Dómstólaleit

B var stjórnarmaður og framkvæmdastjóri A hf., sem síðar hlaut nafnið T hf., þegar félagið keypti tækja- og fagtækjadeild J ehf. í apríl 2000. Í tengslum við lán vegna kaupanna afhenti B viðskiptabanka A hlutabréf sín í félaginu að handveði, án þess að hafa borið þá ráðstöfun áður undir stjórn A. Fór svo að B höfðaði mál gegn félaginu til heimtu sérstakrar greiðslu vegna veðsamningsins. Á stjórnarfundi A í nóvember 2000 var gerð bókun um fjármögnun, þar sem kom fram að B hafi lagt félaginu til veð í eigin hlutabréfum fyrir lántöku og að stjórnarmenn teldu eðlilegt að hann fengi þóknun fyrir. Talið var að bókunin bæri ekki með sér að komist hefði á samningur milli aðila um þóknun til handa B fyrir veðsetningu bréfanna og var félagið því sýknað af kröfu B.

Með hliðsjón af samskiptum verktakans HI og verkkaupans H þótti rétt að fella niður tiltekin atriði í reikningum HI. Gagnkrafa H um skuldajöfnuð á grundvelli galla á verkinu kom til lækkunar kröfum HI, en mismuninn var H dæmdur til að greiða.

Á krafði S og A um greiðslu samkvæmt munnlegum verksamningi. S og A kröfðust sýknu með vísan til þess að þau hefðu ekki verið eiginlegir viðsemjendur Á, heldur H ehf. Sönnunarbyrði fyrir því að Á hafi vitað eða mátt vita að H ehf. væri viðsemjandi hans var lögð á S og A, sem stóðu að samningsgerðinni. Sú sönnun hafði ekki tekist. Var því lagt til grundvallar að S og A hafi látið Á vinna verkið í þeirra nafni og báru þau samkvæmt því óskipta ábyrgð á greiðslu fyrir unnið verk. Engin haldbær gögn sýndu að krafa Á væri ósanngjörn og var hún tekin til greina.

Aðilar deildu um eftirstöðvar kröfu F ehf. um endurgjald vegna byggingar einbýlishúss J á árunum 2000 til 2001. Hafði J aflað upplýsinga um verðmæti verksins sem bentu til að krafa F ehf. væri of há. Dómkvaddir matsmenn komust að sömu niðurstöðu. Þótti J því hafa sýnt nægilega fram á að endurgjald það sem F ehf. krafði hann um væri ósanngjarnt í skilningi 5. gr. laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup, sem hér þóttu eiga við, sbr. 99. gr. núgildandi laga nr. 50/2000 um sama efni. Þar sem hvorugur aðila hafði farið fram á yfirmat var byggt á niðurstöðu hinna dómkvöddu matsmanna varðandi endurgjald fyrir verkið.

X var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa ráðist á A fyrir utan skemmtistað, slegið hann niður, sest klofvega yfir hann og slegið hann með bjórflösku, sem brotnaði við það, og slegið hann hnefahöggum svo A hlaut mar yfir vinstri augabrún, mar undir vinstra auga, bólgu á öllum hægri helmingi andlits og eymsli í kinnbeini og neðri kjálka og með því að beita brotinni flöskunni til að skera A þannig að hægra eyra var meira og minna tætt og eyrnavængur sundurskorinn, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 4 mánuði, en fullnustu hennar frestað og hún látin falla niður að liðnum 3 árum með hliðsjón af ungum aldri og sakaferli X. Þá var X gert að greiða A skaðabætur að fjárhæð 231.111 krónur.

