A varð fyrir vinnuslysi við störf hjá B ehf., sem var með ábyrgðartryggingu vinnuveitanda hjá T. T féllst á bótaskyldu vegna slyssins en taldi að skerða bæri bætur til A um þriðjung vegna þess stórkostlega gáleysis A að hafa ekki notað fallvarnarbelti og línu við vinnu sína. A krafðist þess að fá tjón sitt bætt að fullu. Laut ágreiningur málsins að því einu hvort A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993 þannig að heimilt hefði verið að skerða bætur til hans. Samkvæmt dómi Landsréttar þótti T hafa axlað sönnunarbyrði um að fallvarnarbelti hefðu verið til reiðu fyrir starfsmenn á verkstað. Við úrlausn málsins var litið til þess að fram hefði komið í málinu að A væri óvanur verkum utanhúss, svo sem mótasmíði og fráslætti, og að sú fræðsla, sem hann hefði hlotið um öryggismál virtist fyrst og fremst hafa lotið að smíðavinnu innanhúss. Fyrir lægi að A hefði gengið til þess verks að slá steypumót utan af kranaundirstöðu, sem byggð hafði verið skammt frá stórum, opnum húsgrunni á verkstað, ásamt öðrum starfsmönnum B ehf. sem ekki notuðu fallvarnarbelti og línu. Þá hefði notkun slíks búnaðar ekki komið til tals meðal starfsmanna B ehf. áður en gengið var til verksins. Fram kom í málinu að um fyrsta vinnudag áfrýjanda á verkstað hefði verið að ræða. Þótti ekki fram komið að hann hefði vitað hvar fallvarnarbeltin voru geymd á verkstað, en af framburði vitna yrði ráðið að þau hefðu ekki verið geymd á áberandi stað. Með vísan til framangreinds og þeirra takmörkuðu tjáskiptamöguleika sem A hafði yfir að ráða, en hann talaði hvorki íslensku né ensku, yrði það ekki metið honum til stórkostlegs gáleysis að hafa ekki notað fallvarnarbelti við vinnu umræddan dag. Samkvæmt því var ekki fallist á að áfrýjandi bæri meðábyrgð á tjóni sínu í skilningi 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga og var skilyrðum ákvæðisins til að skerða bætur til hans því ekki fullnægt. Voru kröfur A teknar til greina og T gert að greiða honum 10.192.615 krónur ásamt tilgreindum vöxtum.
Stefnandi slasaðist við störf sín fyrir vátryggingartaka þegar hann féll ofan í grunn. Hið stefnda tryggingarfélag féllst á að bæta 2/3 tjóns stefnanda að öðru leyti en er varðaði lyfjakostnað. Deilt var um hvort stefnda skyldi gert að bæta að fullu tjón stefnanda, auk þess sem deilt var um hvort stefndi skyldi greiða stefnanda lyfjakostnað. Talið var að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi í skilningi 1. mgr. 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá var talið að stefnandi hefði ekki fært sönnur á þann lyfjakostnað sem hann krafðist. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi slasaðist við vinnu sína og krafðist í málinu skaðabóta úr ábyrgðartryggingu vinnuveitandans hjá stefnda. Talið var að vinnuveitandinn bæri skaðabótaábyrgð á slysinu og var stefnda gert að greiða stefnanda skaðabætur vegna afleiðinga þess, eins þær höfðu verið metnar af dómkvöddum matsmönnum.
