Dómstólaleit

Í málinu var deilt um hvort miða ætti bætur fyrir varanlega örorku A við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða hvort árslaun skyldu metin sérstaklega þar sem óvenjulegar aðstæður væru fyrir hendi, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Í dómi Landsréttar var rakið að í dómum Hæstaréttar hafi verið lagt til grundvallar við mat á því hvort námslok teldust fyrirsjáanleg að tjónþoli hafi verið kominn langt á veg í námi sínu svo honum yrðu dæmdar bætur samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Einnig hafi dómaframkvæmdin verið skýr um að námslok teldust ekki fyrirsjáanleg hafi tjónþoli aðeins lokið um það bil helmingi náms. Þá hafi verið litið til náms í heild sinni, bæði bóklegs og verklegs. Var í dómi Landsréttar vísað til þess að þegar A varð fyrir slysinu hafði hún lokið tæplega helmingi þeirra námseininga sem þurfi til að ljúka námi. Þá hafi A stundað verklegt nám á sama misseri er slysið varð og lokið námi rúmlega sjö mánuðum eftir slysið. Með hliðsjón af dómaframkvæmd Hæstaréttar var talið að námslok A hafi ekki verið fyrirsjáanleg á slysdegi og því ekki tilefni til að víkja frá lágmarkslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Var því fallist á með V að við uppgjör á tjóni A skyldi farið eftir 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og krafa V um sýknu því tekin til greina.

Í málinu greindi aðila á um hvort ákvarða ætti A bætur vegna varanlegar örorku eftir 2. eða 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Einkum var um það deilt hvort A hefði verið komin svo langt í námi sínu við Vélstjórnar- og skipstjórnarskólann að tiltekin námslok hefðu mátt teljast fyrirsjáanleg svo að vikið yrði frá lágmarkslaunaviðmiði samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna við mat á framtíðartekjum hennar, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Landsréttur lagði til grundvallar að A hefði lokið um 77% af bóklegu námi sínu til að öðlast B-réttindi til vélstjórnar og rúmlega 20 vikna starfsnámi. Taldi Landsréttur því að á slysdegi hefði verið fyrirsjáanlegt að stefnda myndi ljúka námi frá Véltækni- og skipstjórnarskólanum til að öðlast B- réttindi í vélstjórn og var fallist á að meta skyldi árslaun hennar sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna. A miðaði aðalkröfu sína í málinu við meðaltekjur einstaklinga sem falla undir starfsflokkinn „Störf iðn- og landbúnaðarvélvirkja“ hjá Hagstofu Íslands en samkvæmt gögnum málsins hefði hún að loknu námi sínu öðlast réttindi til að gegna störfum í þeim flokki. Var því fallist á að sú tekjuviðmiðun gæfi réttari mynd af framtíðartekjum hennar en sá mælikvarði sem í 3. mgr. 7. gr. laganna greindi. Þá var því hafnað að miða skyldi við miðgildi launa verkafólks eins og áfrýjendur byggðu á með varakröfu sinni. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.

A höfðaði mál á hendur S hf. til heimtu skaðabóta fyrir varanlega örorku vegna afleiðinga umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2019. Laut ágreiningur aðila að því hvert árslaunaviðmið við útreikning skaðabóta samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 skyldi vera. Í dómi Landsréttar var rakið að A hefði skipt um starfsvettvang á árinu 2017 þegar hún hóf störf hjá B og lét af störfum hjá D ehf. Hefði A notið tekna frá báðum launagreiðendum fjóra mánuði ársins, auk þess sem hún hefði fengið laun fyrir hlutastarf hjá E stærstan hluta ársins. Ráðið var að hærri tekjur frá B hefðu skýrst af nýju skipulagi á vinnustað og af vandkvæðum við að manna vaktir sem A hefði tekið að sér. Samkvæmt því var talið að aðstæður A hefðu verið óvenjulegar á árinu 2017 og var ekki séð að þær tekjur væru til þess fallnar að gefa rétta mynd af líklegum framtíðartekjum hennar. Hið sama var talið eiga við um tekjur A árið 2016 en þá var hún óvinnufær að hluta, hætti í námi og hóf störf hjá nýjum vinnuveitanda. Loks var ekki talið að A hefði lagt fram gögn sem renndu stoðum undir að önnur viðmið sem kröfugerð hennar tók til gæfu réttari mynd af líklegum framtíðartekjum en launatekjur miðað við starf hennar hjá B árið 2018 sem A hefði hug á að gegna áfram. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu S hf. af kröfum A.