Sumarið 2000 samdi R um afnot af tilteknum fasteignum V fram til 31. desember 2000. Var samkomulag um leigu eignanna meðal gagna málsins en skjalið var óundirritað. Skyldi leigugjaldið nema tiltekinni fjárhæð fyrir allt tímabilið. Í lok desember 2000 keypti E umrædd mannvirki V ásamt tilheyrandi leigulóðarréttindum og yfirtók alla formlega og óformlega leigu- og afnotasamninga sem gerðir höfðu verið um fasteignirnar. Hélt R áfram nýtingu eignanna eftir áramótin 2001 en deilt var um hvort náðst hefði samkomulag um fjárhæð leigu eða leigutíma. Talið var hafið yfir allan vafa að komist hafi á leigusamningur milli V og R um leigu á umræddum fasteignum fram til ársloka 2000 og að sá samningur teldist skriflegur í skilningi 4. gr. húsaleigulaga en því hafði verið mótmælt af hálfu E. Varð ekki ráðið af skýrslum forsvarsmanna aðila fyrir héraðsdómi að þær viðræður sem áttu sér stað um gerð nýs leigusamnings milli aðila fram á fyrstu mánuði ársins 2001 hafi leitt til samkomulags um fjárhæð leigu eða leigutíma. Var talið, með vísan til 59. gr. húsaleigulaga, að með kröfu R í bréfi til E í apríl 2001 hafi leigusamningurinn framlengst ótímabundið en ekki var talið sannað að E hafi beint áskorun til R um að rýma húsnæðið. Meðal gagna málsins var útreikningur sem framkvæmdastjóri R sendi E í október 2001, þar sem var að finna ýmsar forsendur fyrir beitingu eldri samningsákvæða við ákvörðun leigugjaldsins fyrir fyrstu tíu mánuði ársins 2001, sem kröfur E lutu að. Á grundvelli þessara forsendna taldi R sig hafa greitt leigugjaldið að fullu. Í málatilbúnaði E þótti hins vegar skorta á að lagðar væru fram forsendur af hans hálfu varðandi álitaefni um ákvörðun leigu fyrir þetta tímabil á grundvelli eldri samnings. Hafði honum því ekki tekist að sýna fram á að í greiðslum R hafi ekki falist full skil á leigunni. Var R sýknað af kröfum E í málinu.

Ábúð. Endurgreiðslukrafa. Leigusamningur. Afnotaréttur. Tómlæti. Frávísun máls að hluta frá héraðsdómi. E var ábúandi á jörðinni S frá 1968 til vors 1996 þegar hann brá búi. P og H var þá byggð jörðin og var byggingarbréf gefið út 9. júní 1996, þar sem m.a. voru talin upp þau útihús, sem fylgdu í leigumálanum, auk jarðarinnar sjálfrar, ræktunar og íbúðar­húss. Fjós og byggingar tengdar því, áhöfn og vélakostur var hins vegar eign E. Ágreiningslaust var að málsaðilar höfðu ræðst við í því skyni að semja um þessar eignir E en ekki enn náð saman um verð þegar P og H tóku við jörðinni. Samningar náðust síðar um nautgripi og hluta sauðfjár E en ágreiningur um verð og greiðslukjör leiddi til þess að ekki varð af frekari samningum þeirra í milli. Með dómi héraðsdóms 31. maí 2000 voru P og H sýknuð af kröfu E um greiðslu fyrir mannvirki á jörðinni þar eð E þótti ekki hafa sannað að samkomulag hefði tekist um kaup á þeim fyrir tiltekið verð. Krafa E um leigu fyrir vélar var hins vegar tekin til greina. Þessum dómi var ekki áfrýjað. Að honum gengnum höfðuðu P og H mál gegn E og kröfðust annars vegar endurgreiðslu 981.000 kr. sem þau hefðu ofgreitt í viðskiptunum og hins vegar greiðslu reikninga vegna hagabeitar hrossa og sauðfjár E á árinu 1996. Á fyrri kröfu þeirra var fallist þar sem fyrirhuguð samningsgerð hafði farið út um þúfur að þessu leyti, en talið var að P og H hefðu samþykkt í verki að E þyrfti ekki að greiða sérstaklega fyrir umrædd beitarafnot og var E því sýknaður af þeim kröfulið. Gagnkrafa E um leigugreiðslur fyrir afnot af eignum hans var ekki talin niður fallin fyrir tómlæti. Þótt talið væri að fallast mætti á með E að hann ætti kröfu um greiðslu fyrir afnot eignanna varð ekki hjá því komist að vísa henni frá héraðsdómi vegna vanreifunar.