A krafðist þess að viðurkennd yrði sameiginleg skaðabótaábyrgð S og H ohf. vegna líkamstjóns sem hann hlaut í starfi sínu fyrir S í húsnæði H ohf.. Slysið varð þegar A leitaðist við að stíga upp á pall í hljómsveitargryfju í myrkvuðum sal H ohf. í því skyni að koma boðum til ljósamanns um að kveikja ljós sem varð til þess að hann rann á brún efri pallsins og rak hnéð í hana. Í dómi Landsréttar kom fram að í áhættumati og öryggis- og heilbrigðisáætlun H ohf. hefði ekki með raunhæfum hætti verið fjallað um þá sérstöku hættu sem gæti skapast í hljómsveitargryfjunni vegna ónógrar lýsingar eða skyndilegrar myrkvunar og aðgerðir til úrbóta vegna þess. Því hefði framkvæmd við gerð áhættumatsins farið gegn ákvæðum 65. gr. og 65. gr. a laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og 2. mgr. 27. gr. reglugerðar nr. 920/2006 um skipulag og framkvæmd vinnuverndarstarfs á vinnustöðum. Þá var talið ósannað að á pöllum í hljómsveitargryfju hefðu verið merkingar sem væru til þess fallnar að draga úr þeirri hættu vegna myrkvunar sem fyrir lá að hefði skapast umrætt sinn og sannað þótti að væri meginorsök slyss A og því hefðu aðstæður á vinnustaðnum ekki með þeim hætti að gætt væri fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar í skilningi 42. gr. laga nr. 46/1980. Landsréttur taldi jafnframt leiða af fyrirmælum 17. gr. laga nr. 46/1980 og 22. gr. reglugerðar nr. 920/2006 að ábyrgð á því að huga að góðum aðbúnaði og öruggum starfsskilyrðum á vinnustað, þar sem fleiri en einn atvinnurekandi ættu aðild að starfsemi, hefði hvílt bæði á H ohf. og S og bæru þau því í sameiningu ábyrgð á þeirri hættu sem hefði skapast í hljómsveitargryfjunni umrætt sinn og vanrækslu við gerð áhættumatsins. Var það ekki talið leysa S undan ábyrgð sinni gagnvart A þótt samið hefði verið um það í húsaleigu- og þjónustusamningi að öryggismál væru í höndum H ohf. Voru S og H ohf. því talin bera sameiginlega skaðabótaábyrgð á líkamstjóni A. Ekki var talið að A hefði sýnt af sér svo stórkostlegt gáleysi að heimilt væri að skerða rétt hans til bóta samkvæmt ákvæði 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá var ekki fallist á það að ákvæði 23. gr. a skaðabótalaga ætti ekki við gagnvart H ohf. vegna þess að G hefði ekki starfað fyrir H ohf. þegar slysið varð.
A krafði T hf. um skaðabætur vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir við það að veggskápur féll ofan á hana er hún var við vinnu sem tanntæknir á tannlæknastofunni B slf. Hafði A hafið störf hjá B slf. þremur vikum fyrir slysið og var starfshlutfall hennar 70%. Í málinu deildu aðilar um hvort stofnast hefði til skaðabótaábyrgðar vinnuveitanda sem T hf. bæri að bæta úr ábyrgðartryggingu og ef svo væri hvort bætur fyrir varanlega örorku ætti að reikna miðað við árslaun A eftir meginreglunni í 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða hvort meta ætti árslaunin sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu greinar. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að lögmaður T hf. hafði sent lögmanni A fyrirvaralausa yfirlýsingu T hf. um að ákveðið hefði verið að una dómi Landsréttar og hefði með því sakarefni málsins verið ráðstafað og áfrýjun málsins ósamrýmanleg því. Var því kröfum T hf. í aðalsök vísað frá Hæstarétti. Þá var talið að þátttaka A á vinnumarkaði á árunum 2011 til 2013 hefði verið frábrugðin fyrri atvinnuþátttöku hennar. Með hliðsjón af því að A hefði verið í námi og atvinnulaus hluta af umræddu tímabili, auk þess sem hún hefði verið í hlutastarfi og unnið um skeið við annað en hún hafði menntun til, var talið að aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar. Laun hennar á því árabili voru því ekki talin gefa rétta mynd af framtíðartekjum hennar og af þeim sökum var talið að meta yrði árslaun hennar sérstaklega eftir heimild í 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þá var talið eftir gögnum málsins að ætla mætti að A hefði aukið starfshlutfall sitt þegar börn hennar yrðu eldri auk þess sem gera mætti ráð fyrir að hún hefði nýtt starfsgetu sína við heimilisstörf sem svaraði til skerts starfshlutfalls en þau væru samkvæmt 3. mgr. 1. gr. skaðabótalaga lögð að jöfnu við launatekjur, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna. Var fallist á með A að miða bæri árslaun hennar við þau laun sem hún hafði hjá B slf. miðað við fullt starf.
