Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um að hann skyldi endurgreiða greiðslu sem hann fékk á grundvelli sáttar sem málsaðilar gerðu með sér í kjöflar starfsloka stefnda hjá stefnanda.
Ágreiningur um riftun starfslokasamnings.
Ágreiningur um riftun starfslokasamnings.
Deilt um trúnaðarákvæði í starfslokasamningi stefnanda. Stefndu sýknaðir af kröfu um bætur fyrir fjártjón og miska stefnanda sem byggði á því að stefndu hefðu brotið gegn ákvæðinu með því að stefndi F hefði fjallað um stefnanda og starfslok hennar í pistli til formanna aðildarfélaga meðstefnda. Ekki var fallist á það með stefnanda að umdeild ummæli fælu í sér, beint eða óbeint, umfjöllun um stefnanda eða störf hennar. Af þeim sökum var ekki fallist á að um brot á trúnaði væri að ræða eða að í umdeildum ummælum hefði verið vegið að starfsheiðri eða orðspori stefnanda.
A ehf. höfðaði mál gegn S til greiðslu skaðabóta og byggði á því að S hefði gerst brotlegur við tilgreind ákvæði um samkeppnishömlur í ráðningar- og starfslokasamningi milli aðila eftir að ráðningu hans hjá A ehf. lauk. Í málinu lá fyrir að S var 28. desember 2017 sagt upp starfi sínu hjá A ehf. Taldi A ehf. S hafa gerst brotlegan við skuldbindingarnar meðal annars með stofnun, rekstri, framkvæmdastjórn og stjórnarsetu í AR ehf. frá 1. apríl 2019 og undirbúningi að því fyrr á sama ári. Í dómi Landsréttar var rakið að í umræddum starfslokasamningi kæmi fram að A ehf. skyldi greiða S laun út uppsagnarfrestinn sem rynni út 30. júní 2018 og hann héldi öðrum hlunnindum á sama tíma. Þá hefðu verið tekin upp í starfslokasamninginn tilgreind ákvæði ráðningarsamningsins um samkeppnishömlur og kveðið á um að þær skyldu gilda í tólf mánuði eða til 30. júní 2019. Fram kom að af ákvæði 2. mgr. 37. gr. laga nr. 7/1936 leiði að skuldbinding í ráðningar- eða starfslokasamningi um samkeppnishömlur teljist ógild ef kveðið er á um að hún skuli gilda eftir að ráðningu starfsmanns við fyrirtækið lýkur, enda hafi starfsmanni verið sagt upp stöðunni eða vikið úr henni án þess að hann hafi sjálfur gefið nægilega ástæðu til þess. Þá lægi fyrir að S hefði engar launagreiðslur þegið eða notið annarra hlunninda eftir lok uppsagnarfrestsins 30. júní 2018 og hann ekki fengið endurgjald fyrir að gangast undir umræddar samkeppnishömlur frá þeim degi. Loks lægi ekki fyrir í málinu skrifleg uppsögn þar sem ástæður uppsagnarinnar væru tilgreindar. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að A ehf. hafi ekki fært haldbær rök fyrir því að nægjanlegar ástæður hafi legið að baki uppsögn S þannig að samkeppnishömlur ráðningarsamningsins mættu halda gildi sínu. Teldist skuldbinding sú sem S tók á sig með tilgreindum ákvæðum ráðningarsamnings og starfslokasamnings því ógild fyrir tímabilið eftir 30. júní 2018. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu S staðfest og A ehf. gert að greiða honum málskostnað fyrir Landsrétti.
Hafnað var kröfu stefnanda um að stefndi greiddi honum laun í uppsagnarfresti samkvæmt starfslokasamningi. Talið var að þar sem stefnandi hefði hafið eigin rekstur í samkeppni við stefnda á uppsagnarfresti hefði hann fyrirgert rétti sínum til greiðslu frekari launa á sama tímabili.
Fallist var á kröfu stefnanda um ógreidda launakröfu hans samkvæmt samkomulagi málsaðila um starfslok stefnanda hjá stefnda sem talið var vera bindandi samkvæmt efni sínu fyrir aðila.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um bætur vegna starfsloka hennar hjá stefnda.
