Dómstólaleit

Hafnað var kröfu um að krafa að fjárhæð 305.950.798 kr. yrði viðurkennd við slit varnaraðila. Sóknaraðili var hvorki talinn hafa sýnt fram á með hvaða hætti hann væri kominn að kröfunni né hvaða tjón yrði rakið til atvika sem málsástæður hans í málinu byggðust á.

Hafnað var kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila.

Krafa ESÍ ehf. sem lýst var við slitameðferð SPB hf. varð viðurkennd sem almenn krafa.

Ágreiningsmál við slitameðferð fjármálafyrirtækis.

Hafnað var kröfu sem lýst var sem sértökukröfu við slitameðferð LBI hf. þar sem krafan taldist hafa verið greidd með skuldajöfnuði.

Ágreiningur um rétthæð kröfu í þrotabú

Hafnað að krafa sóknaraðila njóti forgangs skv. 112. gr. laga nr. 21/1991 við slitameðferð varnaraðila. Viðurkennd sem almenn krafa.

Ágreiningsmáli við slitameðferð fjármálafyrirtækis vísað frá dómi þar sem kröfur sem endanlega voru hafðar uppi í málinu höfðu ekki komið fram í kröfulýsingu.

Viðurkenndur veðréttur í lánssamningum við slitamðeferð fjármálafyrirtækis.

Staðfest afstaða varnaraðila G hf. til viðurkenningar á kröfu S hf. við slit varnaraðila.

Krafa GS í slitabú L, á grundvelli svonefnds ISDA-rammasamnings, var tekin til greina, þó þannig að fjárhæð kröfunnar var lækkuð með vísan til þess að GS hefði verið óheimilt að horfa algerlega framhjá mótstæðum stöðum við ákvörðun taps við uppgjör afleiðuviðskipta aðila.

Skaðabótakröfu sem B lýsti við slitameðferð L var hafnað.

Krafa bankans D vegna peningamarkaðsinnláns var viðurkennd sem forgangskrafa við slitameðferð bankans G.

Fallist var á að krafa B sem hann lýsti við slitameðferð S teldist forgangskrafa samkvæmt 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Krafa R um greiðslu eftirstöðva kaupsamnings tekin til greina sem almenn krafa við slitameðferð S en því hafnað að krafan gæti talist forgangskrafa. Ekki var því fallist á með S að í viðskiptunum fælist gjafagerningur í skilningi 131. gr. laga nr. 21/1991.

Hafnað var kröfu C um að fjárkrafa hans nyti stöðu sem forgangskrafa við slitameðferð L en krafan viðurkennd sem almenn krafa.

Kröfu sem L lýsti við slitameðferð K var hafnað þar sem L taldist hafa sýnt af sér tómlæti við að halda kröfunni fram.

Staðfest var afstaða varnaraðila um að hafna því að kröfur sóknaraðila skyldu færðar á kröfuskrá við slitameðferð varnaraðila, enda hefðu kröfurnar borist eftir lok kröfulýsingarfrests og sóknarðili vitað eða mátt vita um slitameðferð varnaraðila.

Fallist var á kröfu J um viðurkenningu á rétti til greiðslu vangoldinnna launa á uppsagnarfresti, orlofs og launaauka, vegna starfa hans í þágu G hf. áður en bankinn var tekinn til slitameðferðar. Kröfunni var skipað í skuldaröð sem almennri kröfu samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991.

Hafnað var kröfu sem M ehf. lýsti við slitameðferð F hf.

Hafnað var kröfu G um að krafa hans sem hann hafði lýst í slitabú K hf. á grundvelli tveggja skuldarbréfa skildi njóta rétthæðar skv. 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en staðfest sú afstaða slitastjórnar K hf. að krafan nyti stöðu skv. 4. tl. 114. gr. sömu laga.

Leyst var úr ágreiningi J og slitastjórnar Byrs sparisjóðs um hver skyldi vera fjárhæð kröfu vegna eftirlauna sem J lýsti í slitabú sparisjóðsins og hvar skipa skyldi kröfunni í réttindaröð. Krafan var talin almenn krafa, sbr. 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Hafnað kröfu Skipta hf. og staðfest að Síminn hf. sé réttur kröfuhafi skv. tilgreindum kröfulýsingum við slit Glitnis hf.

