Fallist var á fjárkröfu stefnanda í máli hans gegn tryggingafélagi. Málið varðaði einkum ágreining um viðkomandi skilmála vátryggingasamnings vegna frítímaslysatryggingar stefnanda og sönnun og sönnunarbyrði í því sambandi.
Stefnandi höfðaði mál á hendur stefnda, Sjúkratryggingum Íslands, til viðurkenningar á bótaskyldu fyrir tjón sem hún hlaut við læknismeðferð í útlöndum. Talið var að ætluð krafa hennar á hendur stefnda hefði verið fallin niður fyrir fyrningu þegar hún höfðaði málið.
Talið var að Sjúkratryggingastofnun hefði verið heimilt að hætta að greiða stefnanda, lækningastofu, þá reikninga sem stefnandi sendi stofnuninni vegna greiðsluþátttöku ríkisins í heilbrigðiskostnaði. Stefndi, íslenska ríkið, var því sýknað af fjárkröfu stefnanda.
Stefnda gert að greiða stefnanda hluta vátryggingarfjárhæðar úr slysa- og sjúkdómatryggingu sem í gildi var þegar staðfest var að stefnandi væri haldinn sjúkdómi sem tryggingin tæki til. Sannað þótti að stefnandi hefði hlotið 25% varanlega læknisfræðilega örorku af völdum sjúkdómsins og ætti rétt til greiðslu þess hlutfalls vátryggingarfjárhæðarinnar í samræmi við skilmála tryggingarinnar. Hafnað var málsástæðum stefnanda um að leggja bæri til grundvallar annað og hærra örorkustig eða notast við aðra mælikvarða til að meta afleiðingar sjúkdómsins. Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu vaxta eins og um skaðabótakröfu væri að ræða en fallist á dráttarvaxtakröfu frá málshöfðunardegi.
A höfðaði mál gegn L og Í þar sem hann krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður heilbrigðisráðuneytisins þar sem staðfest var gjaldtaka á hendur A vegna notkunar hans á CPAP-öndunarvél. Jafnframt krafðist A þess að L og Í yrði sameiginlega gert að endurgreiða honum oftekin gjöld vegna notkunarinnar. Ágreiningur aðila snerist um lögmæti gjaldtökunnar en A taldi að um væri að ræða þjónustugjald og að ekki væri fullnægjandi lagagrundvöllur fyrir gjaldtökunni. L og Í héldu því hins vegar fram að um væri að ræða styrk fremur en þjónustugjald. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvæði 1. mgr. 26. gr. laga nr. 112/2018 um sjúkra-tryggingar, sem mælir fyrir um þátttöku Sjúkratrygginga í kostnaði við öflun og notkun hjálpartækja, yrði ekki túlkað öðruvísi en svo að um væri að ræða greiðslu-þátttöku Sjúkratrygginga með þeim sem notuðu hjálpartæki á borð við öndunarvélar. Ekki hafi staðið til af hálfu löggjafans að ríkið bæri allan kostnað við öflun og notkun hjálpartækja, enda sé sérstaklega tekið fram í þágildandi reglugerð nr. 1155/2013, að öndunarvélar séu greiddar að fullu en skiptanlegir fylgihlutir og rekstrarvörur fyrir vélarnar ásamt þjónustu séu greiddir að fullu nema fyrir notendur CPAP-öndunarvéla. Notkun A á CPAP- öndunarvél hafi því verið niðurgreidd af Sjúkratryggingum að öðru leyti en því að styrkurinn tók ekki til mánaðarlegs meðalkostnaðar vegna skiptanlegra fylgihluta, rekstrarvöru og þjónustu við vélina umfram 440 krónur sem A bar að greiða í þessu tilviki. Þar sem ekki var um að ræða að L innheimti gjald fyrir veitta þjónustu sem lagaheimild þurfti fyrir voru L og Í sýknuð af kröfum A.
Deilt var um túlkun á inntaki skilmála um dánarbætur í frítímaslysatryggingu sem eiginmaður stefnanda hafði hjá hinu stefnda félagi þegar hann lést í kjölfar aðgerðar og meðhöndlunar eftir slys. En skilmálar tryggingarinnar gerðu m.a. að skilyrði að slys væri bein og eina orsök þess að vátryggður léti lífið. Með hliðsjón af túlkun annarra ákvæða í skilmálum stefnda, sem og með vísan til fyrirliggjandi atvika í málinu, var fallist á með stefnanda að umrætt atvik félli undir trygginguna. Var hinu stefnda tryggingafélagi því gert að greiða stefnanda dánarbætur samkvæmt tryggingunni.
Eiginmaður stefnanda lést í kjölfar aðgerðar eftir slys og voru greiddar út bætur samkvæmt lögum nr. 111/2000 en í málinu beindi stefnandi frekari kröfum til skaðabóta að stefndu SÍ og íslenska ríkinu. Var í málinu deilt um rétt bótaviðmið eða útreikningsaðferð, sbr. 13. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og var úr því leyst og stefnanda tildæmdar bætur úr hendi stefnda íslenska ríkinu samkvæmt varakröfu stefnanda.
Stefnandi krafði stefnda íslenska ríkið um greiðslu vegna liðskiptaaðgerðar sem hún keypti af einkarekinni læknamiðstöð og taldi að stefndu væri rétt að bæta sér þann kostnað. Ekki var fallist á að stefnandi gæti átt rétt til greiðslu slíks kostnaðar á grundvelli laga nr. 112/2008, um sjúkratryggingar, ákvæði 76. gr. stjórnarskrárinnar eða samkvæmt þeim reglum sem teknar hefðu verið inn í EES-samninginn um rétt til að leita heilbrigðisþjónustu erlendis.
Stefnandi krafði stefnda íslenska ríkið um skaðabætur fyrir fjárútlát vegna liðskiptaaðgerðar sem hann keypti af einkarekinni læknamiðstöð og taldi að stefnda væri rétt að bæta sér þann kostnað. Stefnandi sýndi ekki fram á að hann hefði ekki átt þess kost að fá slíka aðgerð gerða á sjúkrahúsi á kostnað stefnda innan tilhlýðilegra tímamarka og var ekki talinn hafa axlað sönnunarbyrði sína fyrir því að skilyrði bótaskyldu væru fyrir hendi. Var íslenska ríkið því sýknað af skaðabótakröfu hans.
Fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands um að synja stefnanda um aðild að rammasamningi sérgreinalækna.
H höfðaði mál gegn L og krafðist bóta úr sjúkratryggingu vegna tímabundna og varanlega örorku sem hann varð fyrir í starfi sínu. Ekki var fallist á með L að skráning H í svokallaðri tjónskýrslu hefði verið ófullnægjandi. Þá hefðu viðeigandi gögn um sjúkdóm hans verið send L á ábyrgðartíma tryggingarinnar og í samræmi við skilmála hennar. Hefði L verið í lófa lagið að krefjast skýrari svara H um málefnið og eftir atvikum frekari læknisfræðilegrar athugunar hefði hann talið þörf meiri upplýsinga svo taka hefði mátt afstöðu til kröfu H. Það hefði hann ekki gert, heldur haldið sig við að H hefði ekki reist kröfu sína á sjúkdómi heldur á slysi. Samkvæmt framansögðu og með hliðsjón tveggja læknisvottorða um örorku H var L gert að greiða umkrafða fjárhæð.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda fullar bætur úr sjúkdómatryggingu.
