Stefnandi höfðaði mál til þess að fá stjórnvaldsákvörðun fellda niður eða stjórnvaldssekt lækkaða. Talið var að á ákvörðun stjórnvaldsins væri hvorki form- né efnisannmarki né aðrir ágallar sem gæti valdið ógildingu hennar. Hinsvegar var talið að fjárhæð stjórnvaldssektarinnar væri hærri en sektarákvæðið heimilaði. Af þeim sökum lækkaði dómurinn sektarfjárhæðina.
Fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands um að synja stefnanda um aðild að rammasamningi sérgreinalækna.
Staðfest var niðurstaða áfrýjunarnefndar samkeppnismála um brot félagsins Byko ehf. á 10. gr. samkeppnislaga en sektarfjárhæð gagnvart móðurfélagi þess Norvik hf. hækkuð.
Stefnandi krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun stefnda um skyldu stefnanda til að hafa ákvæði í samningi við hýsingaraðila um heimildir stefnda til aðgangs að upplýsingum og gögnum hjá hýsingaraðila og til eftirlits hjá honum. Krafan náði einnig til þess að ákvörðun um dagsektir yrði felld úr gildi og að þær yrðu endurgreiddar stefnanda. Á kröfurnar var ekki fallist og var stefndi sýknaður af þeim.
Stefnda sýknuð af kröfum sveitarfélags um greiðslu reikninga vegna búfjáreftirlits á grundvelli laga nr. 103/2002, um búfjárhald o.fl.
Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af bótakröfum stefnenda þar sem skilyrði skaðabótaábyrgðar stefnda voru ekki talin vera fyrir hendi.
Ekki var talið aðalstefndi bæri ábyrgð á tjóni sem stefnendur urðu fyrir vegna mistaka við byggingu íbúðarhúss, er stefnendur keyptu fullbúið að utan en ófrágengið að innan. Reykjavíkurborg var hins vegar talin bera ábyrgð á því að byggingarstjóri hússins, sem var ógjaldfær, hafði ekki skylda ábyrgðartryggingu eða bankaábyrgð í starfi sínu sem byggingasrstjóri hússins.
D var árið 1993 svipt fjárræði vegna ellisljóleika og nafngreindur maður skipaður lögráðamaður hennar af sýslumanni. D lést árið 2000 og lauk skiptum á búi hennar ári síðar. Lögráðamaður hennar var árið 2002 dæmdur sekur um að hafa dregið sér tiltekna fjárhæð af fjármunum D á meðan hann var skipaður lögráðamaður hennar. Kröfðu erfingjar hennar að íslenska ríkið greiddi þeim bætur fyrir það tjón sem hlaust af skipun lögráðamannsins svo og ófullnægjandi eftirlits með störfum hans. Ekki var á það fallist að skort hefði á að formleg skilyrði hefðu verið uppfyllt til að skipa lögráðamanninn til starfans. Þá var ekki í ljós leitt að sýslumaður hefði mátt ætla að lögráðamaðurinn myndi misfara með fjárhaldið. Eftir gildistöku lögræðislaga nr. 71/1997, sem kváðu skýrar en áður á um störf lögráðamanna, skýrslugjöf og eftirlit með störfum þeirra, höfðu starfsmenn sýslumannsembættisins ítrekað leitað eftir því við lögráðamanninn að hann sinnti lagaskyldu sinni um skýrslugjöf án þess að það bæri árangur. Ekki þótti upplýst að sýslumaður eða starfsmenn hans hefðu brotið gegn starfsskyldum sínum og fellt með því skaðabótaábyrgð á íslenska ríkið gagnvart erfingjum D.
J, sem keypt hafði utanlandsferð hjá ferðaskrifstofunni Í ehf., varð fyrir fjártjóni þegar Í ehf. skilaði starfsleyfi sínu og lýsti því yfir að grundvöllur fyrir rekstrinum væri ekki lengur fyrir hendi. Krafðist J þess að fá tjón sitt bætt úr sérstakri tryggingu sem ferðaskrifstofum bar að setja vegna starfsemi sinnar. Þrátt fyrir skýr fyrirmæli 5. gr. reglugerðar nr. 281/1995 um að lágmarkstrygging skyldi vera 10.000.000 krónur hafði samgönguráðuneytið ekki krafið Í ehf. um hækkun 6.000.000 króna tryggingar sem félagið hafði sett fyrir gildistöku reglugerðarinnar. Kröfur vegna innborgana á ferðir með Í ehf., sem ekki nýttust, og kostnaður við heimflutning farþega rúmuðust innan þeirrar tryggingarfjárhæðar sem ráðuneytinu bar að sjá til að félagið setti. Var fallist á með J, að vanræksla ráðuneytisins hefði valdið honum tjóni og var krafa hans var samkvæmt því tekin til greina.