bætur sem hann ætti rétt á frá S hf. Var félagið því sýknað af kröfum hans.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 8. desember 1999. Þann 2. maí 2001 greiddi V hf. honum bætur á grundvelli matsgerðar sem þá lá fyrir og tók A við bótunum með fyrirvara. A höfðaði síðan mál gegn V hf., B og C til heimtu frekari bóta vegna slyssins. Byggði A kröfu sína á matsgerð dómkvaddra matsmanna sem hann hafði aflað af því tilefni. Í héraði var sakarefni málsins skipt með heimild í 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 þannig að fyrst var fjallað um hvort bótakrafa A væri fyrnd og hvort áðurnefnt bótauppgjör teldist fullnaðaruppgjör. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að í matsgerð þeirri sem A hafði aflað vegna málsins, kæmi fram að heilsufar hans hefði verið orðið stöðugt í skilningi skaðabótalaga 4. febrúar 2004. Þótt upphaf fyrningarfrests réðist ekki almennt séð af því hvenær heilsufar tjónþola telst orðið stöðugt, þá hefði A ekki leitað sérstaklega mats á því hvenær hefði verið tímabært að meta afleiðingar slyssins. Eins og atvikum væri háttað væru því ekki efni til annars en að líta svo á að A hefði átt að geta hafist handa við að leita fullnustu kröfu sinnar á árinu 2004. Hefði krafa A því verið fyrnd samkvæmt 99. gr. umferðarlaga þegar hann höfðaði fyrst dómsmál til heimtu hennar 7. desember 2009. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu V, B og C því staðfest.
A höfðaði mál gegn B og S hf. til heimtu frekari bóta vegna afleiðinga líkamstjóns sem hún hlaut í umferðarslysi árið 2003. S hf. greiddi bætur til A á árinu 2006 á grundvelli álits tveggja lækna og tók hún við þeim bótum með fyrirvara um endurmat kæmi til þess að afleiðingar slyssins reyndust verri en gert hefði verið ráð fyrir í matinu. S hf. féllst á beiðni A árið 2013 um að bera ekki við tíu ára fyrningu samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 vegna hugsanlegrar endurupptöku ákvörðunar um bætur til A með þeim fyrirvara að bætur kynnu þegar á þeim tíma að vera fyrndar eftir ákvæðinu um fjögurra ára fyrningu. Í dómi Hæstaréttar var talið að upphafsdagur fjögurra ára fyrningarfrestsins hefði verið í árslok 2010 en A hefði leitað til sérfræðings vegna versnandi einkenna um mitt það ár og hefði krafa A því ekki verið fyrnd þegar S hf. samþykkti að bera ekki fyrir sig fyrningu. Var talið sannað með matsgerðum að ástand A hefði versnað frá árinu 2006 og var krafa A því tekin til greina.
Stefndi sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda vegna afleiðinga umferðarslyss þar sem krafa var talin fyrnd
Viðurkennd var bótaskylda stefnda á grundvelli slysatryggingar sjómanna vegna vinnuslyss stefnanda. Orsakatengsl talin sönnuð og stefnandi talin hafa tilkynnt stefnda um tjón sitt innan lögboðins frests.
Líkamstjón. Skaðabætur. Endurupptaka bótaákvörðunar. A höfðaði mál gegn S hf. og B á grundvelli 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 til heimtu frekari bóta vegna afleiðinga líkamstjóns sem hann hlaut í umferðarslysi árið 2005. Fyrir lá að S hf. greiddi A bætur árið 2007 í samræmi við álit tveggja lækna en A reisti kröfu sína um endurupptöku uppgjörsins á niðurstöðu yfirmatsgerðar frá árinu 2014. S hf. og B andmæltu því ekki að síðara skilyrði 11. gr. skaðabótalaga um verulega hækkun miskastigs og varanlegrar örorku væri fullnægt en mómæltu að A hefði axlað sönnunarbyrði fyrir því að þær breytingar hefðu verið ófyrirsjáanlegar eins og áskilið væri í ákvæðinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að beiðni um nýtt mat á afleiðingum líkamstjóns í framangreindu skyni ætti að réttu lagi að lúta að því að metnar væru eingöngu þær breytingar sem orðið hefðu á heilsufari tjónþola frá því að fyrra mat var gert og hvort þær breytingar hefðu verið ófyrirsjáanlegar eða ekki. Nýtt mat ætti almennt ekki að fela í sér nýtt heildarmat á þeim varanlegu afleiðingum sem tjónþoli hlaut við slysi. Vísað var til þess að yfirmatsmenn hefðu ekki getið þess í matsgerð sinni hvort sú verulega breyting á heilsufari A, sem þar væri kveðið á um, hefði verið ófyrirsjáanleg eða ekki. Þá hefðu þeir ekki heldur verið spurðir um það þegar þeir komu fyrir dóm til skýrslugjafar. Að þessu gættu var talið að A hefði ekki tekist að færa sönnur fyrir því að skilyrðum endurupptöku skaðabótaákvörðunar samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga væri fullnægt. Voru S hf. og B sýknuð af kröfu A.
