Með ákvörðun F var A hf. talið hafa brotið gegn 57. gr. a laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki með því að hafa greitt tilteknum starfsmönnum, sem jafnframt voru hluthafar, kaupauka í formi arðs af hlutum sínum í félaginu árin 2012-2017. Var A hf. gert að láta þegar í stað af slíkum kaupaukagreiðslum og greiða sekt að fjárhæð 72.000.000 króna. A hf. höfðaði í kjölfarið mál á hendur F og Í aðallega til ógildingar ákvörðunar F og endurgreiðslu sektarinnar en til vara til niðurfellingu sektarinnar eða lækkunar og endurgreiðslu sem því næmi. Með héraðsdómi var komist að þeirri niðurstöðu að reglur F um kaupaukakerfi fjármálafyrirtækja nr. 700/2011 hefðu ekki öðlast fullnægjandi lagastoð og orðið gild refsiheimild fyrr en með gildistöku laga nr. 57/2015 sem breyttu 57. gr. a laga nr. 161/2002 og yrði þeim ekki beitt um kaupaukagreiðslur árin 2012-2015 með afturvirkum hætti sbr. 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar. Kæmu því aðeins til skoðunar umræddar greiðslur A hf. til starfsmanna sinna árin 2016 og 2017. Þessi niðurstaða sætti ekki áfrýjun. Þá komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að greiðslurnar árin 2016 og 2017 féllu undir skilgreiningu kaupauka samkvæmt fyrrgreindum lögum og reglum. Var fallist á það sem fram kom í ákvörðun F um að A hf. hefði ekki farið að kröfum laganna m.a. um að setja sér kaupaukakerfi eins og áskilið væri og að A hf. hefði brotið gegn ákvæðum 57. gr. laga nr. 161/2002. Við ákvörðun stjórnvaldssektar yrði að taka mið af því að einungis hefði verið gild refsiheimild vegna háttsemi A hf. árin 2016 og 2017 og þótti sektin, með vísan til forsendna í ákvörðun F, hæfilega ákvðin 24.000.000 króna. Var þessi niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest í Landsrétti með vísan til forsendna hans.
á hendur stefnanda að fjárhæð 72.000.000 króna í ríkissjóð vegna ætlaðra brota stefnanda gegn
57. gr. a í lögum nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki, og reglum settum á, grundvelli þess ákvæðis, og að stefnda íslenska ríkinu verði gert að og endurgreiða stefnanda sömu fjárhæð með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr
Talið var að reglur F um kaupaukagreiðslur fjármálafyrirtækja hefði skort lagastoð vegna greiðslna sem fjármálafyrirtækið A hafði innt af hendi til tiltekinna starfsmanna sinna á árunum 2012-2015. Hins vegar var talið að A hefði brotið gegn reglum um kaupaukagreiðslur með því að greiða tilteknum starfsmönnum sínum arð á grundvelli hluta sem tengdir voru rekstrarafkomu þeirra deilda þar sem þeir störfuðu fyrir árin 2016 og 2017. Var því hafnað kröfu A um ógildingu ákvörðunar F en stjórnvaldssekt fyrirtækisins lækkuð.
Dánarbú A krafðist þess að felld yrði úr gildi veðsetning sem A veitti í fasteign sinni með áritun á skuldabréf, útgefnu af B, og að A hf. yrði gert að aflýsa veðskuldabréfinu af fasteigninni. Byggði dánarbúið kröfur sína á 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga þar sem S, sem A hf. leiddi rétt sinn frá, hefði ekki sinnt skyldu sinni samkvæmt samkomulagi um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá 1. nóvember 2001, um tryggja það að A hefði getað kynnt sér niðurstöðu greiðslumats B áður en A samþykkti veðsetninguna. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þrátt fyrir þennan annmarka yrði ekki horft fram hjá því að A hafði samþykkt niðurstöðu um mat á greiðslugetu B fimm dögum eftir undirritun sína á veðskuldabréfið. Á því skjali staðfesti A jafnframt að hafa kynnt sér bækling um sjálfskuldarábyrgðir og lánsveð, auk þess sem hann undirritaði annað skjal um „Ábendingar vegna lánsveðs“. Hafi honum þá mátt vera ljóst í hverju ábyrgð hans sem veðsali fólst en ekki hreyft athugasemdum við. Varð því að leggja til grundvallar að með undirskrift sinni á niðurstöðu greiðslumatsins hefði A veitt eftirfarandi samþykki sitt fyrir veðsetningunni og var með því uppfyllt skilyrði 3. mgr. 4. gr. samkomulagsins. Samkvæmt þessu, og að því gættu að A hafði fyrst níu árum eftir að hann veitti samþykki sitt fyrir veðsetningunni uppi andmæli gegn gildi hennar, var ekki fallist á að ósanngjarnt væri af hálfu A hf. eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera fyrir sig veðleyfið. Var kröfu dánarbúsins því hafnað.