H ehf. tók að sér múrverk og flísalögn í íbúðarhúsi A. Var samið um að A skyldi greiða fyrir verk, sem H ehf. innti af hendi í hverjum mánuði, í upphafi næsta mánaðar á eftir. A þótti hægt miða hjá H ehf. og gerði samkomulag við fyrirsvarsmann félagsins um að aðrir múrarar myndu annast hluta verkanna. Vorið 1998 boðaði A fyrirsvarsmann H ehf. til fundar við sig til að ræða um verkið. Urðu lyktir mála þær að H ehf. skyldi ljúka þeim verkum, sem hafin voru. Í málinu krafði H ehf. A um greiðslu þriggja reikninga, dagsettra 3. júlí, 7. júlí og 18. ágúst 1998. A hafnaði greiðsluskyldu þar sem verk H ehf. væri uppgert að fullu. Óskaði A eftir því að dómkvaddir yrðu tveir matsmenn til að meta hvert þeir teldu vera hæfilegt endurgjald fyrir vinnu við verk sem hann taldi að H ehf. hefði unnið fyrir hann vorið 1998. Hæstiréttur taldi að fyrsti reikningurinn væri tilhæfulaus með öllu og hafnaði að greiðsluskylda samkvæmt honum væri fyrir hendi. Að því er snerti síðari tvo reikningana voru þeir taldir ósanngjanir og ekki unnt að byggja á þeim, sbr. 5. gr. þágildandi laga um lausafjárkaup nr. 39/1922. Var endurgjald H ehf. ákveðið með hliðsjón af matsgerð hinna dómkvöddu manna, en kröfu félagsins samkvæmt reikningunum um greiðslu fyrir efni og tækjaleigu hafnað. Vegna málatilbúnaðar H ehf. var félaginu gert að greiða A málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti.

X var ákærður fyrir hilmingu og þjófnað. Hæstiréttur taldi sannað að X hefði tekið við úr höndum óþekkts manns tösku og bakpoka, sem höfðu að geyma myndavélar o.fl., og falið á heimili sínu þrátt fyrir að honum hlyti að hafa verið ljóst að munanna hefði verið aflað með auðgunarbroti. Þá taldi Hæstiréttur sannað með vísan til játningar X og annarra gagna málsins að hann hefði farið inn í nýbyggingu og stolið þaðan rafhlöðuborvél og naglabyssu. X hafði hlotið 27 refsidóma frá árinu 1978 og voru framangreind brot framin fyrir uppsögu síðasta dómsins. Var honum dæmdur hegningarauki, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og refsing hans ákvörðuð með hliðsjón af 77. gr., 71. gr., 72. gr. og 255. gr. sömu laga, en J var vanaafbrotamaður. Var X dæmdur í 6 mánaða fangelsisvist.

