Í málinu deildu tjónþoli og tryggingafélag um árslaunaviðmið við útreikning örorkubóta. Tryggingafélagið vildi miða við tekjur stefnanda ári fyrir slysið. Stefnandi, sem var ung er slysið varð, taldi það viðmið ekki gefa raunhæfa mynd af tekjunum og vildi miða við meðaltekjur verkafólks, en til vara við meðallaun fyrir umönnun og þjónustu. Ekki var fallist á aðalkröfu stefnanda um að miða skyldi við meðaltekjur verkafólks, en hins vegar var fallist á að hún hefði markað sér þann vettvang á sviði umönnunar að meðallaun fyrir umönnun og þjónustu gæfu réttasta mynd af líklegum framtíðartekjum hennar. Var því fallist á þrautaþrautavarakröfu stefnanda.
Stefndi hafði keypt fasteign af stefnanda og hélt eftir lokagreiðslu umsamins kaupverðs vegna galla sem hafi komið fram eftir kaupin þar sem stefnandi hafi ekki skilað eigninni á byggingarstigi 5 í samræmi við söluyfirlit og eins og umsamið var í kaupsamningi aðila auk annarra galla á henni.. Stefnandi höfðaði mál til heimtu eftirstöðva kaupverðsins á hendur stefnda, sem krafðist sýknu þar sem hann ætti gagnkröfu til skuldajafnaðar. Í dómi héraðsdóms var vísað til þess að stefndi hefði skoðað fasteignina margsinnis fyrir kauptilboð og unnið við framkvæmdir á eigninni eftir afhendingu án þess að gera athugasemdir við frágang og skil á eigninni. Þá hafi byggingarstjóri stefnda skrifað upp á úttekt rúmum fimm mánuðum eftir afhendingu eignarinnar þess efnis að eigninni hafi verið skilað á byggingarstigi 5. Því var talið að frágangur og skil stefnanda á eigninni hafi verið í samræmi við það sem stefndi mátti vænta og gerði ráð fyrir og teldist eignin því ekki gölluð að þessu leyti í skilningi laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Þá var talið með hliðsjón af framkvæmdum stefnda á eigninni, reynslu hans og skoðunarskyldu samkvæmt 38. gr. laga um fasteignakaup hafi hann hlotið að vita af þeim göllum sem hann taldi fasteignina haldna sjö og hálfum mánuði eftir að hann fékk hana afhenta. Þar sem stefndi hafi ekki borið fyrir sig gallann innan sanngjarns frests, sbr 48. gr. laga nr. 2002 um fasteignakaup hafi hann sýnt af sér slíkt tómlæti að hann hafi glatað rétti til að bera fyrir sig galla á fasteigninni gagnvart stefnanda. Fallist var því að stefnukröfu stefnanda í málinu. Í dóminum var fundið að því að í greinargerð stefnda hafi málsástæðum ekki verið lýst á skýran hátt og tílvísun til lagaákvæða verið ruglingsleg en eftir að sú greinargerð var lögð fram tók annar lögmaður að sér að gæta hagsmuna stefnda og flytja málið.
S höfðaði mál á hendur A og B til greiðslu eftirstöðva láns sem A og B tóku til kaupa á fasteign í Danmörku. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá héraðsdómi. Í úrskurði Landsréttar var rakið að forsendur úrskurðarins yrði að skilja á þann veg að ástæða frávísunar málsins hafi annars vegar verið sú ályktun héraðsdóms að c- liður 2. mgr. 1. gr. laga nr. 43/2000 um lagaskil á sviði samningaréttar ætti við um kröfu S og yrði því ekki byggt á lögunum í málinu og hins vegar að S hafi farið á svig við 10. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála með því að leggja fram skjöl á erlendu tungumáli, þar á meðal skjal það sem krafa S byggði á. Ekki var talið að málinu yrði vísað frá héraðsdómi á þeim grunni að lög nr. 43/2000 ættu ekki við enda félli skuldabréfið undir lögin og ekki fengist séð að S byggði að neinu leyti á séreðli viðskiptabréfa. Þá var ekki talið að málinu yrði vísað frá af þeim sökum að íslensk þýðing af tilteknum skjölum sem byggt var á í málinu hafi ekki verið lögð fram þegar það var munnlega flutt um frávísunarkröfu varnaraðila og gagnaöflun í málinu hafði ekki verið lýst lokið. Loks kom fram að í hinum kærða úrskurði væri vísað til 4. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991 til stuðnings niðurstöðu um frávísun málsins frá dómi. Hins vegar yrði ekki séð að A reisti kröfu um frávísun málsins á þeim grunni. Ekki yrði annað ráðið af málatilbúnaði S en að aðilasamlag til varnar í málinu styddist við 1. mgr. 19. gr. laganna. Af þeim sökum gæti 18. gr. þeirra ekki stutt kröfu varnaraðila um frávísun málsins. Var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var aðal- og varakröfu M ehf. um að kröfur að tilteknum fjárhæðum yrðu viðurkenndar við gjaldþrotaskipti á N ehf. og að þær nytu stöðu í réttindaröð samkvæmt 3. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. M ehf. hélt því fram að bindandi samningur hefði komist á um kaup á skipinu Neptune er skiptastjóri þrotabús N ehf. samþykkti kauptilboð í skipið en aðalkrafa M ehf. byggði á því að félagið hefði orðið fyrir tjóni vegna vanrækslu þrotabús N ehf. á að efna samninginn. Í úrskurði Landsréttar er rakið að meginregla 1. mgr. 124. gr. laga nr. 21/1991 um að skiptastjóri taki ákvarðanir um hvernig eignum og réttindum þrotabús verði ráðstafað gildi ekki þegar verið er að ráðstafa eign sem bundin er veðréttindum eða öðrum tryggingarréttindum og skiptastjóri telur að hún verði ekki seld gegn því að allir hlutaðeigendur fái fullnustu krafna sinna. Við þær aðstæður beri að gæta að skilyrðum 129. gr. sömu laga en að öðrum kosti teljist ráðstöfun eigna þrotabús skorta lagastoð og sé óskuldbindandi fyrir þrotabúið. Með hliðsjón af því að einn veðhafa í skipinu Neptune hefði ekki fengið fullnustu krafna sinna hefðu kaup á skipinu gengið eftir í samræmi við efni kauptilboðsins og því að veðhafafundur var ekki haldinn í samræmi við áskilnað 129. gr. laga nr. 21/1991 var bindandi samningur ekki talinn hafa komist á milli sóknar- og varnaraðila um kaup á skipinu. Í þessu tilliti hefði enga þýðingu fyrir aðalkröfu M ehf. hvort samþykki skiptastjóra á kauptilboðinu hafi verið bundið fyrirvara eða hvort sá fyrirvari hafi verið nægilega skýr. Þar sem aðalkrafa M ehf. byggði alfarið á þeirri forsendu að samningur hefði komist á um kaup á skipinu var henni hafnað. Niðurstaða hins kærða úrskurðar um að hafna varakröfu sóknaraðila var staðfest með vísan til forsendna.
Sóknaraðili gerði kauptilboð í rannsóknarskip í eigu bús varnaraðila en kaupin gengu ekki eftir. Aðalkrafa sóknaraðila byggði á því að aðilar hafi gert með sér bindandi kaupsamning, sem varnaraðili hafi vanefnt. Því bæri honum að greiða sóknaraðila skaðabætur. Fallist var á með varnaraðila að skiptastjóri hafi undirritað kauptilboðið með fyrirvara um samþykki kröfuhafa. Bindandi kaupsamningur hafi ekki komist á. Varnaraðili var samkvæmt því sýknaður af bótakröfu sóknaraðila. Sóknaraðili gerði varakröfu um greiðslu verklauna vegna starfa þriggja forsvarsmanna sóknaraðila í þágu varnaraðila. Fallist var á með varnaraðila að ekki hefði verið sýnt fram á að skiptastjóri hefði ráðið mennina til starfa. Þá var því einnig hafnað að sjónarmið sóknaraðila um óbeðinn erindisrekstur eða óréttmæta auðgun ættu við í málinu. Varnaraðili var samkvæmt því sýknaður af öllum kröfum sóknaraðila. .
