Niðurstöður
9 dómar fundust
Lög: Lög um breytingu á lögum um dýrasjúkdóma og varnir gegn þeim, nr. 25/1993, með síðari breytingum. nr. 31/2001
S var ákærður fyrir nauðgun samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa með ofbeldi og ólögmætri nauðung haft samræði við A með nánar tilgreindum hætti. Með dómi héraðsdóms var S sakfelldur fyrir háttsemina og gert að sæta fangelsi í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur. S neitaði sök og að hafa hitt A umrædda nótt. Í dómi Landsréttar voru meðal annars raktar niðurstöður lífsýnarannsóknar og framburður réttarrannsóknar- fræðings í héraði og í viðbótarskýrslu fyrir Landsrétti. Fram kom að talið yrði sannað að S hafi hitt A þegar ætlað brot átti sér stað og átt við hana samskipti sem leiddu til þess að umtalsvert DNA af aðilum greindust í lífsýnum sem tekin voru af þeim daginn eftir. Væri sérstaklega horft til þess að DNA úr A fannst í sýnum sem tekin voru af getnaðarlim S og úr nærbuxum hans. Af því leiddi að meta yrði framburð S ótrúverðugan. Í því ljósi yrði lagt til grundvallar að framburður A væri rétt lýsing af samskiptum aðila umrætt sinn. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða, refsingu, sakarkostnað og einkaréttarkröfu brotaþola.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Íris Þóra Júlíusdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Daníel Weidemann (
Stefán Karl Kristjánsson lögmaður)
Ákærði var sakfelldur fyrir líkamsárás en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið.
Ákærði var fundinn sekur um nauðgun og honum gert að sæta fangelsi í tvö ár, auk þess sem hann var dæmdur til að greiða brotaþola 2.000.000 kr. í miskabætur. Gegn neitun ákærða sem kvaðst aldrei hafa átt kynferðislegt samneyti við brotaþola, þótti sannað meðal annars með vísan til DNA rannsóknar á lífsýnum er fundust bæði á ákærða og brotaþola, að ákærði hefði brotið gegn brotaþola líkt og lýst er í ákæru.
A og B greindi á um uppgjör vegna starfsloka A hjá B. A hafði uppi fjárkröfu á hendur B sem var í fimm liðum, það er vegna ógreidds orlofs, yfirvinnu, kostnaðar vegna lögfræðiaðstoðar, skaðabóta og miskabóta. Í dómi Landsréttar kom fram að ekkert væri komið fram í málinu sem gæfi ástæðu til að ætla að aðilar hafi samið um orlofsréttindi A á þann veg sem hann hélt fram og að fyrirmæli laga og kjarasamninga stæðu ekki til þess að taka kröfu hans um ógreitt orlof til greina. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B af þeirri kröfu. Þá var talið að A hafi ekki rennt viðhlítandi stoðum undir kröfu sína um greiðslu fyrir yfirvinnu og engar forsendur væru til að taka hana til greina að álitum og var B sýknað af þeirri kröfu. A studdi kröfu sína um greiðslu lögmannskostnaðar einkum á tölvupósti sem varaformaður stjórnar B sendi lögmanni A. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki væru forsendur til að líta svo á að B hafi með tölvupóstinum eða á annan hátt skuldbundið sig til að greiða kostnað A vegna lögfræðiaðstoðar, umfram það sem yrði samþykkt af félaginu, og að réttmætar væntingar hans hafi ekki getað staðið til slíks. Var B því sýknað af þessari kröfu. Kröfu A um skaðabætur og miskabætur var einnig hafnað. Var B því sýknað af öllum kröfum HA
Stefndi sýknaður af skaðabóta- og miskabótakröfu stefnanda, ósannað taldist að uppsögn hefði farið fram með ólögmætum hætti og stefnandi sætt einelti í starfi. Einnig sýknað af kröfu um orlofslaun vegna 6.407 orlofsstunda sem hafi safnast upp á fjögurra ára tímabili. Talið að krafan ætti sér ekki stoð í ráðningarsamningi, kjarasamningi eða lögum. Stefndi dæmdur til að greiða hluta af lögfræðikostnaði stefnanda í samræmi við yfirlýsingu stefnda þar að lútandi og til að greiða stefnanda laun vegna 40 yfirvinnustunda en stefnandi hafði krafist greiðslu launa vegna 1.014,5 yfirvinnustunda sem hefðu fallið til á átta mánuða tímabili.