Krafa stefnanda um frekari bætur vegna líkamstjóns í umferðarslysi talin fyrnd. Talið var að meira en 4 ár hafi liðið frá því stefnanda hafi mátt vera kunnugt um þau atvik sem krafa hans byggði á þar til fyringu var slitið með málshöfðun. Hins vegar var hafnað málsástæðum stefnda um að fyrirvari sem stefnandi gerði við upphaflegt uppgjör bóta væri ógildur.
Ó slasaðist er hann ók bifreið í eigu E utan í gangavegg Fáskrúðsfjarðarganga. Í málsatvikakafla stefnu Ó kom fram að ökutækið væri vátryggt lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá V hf. Í kaflanum um málsástæður og lagarök vísaði Ó til 1. mgr. 88. gr., 90. gr., 1. mgr. 92. gr. og 97. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og einnig að bifreiðin hefði verið vátryggð lögboðinni slysatryggingu farþega og ökumanns hjá V hf. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að glögglega yrði ráðið af forsendum héraðsdóms að bótagrundvöllur málsins hefði ekki verið talinn reistur á 1. mgr. 92. gr. umferðarlaga um slysatryggingu ökumanns, heldur lögboðinni ábyrgðartryggingu samkvæmt 88. gr. þeirra laga. Fyrir Hæstarétti kvaðst Ó reisa kröfur sínar á 1. mgr. 92. gr. umferðarlaga og féll frá kröfum á hendur stefnda E. Hæstiréttur taldi að málatilbúnaður Ó hefði verið svo á reiki að ekki yrði komist hjá að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.
Stefndi sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda þar sem orsakatengsl voru ekki talin hafa verið fyrir hendi.
Þ krafðist bóta úr hendi J og V hf. vegna líkamstjóns sem hún hlaut í umferðarslysi, en með hinum áfrýjaða dómi var þeirri kröfu hafnað. Fyrir Hæstarétti krafðist Þ ómerkingar dómsins meðal annars á þeim grundvelli að annar meðdómsmanna í héraði hefði verið vanhæfur til setu í dómi vegna starfa sinna fyrir V hf. Talið var að þótt V hf. hefði staðhæft að meðdómsmaðurinn hefði ekki gengt trúnaðarstörfum fyrir félagið frá árinu 2007 hefði V hf. kannast við að hafa greitt honum fyrir matsstörf frá þeim tíma. Hefði V hf. hins vegar ekki, þrátt fyrir tilmæli Þ, veitt upplýsingar um eðli eða umfang þeirra starfa eins og honum hefði verið í lófa lagið. Var því fallist á með Þ að hún hefði haft tilefni til að draga óhlutdrægni meðdómsmannsins með réttu í efa, sbr. g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var krafa Þ um ómerkingu héraðsdóms því tekin til greina.
Skaðabótakrafa á grundvelli umferðarlaga var fallin niður fyrir fyrningu.
Sýknað af kröfu um skaðabætur vegna líkamstjóns (umferðarslys), þar sem fallist var á það með stefndu að krafa stefnanda væri fyrnd (99. gr. umferðarlaga).
Skaðabótamál. Endurupptaka.
Árið 2006 varð A fyrir líkamstjóni í umferðarslysi og samkvæmt örorkumati var varanlegur miski hans metinn 7 stig og varanleg örorka 7%. Á grundvelli matsins fór fram uppgjör skaðabóta árið 2011 en af hálfu A var ritað undir uppgjörið með „fyrirvara um mat á varanlegum afleiðingum.“ Á grundvelli nýs mats frá árinu 2014, þar sem varanlegur miski A var metinn 20 stig og varanleg örorka 20%, höfðaði hann mál gegn V hf. og krafðist frekari skaðabóta. Reisti hann kröfu sína á því að gerður hafði verið sérstakur fyrirvari við bótauppgjörið og kæmi því 11. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 „ekki til álita í máli þessu“. Í dómi Hæstaréttar kom fram að skýra yrði fyrirvarann svo að A hefði með honum áskilið sér rétt til frekari bóta ef varanlegur miski eða varanleg örorka yrði vegna ófyrirséðrar breytingar meiri en talið var í matinu sem áður hafði verið lagt til grundvallar uppgjöri skaðabóta. Hefði A ekki fært fram viðhlítandi sönnur fyrir því að slíkar ófyrirséðar breytingar hefðu orðið á heilsu sinni. Þá var ekki fallist á með A að ógilda mætti uppgjörið á grundvelli ógildingarreglna samningaréttar né að hann hefði orðið fyrir tjóni af því að hafa tekið við þeim skaðabótum sem mælt hefði verið fyrir um í uppgjörinu. Var V hf. sýknað af kröfu A.