Hafnað kröfu sóknaraðila um að viðurkennt verði að kröfur hans teljist forgangskröfur skv. 112. gr. laga nr. 21/1991 við slit Landsbanka Íslands hf.

Hafnað kröfu sóknaraðila um að krafa hans teljist almenn krafa skv. 113. gr. laga nr. 21/1991 en staðfest að hún skuli njóta rétthæðar skv. 114. gr. sömu laga.

Viðurkennd var krafa I í slitabú G um greiðslu launapauka vegna starfa hans í þágu G í september og október 2008. Því var hafnað að krafan teldist forgangskrafa og henni skipað sem almennri kröfu við slitameðferðina. Kröfum I um vangoldnar greiðslur á uppsagnarfresti var hafnað. Talið var að slitastjórn hafi verið heimilt, með vísan til 1. mgr. 96. gr. laga nr. 21/1991, að segja ráðningarsamningi I upp með 6 mánaða uppsagnarfresti þó kveðið væri á um lengri uppsagnarfrest í samningnum.

Fallist var á að krafa sóknaraðila væri sértökukrafa samkvæmt 1. mgr. 109. gr. laga nr. 21/1991 við slitameðferð varnaraðila.

Í málinu var deilt um rétthæð kröfu sóknaraðila við slit varnaraðila. Var kröfum sóknaraðila um að viðurkennt væri að krafa hans væri sértökukrafa, eða til vara forgangskrafa, hafnað.

Krafa S var viðurkennd að hluta og skipað sem forgangskröfu við slit G.

Hafnað var kröfu sóknaraðila við slitameðferð varnaraðila sem byggði á því að hann hefði ekki fengið greiðslu vegna skuldbindinga sem fluttar voru frá varnaraðila til hans.

Fallist var á kröfu sóknaraðila um að leitað skyldi ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um skýringu á 14. gr. tilskipunar 2001/24/EB

Ósannað þótti að varnaraðili hefði brugðist við áskorun sóknaraðila um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar inn á reikning í erlendum banka. Kröfu sóknaraðila um afhendingu fjárins við slitameðferð varnaraðila var hafnað.

Ágreiningur snerist um rétthæð kröfu sem lýst var sem sértökukröfu, vegna afborgana og vaxtagreiðslna sem varnaraðili, Landsbanki Íslands hf. hafði tekið við sem milligönguaðili. Talið að féð væri í vörslum varnaraðila og að varnaraðili ætti ekki tilkall til þess í skilningi 109. gr. laga nr. 21/1991.

Við slitameðferð varnaraðila lýsti sóknaraðili kröfum vegna greiðslu hans á launa- og orlofsskuldbindingum fyrrverandi starfsmanna varnaraðila, auk tryggingargjalds og vaxta. Kröfunum var lýst sem forgangskröfum. Kröfunum var hafnað sem forgangskröfum, en þær viðurkenndar að hluta sem almennar kröfur.

Ágreiningur var um kröfu sem gerð var í þrotabú. Ákvörðun skiptastjóra um að hafna kröfunni var staðfest.

Sóknaraðili sem er breskt sveitarfélag krafðist þess að kröfur hans vegna svokallaðra heildsöluinnlána yrðu viðurkenndar sem forgangskröfur við slit varnaraðila sem er fjármálafyrirtæki í slitameðferð. Voru kröfur sóknaraðila viðurkenndar sem forgangskröfur samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Sóknaraðili sem er breskt sveitarfélag krafðist þess að kröfur hans vegna svokallaðra heildsöluinnlána yrðu viðurkenndar sem forgangskröfur við slit varnaraðila sem er fjármálafyrirtæki í slitameðferð. Voru kröfur sóknaraðila viðurkenndar sem forgangskröfur samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Sóknaraðili krafðist þess að krafa hans um bónusgreiðslu yrði viðurkennd sem forgangskrafa við slitameðferð varnaraðila. Var talið að sóknaraðili hefði sýnt fram á að hann hefði verið starfsmaður varnaraðila og að hann ætti rétt á umræddri bónusgreiðslu en hafnað að viðurkenna hana sem forgangskröfu heldur var hún viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Í tengslum við uppsögn sóknaraðila skuldbatt varnaraðili sig til að greiða sóknaraðila "bætur vegna framtíðartekna og lífeyristjóns". Hafnað var kröfu sóknaraðila um að krafan yrði viðurkennd sem forgangskrafa við slit varnaraðila, enda taldi dómurinn að greiðslan gæti ekki talist til launa í uppsagnarfresti. Var krafan samþykkt sem almenn krafa.