Í málinu byggði V hf. á því að A hefði leynt félagið upplýsingum um umferðarslys sem hún hefði orðið fyrir á árinu 2013 þegar hún krafði félagið um bætur vegna annars umferðarslyss á árinu 2018 og þar með glatað rétti til bóta úr hendi V hf. vegna seinna slyssins, sbr. 2. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Hafði A verið metin til örorku og V hf. greitt henni bætur vegna fyrra slyssins. Í sameiginlegri matsbeiðni A og V hf., sem lögmaður A ritaði undir fyrir hennar hönd, hafði staðlaðri spurningu um hvort A hefði áður orðið fyrir líkamstjóni og gengist undir örorkumat verið svarað með því að merkja við reitinn „nei“. Einnig byggði V hf. á því að A hefði veitt matsmönnum rangar upplýsingar um fyrra slysið á matsfundi. Í dómi Landsréttar var talið að A gæti ekki borið hallann af mistökum lögmanns hennar við upplýsingagjöf í sameiginlegri matsbeiðni, en í fylgigögnum með henni komu fram upplýsingar um fyrra slysið og umtalsverðar bætur sem V hf. hafði greitt henni á árinu 2016. Þá naut A ekki aðstoðar túlks á matsfundi, en móðurmál hennar er pólska. Þrátt fyrir að A hefði náð ágætis tökum á íslensku yrði því ekki vísað á bug að hún hefði við streitukenndar aðstæður á matsfundi misskilið spurningar matsmanna. Jafnframt lá fyrir að V hf. var með matsgerð vegna fyrra slysins undir höndum en aðeins voru tvö ár liðin frá bótauppgjöri V hf. vegna þess þegar tjónstilkynning vegna síðara slyssins barst félaginu. Mátti A því gera ráð fyrir því að V hf. byggi yfir öllum upplýsingum um fyrra slysið og þar með þeim upplýsingum og gögnum sem félagið þurfti til að meta ábyrgð sína, sbr. 1. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004. Samkvæmt þessu var ekkert talið styðja það að A hefði vísvitandi veitt V hf. rangar upplýsingar í þeim tilgangi að fá greiddar hærri bætur en hún ætti rétt á, sbr. 2. mgr. 120 gr. sömu laga. Þá var fallist á með A að aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og tekjur hennar árið 2017 væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur við bótauppgjör en meðaltekjur hennar síðustu þrjú ár fyrir slysið. Var V hf. því gert að greiða A 5.253.974 krónur í skaðabætur auk nánar tilgreindra vaxta í samræmi við aðalkröfu hennar.

Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna slyss sem hann varð fyrir árið 2020. Aðilar deildu um það hvort við ákvörðun til bóta A skyldi miða við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaða- bótalaga nr. 50/1993 eða hvort meta skyldi árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt upplýsingum frá skattyfirvöldum í Póllandi hefðu laun hans þar á árunum 2017 til 2019 ekki náð lágmarksviðmiði 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þá hafi atvinnutekjur A hér á landi aðeins í eitt ár verið yfir því viðmiði, en á slysdegi hafi A verið búsettur hérlendis í um tíu mánuði. Taldi rétturinn að A hefði ekki sýnt fram á að svo óvenjulegar aðstæður hefðu verið fyrir hendi að annar mælikvarði væri réttari á líklegar framtíðartekjur hans en lágmarkstekjuviðmið 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, enda yrði ekki talið að hann hefði á slysdegi markað sér svo ákveðinn starfsvettvang á Íslandi að víkja bæri frá því. Var S hf. því sýknað af kröfum A.

Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna slyss sem hann varð fyrir árið 2018. Aðilar deildu um það hvort við ákvörðun til bóta A skyldi miða við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða hvort meta skyldi árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar. Í dómi Landsréttar var rakið að tjónþoli bæri sönnunarbyrði fyrir því að skilyrði 2. mgr. 7. gr. væru uppfyllt og þá jafnframt hvaða árslaun teldust réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hans. A hefði lagt fyrir Landsrétt gögn sem staðfestu að hann hefði þegið opinberar greiðslur fyrir umönnunarstörf en að því frátöldu hefði hann ekki veitt upplýsingar um tekjur sínar á síðustu þremur almanaksárum fyrir slys. Þegar litið væri til langrar atvinnusögu A yrði ekki talið að hann hefði sýnt fram á það með viðhlítandi hætti að þær aðstæður hefðu verið fyrir hendi að ákveða bæri bætur til hans eftir 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu T hf. af kröfum A.

Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna slyss sem hann varð fyrir árið 2017. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en greindi á um hvert árslaunaviðmiðið skyldi vera. S hf. hafði þegar greitt A bætur í samræmi við uppgjörstillögu félagsins, þ.e. að útreikningur á varanlegri örorku tæki mið af tekjum A á tímabilinu 2016 til 2020, uppreiknuðum miðað við fullt starf. A byggði á hinn bóginn á því aðallega að miða skyldi við meðaltekjur iðnlærðra rafvirkja en til vara meðaltekjur rafvirkja á árinu 2017. Í dómi Landsréttar kom fram að aðalkrafa A miðaði við meðaltekjur fólks með sömu menntun og hann. A hefði lokið sveinsprófi í rafvirkjun þegar hann lenti í umræddu slysi og sinnt störfum sem rafvirki um rúmlega árs skeið. Hefði hann þannig mótað starfsvettvang sinn til framtíðar. Þar sem A hefði nýlega lokið námi þegar slysið varð var talið líklegt að laun hans, eins og þau voru fyrstu ár í starfi, hefðu hækkað eftir því sem hann aflaði sér lengri starfsreynslu en í matsgerð sem lá fyrir í málinu var höfð hliðsjón af þessum atriðum. Var fallist á með A að honum hefði tekist sú sönnun að rétt væri að miða við þau meðallaun sem hann byggði á í aðalkröfu sinni og var sjónarmiðum S hf. um að annar mælikvarði væri réttur hafnað. Í ljósi þess var S hf. gert að greiða A 7.840.718 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.

A höfðaði mál á hendur V hf. til heimtu skaðabóta vegna umferðarslyss sem hún varð fyrir í nóvember 2016. Laut ágreiningur aðila að útreikningi bóta, en A byggði á því að ákvarða ætti árslaun hennar sérstaklega við útreikning bóta, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, þar sem aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar í skilningi ákvæðisins. A hafi sumarið fyrir slysið flutt frá Indlandi til Bandaríkjanna, verið búsett þar á slysdegi og staðið hafi til að hún hefði störf þar í samræmi við menntun sína. Því bæri að miða við tekjur á hennar sérsviði í Bandaríkjunum við bótauppgjör í stað tekna A síðustu þrjú ár fyrir slyss, eins og V hf. gerði. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna hans, kom fram að A hefði sagt upp starfi sínu í Indlandi áður en hún fluttist búferlum til Bandaríkjanna, hún hafi einungis verið með dvalarleyfi í Bandaríkjunum en ekki atvinnuleyfi og því ekki verið á vinnumarkaði á slysdegi né haft vilyrði fyrir starfi þar. Búferlaflutningar einir og sér geti ekki leitt til þess að undantekningareglu 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga sé beitt. Um breytingar á atvinnuþátttöku og tekjum þurfi að vera að ræða, ellegar unnt að fullyrða að þær standi fyrir dyrum svo að undantekningareglunni verði beitt. Áform tjónþola um breytingar í fyrirsjáanlegri framtíð nægi ekki í þessu sambandi, hafi tjónþoli ekkert aðhafst til að hrinda áformum sínum í framkvæmd. Á slysdegi voru því ekki slíkar breytingar fyrirséðar á högum A að réttlættu beitingu undanþáguákvæðis 2. mgr. 7. gr. laganna. Það að A hafi hafið störf í Kanada fimm árum eftir slysið var ekki talið geta breytt þessari niðurstöðu. Niðurstaða dómsins var því að skilyrði 2. mgr. 7. gr. laganna um óvenjulegar aðstæður væru ekki uppfyllt og var V hf. sýknað af kröfum A. Jafnframt var rakið í dómnum að sjálfstætt skilyrði 2. mgr. 7. gr. laganna um tilvist annars og réttari mælikvarða um framtíðartekjur A en samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laganna væru ósönnuð.

A lenti í tveimur umferðarslysum árið 2017. Höfðaði A mál þetta til heimtu skaðabóta úr hendi V hf. vegna síðara slyssins er bifreið, sem tryggð var hjá V hf. var ekið aftan á hennar bifreið. Undir meðferð málsins fyrir Landsrétti voru dómkvaddir tveir matsmenn til að leggja mat á afleiðingar seinna umferðarslyssins en þegar lá fyrir matsgerð sem aflað hafði verið utan réttar. Ágreiningur aðila fyrir Landsrétti laut að því hvort leggja ætti niðurstöðu matsgerðarinnar sem aflað hafði verið utan réttar til grundvallar um tjón A eða matsgerð dómkvaddra matsmanna. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en greindi á um hver skyldu vera viðmiðunarlaun. Í dómi Landsréttar kom fram að gegn andmælum V hf. yrði sú matsgerð sem aflað hafði verið utan réttar, ekki lögð að jöfnu við matsgerð hinna tveggja dómkvöddu manna til sönnunar um afleiðingar slyssins á heilsufar A og gæti enn síður gengið henni framar. Þeirri matsgerð hefði ekki verið hnekkt með yfirmati og yrði hún því lögð til grundvallar við úrlausn málsins. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að bætur vegna varanlegrar örorku tækju mið af launum A á árinu 2014, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, en ekki var talið að meðallaun við sölu- og þjónustustörf 2017 væru réttari grundvöllur að virtri starfsþróun A og námi hennar. Í samræmi við framangreint voru A dæmdar nánar tilgreindar bætur.

A höfðaði mál á hendur V til heimtu skaðabóta vegna umferðarslyss sem A varð fyrir í febrúar 2017. Laut ágreiningur aðila að útreikningi bóta, en A byggði á því að byggja ætti á 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar á viðmiðunarárum samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993, en A hafði verið utan vinnumarkaðar vegna andlegra veikinda í um það bil tvö og hálft ár fyrir slysdag og notið örorkugreiðslna frá T frá miðju ári 2015. Í dómi Landsréttar var rakið að á viðmiðunartímabili samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 hefði A aðeins aflað launatekna hluta ársins 2014 og voru tekjur hennar því undir lágmarksárslaunum samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna. Hins vegar varð ekki fram hjá því litið að atvinnuþátttaka A hafði verið mjög takmörkuð allt frá því að hún lauk háskólanámi. Í ljósi takmarkaðra varanlegra afleiðinga slyssins sem A varð fyrir varð einnig að taka tillit til þess að A hafði verið utan vinnumarkaðar eftir slysið. Þótti A ekki hafa sýnt fram á að skilyrðum undantekningarreglu 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 væri fullnægt, þ.e. að óvenjulegar aðstæður hefðu verið fyrir hendi árin 2014-2016, og að annar mælikvarði á framtíðartekjur hennar væri réttari en lágmarkslaun skv. 3. mgr. 7. gr. laganna. Var V því sýknað af kröfum A.

B höfðaði mál á hendur A til heimtu skaðabóta vegna líkamstjóns sem B varð fyrir í starfi sínu sem stuðningsfulltrúi hjá A. Byggði B á því að hann hefði orðið fyrir tjóni af völdum þjónustuþega A, en af hálfu A var byggt á því að það væri ósannað að þjónustuþegi A hefði valdið B tjóni með þeim hætti sem B hafði lýst. Í dómi Landsréttar þótti B hafa tekist sönnun þess að hann hefði orðið fyrir því vinnuslysi sem hann krafðist bóta fyrir. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að A bæri ábyrgð á greiðslu skaðabóta til B á grundvelli ákvæðis 7.4.1 í kjarasamningi Sambands íslenskra sveitarfélaga og Starfsgreinasambands Íslands. Var jafnframt rakið að undir rekstri málsins fyrir Landsrétti hefði A aflað matsgerðar dómkvaddra manna, sem hvorugur aðili hefði leitast við að hnekkja með yfirmati eða sýnt fram á annmarka sem leitt gætu til þess að horft yrði framhjá matinu. Var matsgerðin því lögð til grundvallar við útreikning bóta B. Þá var ekki fallist á með A að lækka ætti skaðabætur til B á grundvelli ákvæði 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Loks var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að ákvæði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga skyldi beitt við ákvörðun skaðabóta til handa B. Voru B því dæmdar 5.997.928 krónur í skaðabætur auk nánar tilgreindra vaxta, að frádreginni greiðslu úr slysatryggingu launþega.