S gerði munnlegan samning við T um að annast trésmíði við endurbyggingu fasteignar. Þegar kom að uppgjöri fyrir verkið neitaði S að greiða eftirstöðvar reikninga T að fjárhæð 2.324.566 krónur, en S hafði áður greitt 20.377.484 krónur upp í verkið. T höfðaði mál á hendur S til heimtu skuldarinnar og óskaði S þá eftir því að dómkvaddur yrði maður til að meta hvert væri eðlilegt endurgjald fyrir verkið. Í matsgerð kom fram að aðilar væru ekki sammála um hvaða verkþætti T hefði innt af hendi, en að matsmaður hefði ákveðið að 31 verkþáttur af 89, sem T héldi fram að hann hefði sinnt til viðbótar því sem S hefði viðurkennt, yrði tekinn með í matið. Á þessum grunni taldi matsmaðurinn hæfilegt gjald fyrir þá verkþætti sem matsgerðin tók til vera 17.000.000 krónur. Á grundvelli matsgerðarinnar höfðaði S gagnsök og krafðist þess að T yrði gert að greiða sér 3.377.484 krónur eða mismuninn á samanlögðum greiðslum S til T og niðurstöðu matsgerðarinnar. Við aðalmeðferð málsins bar framkvæmdastjóri S að hann drægi ekki í efa að T hefði leyst af hendi alla þá verkþætti sem T hefði gert matsmanni grein fyrir, en ekki aðeins þá sem matsmaður hefði lagt til grundvallar niðurstöðu sinni. Hæstiréttur taldi ljóst að ekki hefðu komið til mats fjölmargir verkþættir, sem óumdeilt væri að T hefði sinnt í framkvæmdum við húsið. Jafnframt yrði að líta til þess að í skýrslu, sem matsmaður hefði gefið fyrir héraðsdómi, hefði komið fram að í matinu hefði ekki verið reiknað með kostnaði af heildarumsjón T með verkinu eða af því að T hefði í einhverju mæli orðið að liðsinna iðnaðarmönnum sem unnu að öðru en trésmíði. Samkvæmt meginreglu 5. gr. laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup bæri S að greiða T það verð, sem T krefðist, enda sannaði S ekki að það væri ósanngjarnt. S hefði viðurkennt að T hefði til viðbótar þeim verkþáttum, sem matsgerð tók til, leyst af hendi vinnu við alla þá verkþætti sem T héldi fram. S hefði þó allt að einu ekki krafist mats um þá vinnu. Vegna þessa og þar sem matsgerðin tæki ekki til kostnaðar af heildarumsjón T með verkinu eða af liðveislu hans við aðra iðnaðarmenn og álag á matsfjárhæð væri vanáætlað að mati sérfróðra meðdómenda, yrði ekki talið að S hefði sannað að endurgjald T væri svo ósanngjarnt að því yrði hrundið. Var S því gert að greiða kröfu T og gagnkröfu S hafnað.

S byggði einbýlishús í Reykjavík og fékk G ehf. til að annast múrverk í húsinu og hleðslu milliveggja. Starfsmaður G ehf. átti frumkvæði að því að R, málarameistari, tók að sér að mála húsið. R málaði húsið að utan í september 1997 og hóf málun hússins að innan í október sama árs, en sú vinna stóð fram í janúar 1998 þegar S bað R að hætta störfum. Á framangreindu tímabili innti S samtals af hendi 1.800.000 krónur til R sem kvittaði fyrir greiðslum í eigin nafni. Eftir að S hafði beðið R að hætta störfum krafðist hinn síðarnefndi þess að S greiddi sér samtals 2.622.192 krónur, en S hafnaði þeirri kröfu. Í máli sem R höfðaði á hendur S til greiðslu kröfunnar krafðist S sýknu í fyrsta lagi á grundvelli þess að málinu væri beint að röngum aðila þar sem hann hefði samið við G ehf. en ekki R um málun hússins. Hæstiréttur hafnaði þessari málsástæðu S með vísan til þess að hann hefði haft samband beint við R um framkvæmd og greiðslur fyrir verkið. S krafðist í öðru lagi sýknu með vísan til þess að hann hefði samið við R um fast verð fyrir verkið og hann hefði þegar innt af hendi greiðslur samkvæmt þeim samningi. Hæstiréttur taldi að í málinu hefði ekki komið fram sönnun um að slíkur samningur hefði komist á og hafnaði þessari málsástæðu. S krafðist í þriðja lagi sýknu með vísan til þess að reikningur R væri bersýnilega ósanngjarn, sbr. 5. gr. laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup, en dómkvaddur matsmaður hafi talið „kostnaðarmat“ á málun hússins utan- og innanhúss 1.780.550 krónur. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að beiðni S um dómkvaðningu matsmanns hafi ekki lotið að því að mat skyldi lagt á það verk, sem R hafi unnið í húsinu. Matsgerðin geti þegar af þeirri ástæðu ekki orðið grundvöllur dóms um endurgjald fyrir það verk. Engu að síður sýni niðurstaða matsmannsins að mjög verulegur munur sé á reikningum R og því, sem matsmaðurinn hafi talið hæfilegan og sanngjarnan kostnað við að mála húsið. Af matinu leiði því að telja verði reikninga R úr hófi fram. Samkvæmt því verði að telja reikninga R bersýnilega ósanngjarna og þá því ekki viðhlítandi grundvöll kröfugerðar hans samkvæmt grunnrökum að baki 5. gr. laga nr. 39/1922. Taldi Hæstiréttur málið vanreifað af hálfu R og ekki komist hjá því að vísa kröfum hans frá héraðsdómi af þessum sökum.

