Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
Stefnda var gert að greiða stefnanda orlof sem hann hafði áunnið sér en ekki náð að nýta með frítöku á viðeigandi orlofsári fyrir starfslok. Fallist var á kröfu um dráttarvexti frá umsömdum gjalddaga orlofsuppgjörs, en hafnað kröfu um beitingu févítis samkvæmt ákvæði í samkomulagi sem aðilar áttu meðal annarra aðild að og tengdist starfslokum stefnanda hjá stefnda.
Gagnstefnandi var dæmdur til að greiða eftirstöðvar kaupsamnings en hafnað var að um verulega vanefnd væri að ræða.
Leyst úr ágreiningi á milli verktaka og verkkaupa um uppgjör samkvæmt verksamningi um byggingu einbýlishúss.
E réð sig til starfa hjá ES ehf. Í ráðningasamningi hans var ákvæði þess efnis að honum væri ekki heimilt í tvö ár eftir starfslok hjá ES ehf. að hefja störf hjá samkeppnisaðila á sama rekstrarsviði og að brot á því varðaði févíti allt að 10% af föstu mánaðarkaupi fyrir hvern dag. E sagði starfi sínu lausu og réð sig þremur mánuðum síðar til A. Höfðaði ES ehf. mál gegn E og krafðist bóta þar sem E hefði brotið gegn fyrrgreindu ákvæði ráðningarsamnings síns. Talið var ljóst að A hafi verið samkeppnisaðili ES ehf. Samkeppnisákvæði ráðningarsamningsins hafi ekki verið fallið úr gildi þrátt fyrir breytingar á starfssviði E. Ákvæðið hafi ekki verið víðtækara en nauðsynlegt hafi verið til að varna samkeppni og gildistími þess hæfilegur. Yrði að líta svo á að það hafi ekki skert atvinnufrelsi E með ósanngjörnum hætti. Voru því ekki talin skilyrði til að telja loforð E óskuldbindandi með vísan til 36. eða 37. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Yrði samkeppnisákvæðinu því ekki að öllu leyti vikið til hliðar. Hins vegar var litið svo á, miðað við stöðu E og þá hagsmuni sem gátu verið í húfi fyrir ES ehf., að umsamin fjárhæð févítis hafi verið úr hófi. Var E dæmdur til að greiða ES ehf. bætur sem voru taldar hæfilegar 500.000 krónur.
A krafðist þess að ógilt yrði með dómi ákvörðun K um að áminna félagið opinberlega og beita það févíti, og að K yrði gert að birta dóm þess efnis á fréttavef sínum að viðlögðum dagsektum. Hafði K áminnt félagið fyrir brot á reglum K um birtingu á 6 mánaða uppgjöri félagsins sem K taldi ekki taka nægjanlega mið af samstæðuuppgjöri A heldur fyrst og fremst uppgjöri móðurfélagsins. Í málinu byggði A meðal annars á því að félagið hefði farið að öllum tilmælum K um úrbætur á tilkynningunni sem að endingu hefði uppfyllt reglur K. Talið var að þrátt fyrir að fyrirsögn tilkynningar A hefði eingöngu snúið að afkomu móðurfélagsins hefði afkoma samstæðunnar mátt vera ljós af lestri tilkynningarinnar. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms, þar sem meðal annars kom fram að óskýrleika orðalags reglna K yrði að túlka A í hag, var fallist á kröfu félagsins um ógildingu ákvörðunar K og K gert að birta dóminn á fréttavef sínum að viðlögðum dagsektum.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda, fyrrverandi vinnuveitanda sínum, févíti vegna brots á ákvæði í ráðningarsamningi þar sem stefndi skuldbatt sig til þess að hefja ekki störf hjá samkeppnisaðila á sama rekstrarsviði í tvö ár eftir starfslok. Málskostnaður var felldur niður.
Stefnendum dæmdar tafabætur í samræmi við samning aðila þar um en stefndi afhenti of seint hús sem hann byggði fyrir þau.
Felld var úr gildi með dóminum ákvörðun stefnda um að áminna stefnanda opinberlega og beita févíti vegna fréttatilkynningar stefnanda vegna árshlutauppgjörs á árinu 2006.
