Með úrskurði kærunefndar jafnréttismála var komist að þeirri niðurstöðu að B hefði brotið á rétti A samkvæmt 1. mgr. 26. gr. þágildandi laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla með því að ráða tiltekna konu í starf í stað A. Í féllst á að skilyrði bótaréttar A væru fyrir hendi og snerist deila aðila því eingöngu um fjárhæð bóta og vexti. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um greiðslu bóta að álitum 5.000.000 króna vegna fjártjóns og 700.000 króna miskabóta, auk vaxta.
A höfðaði mál gegn B og Í og krafðist þess að úrskurður kærunefndar jafnréttismála í máli nr. 13/2020 yrði felldur úr gildi. Jafnframt krafðist hann miskabóta úr hendi Í og viðurkenningar á skaðabótaskyldu þess vegna ákvörðunar B um að synja umsókn hans um starf sérfræðings við stofnunina. A taldi úrskurð kærunefndar jafnréttismála rangan og ólögmætan og að kærunefndin hefði brotið gegn fyrirmælum laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla með þeirri niðurstöðu sinni að konan sem ráðin var hefði staðið honum framar. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var komist að þeirri niðurstöðu að A hefði ekki sýnt fram á að B hefði haft ómálefnaleg sjónarmið að leiðarljósi við ráðningu í starfið og hann því ekki sýnt fram á að val á milli umsækjenda hefði skýrst af kyni þeirra. Þá þótti kærunefnd jafnréttismála ekki hafa lagt ómálefnaleg sjónarmið til grundvallar niðurstöðu sinni eða hafa brotið gegn málsmeðferðarreglum stjórnsýsluréttar við málsmeðferðina. Var A því hvorki talinn hafa fært sönnur á að ákvörðun B hefði verið haldin verulegum annmörkum né að annarmarkar hefðu verið á efnislegri niðurstöðu eða málsmeðferð kærunefndar jafnréttismála. Var því ekki fallist á kröfu A um að úrskurður nefndarinnar yrði felldur úr gildi. Leiddi framangreind niðurstaða til þess að A var ekki talin hafa fært sönnur á að B og Í hefðu valdið honum tjóni með ólögmætum hætti þannig að bótaábyrgð varði. Var því miska- og skaðabótakröfum A hafnað og B og Í sýknuð af kröfum hans í málinu.
Því var hafnað að verulegur form- eða efnisannmarki hefði verið á úrskurði kærunefndar jafnréttismála þegar hún taldi konu hæfari karli sem sótti um sama starf.
A höfðaði mál gegn L og Í þar sem hann krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður heilbrigðisráðuneytisins þar sem staðfest var gjaldtaka á hendur A vegna notkunar hans á CPAP-öndunarvél. Jafnframt krafðist A þess að L og Í yrði sameiginlega gert að endurgreiða honum oftekin gjöld vegna notkunarinnar. Ágreiningur aðila snerist um lögmæti gjaldtökunnar en A taldi að um væri að ræða þjónustugjald og að ekki væri fullnægjandi lagagrundvöllur fyrir gjaldtökunni. L og Í héldu því hins vegar fram að um væri að ræða styrk fremur en þjónustugjald. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvæði 1. mgr. 26. gr. laga nr. 112/2018 um sjúkra-tryggingar, sem mælir fyrir um þátttöku Sjúkratrygginga í kostnaði við öflun og notkun hjálpartækja, yrði ekki túlkað öðruvísi en svo að um væri að ræða greiðslu-þátttöku Sjúkratrygginga með þeim sem notuðu hjálpartæki á borð við öndunarvélar. Ekki hafi staðið til af hálfu löggjafans að ríkið bæri allan kostnað við öflun og notkun hjálpartækja, enda sé sérstaklega tekið fram í þágildandi reglugerð nr. 1155/2013, að öndunarvélar séu greiddar að fullu en skiptanlegir fylgihlutir og rekstrarvörur fyrir vélarnar ásamt þjónustu séu greiddir að fullu nema fyrir notendur CPAP-öndunarvéla. Notkun A á CPAP- öndunarvél hafi því verið niðurgreidd af Sjúkratryggingum að öðru leyti en því að styrkurinn tók ekki til mánaðarlegs meðalkostnaðar vegna skiptanlegra fylgihluta, rekstrarvöru og þjónustu við vélina umfram 440 krónur sem A bar að greiða í þessu tilviki. Þar sem ekki var um að ræða að L innheimti gjald fyrir veitta þjónustu sem lagaheimild þurfti fyrir voru L og Í sýknuð af kröfum A.
Stefnanda voru dæmdar bætur að álitum vegna ólögmætrar uppsagnar og mismununar við starfslok, en lagðir voru til grundvallar úrskurður kærunefndar jafnréttismála og úrskurður sveitarstjórnar- og samgönguráðuneytisins þess efnis þar sem stefndi hafði ekki leitað eftir ógildingu þeirra eða hlutast til um aðild úrskurðaraðilanna að málinu. Skilyrði voru talin fyrir hendi til að dæma stefnda til greiðslu bæði skaðabóta og miskabóta, enda bar hann ábyrgð á því hvernig staðið var að starfslokum stefnanda.