A krafði J um þóknun og endurgreiðslu útlagðs kostnaðar í tengslum við lögfræðilega þjónustu og ráðgjöf sem A kvaðst hafa veitt J á árunum frá 1990 til 1994. A gerði J fyrst reikning vegna kröfunnar 3. október 1996. Viðurkenndi einn fyrirsvarsmanna A að framtaksleysi hans hefði verið einu um að kenna að J var ekki gerður reikningur fyrr. Ekki varð ráðið af gögnum málsins að A hefði unnið að þeim málum, sem krafan laut að, eftir 24. janúar 1994. Var því talið að krafan hefði orðið gjaldkræf þann dag. A höfðaði mál á hendur J 10. júní 1997, en því var vísað frá héraðsdómi 6. apríl 1998. Þar sem A gætti ekki að því að höfða nýtt mál innan sex mánaða frá þeim degi var fyrningu ekki slitið fyrr en nýtt mál var höfðað 3. nóvember 1998. Voru þá liðin meira en fjögur ár frá því að krafan varð gjaldkræf og var hún því fyrnd. Var J sýknaður af kröfu A.

Aðaláfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 10. ágúst 2000. Krefst hann aðallega sýknu af kröfu gagnáfrýjanda, en til vara að fjárhæðin, sem gagnáfrýjanda var dæmd í héraði, verði lækkuð. Í báðum tilvikum krefst aðaláfrýjandi málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Gagnáfrýjandi áfrýjaði fyrir sitt leyti 25. október 2000. Hann krefst staðfestingar héraðsdóms að öðru leyti en því að aðaláfrýjanda verði gert að greiða dráttarvexti samkvæmt III. kafla vaxtalaga nr. 25/1987 af 560.250 krónum frá 15. júní 1997 til greiðsludags, auk málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. I. Í máli þessu deila aðilar um hvort stofnast hafi samningur með þeim um afnot aðaláfrýjanda af aðstöðu, sem gagnáfrýjandi hafði hjá flutningaþjónustu TVG-Zimsen hf. í Reykjavík, en þaðan kveðst sá síðarnefndi hafa sinnt vöruflutningum á sunnanverða Vestfirði frá árinu 1993. Þeir deila einnig um hvert hafi verið efni slíks samnings, einkum að því er varðar tímalengd hans og það endurgjald, sem aðaláfrýjandi skyldi greiða fyrir afnotin. Málið var höfðað í héraði af gagnáfrýjanda til heimtu leigugjalds úr hendi aðaláfrýjanda vegna afnotanna. Aðaláfrýjandi höfðaði gagnsök í héraði, þar sem hann krafðist greiðslu skuldar vegna þjónustu við vöruafgreiðslu á Patreksfirði fyrir gagnáfrýjanda. Aðilar una héraðsdómi um gagnsökina og er hún ekki til endurskoðunar fyrir Hæstarétti. Bú gagnáfrýjanda var tekið til gjaldþrotskipta 9. júlí 1999. Hann hélt sjálfur áfram rekstri málsins fyrir héraðsdómi í þágu þrotabúsins með heimild í 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Skiptum á búinu lauk 29. mars 2000 og hefur gagnáfrýjandi tekið á ný við aðild að málinu fyrir Hæstarétti. II. Fallist er á með héraðsdómi að aðaláfrýjandi hafi ekki sýnt fram á að gagnáfrýjanda hafi mátt vera ljóst í viðskiptum þeirra að aðaláfrýjandi taldi sig koma þar fram í nafni einkahlutafélags, Vöruafgreiðslunnar, sem hann kveðst eiga og reka ásamt eiginkonu sinni. Verður aðaláfrýjandi því ekki sýknaður vegna aðildarskorts. Í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi kvað aðaláfrýjandi samkomulag hafa orðið um að hann og gagnáfrýjandi sinntu frá hausti 