Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skuldar, þar sem sýnt þótti að meginhluti kröfu stefnanda hefði verið fallinn niður vegna fyrningar er málið var höfðað, og það sem eftir stæði næmi ekki hærri fjárhæð en innborganir er draga skyldi frá kröfu stefnanda samkvæmt kröfugerð hans sjálfs.
Tryggingastofnun og íslenska ríkið sýknuð af kröfu örorkulífeyrisþega um skaða- og miskabætur vegna uppgjörs örorkulífeyris á árunum 2012 til 2014 og vegna endurákvörðunar örorkulífeyris árið 2019.
Á höfðaði mál gegn S fyrir hönd dánarbús K til heimtu skaðabóta vegna fjártjóns sem Á taldi sig hafa orðið fyrir vegna kostnaðar sem hún hefði greitt sem hluthafi í B ehf. vegna rekstrarkostnaðar G hf. fram til 8. janúar 2008. Hélt Á því fram að K heitinn hefði blekkt hana til að greiða skuldbindingar hans vegna G hf. í kjölfar yfirtöku GB hf. á félaginu með nánar tilgreindu samkomulagi. Í dómi Landsréttar kom fram að K hefði notið trausts eigenda varðandi daglegan rekstur B ehf. K hefði haft umboð til undirritunar samkomulagsins. Ekki yrði annað ráðið en að þegar áfrýjandi gaf umboð sitt, hefði hún haft allar upplýsingar og forsendur til að átta sig til hlítar á þeim skuldbindingum sem í samkomulaginu fólust. Hefði hún engan fyrirvara gert þegar hún veitti samþykki sitt. Ekkert lægi fyrir í málinu um að K hefði við undirritun umboðsins og um þátttöku Á í greiðslu umrædds kostnaðar blekkt Á og þannig valdið henni fjártjóni með saknæmum og ólögmætum hætti, þannig að það ylli bótaskyldu. Þá hélt Á því fram að K hefði blekkt sig til þess að greiða kröfu vegna kaupa B ehf. á hlutum í Á hf. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki lægi annað fyrir en að Á hefði haft aðgang að öllum nauðsynlegum gögnum og upplýsingum til að meta forsendur og þýðingu þessara gjörninga. Gögn málsins styddu ekki þá fullyrðingu Á að K hefði blekkt hana til að inna þessa greiðslu af hendi og þar með valdið henni tjóni með saknæmum og ólögmætum hætti svo bótaskyldu varðaði. Var S því sýknuð af kröfum Á.
Stefnda sýknuð af skaðabótakröfum stefnanda.
Aðilar máls deildu um uppgjör vegna skuldar Ó við L hf. samkvæmt samkomulagi 26. febrúar 2014. Með bréfi 12. janúar 2012 hafði L hf. tilkynnt Ó um innlausn hluta hans í L ehf. sem Ó hafði sett að veði til tryggingar skuldbindingum sínum gagnvart LÍ hf., forvera L hf. Með ábyrgðarbréfi 23. maí 2012 var Ó upplýstur um innlausnarvirði hlutanna og að sú fjárhæð yrði færð til lækkunar skuldar hans og tók samkomulag aðila 26. febrúar 2014 mið af því. Undir rekstri málsins í héraði var sakarefni málsins skipt þannig að fyrst var fjallað um það hvort ætlaðar kröfur Ó væru fyrndar. Í dómi Landsréttar kom fram að Ó hafi 23. maí 2012 haft nauðsynlegar upplýsingar um ætlaðar kröfur sínar á hendur L hf. svo að upphaf fyrningarfrests yrði miðað við þann dag. Hafi kröfurnar því verið löngu fyrndar er Ó höfðaði málið 11. desember 2019. Var L hf. sýknaður af kröfum Ó.
