Dómstólaleit

A höfðaði mál gegn C ehf. og S hf., sem veitt hafði C ehf. ábyrgðartryggingu, til viðurkenningar á greiðslu skaðabóta vegna líkamstjóns sem A varð fyrir vegna líkamsárásar B, starfsmanns C ehf. Héraðsdómur féllst á kröfu A og dæmdi að B, C ehf. og S hf. bæru sameiginlega skaðabótaskyldu gagnvart A. Fyrir Landsrétti var einungis deilt um ábyrgð C ehf. og S hf. en með dómi Landsréttar var því hafnað að C ehf. bæri ábyrgð á líkamstjóni A vegna saknæmrar og ólögmætrar háttsemi starfsmanns síns. Í niðurstöðu sinni vísaði Landsréttur til þess að það væri skilyrði slíkrar ábyrgðar að tjóni hefði verið valdið í tengslum við framkvæmd þeirra starfa sem starfsmaðurinn átti að inna af hendi. B hafi sinnt almennum afgreiðslustörfum á veitingastað C ehf. en almennt yrði að leggja til grundvallar að líkamleg valdbeiting væri víðs fjarri þeim starfsskyldum sem fælust í slíkum þjónustustörfum. Atlaga B hefði verið í beinu framhaldi af því að A veittist að honum persónulega og tengdist ekki því afgreiðslustarfi sem hann sinnti. Þá yrði staðhæfingum A um að það hafi fallið í hlut B að sinna dyravörslu umrætt kvöld hvorki fundinn staður í gögnum málsins né skýrslum vitna fyrir dómi. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að C ehf. bæri ekki beina ábyrgð á tjóni A á grundvelli sakar félagsins. Af því leiddi að S hf. yrði ekki bótaskyldur samkvæmt skilmálum ábyrgðartryggingarinnar og voru C ehf. og S hf. sýknaðir af kröfu A.

A höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr húseigendatryggingu B ehf. hjá S hf. vegna líkamstjóns er hann varð fyrir í slysi þegar hann féll í tröppum við húsnæði B ehf. og lenti á gangstétt. Í dómi Landsréttar kom fram að tröppurnar hefðu frá því þær voru byggðar aldrei uppfyllt reglur þar um. Þá hefðu þær heldur ekki uppfyllt almennar faglegar kröfur um byggingu stiga og trappa. Þá skipti máli að í húsi B ehf. var rekinn veitingastaður og vínveitingahús er atvik áttu sér stað. Í dómaframkvæmd hefði ítrekað verið slegið föstu að slíkri starfsemi fylgdu sérstakar skyldur á húseiganda eða rekstraraðila fasteignar til að gæta vel að öllum aðstæðum og öryggi gesta, meðal annars að því er varðar stiga og tröppur. Af þessu leiddi að margvíslegur vanbúnaður hefði verið á umræddum tröppum á slysdegi sem aukið hefði á hættueiginleika þeirra. Var tryggingataki, B ehf., talinn bera ábyrgð á þeim vanbúnaði. Þá var því hafnað að slysið hefði verið óhappatilviljun eða mætti eftir atvikum rekja til aðgæsluleysis A sjálfs. Þótt því yrði ekki slegið föstu hvað nákvæmlega olli því að A hefði fallið var það álit dómsins að langlíklegast væri að slysið yrði rakið til hættueiginleika trappanna í neðra hluta þeirra. Að því gættu mætti slá því föstu að þeir ágallar hefðu verið meginorsök þess að A féll í tröppunum. Krafa A var því tekin til greina.

Á var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist með ofbeldi að A við störf hans sem dyravörður og bitið hann í vinstri upphandlegg. Refsing Á var ákveðin fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A miskabætur.

S synjaði umsókn RD ehf. um leyfi til reksturs íbúðargistingar í íbúð í eigu félagsins á grundvelli neikvæðrar umsagnar Reykjavíkurborgar þar sem starfsemin var ekki talin samræmast aðalskipulagi borgarinnar 2010-2030 eins og því var breytt árið 2017. RD ehf. höfðaði mál á hendur S til ógildingar á þeirri ákvörðun og byggði einkum á því að hún væri haldin verulegum galla að efni til þar sem nefnd breyting á aðalskipulagi væri haldin ógildingarannmörkum. Með hinum áfrýjaða dómi var S sýknaður af kröfum RD ehf. Var niðurstaða dómsins einkum á því reist að ekki lægi annað fyrir en að málsmeðferð S hefði samræmst lögum og vönduðum stjórnsýsluháttum og að umsögn Reykjavíkurborgar hefði tekið mið af gildandi skipulagsákvæðum á þeim tíma er umsögnin var veitt. Í dómi Landsréttar kom fram að S hefði borið sem leyfisveitanda að leita umsagnar Reykjavíkurborgar samkvæmt lögum nr. 85/2007 um veitingastaði, gististaði og skemmtanahald. Í neikvæðri umsögn borgarinnar hefði verið bent á að beiðni RD ehf. samræmdist hvorki gildandi aðalskipulagi né deiliskipulagi. Við slíkar aðstæður hefði S verið óheimilt að gefa út umbeðið rekstrarleyfi, sbr. 4. mgr. 10. gr. laga nr. 85/2007. Með dómi Landsréttar í máli nr. 312/2020, sem kveðinn væri upp samhliða dómi í máli þessu, hefði því verið slegið föstu að ákvæði í aðalskipulagi sem umsögn Reykjavíkurborgar grundvallaðist á hefði verið gilt. Að framangreindu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.