Í málinu var deilt um rétt C ehf. til andvirðis innborgunar sem C ehf. hafði innt af hendi til G ehf. í tengslum við kaup á 22 Kia bifreiðum af erlendum söluaðila, sem G ehf. hafði milligöngu um, en ekki varð af fyrirhuguðum kaupum á bifreiðunum. Skjalleg gögn um viðskiptin voru af skornum skammti, enda sömdu málsaðilar munnlega sín á milli, en þeir voru sammála um að um umsýsluviðskipti hefði verið að ræða. Meðal annars í ljósi þess að G ehf. upplýsti C ehf. hvorki um samskipti G ehf. við erlenda söluaðilann né skilmála vegna kaupanna, þar á meðal um réttarstöðu aðila væri fallið frá kaupunum, var talið óhjákvæmilegt að G ehf. bæri sönnunarbyrði fyrir þeim fullyrðingum að fyrirsvarsmanni C ehf. hefði verið ljóst að umrædd innborgun myndi glatast ef ekki yrði af kaupunum og samþykkt að sú yrði raunin. Taldi Landsréttur að miða yrði við að C ehf. hefði ekki mátt ganga út frá því eða samþykkt að það myndi glata innborgun sinni við það að fallast á tillögur G ehf. um að hætta við kaupin á Kia bifreiðunum. Þá styddu gögn málsins frekar fullyrðingar C ehf. um nýtingu og endurgreiðslu innborgunarinnar en fullyrðingar G ehf. um að viðskiptum málsaðila hefði lokið með eftirgjöf innborgunarinnar. Meðal annars að þessu virtu ásamt stöðu aðila og skorti á skriflegum gögnum yrði G ehf. að bera hallann af því sem óljóst væri um atvik og talið sannað að C ehf. hefði átt að fá þá greiðslu sem hann hafði innt af hendi endurgreidda. Var því hinn áfrýjaði dómur staðfestur um greiðsluskyldu G ehf.
Stefnandi og stefndi sammæltust um að kaupa saman 44 bifreiðar. Stefnandi millifærði inn á stefnda staðfestingargjald fyrir 22 bifreiðar sem greiddi þær til erlenda söluaðilans, en stefndi sá alfarið um samskiptin við erlenda söluaðilann. Stefndi hafði frumkvæði að því að falla frá kaupunum og reis upp ágreiningur um hvort honum bæri að endugreiða staðfestingagjaldið til stefnanda. Engin gögn lágu fyrir um þetta í málinu en litið var svo á að það hefði staðið stefnda nær að tryggja sér sönnun um það. Skýringar stefnda að fallið hefði verið frá kaupunum vegna verðlækkunar bifreiðanna voru ekki í samræmi við gögn málsins. Var stefndi dæmdur til að endurgreiða fjárhæðina.
F ehf. seldi fiskiafurðir til Nígeríu með milligöngu S hf. F ehf. taldi að S hf. hefði sem umsýslumaður farið út fyrir heimildir sínar gagnvart honum þegar sá síðarnefndi veitti kaupendum afurðanna í Nígeríu um það bil 35% afslátt af upprunalegu viðmiðunarverði vörunnar vegna markaðsaðstæðna þar í landi á árunum 2015 og 2016. Taldi F ehf. að S hf. hefði einn ákveðið þennan afslátt án samráðs við hann og bæri S hf. að standa honum skil á mismuninum. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið að F ehf. hefði mátt vera ljós sú alvarlega staða sem var á mörkuðum í Nígeríu og sem S hf. gæti ekki borið sérstaklega ábyrgð á. Þá yrði ekki annað ráðið af gögnum málsins en að samráð hefði verið haft við fyrirsvarsmann F ehf. um verð og yrði ekki séð að F ehf. hefði krafist þess að fá vöruna endursenda eftir að kaupandi hennar krafðist 35% afsláttar. Var F ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að S hf. hefði vanefnt skuldbindingar sínar gagnvart honum. Var S hf. sýknaður af kröfum F ehf.
Ekki var fallist á vanefndakröfu stefnanda vegna umsýsluviðskipta þar sem stefndi var milligönguaðili og hafði veitt afslætti þar sem talið var að stefnandi hafi verið nægilega upplýstur um stöðu viðskiptanna. En auk þess þótti ekki sýnt fram á skilyrði til þess að verða við skaðabótakröfu stefnanda vegna sömu atvika.
Stefnda félaginu var gert skylt að selja innlán sitt í úkraínskum banka og afhenda stefnanda söluandvirðið í samræmi við umsýslusamninga aðila. Aðalkröfu stefnanda um endurgreiðslu fjármuna og varakröfu hans um framsal innstæðunnar til sín var hafnað þar sem þær þóttu ekki eiga sér stoð í samningum aðila.
Máli vísað frá dómi.
Stefndi dæmdur til greiðslu andvirðis aflaheimilda vegna rækju.