Stjórnsýsla. Stöðuveiting. Miskabætur
Stefnandi krafðist miskabóta vegna ólögmætrar málsmeðferðar við ráðningu í stöðu yfirlæknis. Þótt talið væri að stefndi hefði sýnt af sér verulegt gáleysi með því að ætla starfsmanni sem ekki uppfyllti kröfur stjórnsýslulaga um hæfi að halda utan um og taka þátt í ráðningunni var stefndi sýknaður þar sem ekki lá fyrir að stefnandi hefði orðið fyrir miska vegna þessa.
Hafnað var kröfu einstaklings um endurgreiðslu gjalds fyrir notkun hjálpartækis. Talið var að viðunandi lagaheimild væri fyrir gjaldinu og að greinarmunur á gjaldtökunni og gjaldtöku fyrir önnur hjálpartæki byggðist á málefnalegum sjónarmiðum.
Reifun: Hafnað var kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar kærunefndar jafnréttismála.
Stefnandi krafðist miskabóta með vísan til þess að brotið hefðu verið gegn lögum nr. 10/2008 o.fl. við ákvörðun um ráðningu í sumarstörf hjá sýslumanninum á höfuðborgarsvæðinu í maí 2016. Lagt var til grundvallar að úrskurður kærunefndar jafnréttismála um að brotið hefði verið gegn lögunum væri bindandi. Aftur á móti var kröfu stefnanda um miskabætur samkvæmt samkvæmt 31. gr. laganna hafnað þar sem skilyrðið um verulegt gáleysi var ekki talið uppfyllt. Að sama skapi fékk krafan ekki stoð í b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, enda ólögmætri meingerð gagnvart stefnanda ekki til að dreifa.
H, einn þriggja umsækjenda um starf yfirlæknis á L, höfðaði mál á hendur Í og krafðist miskabóta á þeim grundvelli að með ráðningu annars umsækjanda í starfið hefði hann verið beittur misrétti, sbr. 26. gr. laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla. Þriðji umsækjandinn, sem ekki fékk starfið, kærði ákvörðun L til kærunefndar jafnréttismála sem komst að þeirri niðurstöðu að spítalinn hefði með ráðningunni brotið gegn lögum nr. 10/2008. Höfðaði L í framhaldinu mál á hendur þeim umsækjanda og krafðist þess að úrskurður kærunefndarinnar yrði felldur úr gildi en með dómi Hæstaréttar í máli nr. 364/2014 var hann sýknaður af þeirri kröfu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þrátt fyrir að líta yrði svo á, miðað við forsögu 31. laga nr. 10/2008 og lögskýringargögn, að um sérákvæði um miskabætur væri að ræða vegna mismununar á grundvelli kynferðis þyrfti að vera uppfyllt það almenna skilyrði til greiðslu miskabóta að gáleysi væri verulegt. Hefði stöðunefnd landlæknis samkvæmt 1. mgr. 35. gr. laga nr. 40/2007 um heilbrigðisþjónustu lagt faglegt mat á hæfni umsækjenda um starfið, metið þá alla þrjá hæfa til að gegna starfinu og ekki talið ástæðu til að gera upp á milli þeirra. Var því ekki talið að H hefði sýnt fram á að þrátt fyrir annmarka á ráðningu í starfið hefði honum fremur borið starfið en þriðja umsækjandanum sem ekki hlaut það og fjallað var um í fyrrnefndum dómi. Að því virtu og með því að H hefði ekki sýnt fram á að skilyrðinu um verulegt gáleysi væri fullnægt var ekki talið að efni væru til að dæma honum miskabætur. Var Í því sýknað af kröfu H.
Stefnandi krafðist miskabóta með vísan til þess að sér hefði verið mismunað við ráðningu í starf yfirlæknis á grundvelli kynferðis. Stefndi var sýknaður með þeim rökum að ekki lægi fyrir að stefnandi hefði orðið fyrir miska við ráðninguna.
Stefnandi krafðist skaðabóta úr hendi ríkisins vegna brota gegn jafnréttislögum við setningu í stöður aðstoðaryfirlögregluþjóna hjá Lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu í maí 2014.
L höfðaði mál á hendur S og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður kærunefndar jafnréttismála, þar sem komist var að niðurstöðu um að brotið hefði verið gegn ákvæðum laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla við ráðningu í starf yfirlæknis æðaskurðlækninga með því að S, sem var á meðal umsækjenda um stöðuna, var talinn hæfari til að gegna starfinu en sá umsækjenda sem ráðinn var. S var sýknaður af kröfu L með skírskotun til þess að kærunefnd jafnréttismála hefði beitt lögmætum aðferðum í úrlausn sinni og ekki farið út fyrir valdsvið sitt eða verksvið.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur vegna brots gegn lögum nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla.