Stefnandi slasaðist í umferðarslysi þegar hann ók bifreið sinni og var að teygja sig eftir farsíma sem féll í gólfið. Við það missti hann stjórn á bifreiðinni og lenti á ljósastaur. Var fallist á það mat stefnda að hér væri um að ræða svo alvarlegt frávik sem óhjákvæmilega verður að gera við stjórnun bifreiðar að meta yrði háttsemina til stórkostlegs gáleysis í skilningi umferðarlaga og vátryggingaskilmála. Var stefnda því heimilt að skerða bætur til hans um 1/3 hluta.
V hf. höfðaði mál vegna endurkröfu á hendur A vegna greiðslu úr húftryggingu bifreiðarinnar X en V hf. taldi að A hefði fyrir sitt leyti valdið tjóninu með stórfelldu gáleysi. Í dómi Landsréttar var rakið að niðurstaða greiningar sem lögregla aflaði á ökuhraða bifreiðarinnar væri sú að ætlaður hraði bifreiðarinnar hafi verið 102 kílómetrar á klukkustund, mögulegur lágmarkshraði 96 kílómetrar á klukkustund og mögulegur hámarkshraði 110 kílómetrar á klukkustund. Niðurstaða skýrslunnar fengi jafnframt stoð í vitnisburði C og B. Dómstólar hefðu margoft lagt hraðaútreikninga sem lögregla aflar við rannsókn mála til grundvallar dómsniðurstöðu. Stefndi hefði hvorki bent á hnökra í greiningu skýrsluhöfundar né freistað þess að hnekkja niðurstöðu hans. Var niðurstaða hennar því lögð til grundvallar og þótti sannað að stefndi hafi umrætt sinn ekið á að minnsta kosti 96 kílómetra hraða á klukkustund eða 36 kílómetrum yfir leyfilegum hámarkshraða. Þá taldi Landsréttur að slá mætti því föstu í ljósi þess hraða sem A hafi verið á og á grundvelli framburða vitnanna Þ og B, að A hefði ekki gætt nægilega að sér, ekki fylgst með umferð framundan og skipt um akrein of seint. Hefði akstur stefnda verið mjög háskalegur og hann með háttsemi sinni sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 2. mgr. 19. gr. skaðabótalaga. Þá var ekki fallist á að krafa V hf. væri fallin niður sökum samsömunar í skilningi 29. og 39. gr. laga nr. 30/2004. Ekki var heldur fallist á að V hf. hefði sýnt af sér tómlæti við innheimtu kröfunnar þannig varði niðurfellingu kröfu hans á hendur A. Loks þóttu ekki skilyrði til að lækka kröfu V hf. á grundvelli 24. gr. eða 2. málsliðar 2. mgr. 25. gr. skaðabótalaga. Var því fallist á kröfur V hf. og A gert að greiða V hf. endurkröfufjárhæðina ásamt tilgreindum vöxtum, auk málskostnaðar á báðum dómstigum.
Stefndi sýkn af fébótakröfu stefnanda vegna munatjóns.
M var sakfelldur fyrir hegningar- og umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið án nægilegrar varúðar og að hafa verið þannig á sig kominn að hann var ekki fær um að stjórna ökutækinu örugglega með þeim afleiðingum að ökutækið fór yfir á rangan vegarhelming og lenti í árekstri við annað ökutæki. Við áreksturinn hlaut farþegi í bifreiðinni sem M ók slíka fjöláverka að hann lést auk þess sem ökumaður hinnar bifreiðarinnar, A, slasaðist. Refsing ákærða þótti hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Ákvæði héraðsdóms um tímabundna sviptingu ökuréttar var á hinn bóginn fellt úr gildi þar sem í greinargerð ákæruvaldsins til Landsréttar var ekki vikið að kröfum þess er lutu að ákvæði héraðsdóms þess efnis. Þá var M dæmdur til að greiða A miskabætur.
Fallist var á kröfu stefnanda um að viðurkenndur yrði réttur hans til fullra og óskerta bóta úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi. Niðurstaða dómsins er á því reist að stefnandi hafi sýnt af sér stórfellt gáleysi í umrætt sinn með því að aka allt of hratt miðað við aðstæður. Á hinn bóginn þótti ekki vera fyrir hendi skilyrði til að skerða bætur hans, svo sem hið stefnda tryggingarfélag byggði sýknukröfu sína á. Var þar litið til ungs aldurs stefnanda, hve mikið líkamstjón hans varð og atvika að öðru leyti, m.a. þess að alvarlegar afleiðingar slyssins mætti rekja til fleiri atriða en aksturslags stefnda.
Ákæruvaldið (
Kristmundur Stefán Einarsson saksóknarfulltrúi)
gegn
Martynas Cemerys (
Bjarni Hólmar Einarsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir líkmasmeiðingar af gáleysi og umferðarlagabrot. Ákvörðun refsingar var frestað skilorðsbundið í tvö ár en litið var til þess að verulegur dráttur var á málinu.
Ákærða dæmd fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi. 60 daga fangelsi skilorðsbundið í 2 ár og ökurétarsvipting í 3 mánuði
H var sakfelld fyrir brot gegn 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og ýmsum ákvæðum umferðarlaga nr. 50/1987 með því að hafa ekið bifreið án nægilegrar aðgæslu og of hratt miðað við aðstæður þar sem vegur var háll. Missti H stjórn á bifreiðinni með þeim afleiðingum að hún lenti á bifreið sem kom úr gagnstæðri átt og slösuðust ökumaður og farþegi hennar. H og X, skráður eigandi bifreiðarinnar, voru sýknuð af brotum gegn 59. gr. umferðarlaga fyrir að hafa ekki gætt þess að bifreiðin væri í lögmæltu ástandi. Refsing H var ákveðin 150.000 króna sekt í ríkissjóð.
Ákæruvaldið (
Margrét Harpa Garðarsdóttir fulltrúi)
gegn
Torfa Brynjari Sverrissyni (
Jónína Guðmundsdóttir hdl)
Bifreiðáárekstur. Ökumaður annarrar bifreiðarinnar sakfelldur fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi, akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna og önnur umferðarlagabrot. Skilorðsbundin fangelsisrefsing og fésekt, en ekki frekari ökuréttarsvipting.
Í skaðabótamáli vegna umferðarslyss var fallist á með vátryggingarfélagi að heimilt væri að skerða bætur til ökumanns bifreiðar um 2/3 hluta þar sem orsök umferðarslyssins var rakin til þess að ökumaðurinn var að senda smáskilaboð úr farsíma, en við það fór bifreiðin yfir á öfugan vegarhelming og rakst framan á bifreið sem kom úr gagnstæðri átt.
Ökumaður sakfelldur fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi er hann ók bifreið sinni á gangandi vegfaranda
Sigurður Ívar Sigurjónsson (
Óðinn Elísson hrl)
gegn
Yngva Frey Óðinssyni, til réttargæslu og Vátryggingafélagi Íslands hf
S krafði Y um bætur vegna slyss sem hann hafði orðið fyrir er Y hljóp yfir götu, sem S var að hjóla niður, og í veg fyrir S. Í dómi héraðsdóms kom meðal annars fram að S hefði ekki sýnt næga aðgæslu og þá sérstöku tillitssemi sem sýna bæri börnum samkvæmt ákvæðum umferðarlaga nr. 50/1987, enda hefði hann haft svigrúm til að láta Y vita af ferðum sínum mun fyrr en hann gerði greint sinn. Þá yrði að telja að S hefði getað stöðvað hjólið eða í öllu falli dregið úr hraða þess áður en hann og Y rákust saman. Að öðru leyti hefði S ekki tekist að sýna fram á að Y hefði sýnt af sér saknæma háttsemi og var hann því sýknaður. Í dómi Hæstaréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest og tekið fram í því sambandi að þær aðstæður, sem blöstu við S þegar hann kom hjólandi niður götuna, sem var í íbúðahverfi, hefðu krafist þess að S sýndi sérstaka árvekni. Takmarkaðra gagna nyti við um aðdragandann að slysinu en S bæri í samræmi við almennar reglur sönnunarbyrðina fyrir því að Y bæri bótaábyrgð. Væri við mat á þeirri ábyrgð til þess að líta að Y hefði verið 11 ára þegar slysið varð.
Ákæruvaldið (
Hulda María Stefánsdóttir saksóknari)
gegn
Pétri Jóhanni Sævarssyni (
Kristján Stefánsson hrl)
P var í ákæru gefið að sök að hafa ekið bifhjóli á ofsahraða undir áhrifum fíkniefna án þess að sinna stöðvunarmerkjum lögreglu. Var háttsemin talin varða við ákvæði umferðarlaga nr. 50/1987, auk 168. gr. og 4. mgr. 220 gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms taldi Hæstiréttur sannað að atvik hafi verið með þeim hætti er í ákæru greindi. Þá var staðfest sú niðurstaða að P hafi með aksturslagi sínu raskað öryggi bifreiða og umferðaröryggi á alfaraleið og með því brotið gegn 168. gr. laga nr. 19/1940. Á hinn bóginn hefði ákæruvaldið ekki sýnt fram á að hættan af akstri ákærða hafi verið slík að hann hafi stofnað lífi eða heilsu annarra í augljósan háska svo sem áskilið væri í 4. mgr. 220. gr. áðurnefndra laga. Þá taldi Hæstiréttur að P yrði ekki refsað fyrir brot á 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/1987 þar sem það ákvæði væri svo almennt orðað að það gæti ekki, að teknu tilliti til fyrirmæla 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar, talist viðhlítandi refsiheimild. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um refsingu P og lengd ökuréttarsviptingar.
Ákæruvaldið (
Hulda María Stefánsdóttir saksóknari)
gegn
Bergþóri Ásgeirssyni (
Oddgeir Einarsson hrl)
B var sakfelldur fyrir líkamsárás á A, fíkniefnalagabrot með því að hafa í félagi við Y haft í vörslum sínum í sölu- og dreifingarskyni tiltekið magn kannabislaufa, kannabisstöngla og kannabisplantna auk ræktunar fyrrgreindra plantna, fjölmörg umferðarlagabrot með því að hafa ekið undir áhrifum áfengis og fíkniefna og í eitt skipti valdið stórfelldum eignaspjöllum, auk fleiri fíkniefnalagabrota. Við ákvörðun refsingar leit Hæstiréttur til sakarferils B, þess að líkamsárás hans á A var ófyrirleitin auk þess sem hann hafði áður verið dæmdur fyrir slíkt brot og að hann hafði framið fyrrgreint fíkniefnalagabrot í félagi við annan mann. Þyngdi Hæstiréttur refsingu B og var honum gert að sæta fangelsi í 18 mánuði og hann sviptur ökurétti í þrjú ár. Þá var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um upptöku fíkniefna og tiltekinna muna en miskabætur til handa A lækkaðar.
Karlmaður sakfelldur fyrir hraðakstur og fyrir að hafa ekið gegn rauðu ljósi. Ekki var hins vegar talið sannað að ákærði hefði ekið of hratt miðað við aðstæður á öðrum vegarkafla og síðan á öfugum vegar helmingi og ekki sinnt stöðvunarmerkjum lögreglu og var ákærði sýknaður af þeim brotum. Refsing ákveðin sekt að fjárhæð 45.000 krónur.
Umferðarlagabrot. Bifreiðir. Akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Svipting ökuréttar. Nytjastuldur. Fíkniefnalagabrot. A var sakfelldur fyrir vörslur fíkniefna, nytjastuld og akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Var hann dæmdur til greiðslu sektar að fjárhæð 300.000 krónur og sviptur ökurétti í eitt ár.
X var gefið að sök að hafa stofnað á ófyrirleitin hátt lífi eða heilsu fyrrum eiginkonu sinnar í augljósan háska þegar hann ók bifreið að henni. Með vætti konunnar og annars vitnis, er báru saman um að X hefði ekið bifreiðinni þannig að hún stefndi á konuna en henni tekist með naumindum að forða sér undan henni, þótti sannað að X hefði gerst sekur um háttsemi sem varðaði við 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og var refsing hans hæfilega ákveðin skilorðsbundið fangelsi í tvo mánuði.
Ákæruvaldið (
Ólafur Helgi Kjartansson sýslumaður)
gegn
Héðni Smára Ingvaldssyni (
Jón Egilsson hdl)
Ákært fyrir ýmis umferðarlagabrot og að virða ekki stöðvunarmerki lögreglu. Sakfellt og ákærði dæmdur til að greiða 70.000 króna sekt til ríkissjóðs, sviptingar ökuréttar í þrjá mánuði og greiðslu sakarkostnaðar.
Ákæruvaldið (Helgi Jensson fulltrúi) gegn
Árna Snæ Árnasyni (sjálfur)
Karlmaður sakfelldur fyrir þjófnað og ölvunarakstur. Refsing ákveðin fangelsi í 30 daga, skilorðsbundið í tvö ár. Þá var ákærði dæmdur til greiðslu sektar og jafnframt sviptur ökurétti í 2 ár og 2 mánuði.
Ákæruvaldið (
Gunnar Örn Jónsson ftr)
gegn
Þóri Má Ingvasyni (
Óskar Sigurðsson hrl)
Ökumaður var ákærður fyrir að reykspóla á Austurvegi á Selfossi og var krafist refsingar og sviptingu ökuréttar. Þar sem ákæruvaldið hafði þegar, áður en ákæra var gefin út, boðið ákærða að ljúka málinu með sektargreiðslu, var kröfu um sviptingu ökuréttar hafnað. Dæmdur til að greiða 70.000 þúsund króna sekt.
Dæmdur í 2 mánaða fangelsi skilorðsbundið í 3 ár.
Ósannað að ákærði hafi orðið valdur af líkamsmeiðingum af gáleysi þegar hann ók á mann sem við það fótbrotnaði. Hins vegar fundinn sekur að hafa ekki tilkynnt lögreglu um slysið
L missti stjórn á bifreið sinni, sem hann ók austur Suðurlandsveg, er hann reyndi að forða árekstri við rauða bifreið af Volvo gerð, sem ekið var á röngum vegarhelmingi. Við þetta kastaðist bifreið L framan á bifreið SS, sem ekið var vestur sama veg. Sama dag tilkynnti SML lögreglu um skemmd á spegli á bifreið sinni sem hún kvað stafa af því að bifreið hennar hafi mætt hvítri sendibifreið er hún ók vestur Suðurlandsveg og hafi bifreiðarnar ekið svo nálægt hvor annarri að hliðarspegill hafi brotnað. Kvaðst SML hafa mætt umræddri bifreið á svipuðum slóðum og áðurnefndur árekstur átti sér stað. L höfðaði mál á hendur SML til greiðslu skaðabóta. Í málinu var upplýst að á slysdegi var þoka og slæmt skyggni á umræddum slóðum. Talið var sannað með vísan til framburðar vitna að rauðri bifreið af Volvo gerð hafi verið ekið með háskalegum hætti í niðdimmri þoku á röngum vegarhelmingi vestur Suðurlandsveg á þeim tíma, sem áreksturinn varð. Þá var talið sannað að SML hafi ekið á sama tíma slíkri bifreið vestur Suðurlandsveg og að vinstri spegill hennar hafi brotnað við snertingu við aðra bifreið. Kom árekstrarstaður saman við lýsingu SML. Þá hafði vitnið SP lýst því að rauðri bifreið af Volvo gerð hafi verið ekið svo nærri sendibifreið að það hafi jafnvel talið að bifreiðarnar hafi nuddast eitthvað saman. Með vísan til þessa og framburðar SML fyrir lögreglu um að hún hafi mætt neyðarbifreiðum slökkviliðs á leið austur Suðurlandsveg um það bil 5 mínútum eftir að bifreið hennar rakst á bifreiðina, sem hún taldi hafa verið hvíta sendibifreið, var talið sannað að bifreið SML hafi verið sú bifreið, sem kom á móti bifreið L á röngum vegarhelmingi. Var krafa L því tekin til greina.