Ágreiningur aðila í málinu laut að því hvort krafa P ehf. á hendur V hf., til greiðslu bóta úr rekstrarstöðvunartryggingu vegna tjóns sem P ehf. varð fyrir í júlí 2014 vegna eldsvoða í húsnæði verslunarinnar G, hefði verið fyrnd þegar málið var höfðað í júní 2019. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 52. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga fyrndist krafa um bætur á fjórum árum og hæfist fresturinn við lok þess almanaksárs er vátryggður fékk nauðsynlegar upplýsingar um þau atvik sem væru grundvöllur kröfu hans. Ákvæði laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda giltu að öðru leyti. Þá kom fram að lögskýringargögn að baki ákvæði 1. mgr. 52. gr. laga nr. 30/2004 gæfu ekki tilefni til annars en að skýra ákvæðið eftir orðanna hljóðan og yrði því að leggja til grundvallar að nægilegt væri að vátryggingartaki hefði þær upplýsingar um atvik að baki bótakröfu sem nauðsynlegar væru til að hann gæti sett kröfuna fram. Í því yrði ekki talið felast að fjárhæð bótakröfunnar þyrfti að liggja endanlega fyrir enda væri fyrningarfresti í lögum meðal annars ætlað að gefa tjónþola hæfilegt svigrúm til að staðreyna umfang tjóns. Þá voru raktir skilmálar rekstrarstöðvunartryggingar þeirrar sem P ehf. hefði tekið hjá V hf. og af þeim og framangreindu ályktað að þau atvik er lægju til grundvallar bótakröfu úr tryggingunni kæmu í fyrsta lagi fram þegar í ljós kæmi hvort rekstur sá er stöðvaðist hæfist að nýju. Af gögnum málsins hefði verið ljóst að í janúar 2015 hefði verið til skoðunar hjá aðilum hvort unnt væri að endurreisa rekstur G og voru nauðsynlegar upplýsingar um þau atvik sem lægju til grundvallar bótakröfu P ehf. því ekki taldar hafa komið fram fyrir þann tíma. Breytti engu í því sambandi þótt P ehf. hefði sett kröfu sína fram með ótímabærum hætti í bréfi til V hf. í desember 2014. Að þessu virtu var fyrningarfrestur kröfu P ehf. ekki talinn hafa hafist fyrr en í árslok árið 2015 og hefði krafan því verið ófyrnd þegar málið var höfðað, sbr. 1. mgr. 15. gr. laga nr. 150/2007.
FV hf. höfðaði mál á hendur B og krafðist skaðabóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á hlutabréfum í Landsbanka Íslands hf. 19. desember 2007 fyrir samtals 237.709.297 krónur. Reisti FV hf. kröfu sína á því að B hefði valdið sér tjóni með því að hafa með saknæmum hætti leynt upplýsingum um að félag í hans eigu færi í reynd með yfirráð í Landsbanka Íslands hf. Byggði FV hf. á því að félagið hefði ekki átt hlutabréf í bankanum á því tímamarki er þau urðu verðlaus 7. október 2008 hefði hið ólögmæta og saknæma athæfi B ekki komið til. Með ákvörðun héraðsdómara í þinghaldi 30. nóvember 2017 var sakarefni málsins skipt þannig að fyrst yrði leyst úr því hvort ætluð krafa FV hf. væri fyrnd. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að svo væri og sýknaði B af kröfum FV hf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að eins og málið lægi fyrir réttinum væri ekki unnt að taka afstöðu til fyrningar ætlaðrar skaðabótakröfu FV hf. nema fyrst væri leyst úr því hvort hún hefði orðið til, á hvaða grunni það hafi gerst og hvenær. Að öðrum kosti fæli niðurstaða málsins í sér getsakir, eftir atvikum valkvæðar, um hvort kröfuréttindi, sem ekki hafi verið staðreynt hvort orðið hafi til, hafi fallið niður fyrir fyrningu. Talið var ljóst að skilyrði hefði brostið með öllu til að skipta sakarefni í málinu á grundvelli 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Væri því óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm sem og héraðsdóm í málinu og vísa því heim í hérað til löglegrar meðferðar.
V hf. höfðaði mál á hendur B og krafðist skaðabóta vegna tjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á hlutabréfum í Landsbanka Íslands hf. 16. febrúar 2006 og 19. desember 2007 fyrir samtals 368.805.018 krónur. Reisti V hf. kröfu sína á því að B hefði valdið sér tjóni með því að hafa með saknæmum hætti leynt upplýsingum um að félag í hans eigu færi í reynd með yfirráð í Landsbanka Íslands hf. Byggði V hf. á því að félagið hefði ekki átt hlutabréf í bankanum á því tímamarki er þau urðu verðlaus 7. október 2008 hefði hið ólögmæta og saknæma athæfi B ekki komið til. Með ákvörðun héraðsdómara í þinghaldi 30. nóvember 2017 var sakarefni málsins skipt þannig að fyrst yrði leyst úr því hvort ætluð krafa V hf. væri fyrnd. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að svo væri og sýknaði B af kröfum V hf. Í dómi Hæstaréttar kom fram að eins og málið lægi fyrir réttinum væri ekki unnt að taka afstöðu til fyrningar ætlaðrar skaðabótakröfu V hf. nema fyrst væri leyst úr því hvort hún hefði orðið til, á hvaða grunni það hafi gerst og hvenær. Að öðrum kosti fæli niðurstaða málsins í sér getsakir, eftir atvikum valkvæðar, um hvort kröfuréttindi, sem ekki hafi verið staðreynt hvort orðið hafi til, hafi fallið niður fyrir fyrningu. Talið var ljóst að skilyrði hefði brostið með öllu til að skipta sakarefni í málinu á grundvelli 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Væri því óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm sem og héraðsdóm í málinu og vísa því heim í hérað til löglegrar meðferðar.
