Dómstólaleit

A höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra 24. janúar 2019 um endurákvörðun opinberra gjalda gjaldárin 2011 til 2015, sem og úrskurðir yfirskattanefndar frá 11. desember 2019, 1. apríl 2020 og 1. febrúar 2023, að því marki sem hafnað var kröfum um ógildingu fyrrnefnds úrskurðar ríkisskattstjóra. Loks krafðist A þess að Í yrði gert að greiða honum tilgreinda fjárhæð með dráttarvöxtum. Til vara krafðist A þess að 25% álag samkvæmt úrskurði ríkisskattstjóra yrði fellt niður. Deildu aðilar um það hvort A gæti fengið vinnu, sem hann innti af hendi fyrir tvö tilgreind dönsk félög, greidda þannig að launin rynnu til félagsins J ehf., sem skuldaði A verulegar fjárhæðir, og J ehf. notað þær þóknanatekjur sem það fékk vegna vinnu A til að greiða niður skuldir sínar við A, án þess að það leiddi til skattgreiðslna. Einnig var deilt um það hvaða áhrif niðurstaða úr sakamáli, þar sem A var sýknaður af ákæru, ætti að hafa á niðurstöður skattyfirvalda, hvort söluverð bifreiðar og ýmsar endurgreiðslur til A hefðu að öllu leyti skilað sér til lækkunar á skattstofni og að lokum hvort endurákvörðunin hefði brotið gegn stjórnsýslulegri meðferð. Með dómi héraðsdóms var felld úr gildi endurákvörðun opinberra gjalda A samkvæmt áðurnefndum úrskurði ríkisskattstjóra vegna gjaldársins 2011 en Í sýknað af öðrum kröfum A. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að í 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri mælt fyrir um að ef skattaðilar semdu um skipti sín í fjármálum á hátt sem væri verulega frábrugðinn því sem almennt gerðist í slíkum viðskiptum skyldu verðmæti, sem án slíkra samninga hefðu runnið til annars skattaðilans en gerðu það ekki vegna samningsins, teljast honum til tekna. Ákvæðið veitti skattyfirvöldum heimildir til að líta fram hjá formi gerninga og ákveða raunverulegt efni þeirra í skattalegu tilliti en sönnunarbyrði fyrir því að skilyrði væru til að beita reglunni hvíldi á skattyfirvöldum. Meginmarkmiðið með setningu reglunnar væri að gefa skattyfirvöldum heimild til að líta fram hjá ráðstöfunum skattaðila sem hefðu það eitt að markmiði að komast hjá skattlagningu. Einnig væri það skilyrði fyrir beitingu reglunnar að einhver hagsmunatengsl væru milli þeirra aðila sem ættu í lögskiptunum. Taldi Landsréttur að rík og náin hagsmunatengsl væru milli dönsku félaganna, J ehf. og A og að A hefði notið þeirra tekna sem hin erlendu félög greiddu vegna starfa hans fyrir félögin. Féllu þær greiðslur því undir tekjuhugtak 1. mgr. 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003. Þá var A ekki talinn hafa sýnt fram á að greiðslur frá erlendu félögunum hefðu að hluta verið endurgreiðslur vegna útlagðs kostnaðar. Var talið að Í hefði sýnt fram á að skilyrði 57. gr. laga nr. 90/2003 hefðu verið uppfyllt til að endurákvarða tekjur A vegna gjaldáranna 2012 til 2015. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

A höfðaði mál á hendur Í til heimtu bóta vegna uppsagnar hans úr starfi hjá stofnuninni B. Hafði staða A verið lögð niður vegna aukinnar áherslu stofnunarinnar á að framfylgja stefnumörkun ríkisstjórnarinnar í stafrænni þróun og almennrar aðhaldskröfu fyrir rekstur B. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að játa yrði forstöðumönnum ríkisstofnana rúmar heimildir til að taka ákvarðanir til hagræðingar í rekstri og að ákvarðanir af þeim toga sættu ekki öðrum takmörkunum en þeim að aðgerðirnar þyrftu að vera í samræmi við lög og meginreglur stjórnsýsluréttar. Var ákvörðun B um að breyta skipulagi verkefna innan stofnunarinnar og leggja niður starf A tekin í kjölfar heildstæðrar greiningar á því hvernig unnt væri að mæta aðhaldskröfum fyrir B og innan heimilda forstöðumanns B samkvæmt ákvæðum laga nr. 70/1996. Þótti ekkert annað komið fram í málinu en að ákvörðunin hafi byggst á málefnalegu mati og hafði A ekki tekist að sýna fram á að uppsögnin hefði verið löngu áformuð eða að hún væri rakin til persónu hans eða framgöngu í starfi. Þá varð ekki séð að uppsagnir annars starfsfólks hefðu getað komið til álita á grundvelli fyrirhugaðra breytinga. Var því ekki fallist á að ákvörðunin hefði verið ólögmæt, andstæð réttmætisreglu eða 10. gr. laga nr. 37/1993. Að virtum atvikum málsins varð ekki heldur séð að B hefði brotið gegn meðalhófsreglu 12. gr. laga nr. 37/1993, en tekið var til athugunar hvort A gæti sinnt öðrum verkefnum innan B áður en til uppsagnar hans kom. Var því fallist á með Í að B hefði lagt viðunandi grundvöll að ákvörðun sinni áður en til uppsagnar A kom. Því var Í sýknað af kröfum A.