A krafði T hf. um skaðabætur vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir við það að veggskápur féll ofan á hana er hún var við vinnu á tannlæknastofu sem tanntæknir. Ágreiningur var um orsök þess að skápurinn féll á A. Í málinu lá fyrir að orsök slyssins hafði ekki verið rannsökuð af Vinnueftirliti ríkisins. Þá var málsástæða T hf. um að orsök slyssins mætti rekja til mistaka verktaka sem festi upp skápinn hvorki studd matsgerð dómkvadds matsmanns né öðrum haldbærum sérfræðilegum gögnum. Að því virtu var T hf. látin bera hallann af því að ekki hefði farið fram viðhlítandi rannsókn á orsökum slyssins. Við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku var horft til tekna A árin 2011, 2012 og 2013, sbr. 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en A var ekki talin hafa sýnt fram á að annar mælikvarði gæfi réttari mynd af líklegum framtíðartekjum hennar, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Kröfu A um bætur fyrir tímabundið atvinnutjón vísað frá dómi án kröfu sökum vanreifunar.
A krafðist skaðabóta úr hendi Í vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir sem nemandi í húsasmíði þegar stigi, sem hann notaði til að fara niður af þaki húss á vinnusvæði skólans, rann undan honum með þeim afleiðingum að hann féll um þrjá metra niður á malbikað undirlag. Landsréttur taldi að verkstjórn af hálfu kennara í umrætt sinn hefði verið ábótavant og að gera yrði ríkari kröfur til eftirlits og leiðbeiningarskyldu kennara en gerðar yrðu til verkstjóra á grundvelli laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Yrði því að virða kennaranum til vanrækslu að hafa ekki séð til þess að nemendur beittu verklagi sem tryggt gæti öryggi þeirra betur. Var því fallist á skaðabótaskyldu Í á tjóni A. Að teknu tilliti til aldurs og reynslu A, og þeirrar kennslu sem hann hafði fengið, var talið að hann hefði getað gert sér grein fyrir því að hættulegt væri að nota stigann án þess að gerðar væru sérstakar ráðstafanir til þess að hann rynni ekki til. Var hann því látinn bera 1/3 tjóns síns vegna eigin sakar.
A krafði O ohf. og S hf. um skaðabætur vegna slyss sem hann varð fyrir þegar hann sinnti verki í þágu O ohf. við að fergja klæðningarplötur sem höfðu losnað af einum kæliturni Hellisheiðarvirkjunar. Við verkið fauk plata á A og fékk hann við það þungt höfuðhögg. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt gögnum frá veðurathugunarstöð hefðu mestu vindhviður verið á bilinu 26 til 28 metrar á sekúndu. Starfsmaður O ohf., sem ákvað að verkið skyldi framkvæmt, hefði ekki gert áhættumat vegna verksins svo sem starfsreglur O ohf. kváðu á um. Fullnægjandi könnun á veðuraðstæðum virtist því ekki hafa farið fram. Landsréttur taldi að ákvörðun um að senda menn fótgangandi til að aðstoða vélamann við að ferja klæðningarplötur hefði við þessar veðuraðstæður verið óforsvaranleg. Þá var talið ósannað að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við framkvæmd verksins. Einnig var fallist á það með A að við ákvörðun árslauna bæri að beita 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og miða við launatekjur þá mánuði áranna 2013 og 2014 sem A var ekki í fæðingarorlofi, umreiknað til 12 mánaða. Loks var því hafnað að draga frá kröfu A greiðslu sem hann fékk úr launþegatryggingu B ehf. vegna slyssins. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um að taka kröfu A til greina.
Stefndi bar skaðabótaábyrgð á tjóni sem stefnandi varð fyrir þegar veggskápur féll ofan á hana á vinnustað hennar. Fallist var að miða bætur við 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en aðalkrafa í stefnu var lækkuð þar sem ekki var að öllu leyti fallist á útreikninga kröfunnar.
Vinnuveitandi sýknaður af skaðabótakröfu starfsmanns sem slasaðist í starfi í tengslum við akstur brettatjakks í vöruhúsi.
Aðila greindi á um hvort stefnandi skyldi bera þriðjung tjóns, sem varð þegar gröfu var bakkað á fót hans, vegna eigin aðgæsluleysis. Fallist var á kröfu stefnanda um að stefndi skyldi bæta tjón hans að fullu.
Fallist var á kröfu stefnanda um viðurkenningu á fullri skaðabótaskyldu vinnuveitanda, vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann slasaðist við vinnu sína í kerskála álvers Alcoa Fjarðaráls. Einnig var viðurkenndur óskertur réttur stefnanda til bóta úr slysatryggingu launþega.
Nirosh Lakmal R Mudiyanselage (
Magnús Björn Brynjólfsson lögmaður)
gegn
ÍSAM ehf, Vátryggingafélagi og Íslands hf. til réttargæslu
Hafnað var kröfu stefnanda um að skaðabótaskylda stefnda vegna slyss yrði viðurkennd.
Í málinu krafðist A viðurkenningar á skaðabótaskyldu fyrir varanlega örorku vegna afleiðinga slyss sem hann varð fyrir í starfi hjá B hf. árið 2013. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, kom fram að A hefði ekki sýnt fram á að slysið sem hann varð fyrir hefði verið rakið til þess að starfsaðstæðum hefði verið ábótavant eða að B hf. hefði vanrækt að tryggja öryggi á vinnustað. Var B hf. því sýknað af kröfum A. Fyrir Hæstarétti lagði A fram matsgerð dómkvadds manns. Þótt ekki hefði verið tiltekið í matsbeiðni hvað sanna ætti með matsgerð, sbr. 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991, þótti ljóst að hennar hefði öðrum þræði verið aflað til þess að renna stoðum undir málsástæður A sem hefðu fyrst komið fram í greinargerð hans til Hæstaréttar. Voru ekki skilyrði samkvæmt 2. mgr. 187. gr. sömu laga til að heimilt væri að reisa úrlausn málsins á hinum nýju málsástæðum og var þeim því hafnað.
Tjónþoli höfðaði mál á hendur vinnuveitanda sínum og tveimur fasteignareigendum og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu in solidum vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar hann féll í hálku á vinnutíma á göngustíg á milli tveggja fasteigna. Göngustígurinn var talinn vera hluti af vinnustað tjónþola og vinnuveitandi talinn hafa sýnt af sér sök með því að hafa ekki tryggt fyllsta öryggi og góðan aðbúnað á vinnustað með því að leggja til hálkuvarnir o.fl. Fasteignareigendurnir voru sýknaðir og ekki talið að þeir hafi sýnt af sér sök sem fasteignareigendur vegna aðstæðna á stígnum.
Í málinu krafðist A viðurkenningar á bótaskyldu V ehf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann slasaðist við vinnu sína í kerskála álvers Alcoa Fjarðaráls. Einnig krafðist hann viðurkenningar á óskertum rétti sínum til bóta úr slysatryggingu launþega hjá S hf. Tildrög slyssins voru þau að A var að vinna við opið álker þegar hann steig upp á rist við kerið en við það hrasaði hann og lenti fótur hans í bráðinni raflausn með þeim afleiðingum að hann hlaut brunaáverka á fætinum. Kröfðust V ehf. og S hf. aðallega sýknu af kröfum A en til vara að skaðabótaskylda V ehf. yrði aðeins viðurkennd að hluta. Með hinum áfrýjaða dómi var skaðabótaskylda V ehf. viðurkennd en aftur á móti var hvorki dæmt um hvort eigin sök A hefði verið fyrir hendi né í hvaða mæli reyndist hún til staðar af þeirri ástæðu að ekki hefði verið gerð sérstök krafa um það í stefnu. Féllst Hæstiréttur ekki á það með héraðsdómi að A hefði haft forræði yfir því hvort dómurinn fjallað um eigin sök A. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur vegna slyss sem stefnandi varð fyrir við vinnu á starfssvæði stefnda.
Garðar Sigurmon Guðmundsson (
Jónas Þór Jónasson hrl)
gegn
Vélasölunni ehf og Tryggingamiðstöðinni hf. til réttargæslu
Talið var að færanlegur stigi, sem notaður var til aðgangs að millilofti á verkstæði V ehf., hefði ekki falið í sér uppgönguleið á loftið sem uppfyllti kröfur um öryggi starfsmanna. Var þessi vanbúnaður metinn V ehf. til sakar og viðurkennd skaðabótaábyrgð gagnvart G sem orðið hafði fyrir slysi vegna notkunar á stiganum.