F hf. krafðist þess að B yrði gert að greiða því skaðabætur vegna fjártjóns sem það taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á hlutabréfum í Landsbanka Íslands hf. 19. desember 2007. F hf. taldi tjón sitt verða rakið til þess að B hefði með saknæmum hætti haldið frá því og öðrum markaðsaðilum upplýsingum sem mikilvægar voru þeim sem vildu fjárfesta í hlutabréfum í Landsbankanum og byggði á því að krafa þess hefði stofnast á kaupdegi bréfanna. Því færi um fyrningu skaðabótakröfunnar eftir eldri fyrningarlögum nr. 14/1905 en samkvæmt þeim fyrndist krafa félagsins á 10 árum og væri því ófyrnd. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á það með F hf. að það hefði orðið fyrir tjóni þegar við kaup hlutabréfanna enda var ekki byggt á öðru en að þau hafi orðið verðlaus við fall bankans 7. október 2008. Samkvæmt því miðaðist stofndagur skaðabótakröfu félagsins við það tímamark og um fyrningu kröfunnar færi því eftir lögum um fyrningu kröfuréttinda nr. 150/2007. Samkvæmt þeim lögum fyrndist krafa um skaðabætur á fjórum árum frá þeim degi er tjónþoli fékk nauðsynlegar upplýsingar um tjónið og þann sem ábyrgð ber á því eða bar að afla sér slíkra upplýsinga. Landsréttur taldi að F hf. hefði í síðasta lagi í apríl 2010 búið yfir þeirri vitneskju að því væri fært að leita fullnustu kröfu sinnar en þá var kynnt skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis um aðdraganda og orsakir falls íslensku bankanna. Hvort sem upphaf fyrningarfrestsins hefði miðast við það tímamark eða þann dag sem fjártjón varð hefði krafan verið fyrnd þegar málið var höfðað. Þá hefði krafan einnig verið fyrnd þegar mál Málsóknarfélags hluthafa Landsbanka Íslands hf. hefði verið höfðað gegn B í ágúst 2015, en F hf. var þátttakandi í félaginu.
V hf. krafðist þess að B yrði gert að greiða því skaðabætur vegna fjártjóns sem það taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á hlutabréfum í Landsbanka Íslands hf. 16. febrúar 2006 og 19. desember 2007. V hf. taldi tjón sitt verða rakið til þess að B hefði með saknæmum hætti haldið frá því og öðrum markaðsaðilum upplýsingum sem mikilvægar voru þeim sem vildu fjárfesta í hlutabréfum í Landsbankanum og byggði á því að krafa þess hefði stofnast á kaupdegi bréfanna. Því færi um fyrningu skaðabótakröfunnar eftir eldri fyrningarlögum nr. 14/1905 en samkvæmt þeim fyrndist krafa félagsins á 10 árum og væri því ófyrnd. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á það með V hf. að það hefði orðið fyrir tjóni þegar við kaup hlutabréfanna enda var ekki byggt á öðru en að þau hafi orðið verðlaus við fall bankans 7. október 2008. Samkvæmt því miðaðist stofndagur skaðabótakröfu félagsins við það tímamark og um fyrningu kröfunnar færi því eftir lögum um fyrningu kröfuréttinda nr. 150/2007. Samkvæmt þeim lögum fyrndist krafa um skaðabætur á fjórum árum frá þeim degi er tjónþoli fékk nauðsynlegar upplýsingar um tjónið og þann sem ábyrgð ber á því eða bar að afla sér slíkra upplýsinga. Landsréttur taldi að V hf. hefði í síðasta lagi í apríl 2010 búið yfir þeirri vitneskju að því væri fært að leita fullnustu kröfu sinnar en þá var kynnt skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis um aðdraganda og orsakir falls íslensku bankanna. Hvort sem upphaf fyrningarfrestsins hefði miðast við það tímamark eða þann dag sem fjártjón varð hefði krafan verið fyrnd þegar málið var höfðað. Þá hefði krafan einnig verið fyrnd þegar mál Málsóknarfélags hluthafa Landsbanka Íslands hf. hefði verið höfðað gegn B í ágúst 2015, en V hf. var þátttakandi í félaginu.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda þar sem krafan var fyrnd.
Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda þar sem krafan var fyrnd.