B ehf. höfðaði mál gegn Í og gerði þá kröfu að ógiltir yrðu úrskurður ríkisskattstjóra og úrskurður yfirskattanefndar. Laut ágreiningur aðila að því hvort B ehf. hefði verið heimilt í skattframtölum fyrir árin 2008-2012 að draga verðbætur og afföll af sölu skuldabréfa til K S.A., gefin út á árinu 2005, frá tekjum sínum þessi ár, sbr. 1. mgr. 1. töluliðar 31. gr., sbr. 2. tölulið 1. mgr. 49. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt . Byggði B ehf. á því að skilyrði ákvæðisins, sem sneri að því að kaupandi væri nafngreindur, hefði verið fullnægt þar sem fram hefði komið í samningi um kaup á bréfunum hver kaupandinn væri, það er K S.A. Í málinu lá fyrir að M ehf. eignaðist öll skuldabréfin á árinu 2019 en félagið var samkvæmt gögnum málsins í eigu þriggja aðila sem jafnframt voru hluthafar í B ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að B ehf. yrði látinn bera hallann af sönnunarskorti fyrir því að kaupandi skuldabréfanna, eða eftir atvikum sá sem bar endanlega áhættu af kaupum þeirra, hafi í reynd ekki verið aðili tengdur þeim. B ehf. hafi verið í lófa lagið að kalla eftir staðfestingu á því að skuldabréfin hafi ekki verið keypt fyrir áhættu tengds aðila eða framseld slíkum aðila. Lagt var til grundvallar að um hafi verið að ræða aðila sem var tengdur B ehf. í skilningi 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003 og að enginn vafi væri á því að ráðstafanir og viðskipti með skuldabréfin hafi verið verulega frábrugðin því sem almennt gerist í slíkum viðskiptum milli ótengdra aðila, sbr. 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/2003. Tilgangurinn með viðskiptunum hafi fyrst og fremst verið skattalegur ávinningur og ekki skilyrði til að draga verðbætur og hin ætluðu afföll frá skattskyldum tekjum B ehf. Var Í því sýknað af aðalkröfu B ehf. en varakröfu og þrautavarakröfu félagsins vísað frá héraðsdómi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um ógildingu eða breytingu á kyrrsetningargerð sýslumanns þar sem kyrrsettar voru nánar tilgreindar eignir X á grundvelli 6. mgr. 113. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt til tryggingar greiðslu væntanlegrar skattkröfu.

S var sakfelldur fyrir húsbrot og líkamsárás með því að hafa ruðst heimildarlaust inn í íbúð A og B og veist þar að A með nánar tilgreindum afleiðingum. Voru brot hans talin varða við 231. gr. og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var S sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 90/2002 með því að hafa sýnt af sér ógnandi og vanvirðandi háttsemi gagnvart börnunum C og D í umrætt sinn. Með brotum sínum rauf S skilorð eldri dóms og var dómurinn því tekinn upp og honum gerð refsing í einu lagi samkvæmt 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að háttsemi S hefði verið án nokkurs tilefnis og að hann ætti sér engar málsbætur. Háttsemin hefði beinst að mikilsverðum hagsmunum og var til þess fallin að skapa töluverða hættu á tjóni á líkama og sál brotaþola. Þá var litið til þess að S hefði endurtekið sætt refsingu fyrir ofbeldisbrot. Að þessu gættu og með vísan til 1., 3. og 5. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga var refsing S ákveðin fangelsi í fimm mánuði auk þess sem honum var gert að greiða A, B, C og D miskabætur.