Hlutafélagið T krafði hlutafélagið E um greiðslu á andvirði saltfisksfarms, sem E hafði tekið að sér að flytja frá Reykjavík til Caserta á Ítalíu, en farmurinn hafði glatast í vopnuðu ráni skammt frá áfangastað og T greitt tjónþola bætur. Ágreiningslaust var að um ábyrgð E færi eftir 17. gr. í svonefndri CMR-samþykkt en deilt um hvort undanþáguskilyrðum 2. mgr. greinarinnar væri fullnægt. Lagt var til grundvallar að ránið hefði átt sér stað á óvöktuðu bifreiðastæði við þjónustumiðstöð sem væri nefnd Teano Ovest. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að meðal þeirra sem ynnu við flutninga á Ítalíu væri umrætt svæði þekkt fyrir vopnuð ráð á förmum flutningabíla. Hefði því verið komið upp vöktuðum bílastæðum á Ítalíu fyrir flutningabifreiðar. Bifreiðastjóranum, sem annaðist flutning farmsins, hefði ekki verið gefin sérstök fyrirmæli um að nota slík bifreiðastæði. Varð að leggja til grundvallar að hið óvaktaða bifreiðastæði, sem hann hafði notað, hefði ekki verið eins öruggt og vöktuð bifreiðastæði. Hefði E því ekki sannað að tjónið yrði rakið til atvika sem félagið gat ekki komist undan eða af afleiðingum þeirra sem E gat ekki hindrað, sbr. 2. mgr. 17. gr. samþykktanna. Var því fallist á kröfu T hf.
Ákærður er sakfelldur fyrir kynferðislega misnotkun á telpunni X er hún var á aldrinum 5-6 ára og á telpunni og svo stúlkunni Y, er hún var á aldrinum 3-11 ára auk þess að vera með barnaklám á tölvu sinni. Refsing 4 ára fangelsi
L og K keyptu einbýlishús að Keilufelli í Reykjavík af V með kaupsamningi 1. september 2005. Samkvæmt söluyfirliti og kaupsamningi var birt stærð eignarinnar 146,8 m². Við síðari mælingu var komist að þeirri niðurstöðu að birt stærð hennar væri 125,7 m² og nam mismunurinn 14,3% af tilgreindu flatarmáli samkvæmt kaupsamningi. L og K töldu sig eiga rétt til skaðabóta eða afsláttar er næmi þeirri verðrýrnun sem af þessu leiddi og héldu eftir tveimur afborgunum af kaupverði eignarinnar. V höfðaði mál gegn L og K og krafði þau um greiðslu eftirstöðva kaupverðsins. L og K höfðuðu gagnsök til sjálfstæðs dóms um kröfur sínar eftir að dómkvaddir matsmen höfðu komist að þeirri niðurstöðu að verðrýrnun vegna stærðarfráviksins næmi hærri fjárhæð en þeim greiðslum sem þau höfðu haldið eftir. Með vísan til 3. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 var L og K talið heimilt að höfða gagnsökina þótt frestur samkvæmt 2. mgr. sömu greinar væri liðinn. Ekki var talið að V hefði ábyrgst sérstaklega nákvæma tilgreiningu á stærð hússins. Í matsgerð dómkvaddra matsmanna var ætluð verðrýrnun fundin út með því að reikna fermetraverð hússins út frá kaupverði. Ekki var sýnt fram á að verðlagning þess hefði ráðist af stærðinni einni saman eða að hún hefði verið ákveðin með öðrum hætti en annarra sams konar eigna í hverfinu. Voru L og K ekki talin hafa sýnt fram á að kaupverð eignarinnar hefði verið óeðlilegt og að hin ranga tilgreining birtrar stærðar gæti leitt til skaðabóta eða afsláttar af kaupverði. Þau voru því dæmd til að greiða V eftirstöðvar kaupverðsins. Þar sem kröfur um dráttarvexti voru ekki í réttu horfi, hvorki í stefnu né gagnstefnu, var þeim vísað frá héraðsdómi.
X var ákærður fyrir líkamsárás með því að hafa ráðist á A fyrir utan skemmtistað, slegið hann niður, sest klofvega yfir hann og slegið hann með bjórflösku, sem brotnaði við það, og slegið hann hnefahöggum svo A hlaut mar yfir vinstri augabrún, mar undir vinstra auga, bólgu á öllum hægri helmingi andlits og eymsli í kinnbeini og neðri kjálka og með því að beita brotinni flöskunni til að skera A þannig að hægra eyra var meira og minna tætt og eyrnavængur sundurskorinn, sbr. 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 4 mánuði, en fullnustu hennar frestað og hún látin falla niður að liðnum 3 árum með hliðsjón af ungum aldri og sakaferli X. Þá var X gert að greiða A skaðabætur að fjárhæð 231.111 krónur.