Stefnandi starfaði sem leikskólastjóri hjá sveitarfélagi. Hún var boðuð á fund sveitarstjóra og boðið að undirrita starfslokasamning. Samkvæmt samningnum skyldi hún hætta störfum sama dag. Stefnandi undirritaði samninginn. Stefnandi kærði nokkru síðar til sveitarstjórnarráðuneytis gerð samkomulagsins og byggði á að henni hefði í raun verið sagt upp störfum með ólögmætum hætti. Ráðuneytið féllst á sjónarmið hennar og úrskurðaði að sveitarfélagið hefði sagt henni upp með ólögmætum hætti. Sveitarfélagið felldi sig ekki við úrskurðinn og hafnaði því að semja við stefnanda og höfðaði hún því mál gegn sveitarfélaginu til heimtu skaða- og miskabóta. Var fallist á rétt stefnanda bæði til skaða- og miskabóta, enda hafði stefndi ekki leitað þeirra leiða sem mælt er fyrir um í sveitarstjórnarlögum til að hnekkja úrskurði ráðuneytisins innan þeirra tímamarka sem kveðið er á um í lögunum og var því bundið við niðurstöðu úrskurðarins.
B, sem var starfsmaður A ehf. frá árinu 2005, krafði A ehf. um vangoldin laun í uppsagnarfresti og orlof. B átti samkvæmt ráðningarsamningi að gæta trúnaðar- og þagnarskyldu meðal annars um það sem hann yrði áskynja hjá A ehf. og skyldi trúnaðarskyldan haldast þótt ráðningarsamningurinn félli úr gildi. Eftir að B sagði upp störfum hjá A ehf. á árinu 2017 gerði félagið við hann starfslokasamning sem kvað meðal annars á um að B skyldi ekki gegna starfi í þágu þriðja aðila á uppsagnarfresti, hefja eða iðka starfsemi sem skaðaði samkeppnisstöðu félagsins eða hafa samband við viðskiptavini þess, ella skyldi hann endurgreiða A ehf. greiðslur sem hann þægi á uppsagnarfresti. A ehf. rifti starfslokasamningnum skömmu síðar. Eftir lok uppsagnarfrests hóf B störf hjá samkeppnisaðila A ehf. en fyrrverandi samstarfsmenn hans hjá A ehf. höfðu þá nýlega stofnað það félag og gerðist B hluthafi og stjórnarmaður í félaginu. Í dómi Landsréttar kom fram að A ehf. hefði ekki axlað þá sönnunarbyrði sem á honum hvíldi um þær staðhæfingar sínar að B hefði brotið gegn trúnaðar- og þagnarskyldum sínum samkvæmt ráðningarsamningi og skyldum samkvæmt starfslokasamningi. Var því fallist á kröfur B um greiðslu vangoldinna launa í uppsagnarfresti auk orlofs.
Stefnandi og stefndi gerðu starfslokasamning þegar stefnandi lét af störfum hjá stefnda að eigin ósk. Síðar krafðist stefnandi skaðabóta og miskabóta vegna atvika sem urðu á starfstíma hennar þar og hún taldi m.a. fela í sér einelti og ofbeldi gagnvart sér, sem stefndi bæri bóaábyrgð á. Ekki var fallist á að um einelti eða ofbeldi hefði verið að ræða eða að stefndi hefði sem vinnuveitandi bakað sér bótaábyrgð gagnvart stefnanda. Var stefndi sýknaður af bótakröfum stefnanda en málskostnaður felldur niður.
T höfðaði mál á hendur S hf. og krafðist launa samkvæmt starfslokasamningi sem hann hafði gert við félagið, en S hf. hafði fellt niður greiðslur til hans eftir að hafa greitt honum laun í tæpa þrjá mánuði af sex samkvæmt samningnum. S hf. byggði á því að T hefði vanefnt starfsskyldur sínar á meðan hann starfaði hjá félaginu og höfðaði gagnsök þar sem það krafðist þess að samningnum yrði breytt þannig að launagreiðslur T yrðu felldar niður og hann dæmdur til að endurgreiða þau laun sem hann hefði þegar fengið. Héraðsdómur taldi ósannað að T hefði vanefnt starfsskyldur sínar og tók kröfu hans til greina, en vísaði gagnkröfu S hf. frá dómi vegna vanreifunar. Í dómi sínum tók Hæstiréttur fram að þar sem krafa T hefði verið tekin til greina hefði borið að sýkna hann af gagnkröfu S hf. í stað þess að vísa henni frá dómi, enda grundvöllur hennar þá brostinn. Að því gættu, en að öðru leyti með vísan til forsendna, staðfesti Hæstiréttur hinn áfrýjaða dóm en lækkaði kröfu T sem nam fjárhæð lífeyrissjóðsiðgjalda, staðgreiðslu opinberra gjalda og meðlags.