LBI ehf. krafðist skaðabóta úr hendi SÞ, HJ, SE, QBE II Ltd. og QBE C Ltd. vegna vanrækslu SÞ, HJ og SE í júní 2008, þegar lán til félagsins FG hf. í eigu B, formanns bankaráðs L hf., féll í gjalddaga án þess að bankaábyrgð K S.A. væri innheimt eða aðrar ráðstafanir gerðar til að halda ábyrgðinni við. Krafan á hendur QBE II Ltd. og QBE C Ltd. byggðist á ábyrgðartryggingu fyrir stjórnendur og starfsmenn sem félögin sömdu um við L hf. í lok janúar 2008. Sýnt þótti að vanræksla SÞ, bankastjóra L hf., hefði valdið LBI ehf. tjóni með því að bankaábyrgðin var ekki innheimt, sem næmi að lágmarki þeirri fjárhæð sem LBI ehf. gerði kröfu um að fá bætt, og var fallist á að SÞ bæri skaðabótaábyrgð á því tjóni, samkvæmt 134. gr. laga nr. 2/1995. HJ var sýknaður af kröfum LBI ehf. þar sem ekkert lá fyrir um að hann hefði komið að meðferð lánamáls FG hf. á umræddum tíma. SE var einnig sýknuð, þar sem sök hennar þótti ekki slík að sanngjarnt gæti talist að hún bæri skaðabótaábyrgð samkvæmt 1. og 3. mgr. 23. skaðabótalaga. Þá var komist að þeirri niðurstöðu að vátrygging QBE II Ltd. og QBE C Ltd. hefði gilt um kröfu LBI ehf. á hendur SÞ vegna fyrrgreindrar háttsemi hans og að krafan hefði verið tilkynnt vátryggjendum innan tilskilins frests. Á hinn bóginn þóttu vátryggjendurnir hafa fært viðhlítandi sönnur á að bankinn hefði veitt ófullnægjandi eða rangar upplýsingar í umsókn um tryggingarvernd fyrir stjórnendur sína um atvik sem hann vissi eða mátti vita að hefðu verulega þýðingu fyrir mat vátryggjenda á áhættu, samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 30/2004. Vanræksla bankans á upplýsingaskyldu sinni þótti ekki óveruleg. Þegar litið var til þýðingar hennar við mat á áhættu vátryggjenda, sakar stjórnenda að því leyti og vátryggingaratburðar var talið rétt að fella niður ábyrgð QBE II Ltd. og QBE C Ltd. á grundvelli 2. mgr. 20. gr. laga nr. 30/2004 og voru þau sýknuð af kröfum LBI ehf. Loks þótti ljóst að SÞ hefði notið umsaminnar tryggingarverndar sem fólst í lækkun dómkrafna vegna samkomulags LBI ehf. við aðra vátryggjendur en að ekki væri sanngjarnt að honum yrði gert að greiða allar eftirstöðvar skaðabótakröfu félagsins með vísan til fjárhæðar þeirra. Með hliðsjón af því að hann hefði ekki verið sakaður um að hafa gert umrædd mistök af ásetningi eða stórfelldu gáleysi, sem og af hagsmunum hans andspænis hagsmunum LBI ehf., þótti rétt að lækka fjárhæð skaðabótakröfunnar umtalsvert á grundvelli 24. gr. skaðabótalaga og 3. mgr. 134. laga nr. 2/1995 og var honum gert að greiða LBI ehf. 50 milljónir króna með nánar tilgreindum vöxtum.
H slf. krafði V hf. um bætur úr húftryggingu smábáta vegna þjófnaðar á sex handfærarúllum úr bátnum Gosa KE-102. Deildu aðilar um hvort handfærarúllurnar væru veiðarfæri í skilningi skilmála húftryggingarinnar og féllu þar með ekki undir vátrygginguna. Landsréttur hafnaði því að orðalag 4. töluliðar 6. mgr. 6. gr. a laga nr. 116/2006 um stjórn fiskveiða fæli í sér lögskilgreiningu á handfærarúllum sem bindandi væri við skýringu skilmála húftryggingarinnar. Því næst rakti rétturinn ákvæði greina 1.1 og 1.2 í skilmálum smábátatryggingar og taldi að handfærarúllurnar hefðu verið fylgifé bátsins í skilningi greinar 1.1 en handfærin sem sett væru á rúllurnar væru veiðarfæri sem féllu undir grein 1.2. Þar sem brotist hefði verið inn í skorsteinshús bátsins til að losa handfærarúllurnar frá rafmagnstöflu félli atvikið undir orðalag greinar 3.1.7 í skilmálunum en samkvæmt því ákvæði bætti tryggingin tjón á bátnum sem stafaði á beinan hátt af innbroti eða innbrotsþjófnaði. Þá var því hafnað að ábyrgð V hf. hefði fallið niður vegna þess að H slf. hefði ekki gætt varúðarskyldu sinnar samkvæmt grein 9.3 í skilmálunum. Var krafa H slf. um skaðabætur úr hendi V hf. tekin til greina en að teknu tilliti til þess að fullar tjónsbætur ættu ekki að leiða til auðgunar tjónþola var talið rétt að ákvarða þær að álitum 3.000.000 króna. Kröfu H slf. um bætur vegna kostnaðar við rekstur á máli milli aðila fyrir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum var hafnað. Var V hf. dæmt til að greiða H slf. 3.000.000 króna ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu en kröfu H slf. um dráttarvexti var vísað frá héraðsdómi.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu bóta úr húftryggingu smábáta, vegna handfærarúllna sem fjarlægðar voru af dekki bátsins. Taldi dómurinn að handfærarúllur féllu ekki undir vátryggingu, þar sem þær teldust ótvírætt til veiðarfæra og gætu því ekki talist til fylgifjár bátsins miðað við texta vátryggingarskilmála.