Aðilar gerðu með sér kaupleigusamning um bifreið. Samið var um greiðslu í japönskum jenum og svissneskum frönkum. Stefndi stóð ekki í skilum og bar við í fyrsta lagi að óheimilt hafi verið af stefnanda að binda afborganir lánsins við gengi japansk jens og svissneska franka samkvæmt ákvæðum 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu; í öðru lagi að forsendur samningsins hefu brostið og í þriðja lagi að ósanngjarnt og andstætt góðri viðskiptavenju væri af stefnanda að bera samninginn fyrir sig, sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Fallist var á með stefnanda að heimilt hefði verið að binda afborganir lánsins í íslensum krónum við gengi krónunnar gagnvart japönsku jeni og svissneskum frönkum. Stefndi hafi vitandi vits tekið lán í erlendri mynt. Lög stæðu ekki í vegi fyrir að hægt væri að krefjast skila á sambærilegu verðmæti og lánað var.
K ehf. gerði skriflegt tilboð, fyrir hönd umbjóðanda, til Þ ehf. um sölu tiltekinna veiðiheimilda. Þ ehf. samþykkti tilboðið samdægurs. Greiddi það fyrir hluta veiðiheimildanna, en S ehf., eigandi þeirra, stefndi því til greiðslu á því sem eftir stóð. Ekki var talið unnt að líta svo á að tilboðið hafi borið svo ótvírætt með sér að K ehf. kæmi þar fram í skjóli umboðs að Þ ehf. gæti talist hafa með samþykki þess orðið bundinn af samningi við annan en K ehf., sbr. 1. mgr. 10. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Ekki var deilt um það í málinu að K ehf. hafði milligöngu fyrir S ehf. Var K ehf. því í stöðu umsýslumanns í þessum viðskiptum. Eftir óskráðum reglum fjármunaréttar um umsýsluviðskipti bakaði Þ ehf. sér skuldbindingu við umsýslumanninn með samþykki tilboðsins, en ekki gagnvart S ehf. sem umsýsluveitanda. Var talið að S ehf. gæti ekki á þessum grunni einum sótt greiðslu úr hendi Þ ehf. og var Þ ehf. því sýknað, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga um meðferð einkamála.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda söluþóknun. Talið var að stefndi hefði ekki staðið við samning aðila um söluþjónustu fasteignasala.
H ehf. flutti út fisk útgerðarfélagsins T ehf. í eigin nafni en fyrir reikning síðargreinda félagsins til þýska félagsins I og var um umsýsluviðskipti að ræða. I veitti útgerðinni ýmsa lánafyrirgreiðslu til að unnt væri að halda skipi hennar til veiða. H ehf. lét það óátalið að I héldi eftir hluta af andvirði fisksins vegna þessarar lánafyrirgreiðslu. Hins vegar gerði hann athugasemd þegar greiðslur sem I skilaði til H ehf. dugðu ekki fyrir kostnaði síðargreinda félagsins. Félagið höfðaði mál gegn I og krafðist aðallega greiðslu söluandvirðis níu gáma af fiski en til vara tiltekinnar, lægri fjárhæðar, er tók mið af útlögðum kostnaði vegna fiskflutninganna og greiðslum sem H ehf. átti að standa skil á auk eigin þóknunar. Þar sem um umsýsluviðskipti hafði verið að ræða var talið að I hefði verið óheimilt að skuldajafna andvirði þess, sem félagið hafði lagt út fyrir útgerðina, við söluandvirðið umfram það sem samþykkt hafði verið af H ehf. Fyrir Hæstarétti krafðist félagið staðfestingar héraðsdóms sem fallist hafði á varakröfu þess er tók mið af því að endurgjald fyrir hvern gám ætti að vera 6.500 evrur. Fyrir Hæstarétti kvaðst H ehf. sætta sig við að þetta endurgjald væri 6.000 evrur á hvern gám í samræmi við tiltekna yfirlýsingu sem lá fyrir í málinu. I var því gert að greiða H ehf. 54.000 evrur með nánar tilteknum vöxtum til greiðsludags.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu reikninga og var krafan tekin til greina að mestu. Kröfu stefnda um skuldajöfnuð vegna tveggja reikninga stefnda á hendur stefnanda var hins vegar hafnað.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda kröfur vegna fiskútflutnings.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu eftirstöðva reikninga vegna viðskipta m.a. þar sem skuldajafnaðarkrafa stefnda næmi hærri fjárhæð en krafa stefnanda. Um væri að ræða umsýsluviðskipti og var stefndi sem umsýslumaður ekki talinn eigandi óseldra birgða sem stefnandi sem þriðji aðili viðskiptanna sat uppi með eftir að umsýsluviðskipunum lauk. Þá var krafa stefnda um tafabætur tekin til greina sem skuldajafnaðarkrafa.