Í stundaði rekstur vátryggingamiðlunar, en bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta 15. nóvember 2002. Í gerði í nóvember 2001 samning við enska vátryggingafélagið I, sem veitti Í heimild til að gera vátryggingarsamninga fyrir hönd I, sem væru skuldbindandi fyrir hann og gefa út tilgreind skjöl um vátrygginguna, meðal annars vátryggingarskírteini. Í samningnum var kveðið á um skyldu Í til að sjá til þess að I yrði ekki skuldbundinn við vátryggingar sem tækju gildi eftir uppsögn samningsins og ef vátrygging framlengdist sjálfkrafa samkvæmt efni skilmála hennar eða vegna ákvæða í lögum væri Í skylt að segja þeim samningum upp sem endurnýjuðust eftir að samningurinn félli úr gildi. Þá bar Í að afla samþykkis I áður en gefin væru út vátryggingarskírteini. Samningurinn skyldi gilda til 31. ágúst 2002 en var síðar framlengdur um einn mánuð. B starfaði á vegum Í við sölu vátrygginga og samþykkti að taka tilboði um svokallaða JLT-sjúkratryggingu á sérstökum starfsmannakjörum. Vátryggingaskírteini fyrir sjúkra- og slysatryggingu var gefið út 7. febrúar 2002. Þar kom fram að vátryggjandi væri L, vátryggingartaki væri Í og B vátryggður. Um var að ræða hópvátryggingu fyrir þá sem störfuðu á vegum Í. Í vátryggingarskírteininu sagði að um vátrygginguna giltu lög um vátryggingarsamninga, samningur milli vátryggingartaka og félagsins, ásamt viðeigandi vátryggingarskilmálum. Lagt var til grundvallar að B hefði ekki verið kunnugt um efni samnings Í og I. Fallist var á það með I að miðað skyldi við vátryggingaskilmála frá 27. nóvember 2001, sem voru í gildi þegar vátryggingarskírteinið var gefið út. Ekki var um það deilt í málinu að hvorki Í sleit hópvátryggingarsamningi þeim, sem B féll undir, eða kom í veg fyrir endurnýjun hans, áður en bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta, né gerði skiptastjóri þrotabúsins slíkar ráðstafanir. B fékk hjartaáfall 9. febrúar 2003 og gerði síðar kröfu um bætur úr nefndri tryggingu. I hafnaði greiðsluskyldu. Byggði I á því að Í hefði borið að senda allar fyrirspurnir um hópvátryggingar til vátryggjandans til verðákvörðunar. Það hefði ekki verið gert og því hefði vátryggingarsamningur um slíka hópvátryggingu ekki komist á. Þar sem Í hefði ekki haft heimild til útgáfu vátryggingarskírteinis væri það ekki bindandi fyrir I. Þá hefði útgáfa vátryggingarskírteinisins ekki rúmast innan takmarka heimildarumboðs Í og væri þessi ráðstöfun því ekki bindandi fyrir I. Jafnframt hefði B átt að vera ljóst, sem sölumanni vátrygginga, að hann gæti ekki orðið aðili að vátryggingarsamningi við I nema láta í té upplýsingar um heilsufar og tjónasögu. Hefði B verið grandsamur um að I hefði farið út fyrir umboð sitt væri því ekki um gildan samning að ræða. Taldi Hæstiréttur að þar sem B hefði ekki verið kunnugt um efni áðurnefnds samnings I og Í yrði hann ekki látinn bera hallann af því að Í hefði farið út fyrir heimild sína samkvæmt samningnum. I hélt því einnig fram að þótt talið yrði að gildur vátryggingarsamningur milli B og I hefði stofnast væri ljóst að enginn slíkur samningur hefði verið í gildi þegar B veiktist. Vanskil hefðu orðið á greiðslu iðgjaldsins og taldi I að greiðslur inn á reikninginn eftir að vátryggingarsamningurinn hefði fallið úr gildi gætu ekki skapað rétt B til handa. Hæstiréttur taldi sannað að vanhöld hefðu orðið á greiðslu iðgjaldsins af hálfu B. Reglur 13. til 15. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga, sem ættu hér við, yrðu ekki skýrðar svo að vátryggingarsamningur félli niður vegna vanskila á iðgjaldi nema félagið hefði sagt vátryggingarsamningnum upp eða krafist greiðslu iðgjaldsins. Ósannað væri að aðild B að samningnum hefði verið sagt upp eða hann krafinn um iðgjald eins og framangreind lagaákvæði áskildu. Þá hafnaði Hæstiréttur því að ákvæði samnings I og Í hefðu ekki heimilað framlengingu vátryggingarsamningsins, enda hefði B ekki verið gerð grein fyrir því að 2. mgr. 12. gr. vátryggingarskilmálanna um sjálfkrafa endurnýjun samningsins gilti ekki. Enn fremur hélt I því fram að ef talið yrði að vátryggingarsamningur hefði stofnast milli I og B hefði hann ástæðu til að ætla að B hefði leynt hann atvikum um heilsufar sitt og því bæri að meta samninginn ógildan. Talið var ósannað að B hefði, er hann samþykkti tilboð um vátrygginguna, verið kunnugt um einkenni sem veittu vísbendingar um að sérstök áhætta væri á því að hann fengi hjartaáfall. Samkvæmt framansögðu taldi Hæstiréttur að hópvátryggingarsamningur sá, sem B féll undir, væri gildur að því er hann varðaði og ætti hann rétt til vátryggingarbóta úr hendi I. Bar I því við að hugsanleg bótaábyrgð hans hefði fallið niður þar sem tjónstilkynning B hefði ekki borist innan 120 daga frá tjónsdegi eins og greindi í 9. gr. vátryggingarskilmálanna. Í málinu lá ekkert fyrir um að hin síðbúna tilkynning B hefði haft áhrif á stöðu I eða möguleika hans til þess að leiða sönnur að atvikum sem máli skiptu um réttarstöðu hans. Var því ekki talið að krafa B um bætur hefði fallið niður vegna tómlætis hans, sbr. 21. gr. laga nr. 20/1954. Var I dæmdur til að greiða B 90% af hármarksbótafjárhæð samkvæmt vátryggingarskírteini.
Deilt var um það hvort stefnda hafi verið rétt og skylt að greiða bætur inn á reikning lífeyrissjóðs eða hvort honum hafi borið að greiða þær inn á reikning stefnanda. Niðurstaða dómsins var sú að það hafi átt að greiða bæturnar beint til stefnanda.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda bætur úr sjúklingatryggingu samkvæmt lögum nr. 111/2000.
Hafnað var kröfu stefnanda um að viðurkennt yrði að hún ætti rétt á bótum úr hendi stefnda vegna tjóns af fylgikvilla í kjölfar krabbameinsmeðferðar á Landspítala - háskólasjúkrahúsi árið 2003.
B keypti sjúkratryggingu í desember 1990. Í ágúst 1992 gekkst hann undir hjartaaðgerð og var honum í júní 1993 metin 50% varanleg örorka. Greiddi S honum bætur vegna þess í september 1993. Í júlí 1996 fékk B kransæðastíflu og í september 2000 var honum metin örorka og talið að hún hefði hækkað varanlega úr 50% í 90%. Ágreiningur var um greiðslu á eftirstöðvum bóta úr sjúkratryggingunni. Var fallist á niðurstöðu héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, að þau sjúkdómseinkenni sem komu í ljós 1996 væru ekki einkenni um nýjan sjúkdóm heldur væri um að ræða samfellda þróun kransæðasjúkdóms sem uppgötvaðist 1992. Fyrir lá að vátrygging B féll úr gildi í lok desember 1993 og var því ekki í gildi þegar heilsu hans hrakaði 1995. Ekki var dregið í efa að örorkan hefði verið rétt metin í upphafi en með versnandi heilsu B hefðu afleiðingar sjúkdómsins orðið meiri en áætlað hafði verið. Tekið var fram að í skilmálum sjúkratryggingar B hefði verið ákvæði þess efnis að vátryggingin tæki ekki til versnandi heilsufarsástæðna sem rekja mætti til þess tímabils er vátryggingin var úr gildi. Var talið að um væri að ræða hlutlæga ábyrgðartakmörkun á gildissviði vátryggingarinnar sem bryti ekki gegn ákvæðum laga nr. 20/1954 um vátryggingarsamninga. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest og S sýknaður af kröfu B.