Sóknaraðili krafðist viðurkenningar á að launakrafa hans nyti forgangs við slitameðferð varnaraðila, sem er fjármálafyrirtæki í slitameðferð. Var fjárhæð kröfunnar lækkuð og var krafan viðurkennd sem almenn krafa en forgangsrétti kröfunnar hafnað á þeim forsendum að sóknaraðili hefði haft með höndum framkvæmdastjórn hjá varnaraðila í skilningi 3. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991.

Sóknaraðili taldi sig eiga kröfu á varnaraðila sem er fjármálafyrirtæki í slitameðferð þar sem varnaraðili hefði borið ábyrgð á því að reikningur sóknaraðila var yfirdreginn. Var kröfu sóknaraðila hafnað.

Sóknaraðili krafði varnaraðila sem er fjármálafyrirtæki í slitameðferð um greiðslu launa og launa í uppsagnarfresti. Var kröfu hans hafnað þar sem sannað þótti að hann hefði verið starfsmaður dótturfélags varnaraðila.

Sóknaraðili hafði gert samning við varnaraðila, sem er fjármálafyrirtæki í slitameðferð, um að ráða sig til starfa hjá skrifstofu varnaraðila sem hann hugðist opna í Japan. Var í samningi aðila fjallað um ráðningarkjör auk þess sem ákvæði var í samningnum um að ef ekki yrði af opnun skrifstofunnar fyrir ákveðinn tíma væri varnaraðili skuldbundinn til greiðslu bóta í samræmi við þau ráðningarkjör sem í samningi aðila var lýst. Sóknaraðili krafðist þess að kröfur hans yrðu viðurkenndar sem forgangskröfur við slit varnaraðila en niðurstaða málsins var að viðurkenna hluta krafna hans sem almenna kröfu.

Kröfum hluta varnaraðila var vísað frá dómi þar sem þeir töldust ekki eiga aðild að ágreiningsmáli milli kröfuhafa og fjármálafyrirtækis í slitameðferð, sbr. 1. mgr. 120. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Viðurkennt var að sóknaraðili, sem starfaði sem framkvæmdastjóri hjá varnaraðila sem er fjármálafyrirtæki í slitameðferð, ætti kröfu um laun og hlunnindi í uppsagnarfresti. Var forgangsrétti kröfunnar hafnað með vísan til 3.mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. en viðurkennt að krafan væri almenn krafa samkvæmt 113. gr. sömu laga.

Í málinu var deilt um hvar skipa skyldi kröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila, sem er fjármálafyrirtæki í slitameðferð, í skuldaröð. Var kröfu sóknaraðila um að viðurkennt væri að krafan væri forgangskrafa hafnað en staðfest sú afstaða slitastjórnar varnaraðila að viðurkenna kröfuna sem almenna kröfu.

Sóknaraðili krafðist þess að krafa hans yrði viðurkennd sem forgangskrafa við slitameðferð varnaraðila. Var fallist á að krafa hans vegna launa og launa í uppsagnarfresti nyti forgangs.

Aðilar máls hðfðu gert með sér starfslokasamning þar sem sóknaraðila voru tryggðar greiðslur á þriðja ár án vinnuframlags. Sóknaraðili var fyrrum starfsmaður varnaraðila sem er fjármálafyrirtæki í slitameðferð. Sóknaraðili krafðist þess í máli þessu að krafan nyti forgangsréttar en því var hafnað og krafan viðurkennd sem almenn krafa við slitameðferð varnaraðila.

Sóknaraðili krafðist þess að krafa hans yrði tekin inn á kröfuskrá við slitameðferð varnaraðila en varnaraðili hafði hafnað því á þeim forsendum að krafan hefði borist eftir lok kröfulýsingarfrests. Var kröfum sóknaraðila hafnað og afstaða slitastjórnar varnaraðila staðfest.

Staðfest var ákvörðun skiptastjóra um að krafa sóknaraðila væri fallin niður vegna vanlýsingar. Jafnframt var því hafnað að krafa sóknaraðila nyti rétthæðar sem búskrafa skv. 110. gr. laga nr. 21/1991.