1996 sameiginlega flutningaþjónustu þeirri, er gagnáfrýjandi hafði haft með höndum. Fyrir héraðsdómi voru lögð fram þrjú bréf forstjóra TVG-Zimsen hf., þar sem hann staðfesti að gagnáfrýjandi hafi haft til umráða aðstöðu fyrir vöruflutninga hjá fyrirtækinu til 1. júní 1997 og að aðaláfrýjandi hafi haft aðgang að og nýtt sér þessa aðstöðu á tímabilinu 15. október 1996 til 1. júní 1997. Sér hafi ekki verið kunnugt um hvort aðaláfrýjandi hafi gert þetta í eigin nafni eða í nafni framangreinds einkahlutafélags. Með vísan til þessa og röksemda héraðsdómara um þennan þátt málsins verður að leggja til grundvallar að stofnast hafi samningur um not aðaláfrýjanda af aðstöðu þeirri, er gagnáfrýjandi hafði og hér um ræðir. Er þá einnig litið til þess að aðaláfrýjandi viðurkenndi í skýrslu sinni fyrir héraðsdómi að hafa nýtt sér aðstöðu þessa, en kvað það þó ekki hafa verið lengur en um tveggja mánaða skeið. Ósannað er að aðaláfrýjandi hafi tilkynnt gagnáfrýjanda um slit á samningi þeim, sem samkvæmt framansögðu stofnaðist með þeim. Verður því að miða við að samningstíminn hafi verið sá, sem gagnáfrýjandi heldur fram, eða frá 15. október 1996 til 1. júní 1997. Aðilar sömdu ekki um endurgjald úr hendi aðaláfrýjanda fyrir afnotin. Krafði gagnáfrýjandi fyrst um 1.634.063 krónur og var málið höfðað í héraði til heimtu þeirrar fjárhæðar. Í greinargerð fyrir héraðsdómi andmælti aðaláfrýjandi ekki þessari fjárhæð sem ósanngjarnri og hafði ekki uppi málsástæður um það efni. Hann gerði þó kröfu um lækkun stefnukröfunnar án þess að rökstyðja hana sérstaklega. Þrátt fyrir þetta aflaði gagnáfrýjandi matsgerðar dómkvadds manns, þar sem hann óskaði eftir mati á því hvað telja bæri sanngjarna leigu fyrir þá hagsmuni, sem aðaláfrýjandi hafði not af. Niðurstaða matsmannsins var sú að hæfilegt endurgjald að meðtöldum virðisaukaskatti væri 560.250 krónur og gerði gagnáfrýjandi varakröfu um þá fjárhæð við aðalmeðferð málsins í héraði. Samkvæmt 5. gr. laga nr. 39/1922 um lausafjárkaup, sem hér verður beitt með lögjöfnun, ber kaupanda, þegar kaup eru gerð en ekkert er samið um kaupverðið, að greiða það, sem seljandi heimtar, ef eigi verður að telja það ósanngjarnt. Ákvæðið hefur verið skýrt svo að það sé kaupandi, sem hefur sönnunarbyrði um hvort kaupverð það, sem seljandi heimtar, sé ósanngjarnt. Þótt aðaláfrýjandi hafi ekki fært fram sannanir um að endurgjald það, sem gagnáfrýjandi krafðist í öndverðu, sé ósanngjarnt verður niðurstaða hins dómkvadda matsmanns um hvað sé hæfilegt endurgjald lögð til grundvallar, enda hefur mati hans ekki verið hnekkt og gagnáfrýjandi unir við niðurstöðu héraðsdómara um það efni. Verður því staðfest niðurstaða héraðsdóms um skyldu aðaláfrýjanda til að greiða gagnáfrýjanda 560.250 krónur. Málið var höfðað með birtingu stefnu 2. október 1997. Samkvæmt 4. mgr. 9. gr. vaxtalaga verða gagnáfrýjanda dæmdir dráttarvextir á kröfuna frá þeim degi. Aðaláfrýjandi verður dæmdur til að greiða gagnáfrýjanda málskostnað í héraði og fyrir Hæstarétti, sem er ákveðinn í einu lagi eins og greinir í dómsorði.