A krafðist þess að viðurkennd yrði óskipt skaðabótaskylda U ehf. og Ó ehf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi hjá Ó ehf. er hann féll aftur á bak úr stæðu af fiskikörum en við það féllu eitt eða fleiri kör á fót hans. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að eina gagnið sem lægi fyrir um orsök þess að A hefði slasast væri skýrsla Vinnueftirlits ríkisins en þar hefði komið fram að slysið yrði rakið til vanbúnaðar á horni neðsta karsins í samstæðunni sem A steig upp á. Þá hefði starfsmaður eftirlitsins staðfest niðurstöðu skýrslunnar fyrir héraðsdómi eftir að hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp og þar sem U og Ó hefðu ekki hnekkt þeirri niðurstöðu með öflun matsgerðar var hún lögð til grundvallar um orsök slyssins. Var því talið að U ehf., sem átti umrædd fiskikör, bæri sakarábyrgð á slysinu á grundvelli ólögfestrar reglu skaðabótaábyrgðar um vinnuveitandaábyrgð vegna ófullnægjandi viðgerðar, sbr. 29. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, öryggi og hollustuhætti á vinnustöðum. Hins vegar var talið að A hefði ekki fært sönnur á að Ó ehf. hefði brotið gegn nánar tilgreindum ákvæðum laga nr. 46/1980 með þeim hætti að bótaskylda þess hefði stofnast. Var því krafa A tekin til að greina að hluta.
A krafðist bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu B sf., sem félagið hafði tekið hjá VÍ hf., vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir er hann klemmdi vinstri handlegg á milli ljósavélar og áfasts ljósamasturs, en A var að fella mastrið niður er slysið varð. Í dómi Hæstaréttar kom fram að A og C, sem var eina vitnið að slysinu, bæri ekki saman um hvort A hefði einvörðungu verið falið að slökkva á ljósum mastursins eða hvort honum hefði líka verið falið að fella mastrið. Hins vegar yrði ekki litið fram hjá því að veigamiklar breytingar hefðu orðið á framburði A eftir því sem málinu vatt fram og yrði því að leggja framburð C til grundvallar. Væri samkvæmt því ósannað að A hafi verið beðinn um annað en að slökkva ljós mastursins, sem hefði verið einfalt verk sem ekki hefði þurft að leiðbeina honum með. Hefði A sjálfur tekið ákvörðun um að reyna að fella mastrið án þess að séð yrði að á því hefði verið þörf, en samkvæmt skýrslu Vinnueftirlitsins mátti rekja orsakir slyssins til sterks vindar og þess að A hefði togað mastrið til sín þegar það féll ekki sjálfkrafa niður. Þá var ekki talið að A hefði sýnt fram á að af hálfu B sf. hefði verið brotið gegn nánar greindum ákvæðum laga nr. 46/1980 um aðbúnað, öryggi og hollustuhætti á vinnustöðum með þeim hætti að saknæmt gæti talist. Var dómur héraðsdóms um sýknu VÍ hf. því staðfestur.
Fallist var á kröfu stefnanda um viðurkenningu á skaðabótaskyldu vinnuveitanda, vegna líkamstjóns sem stefnandi hlaut í vinnuslysi á árinu 2012. Einnig var viðurkenndur óskertur réttur stefnanda til bóta úr slysatryggingu launþega.
Stefndi, byggingarfélag, sýknað af kröfu stefnanda um viðurkenningu bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu, vegna vinnuslyss sem stefnandi varð fyrir.
A krafðist bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu B hf., sem félagið hafði tekið hjá V hf., vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir er hann féll úr lagerrými vörugeymslu á millilofti um fjóra metra niður á steinsteypt gólf en A hafði verið að setja glerplötur á vörubretti ásamt þremur öðrum starfsmönnum B hf. Hafði öryggishlið á hæðinni, sem hefði að öllu jöfnu girt fyrir op niður á neðri hæð, verið dregið frá. Í dómi Hæstaréttar kom fram að A hefði sem vöruhússtjóri verið yfirmaður þeirra starfsmanna sem hefðu unnið umrætt verk og hefði haft með höndum verkstjórn þess í skilningi 20., 21. og 23. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Af þeim sökum hefði A borið að tryggja öryggi sitt og annarra starfsmanna með því að gera viðeigandi varúðarráðstafanir. Var talið að orsök slyssins yrði ekki rakin til atvika sem V hf. bæri fébótarábyrgð á, heldur þess að öryggishliðið hefði ekki verið fyrir opinu og A ekki gætt að sér við þær aðstæður.