A og V hf. greindi á um uppgjör skaðabóta fyrir varanlega örorku A, vegna afleiðinga umferðarslyss sem hann varð fyrir. Með dómi Landsréttar var fallist á rétt A til skaðabóta úr hendi V hf. á grundvelli yfirmatsgerðar þar sem miðað væri við 20% varanlega örorku A og því hafnað að krafa hans hefði verið niður fallin sökum fyrningar á grundvelli 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Þá var ekki fallist á að A hefði sýnt fram á að fullnægt væri skilyrðum 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 til þess að ákveða árslaun sérstaklega og að við útreikning bóta skyldu árslaun hans ákvörðuð á grundvelli 1. mgr., sbr. 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Var niðurstaða héraðsdóms um skyldu V hf. til greiðslu skaðabóta staðfest. Þá var V hf. gert að greiða A kostnað við öflun matsgerðar.

A höfðaði mál á hendur TM hf. til heimtu skaðabóta fyrir varanlega örorku vegna afleiðinga umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2014. Laut deila aðila að því hvort árslaun A samkvæmt 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 skyldu við útreikning skaðabóta ákvörðuð á grundvelli meginreglu 1. mgr., sbr. 3. mgr. greinarinnar, og þannig miðuð við lágmarkslaun, eða hvort beita ætti undantekningarreglu 2. mgr. og ákvarða árslaun A sérstaklega. Byggði A aðallega á því að miða bæri árslaun hennar við meðaltekjur verkafólks, til vara við meðaltal heildarlauna starfsfólks við afgreiðslu og sölustörf en að því frágengnu að árslaun yrðu reiknuð út frá þeim launum sem hún hafði fengið í föstu starfi sem hún hafði gegnt síðustu þrjá mánuði fyrir slysdag. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði ekki gert það nægilega líklegt að hún hefði getað vænst þess að atvinnutekjur hennar til framtíðar hefðu numið meðaltekjum verkafólks. Aftur á móti hafi mátt gera ráð fyrir að ef slysið hefði ekki orðið, hefði hún að minnsta kosti haft jafnháar tekjur í framtíðinni og nema meðaltali heildarlauna starfsfólks við afgreiðslu- og sölustörf. Var því fallist á það með A að ákvarða ætti varanlega örorku hennar á grundvelli 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga en um fjárhæð bótanna sem tildæmdar voru A á þeim grundvelli var ekki ágreiningur.

Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2017. V hf. hafði þegar greitt A bætur á grundvelli 3. mgr. 7 gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem atvinnutekjur hennar síðustu þrjú almanaksár fyrir slysdag, sem reiknaðar voru samkvæmt 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, reyndust lægri en kveðið væri á um í 3. mgr. 7. gr. laganna. A reisti kröfu sína á því að ákveða ætti árslaun sérstaklega á grundvelli 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga miðað við meðaltekjur hennar á árunum 2015 og 2016 eins og hún hefði verið í fullu starfi bæði árin. Í dómi Landsréttar kom fram að líta yrði svo á að aðstæður A á viðmiðunartímabilinu hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og að árstekjur hennar síðustu þrjú almanaksár fyrir slysið væru ekki réttur mælikvarði á framtíðartekjur hennar. Var fallist á það með A að gera mætti ráð fyrir að ef slysið hefði ekki orðið hefði hún að minnsta kosti haft jafnháar tekjur næstu árin og hún hafði árin 2015 og 2016 miðað við fullt starf, enda hefði V hf. ekki bent á annan og réttari grundvöll til að ákveða árslaun hennar. Einnig væri til þess að líta að kröfu A hefði verið stillt í hóf. Var því fallist á kröfu A.

