Dómstólaleit

Verktakinn H ehf. höfðaði mál á hendur Í og V til heimtu ætlaðrar skuldar vegna vinnu H ehf. við gerð Héðinsfjarðarganga. M var einnig stefnt til að þola dóm um kröfu H ehf. á hendur fyrrgreindum aðilum. Fyrir Hæstarétti laut deila aðila annars vegar að uppgjöri verklauna og verðbóta á þau vegna vinnu H ehf. við þann hluta vegaframkvæmda í Siglufirði, sem liggur frá gangamunna í Skútudal og að ræsi, sem áin rennur í undir veginn. Talið var að H ehf. ætti rétt til greiðslu verklauna fyrir gerð fláafleyga á fyrrgreindan hluta vegarins, enda hefði þurft að endurhanna þennan veghluta og að á honum urðu fláafleygar beggja megin sökum þess að minna umframefni hafði fallið til við framkvæmdirnar en upphaflegar forsendur verkkaupa höfðu miðað við, svo og að það hefði staðið V nær að halda saman upplýsingum um efnismagn vegna fláafleyganna og yrði V að bera halla af því að hafa ekki axlað sönnunarbyrði þar um. Þá var H ehf. á grundvelli ákvæðis í útboðslýsingu um verkið einnig talinn eiga rétt til verðbóta á fyrrgreind verklaun. Á hinn bóginn var hafnað kröfu H ehf. um greiðslu viðbótarverklauna þar sem honum tókst ekki sönnun um að verulega aukið magn efnis hefði farið í vegstæðið vegna efnistöku úr því frá hönnunartíma vegstæðisins og þar til framkvæmdir hófust. Aðila greindi einnig á um ætlaðan rétt H ehf. til viðbótargreiðslu, sem hann taldi hafa stofnast við hækkun á virðisaukaskatti úr 24,5% í 25,5% á verktímanum. Þeirri kröfu var hafnað með skírskotun til þess að H ehf. hefði ekki tekist sönnun um raunverulegan viðbótarkostnað sem hann hefði borið af þessum sökum, umfram það sem hann hefði fengið vegna hækkunar á byggingarvísitölu og bótagreiðslu frá verkkaupa, og þar af leiðandi væri tjón hans ósannað. Var Í og V gert að greiða H ehf. óskipt 44.819.764 krónur ásamt dráttarvöxtum vegna nánar tiltekins tíma.

I ehf. höfðaði mál gegn Í hf. og krafðist greiðslu reikninga vegna verks sem I ehf. hafði unnið sem undirverktaki Í hf. í kjölfar útboðs. Umræddir reikningar voru til komnir vegna verka sem I ehf. taldi viðbótar- og aukaverk. Á hinn bóginn krafðist Í hf. greiðslu reikninga fyrir úrbætur á verki I ehf. sem Í hf. hélt fram að hefði þurft að vinna. Þá krafðist Í hf. skaðabóta vegna galla og tafabóta. Greiðsluskylda Í hf. vegna ýmissa reikninga var óumdeild. Var Í hf. dæmt til að greiða þá reikninga sem og hluta þeirra reikninga sem I ehf. taldi að væru til komnir vegna viðbótar- og aukaverka. Meðal annars var vísað til þess að sannað þótti að Í hf. hefði beðið I ehf. um að vinna tiltekin verk og afhenda efni sem ekki var talið að I ehf. hefði verið skylt að gera samkvæmt samningi aðila. Þótti sýnt fram á að samskipti aðila á verktímanum hefðu verið óformleg og að Í hf. hefði vikið frá þeim formlegu kröfum samnings aðila um að allar beiðnir um viðbótar- og aukaverk skyldu gerðar skriflega. Ekki var fallist á hluta þeirra reikninga sem Í hf. gaf út vegna úrbóta. Ýmist var vísað til þess að Í hefði ekki sýnt fram á að ágallar hefðu verið á verki I ehf. eða að vinnan sem unnin hefði verið af hálfu Í hf. hefði verið til komin vegna slíkra ágalla. Þá var krafa Í hf. að hluta til vanreifuð. Talið var að Í hf. hefði hvorki sýnt fram á að fyrirtækið hefði orðið fyrir tjóni vegna of stórra glerja sem I ehf. hafði sett í glugga né hvert umfang þess tjóns hefði verið. Var I ehf. því sýknað af skaðabótakröfu Í hf. þar að lútandi. Þá þótti skaðabótakrafa Í hf. er laut að skorti á glerábyrgð vanreifuð og var henni vísað frá héraðsdómi. Á hinn bóginn var fallist á kröfu Í hf. um tafabætur. Vísað var til þess að I ehf. hefði ekki óskað eftir viðbótarfresti á skilum sinna verkþátta í samræmi við ákvæði ÍST 30:2003. Þótt Í hf. hefði ekki greitt tiltekna reikninga meðan á framkvæmdum stóð hefði það ekki getað réttlætt að I ehf. stöðvaði vinnu við verkið, enda hafði I ehf. ekki veitt Í hf. frest til að greiða reikningana eins og áskilið var í ÍST 30:2003. Var Í hf. gert að greiða I ehf. þann hluta af dómkröfu I ehf. sem fallist var á að frádreginni þeirri fjárhæð sem fallist var á að I ehf. skyldi greiða Í hf.

G ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa F ehf. um að G ehf. yrði borið með beinni aðfarargerð út úr fasteign. Þar sem G ehf. hafði ekki greitt gjald fyrir kæru samkvæmt 1. mgr. 2. gr., sbr. 1. tölulið 2. mgr. 1. gr. laga nr. 88/1991 um aukatekjur ríkissjóðs, voru ekki talin skilyrði til að taka málið til frekari meðferðar fyrir Hæstarétti og var málinu því vísað þar frá dómi.

H ehf. keypti stálgrindarhús af L ehf. og tók L ehf. jafnframt að sér að setja það upp. Deildu aðilar annars vegar um það hvort fasteignin hefði verið haldin göllum og hins vegar hvort dráttur á afhendingu hennar hefði valdið H ehf. fjártjóni. Var talið að L ehf. bæri ábyrgð á hluta þeirra galla sem H ehf. taldi vera á fasteigninni. Hins vegar var ekki fallist á það með H ehf. að um hefði verið að ræða afhendingardrátt á fasteigninni sem bótaskyldur væri samkvæmt samningi aðila. Var H ehf. því gert að greiða L ehf. eftirstöðvar kaupverðsins að frádreginni fjárhæð bóta vegna galla á fasteigninni.

B, stjórnarmaður og starfandi framkvæmdastjóri félagsins B ehf., og Á, skráður framkvæmdastjóri þess, voru ákærð fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987, með því að hafa á árunum 2007 og 2008 hvorki afhent á lögmæltum tíma virðisaukaskattskýrslur og skilagreinar vegna staðgreiðslu opinberra gjalda B ehf., né innheimt og staðið skil á virðisaukaskatti og staðgreiðslu opinberra gjalda félagsins. Hæstiréttur vísaði til ábyrgðar stjórnarmanna og framkvæmdastjóra einkahlutafélaga að lögum varðandi reikningsskil og féllst á með héraðsdómi að ákærðu hefðu þannig borið sameiginlega ábyrgð á þeim brotum sem þau voru ákærð fyrir. Brot ákærðu Á voru á hinn bóginn ekki talin stórfelld í skilningi 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga þegar litið var til þáttar hennar í brotunum. Við ákvörðun fésektarrefsingar var tekið tillit til greiðslna sem ákærði B hafði innt af hendi til innheimtumanns ríkissjóðs og tapaðra krafna B ehf. Var refsing B ákveðin fangelsi í 5 mánuði og honum gert að greiða sekt að fjárhæð 6.300.000 krónur, en sæta ella fangelsi í 4 mánuði. Þá var Á gert að greiða sekt að fjárhæð 1.300.000 krónur, en sæta ella fangelsi í 44 daga.