Skaðabótamál. Sýkna.
Vinnuslys
skaðabótamál
A (
Jónas Þór Jónasson hrl)
gegn
Ístaki hf og Sjóvá-Almennum-tryggingum hf. til réttargæslu
Vinnuslys, skaðabótaskyldu hafnað.
A krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda B ehf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir […] 2010 er hann vegna missti meðvitund ofan í tanki […] vegna eituráhrifa frá gufu lakkefnis. Hann krafðist þess jafnframt að viðurkenndur yrði réttur hans til bóta úr slysatryggingu launþega, sem B ehf. hafði á slysdegi hjá VÍ hf. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að miða yrði við að A hefði farið í tankinn í því skyni að gegna þar vinnu sinni þótt hann hefði ekki fengið um það bein fyrirmæli. Var talið að B ehf. hefði ekki farið að ákvæðum laga nr. 46/1980 um aðbúnað, öryggi og hollustuhætti á vinnustöðum og reglum settum samkvæmt þeim og bæri hann því skaðabótaábyrgð á tjóni A. Vegna stórkostlegs gáleysis A, sem hafði ekki notað tiltækan öryggisbúnað, var hins vegar talið að hann skyldi bera tjón sitt að þriðjungi sjálfur. Þá var jafnframt viðurkenndur réttur A til bóta úr slysatryggingu launþega að 2/3 hlutum með vísan til þess að A hefði orðið fyrir utanaðkomandi eitrun örfáum mínútum eftir að hann fór í tankinn og hefði því verið um slys að ræða í skilningi 8. greinar skilmála sem um vátrygginguna giltu, en VÍ hf. þótti ekki hafa sýnt fram á að tiltekið undanþáguákvæði skilmálanna ætti við í málinu
Ægir Ægisson (
Agnar Þór Guðmundsson hdl)
gegn
Launafli ehf og Sjóvá-Almennum tryggingum hf. til réttargæslu
Viðurkennd var skylda vinnuveitanda til að greiða starfsmanni skaðabætur vegna vinnuslyss.
Viðurkennd skaðabótaskylda stefnda vegna líkamsáverka sem stefnandi hlaut í vinnu hjá stefnda.
Viðurkennd bótaábyrgð stefnda Vélboða ehf. að 2/3 hlutum vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir vegna eiturgufu í tanki sem hann var að vinna í. Stefnandi var látinn bera 1/3 hluta tjónsins sjálfur þar sem hann þótti hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi. Stefndi, Vátryggingafélaga Íslands hf., var sýknað af kröfu um að viðurkennd yrði bótaskylda vegna kjarasamningsbundinnar launþegatryggingar en ekki var talið að um hafi verið að ræða slys í skilningi vátryggingaréttar.
Viðurkennd var skaðabótaskylda stefnda vegna helmings líkamstjóns stefnanda sem hann varð fyrir í vinnu hans hjá stefnda.
Áfrýjandi skaut málinu til Hæstaréttar 5. ágúst 2011. Hann krefst þess að viðurkennd verði skaðabótaskylda stefnda, B ehf., vegna líkamstjóns er áfrýjandi varð fyrir við vinnu hjá stefnda […] 2010. Einnig krefst áfrýjandi viðurkenningar á rétti sínum til bóta úr slysatryggingu launþega, sem stefndi, B ehf., hafði hjá stefnda, Tryggingamiðstöðinni hf. Þá krefst hann málskostnaðar í héraði og fyrir Hæstarétti. Stefndi, B ehf., krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti. Stefndi, Tryggingamiðstöðin hf., sem áfrýjandi hefur einnig stefnt til réttargæslu vegna fyrri kröfu sinnar, krefst staðfestingar hins áfrýjaða dóms og málskostnaðar fyrir Hæstarétti.
Stefndu sýknaðir af kröfum stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu, en stefnandi fékk kalsár við vinnu sína hjá stefnda.