Verktakinn K hf. tók að sér með þremur verksamningum vinnu við raforkuvirki, vatnsúðalagnir og neyslu- og hitavatnslagnir í vörugeymslu T ehf. Ágreiningur var um uppgjör vegna verksins. Í stefnu krafðist K hf. í einu lagi mismunar á samanlagðri fjárhæð nánar tilgreindra reikninga annars vegar og innborgana T ehf. hins vegar að teknu tilliti til reiknaðra dráttarvaxta miðað við tiltekna gjalddaga reikninganna og innborgunardaga. Af þessari nettófjárhæð var síðan krafist dráttarvaxta frá 9. janúar 2003. T ehf. krafðist sýknu á þeim grundvelli að hann ætti gagnkröfu á hendur K hf. vegna tafa á verkinu. Talið var að þótt fallast yrði á það með T ehf. að K hf. hafi ekki á skiladegi að fullu verið búinn að ljúka þeim verkum sem hann tók að sér væru engin efni til að líta svo á að hlutfall óunninna verka á þessu tímamarki hafi verið slíkt að réttur til dagsekta, óháð öðrum skilyrðum sem hann væri bundinn, hafi stofnast. Þá var ekki talið unnt að slá því föstu að lagnakerfin sem um væri að ræða hefðu ekki komið T ehf. að tilætluðum notum frá og með umsömdum skiladegi. Var T ehf. gert að greiða K hf. samanlagða fjárhæð þeirra reikninga, sem taldir voru réttmætir og komast að í málinu, með dráttarvöxtum miðað við niðurstöðu um gjalddaga einstakra reikninga, en að frádregnum einstökum innborgunum. Talið var að þótt höfuðstóll tildæmdrar kröfu yrði þannig hærri en sú höfuðstólsfjárhæð, sem K hf. krafðist endanlega í héraði, þá væri hún í heild í þessari mynd lægri 9. janúar 2003, en stefnukrafan þegar tillit hefði verið tekið til áfallinna vaxta og innborgana. Samkvæmt því stæði 1. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 því ekki í vegi að dómur yrði lagður með þessum hætti á kröfu K hf.
S var ráðinn til starfa til PMT ehf. árið 1993 og tók við stöðu yfirmanns þjónustudeildar félagsins árið 1998. Í tengslum við launahækkun til S var gerður við hann skriflegur ráðningarsamningur 30. maí 2000. Í samningnum var meðal annars ákvæði um að S skuldbindi sig til að ráða sig ekki hjá fjórum nafngreindum fyrirtækjum í tvö ár frá starfslokum sínum hjá PMT ehf., að viðlögðu févíti að fjárhæð 12.000 krónur á dag. Var P ehf. eitt þeirra. S sagði upp starfi sínu hjá PMT ehf. og hætti í ágúst 2001. Í desember sama ár hóf hann störf hjá P ehf. Í málinu krefur PMT ehf. um greiðslu févítis vegna samningsbrots S að fjárhæð 3.120.000 krónur. Talið var að samningsskuldbinding S hafi hvorki verið víðtækari en heimilað sé í 1. mgr. 37. gr. laga nr. 7/1936, né verði henni vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. sömu laga. Þóttu heildarbætur til PMT ehf. vegna samningsrofs S hæfilega metnar 900.000 krónur.
I sf., sem síðar sameinaðist Í ehf., samdi við E ehf. um að reisa skrifstofu- og lagerhús. Í málinu deildu aðilar um uppgjör vegna verksins. E ehf. krafði Í ehf. um greiðslu vegna aukaverka, en Hæstiréttur sýknaði félagið af kröfunni með vísan til tómlætis E ehf., en hálft annað ár leið frá verklokum þar til félagið hafði uppi kröfuna. Í ehf. krafði E ehf. um annars vegar tafabætur og hins vegar skaðabætur vegna galla á verkinu. Af hálfu E ehf. var byggt á því að við ákvörðun tafabóta ætti að taka tillit til breyttrar verktilhögunar og aukaverka sem hefðu seinkað verklokum. Hæstiréttur hafnaði þessari málsástæðu með vísan til þess að E ehf. hefði ekki skriflega tilkynnt I sf. að það teldi sig eiga rétt á framlengingu á verkinu. Hæstiréttur lækkaði aftur á móti tafabæturnar niður í fjórðungs lágmark frá þeim tíma sem E ehf. afhenti húsið til framhaldsframkvæmda. Þá sýknaði Hæstiréttur E ehf. af meginhluta skaðabótakröfunnar með vísan til þess að I sf. hefði ekki gefið E ehf. kost á að bæta úr gallanum áður en félagið gekk til samninga við aðra í því skyni.