Þ er rafvirkjameistari og löggiltur rafverktaki. Ágreiningur reis á milli hans og H um uppgjör þriggja verka, sem Þ hafði tekið að sér fyrir H. Aðilum bar ekki saman um hvort Þ skyldi veita H afslátt af einu verkinu. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms og hafnaði kröfu H um afslátt á þeim forsendum að ósannað væri að samið hefði verið um afslátt eða að kröfu um afslátt mætti leiða af venju. Þá var H sýknað af kröfu Þ um greiðslu fyrir tiltekið verk, sem unnið var að beiðni framkvæmdastjóra H á heimili móður hans, enda þótti ósannað að verkið hefði verið unnið fyrir H. Að síðustu stóð deilan um verk, sem Þ tók að sér fyrir H sem undirverktaki, en Þ skyldi veita H 12% afslátt af tilboðsverði. Miklar breytingar urðu á verkinu á verktímanum af ástæðum, sem snéru að verkkaupa. Leiddu breytingarnar til aukins kostnaðar við framkvæmd verksins. Sömdu Þ og H við verkkaupann um uppgjör þess. Við uppgjör á milli Þ og H fór H fram á að umsaminn 12% afsláttur yrði látinn ná til þess kostnaðar, sem af breytingunum leiddi, þar á meðal aukaverka. Þessu mótmælti Þ, sem taldi afsláttinn einungis vera af upphaflega tilboðsverðinu, þó að undanskildum þeim hluta þess, sem hvað mestum breytingum hefði tekið. Hæstiréttur hafnaði kröfu H, en leit svo á að Þ bæri að veita afslátt af hinu upprunalega heildartilboðsverði.

H höfðaði mál fyrir héraði til innheimtu skuldar á hendur Ö og vann það í öllu verulegu. Málskostnaður var felldur niður. H áfrýjaði héraðsdómi til að fá breytt ákvæði hans um málskostnað og taldi Hæstiréttur að ekki hefðu verið efni til annars en að dæma H málskostnað í héraði. Var honum ákveðinn málskostnaður í héraði og fyrir Hæstarétti.