A höfðaði mál á hendur B og V hf. til greiðslu skaða- og miskabóta vegna umferðarslyss. Deildu aðilar um tekjuviðmiðun til ákvörðunar bóta fyrir varanlega örorku og fjárhæð miskabóta. Í dómi Landsréttar er rakið að A hafi hætt störfum árið 1989 en um það leyti hafi hún verið metin til 75% örorku. Á þeim rúmu 25 árum sem liðu fram að slysdegi hafi A verið meira eða minna af vinnumarkaði ef frá væru talin árin 2003 til 2006 er hún sinnti hálfu skrifstofustarfi. Framangreint var talið mæla gegn því að hún hefði sýnt fram á að óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 hefðu verið fyrir hendi almanaksárin 2012 til 2014, enda voru aðstæður varðandi atvinnuþátttöku hennar þá hinar sömu og höfðu að meginstefnu til átt við frá árinu 1989. Því síður var A talin hafa sýnt fram á að laun fyrir fullt skrifstofustarf væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hennar, enda fól lengsta atvinnuþátttaka hennar frá árinu 1989 í sér hálft skrifstofustarf um frekar skamman tíma. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

A höfðaði mál á hendur V hf. til greiðslu skaðabóta vegna afleiðinga umferðarslyss sem hann lenti í í janúar 2017. Deildu aðilar um tekjuviðmiðun til ákvörðunar bóta fyrir varanlega örorku. Þegar slysið varð hafði A nýlokið stúdentsprófi og var í fullu starfi. Töldu matsmenn áform hans um framtíðarstarfsvettvang hafa verið ómótuð á slysdegi. Krafa A tók mið af launum hans árið 2017 sem voru svipuð meðallaunum verkamanna það ár en fyrir lá að frá apríl 2020 hafði hann verið á hærri launum en hjá fyrri vinnuveitanda. Fallist var á með A að hefði slysið ekki orðið hefði hann haft að minnsta kosti jafnháar tekjur næstu árin og hann hafði árið 2017. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að taka kröfu A til greina.

A krafðist skaðabóta úr hendi Í vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir sem nemandi í húsasmíði þegar stigi, sem hann notaði til að fara niður af þaki húss á vinnusvæði skólans, rann undan honum með þeim afleiðingum að hann féll um þrjá metra niður á malbikað undirlag. Landsréttur taldi að verkstjórn af hálfu kennara í umrætt sinn hefði verið ábótavant og að gera yrði ríkari kröfur til eftirlits og leiðbeiningarskyldu kennara en gerðar yrðu til verkstjóra á grundvelli laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Yrði því að virða kennaranum til vanrækslu að hafa ekki séð til þess að nemendur beittu verklagi sem tryggt gæti öryggi þeirra betur. Var því fallist á skaðabótaskyldu Í á tjóni A. Að teknu tilliti til aldurs og reynslu A, og þeirrar kennslu sem hann hafði fengið, var talið að hann hefði getað gert sér grein fyrir því að hættulegt væri að nota stigann án þess að gerðar væru sérstakar ráðstafanir til þess að hann rynni ekki til. Var hann því látinn bera 1/3 tjóns síns vegna eigin sakar.

A höfðaði mál gegn T hf. og krafðist bóta vegna líkamstjóns sem hún hlaut í umferðarslysi 2012. Var varanleg örorka hennar metin 5%. A stundaði grunnnám í viðskiptafræði þegar slysið varð og brautskráðist með BS-próf í greininni 2014. Ágreiningur aðila snerist um hvaða árslaun ætti að leggja til grundvallar útreikningi bóta samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðbótalaga nr. 50/1993 fyrir varanlega örorku A. Með hliðsjón af dómaframkvæmd Hæstaréttar fellst Landsréttur ekki á það með T hf. að miða bæri útreikning bóta við byrjunarlaun fólks með BA- eða BS-próf í viðskiptafræði. Þegar horft væri til þess að A var komin mjög langt á veg með grunnnám sitt í viðskiptafræði þegar slysið bar að höndum þætti réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hennar að leggja til grundvallar meðaltekjur fólks með BA- og BS-próf árið 2012 samkvæmt kjarakönnun Félags viðskipta- og hagfræðinga frá árinu 2015. Var því önnur varakrafa A tekin til greina.