Dómstólaleit

A og F keyptu kjallaraíbúð í fasteigninni Grænugötu 4 á Akureyri og sameinuðu hana íbúð sinni á fyrstu hæð hússins. Fyrir gerð kaupsamningsins var gerð eignaskiptayfirlýsing þar sem hæðin og kjallarinn voru skráð sem einn eignarhluti. Skjal þetta var móttekið til þinglýsingar en fyrir mistök láðist að færa veðskuldabréf G sem hvíldi á kjallaraíbúðinni á hinn sameinaða eignarhluta. Hvorki í kaupsamningi né afsali var getið um veðskuldabréf G og engin athugasemd gerð við þinglýsingu skjalanna. A og F kröfðust að viðurkennt yrði með dómi að réttur þeirra samkvæmt kaupsamningi og afsali um fasteignina Grænugötu 4 gengi fyrir réttindum G samkvæmt umræddu veðskuldabréfi. A og F héldu því fram að heimilt væri að víkja frá forgangi eldra skjalsins, veðskuldabréfs G, á grundvelli 18. gr. þinglýsingalaga sem getur átt við ef skjal „sem samrýmist ekki öðru skjali, er fyrr barst til þinglýsingar, er fært í þinglýsingabók á undan því.“ Óumdeilt var að mistök þinglýsingarstjóra fólust í því að láðst hefði að færa veðskuldabréfið inn á hina sameinuðu eignarhluta þegar eignaskiptasamningi um húsið var þinglýst. Veðskuldabréfi G var því þinglýst á undan eignarheimild A og F. Þar með átti ofangreint ákvæði ekki við og var G sýknaður af kröfu A og F.

L og K keyptu einbýlishús að Keilufelli í Reykjavík af V með kaupsamningi 1. september 2005. Samkvæmt söluyfirliti og kaupsamningi var birt stærð eignarinnar 146,8 m². Við síðari mælingu var komist að þeirri niðurstöðu að birt stærð hennar væri 125,7 m² og nam mismunurinn 14,3% af tilgreindu flatarmáli samkvæmt kaupsamningi. L og K töldu sig eiga rétt til skaðabóta eða afsláttar er næmi þeirri verðrýrnun sem af þessu leiddi og héldu eftir tveimur afborgunum af kaupverði eignarinnar. V höfðaði mál gegn L og K og krafði þau um greiðslu eftirstöðva kaupverðsins. L og K höfðuðu gagnsök til sjálfstæðs dóms um kröfur sínar eftir að dómkvaddir matsmen höfðu komist að þeirri niðurstöðu að verðrýrnun vegna stærðarfráviksins næmi hærri fjárhæð en þeim greiðslum sem þau höfðu haldið eftir. Með vísan til 3. mgr. 28. gr. laga nr. 91/1991 var L og K talið heimilt að höfða gagnsökina þótt frestur samkvæmt 2. mgr. sömu greinar væri liðinn. Ekki var talið að V hefði ábyrgst sérstaklega nákvæma tilgreiningu á stærð hússins. Í matsgerð dómkvaddra matsmanna var ætluð verðrýrnun fundin út með því að reikna fermetraverð hússins út frá kaupverði. Ekki var sýnt fram á að verðlagning þess hefði ráðist af stærðinni einni saman eða að hún hefði verið ákveðin með öðrum hætti en annarra sams konar eigna í hverfinu. Voru L og K ekki talin hafa sýnt fram á að kaupverð eignarinnar hefði verið óeðlilegt og að hin ranga tilgreining birtrar stærðar gæti leitt til skaðabóta eða afsláttar af kaupverði. Þau voru því dæmd til að greiða V eftirstöðvar kaupverðsins. Þar sem kröfur um dráttarvexti voru ekki í réttu horfi, hvorki í stefnu né gagnstefnu, var þeim vísað frá héraðsdómi.