Á uppboði sem fram fór í tengslum við opinber skipti til fjárslita milli M og Á keypti Á sex kýr. Á greiddi söluverð kúnna sama dag og uppboðið fór fram en hafðist ekki handa við að sækja þær úr vörslum M fyrr en um viku síðar. M neitaði þá að afhenda kýrnar nema gegn tiltekinni greiðslu fyrir umhirðu, fóðrun þeirra og fleira. Með úrskurði héraðsdóms tæplega sex mánuðum síðar var fallist á kröfu Á um að verða sett inn í umráð kúnna með aðfarargerð. M skoraði á Á að sækja kýrnar og sótti Á þær skömmu síðar. M höfðaði mál á hendur Á til heimtu endurgjalds fyrir umhirðu kúnna, fóðrun þeirra og fleira þann tíma, sem þær voru í vörslum hans, svo og þóknunar fyrir aðstoð við að koma þeim á flutningabifreið, en Á gerði gagnkröfu vegna mismunar á kostnaði við fóðrun og umhirðu og endurgjaldi fyrir þá mjólk úr kúnum, sem hægt hefði verið að selja. Talið var, að synjun M á afhendingu kúnna hefði ekki verið lögmæt. Gæti M ekki krafið Á um endurgjald fyrir umhirðu kúnna og fóðrun fyrir þann tíma, sem hann hefði haldið þeim ranglega fyrir Á og fram til þess dags er hann skoraði á hana að sækja þær. Var M ákveðið endurgjald fyrir fóðrun og umhirðu í alls 15 daga, en við mat á endurgjaldinu voru lagðar til grundvallar upplýsingar um meðaltöl frá Hagþjónustu landbúnaðarins. Kröfum M vegna læknishjálpar og lyfja fyrir kýrnar var hafnað sem ósönnuðum. Engar upplýsingar þóttu liggja fyrir um það hvar og á hvaða kjörum Á hefði getað komið kúnum fyrir þannig að þær nýttust henni til tekjuöflunar eða hvort kýrnar hefðu getað framleitt mjólk af ráði vegna júgurbólgu og hvort sú mjólk hefði verið söluhæf, en um þetta var ágreiningur í málinu. Þótti grundvöllur bótakröfu Á ekki hafa verið lagður með þeim hætti að dómur yrði á hana lagður og var henni vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi.

S veitti U einkaumboð til sölu skips en U var einkafirma Þ. S afturkallaði síðar umboðið. Þrátt fyrir afturköllunina hafði Þ milligöngu um að koma á fundi með framkvæmdastjóra S og kaupanda skipsins. Þ krafðist sölulauna og kvaðst hafa fengið munnlegt umboð S til sölu skipsins eftir afturköllunina en S neitaði greiðslu og kvaðst framkvæmdastjóri þess hafa talið að Þ væri að starfa fyrir J þegar hann kom fundinum á. Talið var að Þ hefði borið að tryggja sér ótvírætt umboð frá S og yrði hann að bera sönnunarbyrði um að hann hefði gert það. Var S því sýknað af kröfu hans. Í sama máli krafði S Þ um málskostnað vegna dómsmáls sem hann höfðaði áður um sama sakarefni í nafni U, en því máli hafði verið vísað frá héraðsdómi þar sem U skorti aðildarhæfi. Var fallist á þessa kröfu enda var Þ metið til sakar að hafa staðið með þessum hætti að málatilbúnaði á hendur S.

Systkinin S leituðu til smiðsins H vegna viðgerða á húsi í þeirra eigu í Arnarfirði. Útbjó H skjöl þar sem fram kom kostnaður vegna einstakra þátta verksins og sýndi hann systkinunum skjölin á fundi sem hann átti með þeim. Á fundinum upplýsti H einnig um tímagjald sem hann reiknaði sér fyrir vinnu og óvissuþætti varðandi fúa. Hóf H síðan vinnu við viðgerðir, án þess að aðilar gerðu með sér skriflegan samning um verkið. Eftir að verkinu lauk risu deilur um hvort umrædd skjöl hefðu verið kostnaðaráætlun eða bindandi tilboð H í viðgerðina, en verkið varð kostnaðarsamara en H hafði ætlað. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að útlit og uppsetning skjalanna hefði verið þannig að vart hefði verið hægt að skilja það sem bindandi tilboð H. Þá var litið til þess að þegar H sendi systkinunum skjölin aftur voru þau merkt með orðinu kostnaðaráætlun og gerðu viðtakendur ekki athugasemdir við það. Því var talið að skjölin hefðu verið áætlun H um væntanlegan viðgerðarkostnað og að systkinunum hefði mátt vera ljóst á meðan á framkvæmd verksins stóð að verkið var orðið umfangsmeira en áætlanir gerðu ráð fyrir. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest með vísan til forsendna og systkinunum gert að greiða H stefnufjárhæðina.