X var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum með því að hafa látið undir höfuð leggjast að telja fram fjármagnstekjur að fjárhæð 120.026.444 krónur sem voru tekjur X af uppgjöri tveggja framvirkra skiptasamninga. Kröfu X um frávísun málsins var hafnað. Vísað var til þess að í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði ekki verið talið að það færi í bága við bann við endurtekinni málsmeðferð þótt stjórnvöld hefðu áður gert manni að greiða skatt af álagi á skattstofn og sama manni væri síðan í öðru máli gerð viðurlög vegna sömu málsatvika. Þá varðaði það ekki frávísun málsins þótt skattrannsóknarstjóri eða sérstakur saksóknari hefði tjáð sig með almennum hætti um fyrirhugaða lagasetningu á sviði skattaréttar, enda væri slík umfjöllun saksókninni óviðkomandi. Ekki var heldur fallist á að tilteknir annmarkar á samningu héraðsdóms yllu því að ómerkja bæri dóminn. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að þótt lögum hefði síðar verið breytt um skattlagningu fjármagnstekna breytti það engu um refsinæmi þess að skýra rangt eða villandi frá því sem máli skipti við álagningu tekjuskatts. Var málið því dæmt eftir gildandi skattalögum á þeim tíma er ákærði aflaði teknanna. Talið var að hagnaður X af gerð umræddra framvirkra skiptasamninga hefði falið í sér skattskyldar fjármagnstekjur og að ekki hefði staðið heimild til að draga frá þeim tap af öðrum sams konar samningum eða beinan kostnað við öflun teknanna. Ekki var fallist með X að um hefði verið að ræða tekjur í sjálfstæðri atvinnustarfsemi. Þá leysti það X ekki undan refsiábyrgð þótt samningsaðili hans hefði vanrækt skyldu sína til að standa skil á skattinum eftir lögum nr. 94/1996 um staðgreiðslu skatts á fjármagnstekjur. X var fundinn sekur um brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sbr. og 1. mgr. 109. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt. Var hann dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þá var honum gert að greiða 21.000.000 krónur í sekt og skyldi átta mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd.
Aðilar deildu um gildi ákvæðis í starfslokasamningi sem forstjóri L og H gerðu með sér. Kom þar fram að L tæki að sér þá skuldbindingu að tryggja að H hlyti þau lífeyrisréttindi sem reglur lífeyrissjóðsins B kveði á um, það er 85% af meðallaunum síðustu fimm ára án skerðingar. Að virtu orðalagi ákvæðisins, aðdraganda samningsins og skýringa aðila var talið að L hefði lofað að rétta hlut H ef hann næði ekki fram rétti sínum gagnvart lífeyrissjóðnum með því að ábyrgjast að hann fengi lífeyrisgreiðslur svo sem þar segir. Var talið að H hefði mátt treysta því að L myndi efna þetta loforð og að ósannað væri að það hafi verið háð því skilyrði að L fengi óskilyrt umboð til málshöfðunar gegn lífeyrissjóðnum. Hvað varðar það álitaefni hvort forstjóra L hafi verið heimilt að skuldbinda stofnunina með þessum hætti var litið til 8. gr. laga nr. 43/1990 og talið leiða af ákvæðinu að forstjórinn sjái um uppsagnir starfsmanna og gerð starfslokasamninga á borð við þann sem gerður var við H. Þá var litið til þess að samkvæmt 1. mgr. 10. gr. sömu laga hafi L sérgreinda tekjuliði sem meðal annars skuli nota til greiðslu launatekna starfsmanna. Auk þess var tekið fram að á þeim langa tíma sem tók að ganga endanlega frá samkomulagi aðila um lífeyristöku H og þar til hún skyldi hefjast hefði verið nægur tími fyrir forstjóra L til að afla formlegrar heimildar til greiðslna samkvæmt hinu umdeilda ákvæði, ef hann taldi slíkrar heimildar þörf. Eins og á stóð og þegar litið var til stöðuumboðs forstjórans var talið að H hafi hvorki mátt vera ljóst að formlegrar heimildar væri þörf né að hennar yrði ekki aflað, væri hennar talin þörf. Var því ekki talið að sýkna bæri L af þessari ástæðu og jafnframt ekki fallist á að aðrar málsástæður gætu leitt til sýknu. Þá voru ekki talin efni til að fallast á varakröfu L um sýknu að svo stöddu. Þar sem fjárhæðir höfuðstóls kröfu H höfðu ekki sætt tölulegum mótmælum var fallist á kröfu hans um greiðslu og um viðurkenningu greiðslna, en dráttarvextir reiknaðir af höfuðstól kröfunnar mánuði frá því að hann krafði L sannanlega um greiðslu.