A krafði V hf. um greiðslu skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi. V hf. greiddi A bætur á árinu 2009 í samræmi við matsgerð 25. febrúar 2008 og tók A á móti bótunum með fyrirvara. Krafði A síðar V hf. um frekari bætur vegna slyssins á grundvelli matsgerðar dómkvaddra matsmanna 14. desember 2013 en í báðum matsgerðunum var stöðuleikapunktur talinn vera sá sami. Deildu aðilar um hvort bótakrafa A væri fyrnd samkvæmt 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 og gildi fyrrgreinds fyrirvara. Hélt A því fram að hann hefði fyrst með vottorði læknis 30. apríl 2013 fengið vitneskju um að ástand hans væri verra en greindi í matsgerðinni frá árinu 2008 og myndi ekki batna. Hefði hann því ekki átt þess kost að leita fullnustu kröfu sinnar um frekari bætur fyrr en á árinu 2013 og væri hún því ekki fyrnd. Talið var að síðari matsgerðin væri í raun endurmat á sömu afleiðingum slyssins og metnar höfðu verið í fyrri matsgerðinni og væri því ekki um síðari breytingar að ræða sem valdið gætu því að nýr fyrningarfrestur hæfist. Yrði því að miða við að A hefði fengið vitneskju um kröfu sína og átt þess fyrst kost að leita fullnustu hennar 25. febrúar 2008 þegar fyrri matsgerðin lá fyrir. Hefði hinn fjögurra ára fyrningarfrestur því byrjað að líða við lok þess árs og hann því verið liðinn þegar málið var höfðað 3. apríl 2013. Var V hf. því sýknaður af kröfu A.
Skaðabótamál.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi 15. júlí 2003 og greiddi V hf. henni bætur 15. mars 2007 á grundvelli matsgerðar sem þá lá fyrir. A höfðaði síðan mál gegn V hf. til heimtu frekari bóta þar sem í ljós hefði komið að varanleg örorka hennar og miski væri meiri en fyrrnefnd matsgerð hefði gert ráð fyrir. Byggði A þá kröfu sína á matsgerð dómkvaddra matsmanna 9. apríl 2010, þar sem fram kom að varanlegur miski A væri 7 stig í stað 5 stiga samkvæmt fyrri matsgerð og varanleg örorka 10% í stað 5%. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af matsgerð hinna dómkvöddu matsmanna yrði ráðið að með henni hefðu verið metin sömu einkenni og í fyrri matsgerðinni og að heilsu hennar hefði ekki hrakað svo máli skipti frá því að fyrri matsgerðin lá fyrir. A hefði verið ljóst að hún hafði hlotið varanleg mein af völdum slyssins eigi síðar en á árinu 2005 og hefði fjögurra ára fyrningarfrestur kröfu hennar því hafist í ársbyrjun 2006, sbr. 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Hefði krafa hennar því verið fyrnd þegar málið var höfðað 28. desember 2012. Voru stefndu því sýknaðir.
Skaðabótamál.
Skaðabótamál.
B höfðaði 7. nóvember 2012 skaðabótamál á hendur A og ábyrgðartryggjandanum V hf. vegna líkamstjóns sem hún taldi mega rekja til umferðarslyss 24. maí 2006. Talið var að gögn málsins bæru með sér að orsakatengsl væru milli þess líkamstjóns sem B krefðist bóta fyrir og umferðarslyssins. Þá var talið að krafa B hefði við málshöfðun ekki verið fallin niður fyrir fyrningu eftir ákvæðum 99. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, sem mælti fyrir um fjögurra ára fyrningarfrest, enda veittu gögn málsins, einkum sérfræðilegt álit tveggja manna sem staðfest var fyrir héraðsdómi, sterka vísbendingu um að áverkar B hefðu verið þess eðlis að hún hefði ekki fyrr en á árinu 2010 getað gert sér grein fyrir að hún hefði hlotið þau varanlegu mein af slysinu sem um ræddi. Var V hf. og A óskipt gert að greiða B skaðabætur.