H höfðaði mál gegn L hf. en H taldi að L hf. bæri að efna samning S sparisjóðs við H um vaxtakjör á innlánsreikningi H hjá sparisjóðnum og síðar L hf. Ekki var fallist á það með H að L hf. gæti ekki tekið til varna þar sem bankinn væri bundinn af niðurstöðu úrskurðarnefndar um viðskipti við fjármálafyrirtæki sem hefði úrskurðað H í vil. Þótt fram kæmi í samþykktum fyrir úrskurðarnefndina að fjármálafyrirtæki, sem væru aðilar að nefndinni, væru skuldbundin til að fylgja ákvörðunum hennar nema í tilteknum undantekningartilvikum, hefði fjármálafyrirtækum verið gert skylt með lögum að vera aðilar að nefndinni og þeim einnig tryggður réttur til að leggja fyrir dóm þau ágreiningsefni sem nefndin hefði leyst úr. Fóru ákvæði samþykktar fyrir úrskurðarnefndina því að þessu leyti í bága við lög og gátu ekki haft þau réttaráhrif að L hf. gæti ekki tekið til varna gegn kröfum H. Þá var talið að þau samningskjör sem H hafði notið hjá S sparisjóði hefðu farið í bága við fyrirmæli reglna Seðlabanka Íslands nr. 492/2001 um verðtryggingu sparifjár og lánsfjár sem áttu sér stoð í ófrávíkjanlegu ákvæði 15. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Var L því ekki bundinn af samningi H og S sparisjóðs.
Hafþór Ingi Jónsson (Hafþór Ingi Jónsson sjálfur) gegn
Landsbankanum hf (
Valur Árnason hdl)
Viðurkennt að stefnda sé skylt að efna samning við stefnanda frá árinu 2011.
Viðurkennd er krafa stefnanda um að viðaukar við lánasamning stefnda væru ógildir, þar sem þeir voru ekki gerðir af þar til bærum aðilum. Í viðaukunum voru ákvæði sem heimiluðu stefnda að greiða lánið með afhendingu hlutabréfa sem láninu hafði verið ráðstafað til kaupa á og féll þannig niður persónulega ábyrgð hans á láninu. Fallist á að slíka samninga gæti hvorki forstjóri félagsins né undirmenn hans gert við forstjórann heldur bæri stjórn félagsins að standa að þeirri samningagerð. Stefnda gert að greiða lánið á grundvelli upphaflegs lánasamnings.
B tók lán hjá G hf., síðar Í hf., í ágúst 2007. Til tryggingar skuldinni undirritaði hann handveðsyfirlýsingu þar sem hann setti bankanum að veði öll verðbréf, sem væru á tilteknum vörslureikningi hjá bankanum. Í október sama ár samþykkti bankinn skuldaraskipti að skuldabréfinu þannig að H ehf., síðar D ehf., sem var í eigu B, yfirtók skuldina. Vegna þessa undirritaði B nýja handveðsyfirlýsingu þar sem sett voru að veði öll verðbréf á sama vörslureikningi og var fyrri handveðsyfirlýsing hans ógilt. Í krafðist þess að viðurkennt yrði að öll verðbréf á tilteknum vörslureikningi B hjá bankanum væru til tryggingar skuld samkvæmt skuldabréfi útgefnu af B, en sem D ehf. hefði síðar gerst skuldari að fyrir skuldskeytingu, í samræmi við handveðsyfirlýsingu sem B hefði samþykkt í tenglum við skuldskeytinguna. Deildu aðilar um það hvort síðari handveðsyfirlýsing B væri í gildi, en B og D ehf. héldu því fram að nýtt lán hefði verið veitt í október 2007 í þágu H ehf. og með því hefði lán B verið greitt upp. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að frumkvæði að því að breytt hefði verið um aðild að lánssamningi B hefði komið frá honum sjálfum. Skjalið um skuldaraskiptin hefði verið skýrt og sá tilgangur ótvíræður að H ehf. kæmi í stað B að þegar veittu láni. Engin ný lán hefðu þannig verið veitt H ehf. Skipti þar engu þótt lánin hefðu við skuldaraskiptin fengið nýtt númer í kerfi bankans. Þá væri enga stoð að finna í gögnum málsins að önnur handveðsyfirlýsing sem B undirritaði síðar sama ár hefði, auk þess að vera til tryggingar endurgreiðslu yfirdráttarheimildar H ehf., átt að koma í stað veðs í vörslureikningi B. Óumdeilt væri að handveð hefði verið veitt í október 2007 í verðbréfum á vörslureikningi B sem hefði allt frá ágúst 2007 verið sviptur aðgangi að vörslureikningnum. Hefði hann ekki gert athugasemdir við það að verðbréf á reikningnum væru veðsett fyrr en liðið var tæpt ár frá því skuldskeyting og veðsetning vegna yfirdráttarheimildar hefði verið gerð, en því hefði hvorki verið lýst yfir af hálfu G hf. né Í hf. að veðtryggingin yrði gefin eftir. Var krafa Í hf. því tekin til greina.
Íslandsbanki hf gegn
Birki Leóssyni og Drómundi ehf
Stefndu sýknaðir af kröfu stefnanda um viðurkenningu á að í gildi væri handveðsyfirlýsing útgefin af stefndu, til tryggingar á skuld skv. skuldabréfi.