H, sem gert hafði starfslokasamning við vinnuveitanda sinn, V, skýrði V frá starfstilboði sem hann hafði fengið frá samkeppnisaðilanum Ö. Að ósk V lét H þegar af störfum, en krafðist fullra efnda starfslokasamningsins. H var hvorki talinn hafa vanefnt samninginn né að þau atvik væru er valdið gætu ógildi hans. Ekki var á það fallist með V að draga mætti þá ályktun af reglum, sem giltu um laun í uppsagnarfresti, að draga skyldi laun H hjá Ö frá umsömdum greiðslum V til H samkvæmt starfslokasamningnum. Hvorki orðalag samningsins né upplýsingar um tilurð hans studdu heldur slíkan frádrátt. Kröfur H voru samkvæmt þessu teknar til greina.
Deilt var um gildi starfslokasamnings sem skólameistari M og H gerðu með sér. Í samningnum var tekið fram að H léti af starfi sem kennari við skólann og skólinn greiddi honum fullnaðarbætur vegna starfslokanna með eingreiðslu en H hafði ekki fengið greiðsluna. Tekið var fram að samningurinn fjallaði ekki um venjuleg starfsmannamál, væri ekki launasamningur eða útfærsla á veikindarétti, heldur bótagreiðslu við starfslok sem greiða skyldi í einu lagi og jafngilti 24 mánaða launum H en við samningsgerðina hefði vottorð um starfshæfni hans legið fyrir. Þá hefði samningurinn ekki heldur verið reistur á því að um væri að ræða uppsögn af hálfu skólans. Talið var að ákvæði laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins eða laga nr. 80/1996 um framhaldsskóla hefðu ekki leitt til stofnunar greiðsluskyldu vegna þeirrar eingreiðslu sem kveðið var á um í starfslokasamningnum. Hefði þurft að afla sérstakrar heimildar í fáraukalögum fyrir árið 2001 eða fjárlögum fyrir árið 2002, sbr. ákvæði laga nr. 88/1997 um fjárreiður ríkisins. Mátti báðum aðilum samningsins vera það ljóst, en þeir nutu aðstoðar lögmanna. Fyrir lá að fjárlaganefnd Alþingis hafði ekki veitt heimild fyrir samningnum í fjáraukalögum 2001 eða fjárlögum 2002. Var starfslokasamningurinn því óskuldbindandi fyrir ríkissjóð og Í sýknað af kröfum H.
Í október 1997 var gerður starfslokasamnigur við B, sem hafði starfað hjá bankanum LÍ í 42 ár. Vinnuframlags hans var ekki krafist í þriggja mánaða uppsagnarfresti, en eftir það skyldi hann fá greidd í einu lagi 6 mánaða laun auk bifreiðahlunninda og 6/12 af orlofsframlagi og launum 13. mánaðar. Höfðaði B mál gegn LÍ hf. vegna uppsagnarinnar. Talið var að um uppsögn B ætti að fara eftir sérreglum kjarasamninga, sbr. lög nr. 34/1977 um kjarasamninga starfsmanna banka í eigu ríkisins. Hefði átt að segja B upp með sex mánaða fyrirvara og gefa honum kost á að tala máli sínu áður en lokaákvörðun um uppsögn tæki gildi. Var talið að réttar B til að tala máli sínu hefði verið gætt, en ekki var talið liggja fyrir að málið hefði verið rætt frá því sjónarmiði að um niðurlagningu stöðu væri að ræða. Talið var að staða B hefði verið lögð niður og að ákvæði 14. gr. laga nr. 38/1954 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins ættu við um B og því gæti hann átt rétt til bóta er næmi launum í 12 mánuði væri starf hans lagt niður, sbr. 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Ekki var tekin til greina krafa B um rétt til sambærilegs starfs hjá LÍ hf. og hann gegndi hjá LÍ, enda hefði störfum B verið lokið þegar LÍ hf. tók við rekstri bankans. Ekki var talið að B hefði verið beittur ólögmætri nauðung við undirskrift samningsins, en talið var ósanngjarnt í skilningi 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga að B skyldi vera bundinn af samningnum. Var honum því vikið til hliðar að hluta og LÍ hf. dæmdur til að greiða B bætur sem námu 6 mánaða launum.