C var í óvígðri sambúð með B frá 2005 sem lauk í mars 2016. Saman áttu þau tvö börn en C átti einnig soninn A. Meðan á sambúðinni stóð keypti C svokallaða ,,Risiko Leben“ líftryggingu og tilnefndi B sem rétthafa dánarbóta. Í desember 2016 lést C og í framhaldinu höfðaði A mál á hendur AÍ hf. og B og krafðist þess að fá greidda 1/3 af vátryggingarfjárhæðinni. Málatilbúnaður A á hendur AÍ hf. fyrir Landsrétti þótti svo breyttur frá því að grundvöllur málsins var lagður fyrir héraðsdómi að óhjákvæmilegt var að vísa málinu sjálfkrafa frá dómi hvað hann varðaði. Ekki var fallist á með A að það væri bersýnilega ósanngjarnt gagnvart honum í skilningi 1. mgr. 105. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga að vátryggingarfjárhæðin rynni til B sem tilnefnds rétthafa. Þá var talið að í ákvæði 1. mgr. 105. gr. laga nr. 30/2004 fælist sérregla og kæmi 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga þegar af þessari ástæðu ekki til álita við úrlausn málsins. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu B af kröfum A.
Með því að gera ekki viðeigandi ráðstafanir til þess að bankaábyrgð KB á láni G hjá L yrði framlengd áður en hún rann út var talið að fyrrverandi bankastjóri L, S, hefði sýnt af sér gáleysi í starfi. Hins vegar var S sýknaður af skaðabótakröfu L með vísan til þess að L hefði með ráðningarsamningi lofað honum skaðleysi vegna tjóns sem hann kynni að valda í störfum sínum og félli innan skilmála hefðbundinnar stjórnendatryggingar. Annar fyrrverandi bankastjóri L, H, var sýknaður með vísan til þess að ekki hefði verið sýnt fram á gáleysi hans í starfi vegna meðferðar á umræddri bankaábyrgð. Þá var SE, sem starfaði sem yfirmaður fyrirtækjasviðs L, sýknuð með vísan til þess að ósanngjarnt yrði að hún bæri skaðabótaábyrgð gagnvart L. Vátryggingafélögin, QI og QC, sem selt höfðu L ábyrgðatryggingu vegna starfa stjórnenda og starfsmanna L, voru sýknuð af kröfu L með vísan til þess að L hefði ekki fært að því viðhlítandi rök að fyrir lægi tjón sem nyti vátryggingaverndar samkvæmt skilmálum vátryggingasamnings með hliðsjón af því að engin krafa hefði stofnast til handa L gegn starfsmönnunum S, H og SE.
Stefnda sýknuð af kröfu stefnanda um að honum yrði greiddur hluti líftryggingar hins látna og greiðsla til rétthafa yrði felld niður að hluta. Hið stefnda söluumboð var sýknað sökum aðildarskorts.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli G gegn R og A hf. var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar var talið að engir þeir annmarkar væru á málatilbúnaði G á hendur A hf. annars vegar og R hins vegar að málinu yrði vísað frá dómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Helena, Bergsveinsdóttir, f.h, ólögráða sonar síns, Gunnars og Breka Hjaltasonar gegn
Rakel Rún Karlsdóttur og Allianz Ísland hf
Máli vísað frá dómi þar sem kröfugerð uppfyllti ekki skilyrði laga um framsetningu kröfugerðar og 80. gr. laga nr. 91/1991
Árið 2005 efndu Ríkiskaup fyrir hönd V til útboðs um áætlunar- og skólaakstur á fimm tilteknum landsvæðum. H ehf. bauð í tvær leiðir en fékk hvorugt verkið. Í október sama ár gerði V samning við K ehf. um akstur á Suðurnesjum sem átti að gilda í þrjú ár frá árinu 2006 til og með 2008 með „heimild til framlengingar um tvö ár ef um semst á milli verkkaupa og verktaka.“ Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 450/2007 var viðurkennd bótaskylda Í gagnvart H ehf. á grundvelli þágildandi 2. mgr. 84. gr. laga nr. 94/2001 um opinber innkaup vegna missis hagnaðar sem H ehf. kynni að hafa notið, ef ekki hefði komið til ákvarðana V um að hafna tilboðum hans í umræddu útboði. Þá voru H ehf. með dómi Hæstaréttar í máli nr. 436/2013 dæmdar skaðabætur vegna þess tjóns sem hann varð fyrir á árunum 2006 til og með 2008 af fyrrgreindri ástæðu. Í máli þessu krafðist H ehf. þess að sér yrðu dæmdar bætur vegna áranna 2009 og 2010, en fyrir lá að samningurinn við K ehf. frá október 2005 var framlengdur um tvö ár. Í dómi Hæstaréttar kom fram að hin bótaskylda háttsemi Í miðaðist við árið 2005 þegar V tók ákvörðun um að hafna tilboðum H ehf., en ekki árið 2008 þegar samningur K ehf. var framlengdur um tvö ár. Breytti engu í því tilliti þótt í samningnum frá 2008 hefði verið vísað til fyrri samningsins frá 2005 og framangreinds útboðs. Með hliðsjón af fyrirliggjandi skilmálum í útboðs- og verklýsingu hefði einungis verið um að ræða skyldu til að gera samning við H ehf. til þriggja ára, en meira hefði þurft að koma til ef samningssambandið ætti að vara í tvö ár til viðbótar. Hefði H ehf. því einungis þurft að gera ráðstafanir sem miðuðust við að uppfylla samningsskyldur sínar næstu þrjú árin. Var því talið að ákvæði útboðsskilmálanna um heimild til framlengingar samningsins hefði ekki verið svo afdráttarlaust að H ehf. hefði árið 2005 mátt reikna með því að gengið yrði til samnings við hann þremur árum síðar. Vegna óvissu um tjón H ehf. af þessum sökum og möguleika hans til að takmarka það með svo löngum fyrirvara var talið að skort hefði á að skilyrðum skaðabótaskyldu um saknæmi vegna síðara tímabilsins og sennilega afleiðingu hefði verið fullnægt við slíkar aðstæður, sbr. 2. mgr. 84. gr. laga nr. 94/2001. Var Í sýknað af kröfu H ehf.
Með úrskurði héraðsdóms var kröfu G ehf. í aðalsök vísað frá dómi á þeim grundvelli að þegar hefði gengið efnisdómur milli aðila um þá kröfu sem G ehf. hefði uppi í málinu. Í dómi Hæstaréttar var rakið að í fyrra málinu, sbr. dóm réttarins í máli nr. 407/2014, hefði verið fallist á með G ehf. að lán sem V ehf. hafði veitt félaginu væri bundið ólögmætri gengistryggingu og að höfuðstóll þess væri lægri af þeim sökum. Í því máli sem nú væri til úrlausnar krefðist G ehf. þess að V ehf. greiddi sér fjárhæð sem næmi ofgreiðslu vaxta vegna þess láns. Í dóminum var tekið fram að G ehf. hefði fyrir málshöfðun og í stefnu í máli nr. 407/2014 gert áskilnað um rétt sinn til að krefja V ehf. um ofgreidda vexti af því að lánið væri of hátt, ef til þess kæmi að á kröfu hans yrði fallist í málinu. Þótt G ehf. hefði í fyrra málinu getað haft uppi þær fjárkröfur sem hann gerir í þessu máli fái það því ekki breytt að krafa hans um ofgreiðslu vaxta hefði ekki verið dæmd að efni til. Dómur í máli nr. 407/2014 var því ekki talinn hafa þau réttaráhrif að G ehf. gæti ekki leitað dóms um aðalkröfu sína. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Skaðabótamál.
Hafnað er kröfu stefnanda um riftun á kaupsamningi um hlutafé Íslandsfraktar ehf. er gerður var 31. maí 2007.
Sakfellt fyrir líkamsárás. Bætur dæmdar.
R var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa slegið A með krepptum hnefa á hægra gagnaugað en við það hlaut hann m.a. beinbrot á kinnkjálkaboga. Þar sem ljóst þótti að R framdi brotið í ákafri geðshræringu, sbr. 75. gr. almennra hegningarlaga, þótti refsing hans hæfilega ákveðin 30 daga fangelsi en rétt þótti að fresta fullnustu hennar skilorðsbundið í tvö ár. Þá var R dæmdur til að greiða A þjáninga- og miskabætur en bótakrafa vegna tapaðra vinnulauna var vísað frá dómi.